ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ Δ. Π. & ΚΟΝΙΤΣΗΣ - ΤΟΜΕΑΣ ΝΕΟΤΗΤΑΣ

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΙΖ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΧΑΝΑΝΑΙΑΣ) Ματθ. ΙΕ΄ 21-28

2012-01-24T11:48:00.001+02:00

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(ΧΑΝΑΝΑΙΑΣ)

Ματθ. ΙΕ΄ 21-28

Συγκλονιστική και πολύ διδακτική η περικοπή που μας περιγράφει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος. Μας περιγράφει την ακράδαντη πίστη της Χαναναίας.

Η πονεμένη γυναίκα, που σημειωτέoν δεν ήταν Ιουδαία, ειδωλολάτρισσα ήταν, απευθύνεται προς Εκείνον από τον οποίον και μόνο μπορούσε να λάβει αυτό που ζητούσε. Δηλ. την θεραπεία της κόρης της.

Όσο και να θέλουν οι άνθρωποι, όσο κι αν προσπαθούν οι ιατροί, υπάρχουν και περιπτώσεις κατά τις οποίες υψώνουν τα χέρια, παραιτούμενοι όλων των φιλότιμων προσπαθειών τους… Και αυτό φυσικά θα συμβαίνει σε κάθε εποχή, διότι όχι μόνο η καθ΄αυτό σωματικές ασθένειες δεν θεραπεύονται πάντοτε, αλλά και διότι υφίστανται και οι λεγόμενες πνευματικές ασθένειες, που τα αποτελέσματά τους, τα προκαλούν τα ακάθαρτα και πονηρά πνεύματα. Στις τραγικές δε αυτές περιπτώσεις, τον λόγο, δεν τον έχει η ανθρώπινη επιστήμη, αλλά η Χάρις Του Θεού.

Αυτό λοιπόν που οι άρχοντες του Ισραήλ, οι πωρωμένοι Εβραίοι δεν ήθελαν να παραδεχτούν, την δύναμη δηλ. Του Ιησού, το γνωρίζει και τα παραδέχεται η Χαναναία! Σε Αυτόν λοιπόν, Τον Κύριο Ιησού, έρχεται και υποβάλλει με ακλόνητη πίστη και βεβαία ελπίδα το αίτημά της. Είναι μάλιστα πολύ χαρακτηριστικό, ότι δεν παρακάλεσε μία μόνο φορά, αλλά έλεγε και ξαναέλεγε με συγκινητική επιμονή το «Κύριε υιέ Δαβίδ, ελέησόν με», «Κύριε βοήθει μοι», όταν Ο Κύριος, ακριβώς για να αναδείξει αυτή την θερμή πίστη της, φαινόταν ότι δήθεν, δεν ήθελε να την βοηθήσει.

Αυτή λοιπόν η ζωντανή πίστη, σε συνδυασμό με την επίμονη προσευχή και τη θερμή ικεσία της, έγινε δεκτή και όχι μόνο θεραπεύθηκε η ταλαίπωρη κόρη της, αλλά τελικώς επαινέθηκε από τον ίδιο Τον Θεάνθρωπο Κύριο Ιησού Χριστό!

Να παραδεχθούμε φίλοι μου, ότι αυτή η Χαναναία, που δεν ανήκε βεβαίως στον Ιδουαϊκό λαό, γίνεται τώρα παράδειγμα προς μίμηση για εμάς τους Χριστιανούς που είμαστε στην εποχή Της Χάριτος και ζούμε εντός Της σωστικής κιβωτού, που ονομάζεται Ορθόδοξος Εκκλησία; Γιατί όχι;

Ας ταπεινωθούμε και ας την λάβουμε ως παράδειγμα, όσον αφορά τόσο την πίστη μας Στον Σωτήρα Χριστό, όσο και για την προσευχή μας.

Διότι, ναι μεν, πιστεύουμε. Αναμφιβόλως πιστεύουμε ότι ο Ιησούς είναι ο μεγάλος Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων μας. Έχουμε όμως μέσα στην καρδιά μας την θερμή προσευχή και την σταθερή επιμονή στο άγιο αυτό έργο, το οποίο εξομοιώνει τους ανθρώπους με τους Αγγέλους; Τις νοερές δυνάμεις που διηνεκώς υμνούν και δοξολογούν τον εν Τριάδι Θεόν;

Πιστεύουμε ότι η προσευχή είναι πραγματική συνομιλία με τον Κύριό μας; Τον Μεγάλο Αρχιερέα;

Προσερχόμαστε «μετά παρρησίας τω θρόνω της Χάριτος, ίνα λάβωμεν έλεον και χάριν εύρωμεν εις εύκαιρον βοήθειαν»; (Εβρ. Δ΄16). Δηλ. Πλησιάζουμε με θάρρος στο θρόνο της δόξης (στον ένδοξο θρόνο), για να λάβουμε έλεος και να επιτύχουμε χάρι για να βοηθηθούμε στον καιρό της ανάγκης;

Εάν ναι, τότε αυτό αποτελεί μεγάλη ευλογία που όμως είναι ανάγκη να πραγματοποιείται όχι αποσπασματικώς, αλλά συνεχώς και ολο ένα και περισσότερο, προϊόντος του χρόνου, να αυξάνουμε και να βελτιώνουμε αυτή την ιερά επικοινωνία μας με τον Θεό, μέσω της αγίας προσευχής.

Και φυσικά, αυτή η Πίστη, η ζωντανή και νευρώδης, η Ορθόδοξη Πίστη μας, θα μας δίνει πάντοτε την σταθερή επιμονή στην προσευχή, όπως ακριβώς και στην Χαναναία.

Αυτή ακριβώς την επιμονή υπονοεί και ο ίδιος ο Κύριος όταν μας διδάσκει «αιτήτε και δοθήσεται υμίν, ζητείτε και ευρήσετε, κρούετε και ανοιγήσεται υμίν», (Ματθ. Ζ΄7). Δηλ. Ζητείτε και θα σας δοθεί, αναζητείτε και θα βρήτε, κρούετε τη θύρα και θα σας ανοιχθεί.

Βεβαίως, μπορεί να μην λαμβάνουμε πάντοτε όσα ζητούμε. Τούτο όμως, δεν πρέπει σε ουδεμία των περιπτώσεων να μας αποθαρρύνει και να μας κάνει να σταματήσουμε ή έστω να χαλαρώσουμε την προσευχητική μας προσπάθεια.

Αυτό, η χαλάρωση δηλ. της προσευχής, εάν ξεκινήσει, είναι απαρχή πτώσεως πνευματικής και κατ΄επέκταση αποκοπής από την αγάπη του Θεού.

Πολύ δε περισσότερο, σε καμμία των περιπτώσεων, δεν πρέπει αδελφοί μου να επιτρέπουμε την θλίψη και την ψυχρότητα να εισέρχονται στο εσωτερικό μας, όταν νομίζουμε ότι δεν ακούγονται οι προσευχές μας. Αντιθέτως, αυτό να μας εμπνεύσει μεγαλύτερη επιμονή. Να ανοίγουμε ακόμα περισσότερο αυτήν ουράνια επικοινωνία, διότι, ακριβώς αυτήν την επικοινωνία, την θερμή επικοινωνία ζητά ο Θεός. Και όπως έλεγε ένας άγιος, ο Θεός, δεν είναι όπως οι άνθρωποι που κουράζονται εάν τους παρακαλέσουμε αρκετές φορές για κάτι και που τελικώς στενοχωρούνται και εξοργίζονται.

Ο Θεός, χαίρεται την προσευχητική επικοινωνία με τα τέκνα του και εάν τελικώς το αίτημά μας είναι προς το συμφέρον μας, τότε φυσικά θα μας δώσει αυτό που ζητούμε.

Εάν όμως, δεν είναι προς το συμφέρον μας, τότε βλέποντας την επιμονή μας και την θερμή ικεσία μας, θα μας δώσει κάτι πολύ καλύτερο απ΄αυτό που του ζητήσαμε!

Και είναι όντως, αλήθεια, ότι όταν χτυπάμε στον Θεό και δεν μας ανοίγει, δεν είναι διότι δεν μας ακούει, αλλ΄ότι ετοιμάζει να μας ανοίξει μια άλλη πόρτα πολύ καλύτερη, που ούτε καν μπορούμε να φανταστούμε.

Αδελφοί μου, με τη σημερινή Ευαγγελική περικοπή, εκτός των άλλων, ο Κύριος Ιησούς, θέλει να μας διδάξει «το δειν πάντοτε προσεύχεσθαι αυτούς και μη εκκακείν» (Λουκ. ΙΗ΄1). Δηλ. πρέπει με πίστη, επιμονή, υπομονή και καρτερία, συνεχώς να προσευχόμαστε και να μην αποκάμωμε όταν φαίνεται ότι οι προσευχές μας δεν εκπληρώνονται αμέσως.

Ας μη λησμονούμε δε ποτέ, αυτό που έγραψε μια ψυχή με μεγάλη πίστη και που συνεχώς στο νου και στην καρδιά είχε την θερμή ικεσία.

· Είσαι γεμάτος από γαλήνη; Προσευχήσου!

Η προσευχή θα σου τη διατηρήσει.

· Πειρασμούς έχεις; Προσευχήσου!

Η προσευχή θα σε στηρίξει και θα σε ενδυναμώσει.

· Αμάρτησες; Προσευχήσου!

Η προσευχή θα σε επανορθώσει.

· Θλιμμένος είσαι και απογοητευμένος; Προσευχήσου!

Η προσευχή θα σε παρηγορήσει και θα σου δώσει νέες ψυχικές δυνάμεις.

Αμήν.

Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Κόνιτσα

Email: p.ioil@freemail.gr

ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ H’

2012-01-24T11:46:00.000+02:00

ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ H’

Η ίδια η Βίβλος περιέχει τέτοιο αρχαίο παράδειγμα διεθνισμού στο Α’ Μακκαβαίων στην Π.Δ. (Α’ Μακ., Α’ στ. 41-43) στα χρόνια του Βασιλιά Αντιόχου Δ’ του Επιφανούς (175-164 π.Χ.), που δημοσίευσε διάταγμα σ’ όλο το βασίλειο, να γίνουν όλοι οι λαοί του Βασιλείου του ένας λαός και να εγκαταλείψουν ο καθένας τους δικούς τους νόμους. Με αυτό το αρχαίο διεθνιστικό κίνημα κτυπούσε ουσιαστικά την πίστη των υποδούλων Ιουδαίων, έκαιγε τα βιβλία του Νόμου, θανάτωνε τις γυναίκες που έκαναν περιτομή στα παιδιά τους και έκτιζε δικούς του ειδωλολατρικούς βωμούς.

Τον προπερασμένο αιώνα είχαμε έντονη χρήση των λέξεων «διεθνείς», «διεθνισμός» με τα συνθήματα για διεθνείς αγώνες εργατών και όλων των καταπιεζομένων ενάντια στην κρατούσα τάξη. Αλλά ενώ το κίνημα φαίνεται δημοκρατικό και φιλελεύθερο, απαιτεί την απόλυτη εξάρτηση και αναφορά στους υποκινητές του και στα κράτη, που αυτοί αντιπροσωπεύουν. Φαίνεται να διακηρύττει την ελεύθερη συνεργασία, αλλά όμως επιβάλλει βίαια την υποταγή.

Στον 20ο αιώνα και τώρα στον 21ο, έχουμε ζωηρές και πολύπλευρες εκδηλώσεις διεθνισμού με κοινωφελείς παγκόσμιους οργανισμούς, που επηρέασαν στη νοοτροπία ακόμα και αρκετούς ηγέτες της Ορθοδόξης Εκκλησίας… Ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός, και τώρα Ερυθρά ημισέληνος, οι διεθνείς Ολυμπιακοί Αγώνες, διεθνή δικαστήρια, διεθνείς επιστημονικές ενώσεις, διεθνή συνέδρια κ.α. Αλλά και διεθνείς οργανισμούς για την εξασφάλιση της ειρήνης, όπως Κοινωνία των Εθνών, Ο.Η.Ε., κ.α. Όμως όπως βλέπουμε και αυτοί οι διεθνείς λεγόμενοι οργανισμοί, μεροληπτούν υπέρ των ισχυρών λαών, αδικούν τους μικρούς και αδυνάτους που αναγκάζονται να υποταχθούν οικονομικά, ηθικά, και πολιτικά «στο δίκαιο του ισχυροτέρου» στο μεγάλο κεφάλαιο που γνωρίζουμε πλέον σε ποιών τα χέρια βρίσκεται.

Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι η σημερινή καταπληκτική τεχνολογία, το internet, με την άμεση παγκόσμια επικοινωνία και πληροφόρηση, που κατάντησε τον πλανήτη ένα «μικρό χωριό», μπορεί να υπηρετήσει όσο ποτέ άλλοτε το όραμα του διεθνισμού.

Όμως πίσω από την ιδεαλιστική βιτρίνα του διεθνισμού, που ελκύει κάθε άνθρωπο, καμουφλάρεται κάτι το φοβερό. Η ύπουλη προσπάθεια να εξασθενίσει το αίσθημα της φιλοπατρίας και να κατορθωθεί τελικώς η αφομοίωση η η συγχώνευση των μικρών εθνών και κυρίως το ελληνικό. Τώρα μάλιστα που οι θύρες άνοιξαν και γέμισε το κράτος μας εκατομμύρια λαθρομετανάστες που για να «τιμηθούν», χωρίς έλεγχο, λαμβάνουν την Ελληνική υπηκοότητα…

Ακόμα θα λέγαμε ότι τώρα κρύβεται πίσω από την βιτρίνα του διεθνισμού και της παγκοσμιοποίησης και κάτι άλλο πιο αδιόρατο και πιο σοβαρό. Τι είναι αυτό; Η εωσφορική επιδίωξη των εμπνευστών του να επιβάλουν τις όποιες προτιμήσεις τους και τα κοινωνικά τους οράματα κατά κάποιο «μεσσιανικό τρόπο» σ’ ολόκληρη την ανθρωπότητα. Η παγκόσμια εξουσία και κυριαρχία ενός Έθνους επί όλων των εθνών μέσω της ασύλληπτης τεχνολογικής δυνατότητας που υπάρχει σήμερα, και που σχεδιάζεται να επιβληθεί, θα πρέπει όλους τους λαούς και όλα τα έθνη, μα κυρίως τον Ορθόδοξο λαό και το Ελληνικό Έθνος να μας βάλει σε ανησυχία και εγρήγορση…

Πόσο δίκαιο είχε νεότερος στοχαστής όταν έγραφε για το θέμα του διεθνισμού και της παγκοσμιοποίησης που επιβάλλουν τώρα οι σκοτεινές δυνάμεις στον κόσμο μας. Η άρσις, έγραφε, των εθνικών φραγμών και η ισοπέδωσις των πάντων, θα είχε ως αποτέλεσμα για τον πολιτισμό, το αποτέλεσμα που θα είχε για μία μουσική σύνθεση η κατάργηση της διαφοράς των μουσικών τόνων, δηλ. μία μονοτονία καταθλιπτική και αφόρητη. Εξ άλλου, όπως η πρόοδος ενός Έθνους δεν εξασφαλίζεται με την ισοπέδωση όλων των επιμέρους πολιτών, αλλά με την αρμονική κίνηση των ιδιαιτέρων ικανοτήτων του, έτσι και η πρόοδος όλης της ανθρωπότητας δεν επιτυγχάνεται με την ισοπέδωση όλων των επιμέρους εθνών, αλλά με την ειρηνική άμιλλα των ιδιαιτέρων πνευματικών και υλικών τους δυνάμεων.

Πιστεύουμε πως κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα είχε αντίρρηση στις απλές και σοφές αυτές σκέψεις, όταν μάλιστα συνειδητοποιήσουμε ποιοί ακριβώς κρύβονται πίσω από το παραπέτασμα του θρησκευτικού συγκρητισμού και της παγκοσμιοποίησης…

Την έννοια της πατρίδας πολέμησε ακόμα με μανία ο Μαρξισμός και ο επάρατος Κομμουνισμός, με την περί διεθνισμού και κοσμοπολιτισμού πλανεμένη διδασκαλία του.

Έγραφε στο κομμουνιστικό μανιφέστο του ο Μαρξ, που το κανονικό του όνομα ήταν Κασιλέ Μαρδοχαίου και ήταν υιός ραββίνου: «Οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα. Δεν μπορεί κανένας να τους πάρει εκείνο που δεν έχουν». Αυτά έγραφε ο Εβραίος Μαρξ, αλλά ήρθε ο Β’ παγκόσμιος πόλεμος και διέψευσε πανηγυρικά τις θεωρίες αυτές. Οι Ρώσοι, παρά την τόση πλύση εγκεφάλου που είχαν υποστεί για χρόνια ολόκληρα, παρουσίασαν μεγάλη φιλοπατρία και μάλιστα την εξύμνησαν. Αυτοί οι ηγέτες της αλήστου μνήμης κομμουνιστικής Ρωσίας, ταπεινώθηκαν μπροστά στο μεγάλο κίνδυνο του Χίτλερ. Όχι μόνο μέσω των ραδιοφωνικών τους σταθμών και των εφημερίδων και των εντύπων τους, έκαναν έκκληση στα πατριωτικά του λαού αισθήματα, αλλά αναγκάστηκαν να ζητήσουν και τη συνδρομή αυτής της Εκκλησίας, να ξανανοίξουν οι κλειστοί ναοί, να επιστρέψουν από τα «Κουλάγκ» οι εξόριστοι μάρτυρες ιερείς, ακριβώς διότι το πατριωτικό αίσθημα δεν μπορεί να ξεριζωθεί από τις καρδιές των ανθρώπων και μάλιστα έχει ανάγκη καλλιέργειας συστηματικής για να αναπτύσσεται σε κανονική μορφή.

(Συνεχίζεται...)

Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Κόνιτσα

Email: p.ioil@freemail.gr

ΦΩΤΟΒΟΛΙΔΕΣ....ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

2012-01-19T02:31:00.000+02:00

ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

Ἡ ἀδικία ποὺ γίνεται στὸν ἕνα ἀποτελεῖ ἀπειλὴ γιὰ ὅλους. Καὶ ὅποιος πολεμάει τὴν ἀδικία κατὰ τοῦ ἄλλου, ὑπερασπίζεται τὰ δίκαια ὅλων.

Τὸ ἐρώτημα δὲν πρέπει νὰ εἶναι, ποιὸς ἔχει δίκηο,

ἀλλὰ ποιὸ εἶναι τὸ δίκαιο.

Αὐτὸς ποὺ ἀδικεῖ εἶναι πιὸ δύστυχος ἀπὸ τὸν ἀδικημένο.

Ἡ ἀνθρώπινη δικαιοσύνη μοιάζει σὰν τὴν ἀράχνη, ποὺ μὲ τὸν ἱστό της - τοὺς νόμους της - μπορεῖ νὰ πιάνειτὰ μικρὰ ζωύφια, τὰ κουνουπάκια καὶ τὶς μυγοῦλες, ποὺ τελικὰ τὰ καταβροχθίζει. Ἀδυνατεῖ ὅμως νὰ συλλάβει τὰ μεγάλα θηρία τοῦ δάσους, τὶς ἀρκοῦδες καὶ τὰ λιοντάρια, ποὺ τὴν ἀγνοοῦν, τὴν περιφρονοῦν καὶ τὴν ξεσχίζουν.

Ἕνα πρᾶγμα εἶναι ἀπαραίτητο στὸν χριστιανό, νὰ θυμᾶται ὅτι πρέπει νὰ ξεχνᾶ τὶς ἀδικίες ποὺ τοῦ κάνουν.

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΥΜΝΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕ Η ΧΟΡΩΔΙΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΣΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΚΟΝΙΤΣΗΣ ΣΤΙΣ 21.12.2011

2012-01-19T02:27:00.000+02:00

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΥΜΝΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕ Η ΧΟΡΩΔΙΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

ΣΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΚΟΝΙΤΣΗΣ ΣΤΙΣ 21.12.2011

Ἡ Χορωδία τῆς Βυζαντινῆς καὶ Παραδοσιακῆς Μουσικῆς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης θέλησε, κατόπιν συνεννοήσεως μὲ τὴν Δημοτικὴ Ἀρχή τῆς Πόλης μας, νὰ παρουσιάσει φέτος ἕνα ἑόρτιο καὶ ἐπίκαιρο πρόγραμμα Βυζαντινῶν Ὕμνων καὶ Καλάντων πρὸς τὸ κοινὸ τῆς Κονίτσης. Μ’ αὐτὸ τὸν τρόπο ἐπιδιώκει νὰ βοηθήσει καὶ αὐτὴ στὴν οὐσιαστικότερη καὶ βαθύτερη συμμετοχὴ τοῦ καθενός μας στὰ Χριστούγεννα, τὴν Μητρόπολη τῶν Ἑορτῶν, κατὰ τὸν Ἱερὸ Χρυσόστομο, τὴν ἑορτὴ κατὰ τὴν ὁποία ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος γιὰ νὰ κάνει τὸν ἄνθρωπο κατὰ χάριν Θεό.

Ἡ χορωδία μας ἀποτελεῖται ἀπὸ σπουδαστὲς μικροὺς καὶ μεγάλους, ποὺ μαθαίνουν τὴν Βυζαντινὴ καὶ Παραδοσιακὴ Μουσική μας ἄλλοι πρακτικὰ καὶ ἄλλοι ποιὸ ἐμπεριστατωμένα. Νὰ εὐχαριστήσουμε τὸν ἄξιο καὶ νέο χοράρχη τῆς Χορωδίας μας κ. Χρῆστο Μπαρτζόπουλο, θεολόγο καὶ Πρωτοψάλτη σὲ Ἱερὸ Ναὸ τῆς Θεσσαλονίκης μὲ πολύτιμη πεῖρα σὲ συγκρότηση χορωδιῶν, πού διανύει τόσα χιλιόμετρα ἀπὸ τὴν συμπρωτεύουσα ὥστε νὰ βρίσκεται κοντά μας καὶ νὰ διευθύνει τὴν χορωδία μας. Ὁ κ. Μπαρτζόπουλος εἶναι ἄριστος γνώστης καὶ τοῦ μουσικοῦ ὀργάνου «ψαλτήριον ἤ κανονάκι» ὅπως ἐπίσης παραδίδει μαθήματα τῆς εἰδικότητός του καὶ στὴν Ἀνωτάτη Ἐκκλησιαστικὴ Σχολὴ Βελλᾶς. Πολλὲς εὐχαριστίες ὀφείλονται καὶ στοὺς ὀργανοπαίκτες μας, ποὺ μαζὶ μὲ τοὺς δασκάλους τους κουράστηκαν νὰ μάθουν τὰ τραγούδια διαθέτοντας προθύμως τὸν χρόνο τους γιὰ νὰ μᾶς εὐχαριστήσουν. Ἰδιαίτερα νὰ εὐχαριστήσουμε τὸν κ. Φώτιο Καραμπᾶ ποὺ θὰ παίξει βιολί, τὸν κ. Χρῆστο Χαλιγιάννη ποὺ θὰ παίξει κλαρίνο καὶ ποὺ ἦλθαν ὁ μέν πρῶτος ἀπὸ τὰ Ἰωάννινα ὁ δὲ δεύτερος ἀπὸ τὸν Παρακάλαμο γιὰ νὰ μᾶς εὐφράνουν μουσικά. Εὐχαριστίες ἀνήκουν στὸν κ. Πέτρο Ἀλεξίου, Κονιτσιώτη, ποὺ ἐρχόμενος καὶ αὐτὸς ἀπὸ τὰ Ἰωάννινα παραδίδει κάθε ἑβδομάδα μαθήματα λαούτου στὴν Μητρόπολή μας συμβάλλοντας ἔτσι στὴν ἀρτιότερη ἐμφάνιση τῆς χορωδίας μας. Οἱ μαθητές του, Τηλέμαχος Τσιαχρὴς καὶ Στέφανος Μάρτος, θὰ παίξουν λαοῦτο ἐνῷ ὁ Παΐσιος Κορτσινόγλου θὰ παίξει τουμπερλέκι.

Τὸ 1ο μέρος τοῦ ρεπερτορίου μας τὸ ἀποτελοῦν Βυζαντινοὶ Ὕμνοι. Οἱ Ὕμνοι τῶν Χριστουγέννων ἔχουν ὑψηλὴ θεολογία καὶ πλούσιο θεολογικὸ περιεχόμενο σὲ δογματικὲς ἔννοιες καὶ ὄρους. Ἐξυμνοῦν τὸ μεγάλο μυστήριο τῆς πίστεώς μας, τὸ μυστήριο τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Ἡ χορωδία μας ἤδη ἄνοιξε τὴν ἐκδήλωση μὲ τὸ γνωστὸ Ἀπολυτίκιο τῶν Χριστουγέννων « Ἡ γέννησίς σου Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν» σὲ ἦχο Δ΄. Ὁ ὑμνογράφος ἐμπνεόμενος ἀπὸ τὸ ἀπερίγραπτο μεγαλεῖο τῆς ἑορτῆς πολὺ συνοπτικὰ μᾶς δίνει μιὰ εἰκόνα ὑψίστης ἐκφραστικότητος. Παρομοιάζει τὴ γέννηση τοῦ Χριστοῦ ὡς φῶς ποὺ στὸ κόσμο τῆς ἀμαθείας καὶ τῶν προκαταλήψεων γίνεται ἀστέρι λαμπερὸ γνώσεως καὶ διαφωτίσεως, ἀφοῦ οἱ Μάγοι ποὺ λάτρευαν τ’ ἀστέρια διδάσκονται νὰ προσκυνοῦν τὸ μοναδικὸ αὐτόφωτο Ἀστέρι, τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, στὸν Ὁποῖο ἀνήκει ἡ δόξα καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ προσκύνηση.

Τὰ ἑπόμενα δύο τροπάρια «Χριστὸς γεννᾶται δοξάσατε» καὶ «Μυστήριον Ξένον» ποὺ θ’ ἀκούσουμε εἶναι μία ἐπιλογὴ ἀπὸ τὶς ἐξαίσιες Καταβασίες τῶν Χριστουγέννων σὲ ἦχο Α΄ πανηγυρικό. Ἐγράφησαν ἀπὸ τὸν κάλαμο τοῦ Ἁγ. Κοσμᾶ Ἐπισκόπου Μαϊουμᾶ. Ὁ ὑμνογράφος δανείστηκε αὐτούσιες ἐκφράσεις τῶν λόγων τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καθὼς καὶ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ποὺ ἐκφωνήθηκαν γιὰ τὴν μεγάλη ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων. Ὁ Χριστὸς γεννᾶται. Γεννᾶται σήμερα, διότι ἡ Ἐκκλησία ζεῖ ὡς ἕνα συνεχὲς παρὸν τὸ γεγονὸς τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως καὶ ὀφείλουμε νὰ ἐξυψωθοῦμε ἀπὸ τὰ γήϊνα στὰ οὐράνια. Ἡ Παναγία μας γίνεται Χερουβικὸς θρόνος, γεγονὸς παράδοξο καὶ ἐκπληκτικό. Γι’ αὐτὸ ὁ ἱερὸς μελωδὸς καλεῖ ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς γῆς, ὅλα τὰ ἔθνη, νὰ ὑμνήσουν τὸν δεδοξασμένο Κύριο.

Ὅλοι νὰ εὐφρανθοῦμε καὶ νὰ συνεορτάσουμε πνευματικὰ γιὰ τὸ γεγονὸς τῆς γεννήσεως τοῦ Σωτῆρος, μᾶς καλεῖ ὁ ποιητὴς Ἀνδρέας ὁ Ἱεροσολυμίτης. Ἔμψυχη κτίση καὶ ἄψυχη, οὐράνια ὁμήγυρις καὶ γήϊνη, ἄγγελοι ἀσώματοι καὶ ὄρη πανύψηλα. Οἱ πάντες νὰ πανηγυρίσουμε τὸ θαῦμα καὶ ν’ ἀποδώσουμε δοξολογία καὶ ὕμνους ἀναφωνώντας, μαζὶ μὲ τοὺς ἀγγέλους τὸ «ἀκατάλυπτε Κύριε δόξα σοι». Τὸ στιχηρὸ τῶν Αἴνων «Εὐφραίνεσθε δίκαιοι», θὰ ψάλλει ἡ Χορωδία μας σὲ ἦχο Δ΄ εἱρμολογικό, τὸν ἐπονομαζόμενο «Λέγετο».

Τὸ 2ο ΜΕΡΟΣ τῆς Χορωδίας μας περιλαμβάνει Παραδοσιακὰ Κάλαντα. Θὰ ξεκινήσουμε μὲ τὰ Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα τῆς Σμύρνης. Εἶναι γραμμένα σὲ ἦχο Πλάγιο τοῦ Β΄ καὶ ρυθμὸ τετράσημο συνεπτυγμένο. Οἱ στίχοι τους εἶναι οἱ ἴδιοι μὲ τὰ συνηθισμένα - Πανελλήνια Κάλαντα, μόνο ποὺ διαφέρουν στὴν τελευταῖα στροφή. Ἡ στροφὴ αὐτὴ πέρα τῆς παρακλήσεως νὰ ἐκτιμήσουν οἱ νοικοκυραῖοι τὸν κόπο τους καὶ νὰ τοὺς τὸ ἀνταποδώσουν μὲ τὸ ἀνάλογο φιλοδώρημα, τελειώνουν καὶ μὲ τὴν ὡραῖα εὐχή «ὁ Χριστὸς μας πάντοτε νὰ εἶναι βοηθός σας». Ἀξίζει κανεὶς νὰ διακρίνει τὸν γλυκὸ ἦχο ἀπὸ τὸ κανονάκι ποὺ δημιουργεῖ μιὰ ξεχωριστὴ ἀτμόσφαιρα.

Τὰ ἑπόμενα Κάλαντα ἀναφέρονται στὴν πρώτη ἡμέρα τοῦ Χρόνου, τὴν Πρωτοχρονιά. Εἶναι Κάλαντα τῆς πόλεως τῆς Κρήνης ποὺ βρίσκεται στὴν Μικρά Ἀσία. Στὰ κάλαντα αὐτὰ παρομοιάζει τὸν Χριστὸ «σὰν τὸ καλογεράκι» ποὺ ξεκινάει τὴν περιοδεία του «σ’ ὅλο τὸν κόσμο». Ὅπου περιπατεῖ, ἡ φύση καὶ τὰ δένδρα ἀλλοιώνονται βγάζοντας χρυσοὺς καρπούς. Καὶ ἔτσι εἶναι. Ἄν ὑπάρχει ἡ εὐλογία τοῦ Χριστοῦ στὴν ζωή μας πραγματοποιεῖται «ἡ θεία ἀλλοίωσις», ποὺ ὄντως μεταμορφώνονται ὄχι μόνο οἱ ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων ἀλλὰ καὶ τὸ περιβάλλον γύρω μας, τὸ βλέπουμε χαρούμενο καὶ ἐλπιδοφόρο, ἀφοῦ ἔχει προηγηθεῖ ἡ ἀνακαίνιση τοῦ «ἔσω ἀνθρώπου». Ὁ ἦχος εἶναι Τέταρτος Ἅγια, καὶ ὁ ρυθμὸς δίσημος συνεπτυγμένος.

Κάλαντα Πρωτοχρονιᾶς Καππαδοκίας. Αὐτὰ τὰ κάλαντα θ’ ἀκούσουμε ἀπὸ τὴν χορωδία μας στὴν συνέχεια σὲ ἦχο Τέταρτο Ἅγια καὶ σὲ ρυθμὸ δίσημο. Οἱ Καππαδόκες ἦταν ἀδύνατον νὰ μὴν ἐξυμνήσουν τὸν Πατριώτη τους Ἅγιο, Μέγα Βασίλειο, Ἐπίσκοπο Καισαρείας τῆς Καππαδοκίας. Τὸν ἀποκαλοῦν Δέσποτα, ἀφοῦ ἦταν Ἱεράρχης, ἀλλὰ συγχρόνως τὸν θέλουν πολὺ κοντά τους νὰ τοὺς εὐλογήσει τὶς καθημερινὲς ἐνασχολήσεις τους. Τέτοιες ἦταν κυρίως οἱ γεωργικὲς ἐργασίες, ἡ σπορὰ τῶν χωραφιῶν καὶ ἡ καλλιέργεια τῆς γῆς. Ἡ σύνδεση τῶν κατοίκων μὲ τὸ Ἐκκλησιαστικὸ πνεῦμα εἶναι πασηφανές. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἐκπλήσεται κανεὶς ὅταν ἀκούει νὰ ψάλλεται ἀντὶ ἐπιλόγου κάθε στροφῆς τὸ γνωστὸ βυζαντινὸ κράτημα «Ἔρουρέμ, ἔρου, τεριρέμ». Ἄς τὸ ἀκούσουμε.

Τὰ τελευταῖα κάλαντα εἶναι ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ μεγαλόνησο Κύπρο. Τὰ κάλαντα ποὺ θ’ ἀκούσουμε εἶναι τῶν Θεοφανείων σὲ ἦχο Πλάγιο τοῦ Α΄ καὶ ρυθμὸ πεντάσημο. Ἀξίζει κανεὶς νὰ προσέξει τὰ λόγια τους ποὺ ἄν καὶ χρησιμοποιεῖται ἡ Κυπριακὴ διάλεκτος ὅμως διαποτίζονται ἀπὸ τὸ δόγμα τῆς Ἐκκλησίας μας παρουσιάζοντας μέσα ἀπὸ τὸ μουσικὸ κείμενο θαυμάσια τὸ γεγονὸς τῆς Βαπτίσεως τοῦ Κυρίου μας, τὸ μεγάλο αὐτὸ θαῦμα. Γι’ αὐτὸ ἀναφέρει: «Θαῦμα μεγάλον ἔγινεν ὅπου δὲν ἔχει ταῖρι, ἀνοίξασιν οἱ οὐρανοὶ κι ἐξέβη περιστέρι. Ἦταν τὸ Πνεῦμα τ’ Ἅγιον γιὰ νὰ τὸ μαρτυρήσει, πὼς ἐβαπτίστην ὁ Χριστὸς σ’ Ἀνατολὴν καὶ Δύσιν». Τὰ Κάλαντα αὐτὰ θὰ κλείσουν μὲ τὴν ὡραία εὐχή, ποὺ εἶναι καὶ εὐχὴ δική μας «καὶ τοῦ καιροῦ μὲ τὸ καλὸν νὰ ‘ρτοῦμεν νὰ σᾶς βροῦμεν. Χαρούμενους, καλόκαρδους τὰ φῶτα νὰ σᾶς ποῦμεν.»

Χ. Ἱ. Ἀμαραντινός

Φωτό: Π. Τσιγκούλης

Νέα Χειροτονία ΣΦΕΒίτη στην Ι.Μ.Δ.Π.Κ.

2012-01-19T02:24:00.003+02:00

ΝΕΑ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΣΦΕΒίτη στὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Δρυϊνουπόλεως

Μὲ πολλὴ συγκίνηση καὶ χαρὰ ἡ ἀκριτικὴ καὶ ὀλιγάριθμη Μητρόπολη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης δέχθηκε στὴν τάξη τῶν κληρικῶν της τὸν νεαρὸ ἔγγαμο ΣΦΕΒίτη, ἐκ Παρακαλάμου, Γεώργιο Μήτση. Ἡ εἰς διάκονον χειροτονία του ἐτελέσθη στὸν Ἱ. Ναὸ Ἁγ. Παντελεήμονος Παρακαλάμου Ν. Ἰωαννίνων καὶ ἡ εἰς πρεσβύτερον χειροτονία του στὴν Βήσσανη Πωγωνίου παρὰ τοῦ Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κ. Ἀνδρέου. Στὴν χαρὰ τῆς νέας χειροτονίας συμμετεῖχαν ἀρκετοὶ ἱερεῖς, οἱ ἀρχὲς τοῦ τόπου, ἀλλὰ καὶ ἐκκλησίασμα ἀποτελούμενο ἀπὸ μικροὺς καὶ μεγάλους σὲ ἡλικία, ἀφ' ἑνὸς γιὰ νὰ προσευχηθοῦν γιὰ τὸν νέο κληρικὸ καὶ ἀφ' ἑτέρου γιὰ νὰ δοῦν τὶς χειροτονίες, πρᾶγμα σπάνιο γιὰ τὴν περιοχή.

Ὁ π. Γεώργιος στὸν λόγο ποὺ ἀπηύθυνε στὸν Μητροπολίτη καὶ στὸ ἐκκλησίασμα, ἀφοῦ εὐχαρίστησε δεόντως ὅσους συνετέλεσαν στὸ νὰ φθάσει στὶς ἱερὲς τοῦτες βαθμίδες, ὁμολόγησε ὅτι :

"Οἱ κατά καιρούς δυσκολίες τίς ὁποῖες δέχθηκα, λειτούργησαν σάν βιταμίνες πνευματικές, οἱ ὁποῖες ὄχι μόνον βοήθησαν στήν διατήρηση τῆς θρησκευτικῆς μου πίστης, ἀλλά καί ἐνδυνάμωσαν τήν ἀγάπη μου γιά τόν Θεό καί τή μεγάλη μου λαχτάρα νά ὑπηρετήσω Αὐτόν, μέσω τοῦ Εὐλογημένου λειτουργήματος τῆς Ἱεροσύνης.

Ἐπί πλέον, πρόσθεσε, εὐχαριστίες ὀφείλω στήν Συντονιστική Φοιτητική Ἕνωση Βορειοηπειρωτικοῦ Ἀγώνα, τήν γνωστή στό Πανελλήνιο ΣΦΕΒΑ, πού μέ τήν ὀργάνωση καί τή μεθοδικότητά της βοήθησαν στό ἀγωνιστικό καί ἐθνικό μου φρόνημα. Εὔχομαι ἐκ βάθους καρδίας ὁ Ἅγιος Θεός νά στείλει καί τήν πολυπόθητη λευτεριά στή Βόρειο Ἤπειρο καί τήν ἐπιστροφή τῶν δοκιμαζομένων ἀδελφῶν μας Βορειοηπειρωτῶν στά σπίτια τους γιά ἕνα καλύτερο αὔριο, πού τόσο ἀγωνίζεσθε καί ἐσεῖς Σεβασμιώτατε, ὅπως καί ὁ Ἅγιος προκάτοχός σας μακαριστός Σεβαστιανός. Εἶμαι βέβαιος ὅτι βρίσκεται καί Αὐτός παρών καί μᾶς εὐλογεῖ αὐτή τή στιγμή.

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, παίρνοντας τὸν λόγο εἶπε, μεταξὺ ἄλλων, καὶ τὰ ἑξῆς :

" Ὅλοι σήμερα δοκιμάζουμε μεγάλη χαρά καὶ βαθειὰ ἰκανοποίηση. «Ἄξιον καὶ δίκαιον» λοιπόν, νὰ ποῦμε ἐκ βαθέων «Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν». Ἄς ἔχει δόξα ὁ Θεός γιὰ ὅλα, ἰδιαίτερα δὲ καὶ γιὰ τὴν χειροτονία τὴν σημερινή. . Ὅλο αὐτὸ τὸ μακρὸ διάστημα ὥσπου νὰ δημιουργήσεις τὴν οἰκογένειά σου, ὄχι μόνον δὲν ἀρνήθηκες τὴν κλήση ποὺ σοῦ ἔκανε ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἀλλὰ συνέχισες νὰ τὴν καλλιεργεῖς καὶ νὰ τὴν διατηρεῖς ζωντανὴ στὴν ψυχή σου. Γιατὶ ὁ Χριστὸς καλεῖ μὲν ὅσους Ἐκεῖνος κρίνει γιὰ τὴν ἱερωσύνη, ὅμως, ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸν καλούμενον καὶ νὰ ὑποδεχθεῖ τὴν κλήση ἀλλὰ πρὸ παντὸς νὰ μείνει σταθερὸς καὶ ἀποφασιστικὸς στὸ προσκλητήριο τοῦ Οὐρανοῦ.

Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι κάποτε, ὅταν ἕνας νέος ἄνθρωπος ἐζήτησε ἀπὸ τὸν Χριστὸ νὰ τὸν ἀκολουθήσει καὶ νὰ γίνει μαθητὴς καὶ Ἀπόστολός Του, ἀφοῦ προηγουμένως πάει στὸ χωριό του γιὰ ν’ ἀποχαιρετήσει τοὺς συγγενεῖς καὶ τοὺς γνωστούς του, ὁ Κύριος τοῦ εἶπε αὐτὸν τὸν συνταρακτικὸ λόγο : «Οὐδεὶς ἐπιβαλὼν τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπ’ ἄροτρον καὶ βλέπων εἰς τὰ ὀπίσω, εὔθετός ἐστὶν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Λουκᾶ Θ΄, 62). Δηλαδὴ καθένας ποὺ ἔβαλε τὸ χέρι στὸ ἀλέτρι καὶ βλέπει πρὸς τὰ πίσω καὶ ὄχι πρὸς τὸ μέρος ποὺ πρόκειται νὰ ὀργώσει δὲν εἶναι κατάλληλος γιὰ γεωργός. Ἔτσι καὶ ἐκεῖνος ποὺ κλήθηκε εἰς τὴν διακονίαν τοῦ Κυρίου πρὲπει νὰ βλέπει πάντοτε μπροστὰ στὸ πνευματικό του ἔργο καὶ νὰ ξεχάσει ὁλοκληρωτικὰ τὰ ἐγκόσμια καὶ τὰ ὑλικά. Διότι διαφορετικὰ δὲν θὰ μπορέσει νὰ κρατήσει στερεὰ γιὰ τὸν ἑαυτό του τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἐργασθεῖ ἀποτελεσματικὰ γιὰ τὴν διάδοσή της εἰς τοὺς ἄλλους.

Μάλιστα ἀγαπητέ Γεώργιε. Τὸ λέω μὲ ἱερὰ καύχηση ὅτι δὲν σὲ ἐπηρέασε τὸ πνεῦμα τοῦ κόσμου, δηλ. τὸ κυνήγι τοῦ πλούτου καὶ τῆς καλοπεράσεως. Ἔμεινες σταθερὸς καὶ ἀταλάντευτος στὴν κλίση σου καὶ στὴν κλήση τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Κύριος νὰ σὲ χαριτώνει καὶ νὰ σὲ εὐλογεῖ. Καὶ ἤδη εἰσέρχεσαι στὶς τάξεις τοῦ ἱεροῦ Κλήρου. Οἱ καιροὶ εἶναι ἐξόχως δύσκολοι ἀπὸ πάσης ἐπόψεως. Πέρα ἀπὸ τὰ οἰκονομικὰ προβλήματα, ποὺ
ὁπωσδήποτε εἶναι δυσβάσταχτα γιὰ πολλοὺς συνανθρώπους μας, παρατηρεῖται καὶ μία ἐκτροπὴ ἀπὸ τὴν γραμμὴ τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ κάποια ἐχθρότητα καὶ πολεμικὴ ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ διαφόρους κύκλους. Ἐσύ, ὅμως, ν΄ ἀγαπᾶς τὸν Χριστὸ καὶ ν’ ἀναλίσκεσαι γιὰ τὴν Ἐκκλησία μὲ ζωὴ καθαρὴ καὶ νὰ μὴν ἐπιδιώκεις πλοῦτη καὶ ὑλικὲς ἀπολαβές. Ἀφοῦ ἀπὸ σήμερα βάζεις τὸ χέρι στ’ ἀλέτρι ξεκίνα ἀποφασιστικὰ μὲν τὸν ἀνηφορικὸ καὶ δύσκολο, ἀλλὰ ὡραῖο δρόμο τῆς ἱεροσύνης. Ὁ Χριστὸς θὰ εἶναι μαζί σου. Ὁ Ἐπίσκοπος καὶ οἱ Κληρικοὶ τῆς Ἐπαρχίας μας θὰ στέκονται στὸ πλευρό σου, βοηθοὶ καὶ συμπαραστάτες, πατέρες καὶ ἀδελφοί. Γιατὶ εἶναι γνωστό, ὅτι ἡ ἱερατικὴ οἰκογένεια τῆς Ἐπαρχίας μας, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀριθμεῖ λίγα μέλη, εἶναι συνδεδεμένη «τῷ συνδέσμῳ τῆς ἀγάπης» ὑπάρχει δηλ. ἡ ἀγάπη ἐμφανὴς ὅλων τῶν μελῶν καὶ γιὰ τὸν καθένα ξεχωριστά. Καὶ τὼρα, ἀγαπητέ ὑποδιάκονε, ἀφοῦ πάρεις τὴν εὐχὴ τῶν γονέων σου, χαιρετήσεις καὶ τὴν σύζυγόν σου, καλεῖσαι νὰ εἰσέλθεις μὲ φόβο Θεοῦ στὴν χαρὰν τοῦ Κυρίου σου".

Χ. Ἱ. Ἀμαραντινός

Χαιρετισμὸς Μητροπολίτου Ἀνδρέου στὴν Ἑορτὴ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 2011 τοῦ Γυμνασίου - Λυκείων Κονίτσης

2012-01-19T02:22:00.001+02:00

Χαιρετισμὸς Μητροπολίτου Ἀνδρέου στὴν Ἑορτὴ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 2011

τοῦ Γυμνασίου - Λυκείων Κονίτσης

Ἐθαυμάσαμε ἀπόψε τὰ παιδιά, καὶ αὐτὸς ὁ θαυμασμὸς ἦλθε νὰ προστεθεῖ στὸν πρωϊνὸ θαυμασμὸ τῆς παρελάσεως, ἡ ὁποῖα ἔγινε κατὰ τρόπο ἄψογο. Καὶ τὸ τονίζω αὐτὸ λόγῳ τῶν ἐκτρόπων ποὺ σημειώθηκαν σὲ πολλὲς πόλεις τῆς Πατρίδος μας. Ἐδῶ εἴχαμε λεβεντιές. (Χειροκροτήματα). Καὶ εἶναι, ἀγαπητοὶ μαθηταί, καὶ ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ ἐδῶ, σπουδαῖο τὸ ὅτι τὸ Σχολεῖο συνεχίζει τὴν παράδοση νὰ τιμᾶ τὶς ἐθνικὲς ἐπετείους. Καὶ ἡ ἐπέτειος τῆς 28ης Ὀκτωβρίου εἶναι θὰ ἔλεγα, κατὰ τὴν γνώμη μου, στὴν τρισχιλιετὴ ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, μοναδική. Γιατί, ἡ μικρὴ Ἑλλάδα, ὅπως εἶπε ὁ τότε Πρωθυπουργὸς Ἰωάννης Μεταξᾶς, παρελείφθη ἀπὸ τὸν Θεὸ μέσα ἀπὸ τὴν ἀδοξία της καὶ τὴν δόξασε. Δοξάστηκε γιατὶ τὰ ἔβαλε μὲ δύο αὐτοκρατορίες : τὴν Ἰταλικὴ αὐτοκρατορία κατὰ πρῶτο λόγο, καὶ κατὰ δεύτερο τὴν Γερμανικὴ αὐτοκρατορία. Καὶ ἐνίκησε. Ἐνίκησε νίκη περηφανή. Ὅταν ὅλη ἡ Εὐρώπη εἶχε γονατίσει μπροστὰ στὸν Ἄξονα, ἡ Ἑλλάδα ἔδωσε τὸ πρῶτο φῶς τῆς νίκης καὶ τὴν ἐλπίδα, τὴν βεβαιότητα, ὅτι ὁ Ἄξων δὲν εἶναι ἀήττητος, ἡ Ἑλλάδα ἔδειξε τὸν δρόμο (χειροκροτήματα).

Σήμερα, ὅμως, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, 71 χρόνια ἀπὸ τὸ ἱστορικὸ ΟΧΙ, ζοῦμε σὲ μιὰ καινούργια Κατοχή. Ζυγίζω τὰ λόγια μου. Ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια, ἀπὸ τὴν μεταπολίτευση καὶ ἐντεῦθεν, μιὰ παράλυτη πολιτικὴ ἡγεσία μᾶς ἔφερε σ’ αὐτὸ τὸ κατάντημα, τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖ αἶσχος γιὰ τὸν ἐλεύθερο κόσμο, γιὰ τὴν Εὐρώπη, ἡ ὁποῖα θέλει νὰ ὑποδουλώσει ἐκ νέου, καὶ τὸ ἔχει ἐπιτύχει, ἐν μέρει, τὴν Ἑλλάδα. Θὰ τῆς περάσει ὅμως. Ἐδῶ τώρα, ἀνακύπτουν κάποια ἐρωτήματα γιὰ ὅλους βέβαια, ἀλλὰ ἰδιαίτερα γιὰ σᾶς παιδιά. Θὰ ἀνέχεσθε νὰ ὑπάρχει ἡ φαυλοκρατία στὴν Ἑλλάδα ; Θὰ ἀνέχεσθε νὰ γίνονται ὅλες αὐτὲς οἱ ἀθλιότητες τῶν ὁποίων παριστάμεθα μάρτυρες ; Ἐγὼ θέλω νὰ πιστεύω ὅτι κανένα ἑλληνόπουλο καὶ καμιὰ ἑλληνοπούλα δὲν θὰ τὸ δεχθεῖ αὐτό. Γι’ αὐτὸ, λοιπόν, εἶναι ἀπαραίτητο, παιδιά, ν’ ἀγαπήσετε τὸ σχολεῖο σας, τὰ μαθήματά σας, τὴν πρόοδό σας. Ν’ ἀγαπήσετε τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία, ν’ ἀγαπήσετε ὅλες τὶς χριστιανικὲς ἀρχές. Γιατὶ μόνον αὐτὲς καὶ μόνον μ’ αὐτές ἡ Ἑλλάδα θὰ μπορέσει νὰ προκόψει καὶ νὰ πάει μπροστά. Καὶ σᾶς κάνω μία διαβεβαίωση, ἐνώπιον «πληθούσης ἐκκλησίας». Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης, μιὰ Μητρόπολις φτωχή, στὸ ἄκρο τῆς ἑλληνικῆς μας πατρίδος, ὅμως, δὲν ἔχει παύσει, ἐν τῷ μέτρῳ τοῦ δυνατοῦ, καὶ πιστεύω ὅτι δὲν θὰ πάψει καὶ εἰς τὸ μέλλον, νὰ βρίσκεται στὸ πλευρὸ τῶν παιδιῶν τῆς Ἐπαρχίας. Καὶ ὁ Μητροπολίτης, ὁ ὁποῖος νέος ἦλθε ἐδῶ, νεαρὸς ἱεροκήρυξ, καὶ τώρα βαδίζει στὸ βαθὺ γῆρας, σᾶς ὑπόσχεται, παιδιά, καὶ σὲ ὅλους ἐσᾶς ἀγαπητοί, ὅτι ὅσο ἔχει δυνάμεις, ὅσο ἀναπνέει, ὅσο μπορεῖ, θὰ ἀγωνίζεται γιὰ τὸν αἱματοβαμμένο αὐτὸ τόπο, καὶ γιὰ τοὺς ἥρωες ποὺ ἔπεσαν γιὰ νὰ εἴμαστε ἐμεῖς ἐλεύθεροι. Καὶ τελειώνοντας, θὰ σᾶς πῶ ὅτι - τὸ εἶδα στὸ πρόγραμμα καὶ ἐξ αὐτοῦ τὸ σκέφτηκα καὶ σᾶς τὸ λέω, ὅτι ἔχουμε δρόμο πολὺ μπροστὰ μας. Ὅλη αὐτὴ ἡ σαπίλα, ὅλη αὐτὴ ἡ βρωμιά, ὅλη αὐτὴ ἡ παλιανθρωπιὰ ποὺ βλέπουμε καὶ βιώνουμε στὴν Πατρίδα μας γιὰ νὰ σβήσει καὶ νὰ χαθεῖ χρειάζεται δρόμο καὶ ἀγῶνα πολύ. Καὶ τὸ δρόμο μᾶς τὸν ἔδειξε ὁ ἀείμνηστος Σμηναγὸς Παντελῆς Γκέλης. Ἡ προτομή του, ποὺ εἶναι ἐδῶ ἀπέναντι ἀπὸ τὸ Σχολεῖο, θὰ σᾶς δείχνει, παιδιά, τὸν δρόμο. Τὸν δρόμο τῆς θυσίας, τὸν δρόμο τῆς ἀρετῆς, τὸν δρόμο τοῦ καθήκοντος, ὁ ὁποῖος δρόμος μπορεῖ κάποτε νὰ κοστίζει καὶ ἀκόμα καὶ τὴν ἴδια τὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀλλὰ ἀξίζει νὰ τὸν βαδίζει αὐτὸν τὸν δρόμο κανείς. Ἄς εἶναι αἰωνία ἡ μνήμη τοῦ Παντελῆ, ὁ ὁποῖος, ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ νὰ πῶ, ἦταν παιδάκι μικρό, ἤρχετο καὶ ἐξομολογεῖτο, ἦταν στὰ μαθήματά του ἄριστος, σεμνός, ταπεινός καὶ κάποτε εἶπα μέσα μου μετὰ ἀπὸ μία ἐπίσκεψη ποὺ μοῦ εἶχε κάνει, ὅτι αὐτὸ τὸ παιδί θὰ ἔχει πολλὴ καλὴ ἐξέλιξη. Καὶ ἔτσι συνέβη. Σᾶς δείχνει τὸ δρόμο, βαδεῖστε τον, παιδιά, καὶ εἶμαι βέβαιος ὅτι μὲ τὴν Χάρη τοῦ Χριστοῦ, καὶ κάτω ἀπὸ τὴν σκέπη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ σεῖς θὰ νΙκήσετε καὶ θὰ δώσετε ὅτι καλύτερο ἔχετε γιὰ τὴν Ἑλληνική μας Πατρίδα, γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας, γιὰ τὸ Ἔθνος μας. Χρόνια πολλὰ σὲ ὅλους, ἅγια, εὐλογημένα ἰδιαίτερα στὰ παιδιά. Νομίζω νὰ συμφωνήσετε ν’ ἀναφωνήσουμε τώρα ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ. - ΖΗΤΩ !!!

Χ. Παρατηρητής

Ἀπὸ τὸ θεατρικὸ που ἐτοίμασαν οἱ μαθητές

Ἀπό τήν μαθητική παράλαση

Φωτό:Π. Τσιγκούλης

Ἀπὸ τὶς ἐκδηλώσεις τιμῆς πρὸς τὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Ε΄

2012-01-19T02:15:00.002+02:00

Η Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΡΥΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΠΩΓΩΝ. & ΚΟΝΙΤΣΗΣ

ΤΙΜΗΣΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΓΡΗΓΟΡΙΟ Ε΄

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ 190 ΧΡΟΝΙΑ (1821-2011)

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΑΓΧΟΝΙΣΜΟ ΤΟΥ.

Συμπληρώθηκαν φέτος 190 χρόνια ἀπὸ τὸν μαρτυρικὸ θάνατο τοῦ Πατριάρχη Κων/πόλεως Γρηγορίου τοῦ Ε΄ (1821 - 2011). Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις ἀφιέρωσε, τὴν καθιερωμένη ἐδῶ καὶ χρόνια ἐτήσια ἐκδήλωσή της, στὸν Ἐθνομάρτυρα καὶ Ἱερομάρτυρα Ἅγιο Γρήγοριο τὸν Ε΄ . Ὁ λόγος ποὺ θέλησε νὰ προβάλει τὸ πρόσωπό του ἔχει ἐκτὸς τῆς καθαρῶς ἱστορικῆς πλευρᾶς καὶ μία ὑφὴ ἀπολογητική. Διότι, κατὰ καιρούς, ἀσκεῖται μιὰ κακόβουλη πολεμικὴ ἐναντίων του, μιὰ συκοφαντία, ὡς τάχα προδότου τῆς Ἐπαναστάσεως καὶ τῆς Πατρίδος. Ἡ πολεμικὴ αὐτὴ μπορεῖ νὰ ἐνταχθεῖ στὴν γενικότερη ἐναντίων τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Ἔθνους πολεμική, τῶν ἑλληνοχριστιανικῶν ἱδεωδῶν καὶ τῆς ἀποδομήσεως τῆς κοινωνίας μας. Δὲν μᾶς πτοοῦν οἱ κριτικὲς αὐτές, διότι «μεγάλη ἡ ἀλήθεια καὶ ὑπερισχύει» (Α΄ Ἔσδρας 4, 41) . Ὁ Γέρος τοῦ Μωριᾶ, ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ὅταν ἄκουγε κάποιους νὰ καταφέρονται σὲ πρόσωπα ἐγνωσμένου κύρους ἤ καὶ θεσμούς συνήθιζε νὰ λέει τὰ ἑξῆς: -Ποῦ πετοῦν ὀρέ τὶς πέτρες τὰ παιδιά ; Στὴν καρυδιὰ ποὺ ἔχει καρύδια ἤ σ’ αὐτὴν ποὺ δὲν ἔχει ; Ἄς ἔχουμε ἐμεῖς καρύδια καὶ ἄς μᾶς πετροβολοῦν».

Ἡ Ἐκδήλωση πραγματοποιήθηκε δύο φορές : Μία γιὰ τὴν Ἐπαρχία Κονίτσης, στὴν Αἴθουσα Ἐκδηλώσεων τοῦ Γυμνασίου - Λυκείου Κονίτσης (13.11.2011), καὶ μία γιὰ τὴν Ἐπαρχία Πωγωνίου στὸν Παρακάλαμο (27.11.2011), στὴν αἴθουσα τοῦ ΚΔΑΠ (Κέντρου Δημιουργικῆς ἈΠασχολήσεως) μὲ κάποιες προσθαφαιρέσεις τοῦ Προγράμματος.

Κύριος ὁμιλητής ἦταν ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης Σεραφεὶμ Ζαφείρης, Ἱεροκήρυξ καὶ ὑπεύθυνος στὸν Ἀντιαιρετικὸ καὶ Ἀπολογητικὸ τομέα τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Φθιώτιδος, μέλος τῆς Ἀδελφότητος Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ», ποὺ μὲ τὴν ἐμπεριστατωμένη ὁμιλία του ἐνθουσίασε τὸ ἀκροατήριο. (Τὴν ὁμιλία του μπορεῖ κανεὶς νὰ τὴν διαβάσει στὴν Ἱστοσελίδα τῆς Ἱ. Μητροπόλεως www.imdpk.gr). Τὸ πρόγραμμα περιελάμβανε Ὕμνους πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου Πατριάρχου, ἀπαγγελίες, τραγούδια δημοτικὰ καὶ νεώτερα (μάλιστα κάποια ἀκούστηκαν γιὰ πρώτη φορά, μελοποιημένα ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μητρόπολη), προβολὴ ποὺ ἀναφέρονταν στὴν προσφορὰ τῆς Ἐκκλησίας στὸ ὑπόδουλο Ἔθνος καὶ ἄλλα. Ἡ χορωδία ποὺ συνοδεύονταν ἀπὸ τὰ μουσικὰ ὄργανα κανονάκι ἤ «ψαλτήριον», βιολί, κλαρίνο, λαοῦτο, τουμπερλέκι, ἁρμόνιο, διηύθυνε ὁ κ. Χρῆστος Μπαρτζόπουλος Πρωτοψάλτης καὶ Καθηγητὴς στὴν Ἀνωτάτη Ἐκκλησιαστικὴ Σχολὴ Βελλᾶς. Τὴν ἐκδήλωση στὴν Κόνιτσα ἔκλεισε ὁ Μητροπολίτης κ. Ἀνδρέας ὅπου, ἀφοῦ εὐχαρίστησε τοὺς συντελεστὲς τῆς Ἐκδηλώσεως τόνισε μεταξὺ ἄλλων ὅτι «Ὅσοι πολεμοῦν τὴν Ἐκκλησία πότε ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Ε΄, πότε ἐν τῷ προσώπῳ ἄλλων κληρικῶν, Ἱεραρχῶν κ.λ.π., «πρὸς κέντρα λακτίζουν». Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ποὺ παρατείνεται στοὺς αἰῶνες. Δὲν φοβᾶται. Καὶ θὰ ἔλεγα ὅτι σήμερα, δόξα τῷ Θεῷ, ὑπάρχουν πολλοὶ Ἀρχιερεῖς καὶ Ἱερεῖς καὶ ἐργάται τοῦ Εὐαγγελίου, οἱ ὁποῖοι βαδίζουν στὰ ἴχνη τῶν προκατόχων τους. Ἀλλὰ, καὶ ἄν ὑποτεθεῖ, ὅτι καὶ ἕνας μόνο Ἱεράρχης ν’ ἀντιστέκεται στὰ ἀνόσια σχέδια εἴτε τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, μ’ ἐκεῖνο τὸ περιβόητο «συνωστισμὸ στὴν παραλία τῆς Σμύρνης», ποὺ ἤθελαν νὰ διαστρέψουν τὰ πράγματα, εἴτε στὴν φτώχια τῶν ἐπιχειρημάτων κάποιων κομματικῶν στελεχῶν ὁρισμένων κομμάτων τῆς Πατρίδος μας, καὶ ἕνα Ἱεράρχης νὰ ὑπάρχει, ἡ Ἐκκλησία δὲν θὰ νικηθεῖ, θὰ νικᾶ πάντα καὶ θὰ ὁδηγεῖ τὸν λαὸ «εἰς νομὰς σωτηρίους». Αὐτὸ νὰ τὸ καταλάβουν». (Χειροκροτήματα).Ἡ Ἐκδήλωση ἔκλεισε μὲ τὸν Ἐθνικό μας Ὕμνο.

Χ. Ἱ. Ἀμαραντινός

Ὁ π. Σεραφείμ Ζαφείρης

Μακέτα ἁγαλματός Ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Ε'

Ἡ Χορωδία τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Φωτό: Π. Τσιγκούλης

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΙΕ΄ ΛΟΥΚΑ (Ζακχαίου) Λουκ. ιθ΄ 1-10

2012-01-18T11:58:00.000+02:00

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ΄ ΛΟΥΚΑ

(Ζακχαίου)

Λουκ. ιθ΄ 1-10

Συγκινητική και πολύ διδακτική η ευαγγελική περικοπή που μας περιγράφει την σωτηρία του Ζακχαίου και του οίκου του.

· Οπωσδήποτε, όλοι μας έχουμε ακούσει ή έχουμε μελετήσει την ιστορία του ανθρώπου αυτού.

Ήταν ένας αρχιτελώνης, προϊστάμενος δηλ. σε πολλούς τελώνες. Έκανε ένα επάγγελμα συνυφασμένο με την αδικία και την αμαρτία. Εν τούτοις, όπως βλέπουμε, δεν έβρισκε ικανοποίηση και ανάπαυση στα πλούτη του. Του έλειπε κάτι βασικότατο. Κάτι, χωρίς το οποίο τα πάντα είναι μάταια και καταντούν άχρηστα. Τι του έλειπε; Του έλειπε ο Θεός. Γι’ αυτό και η ψυχή του δεν μπορούσε να ξεδιψάσει και ν’ αναπαυτεί σε όλα αυτά που προσφέρουν τα πλούτη και η κοσμική ζωή.

Βεβαίως, ως κοινωνικός άνθρωπος που ήταν, είχε ακούσει πολλά για τον Ιησού. Γι’ αυτό και ήθελα να τον δει προσωπικώς. Ουσιαστικά δηλ. διψούσε τόσο για την προσωπική του σωτηρία όσο και για την σωτηρία ολόκληρης της οικογένειάς του. Πράγμα το οποίο, τελικώς και έγινε, με αυτό το συγκλονιστικό τρόπο που μας περιγράφει με την απαράμμιλη γραφίδα του ο Έλληνας Ευαγγελιστής Λουκάς.

Σε πολλά σημεία θα μπορούσαμε να σταθούμε στην ανάπτυξη της περικοπής αυτής. Όμως, είναι ανάγκη να εμβαθύνουμε τώρα σε ένα λόγο του Κυρίου Ιησού, ο οποίος θα μας δώσει αφορμή, ώστε να δούμε με περισσότερη προσοχή και σοβαρότητα τα του οίκου μας, δηλ. τα της οικογενείας μας.

Είναι χαρακτηριστικό και άξιον προσοχής, ότι ο ίδιος ο Κύριος δεν είπε «σήμερον σωτηρία εις τον Ζακχαίον προσφέρεται». Αλλά τόνισε ότι «σήμερον σωτηρία τω οίκω τούτο εγένετο» (Λουκ. ιθ΄ 9). Δηλ. Σήμερα, στο σπίτι αυτό, τόσο στον οικοδεσπότη (τον Ζακχαίο), όσο και στα μέλη της οικογένειάς του (γενικώς τους οικιακούς) συνετελέσθη διά της επισκέψεώς μου σωτηρία!

Είναι βέβαιο ότι όχι μόνο ο Ζακχαίος, αλλά και τα μέλη της οικογένειάς του, παρά τα εξωτερικά φαινόμενα, (γι’ αυτό και δεν πρέπει να κρίνουμε κατ’ όψιν), στο βάθος της καρδιάς τους, ποθούσαν την σωτηρία. Αυτός δε είναι και ο λόγος που σώζεται ολόκληρος ο οίκος. Διότι ως γνωστόν, εάν ο άνθρωπος δεν το επιθυμεί, ο Θεός δεν τον σώζει. Ο ίδιος ο άνθρωπος τελικώς είναι αυτός που κλείνει ή που ανοίγει την πόρτα στον Ιησού και στην σωτηρία του. Και επίσης, όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, είναι βέβαιο ότι η οικογένεια του Ζακχαίου, είχε προετοιμαστεί από τον ίδιο το Ζακχαίο, ψυχολογικώς.

· Όπως βλέπουμε, οι περισσότεροι, το σύνολο θα λέγαμε σχεδόν της κοινωνίας μας, ζει μέσα στην οικογένεια.

Αλήθεια, πόσα και πόσα μπορεί να κατορθώσει ο Πατέρας και γενικώς πόσα μπορούν να προσφέρουν οι γονείς μέσα στην οικογένεια! Βεβαίως, δεν είναι μόνο ο πατέρας που θα διαμορφώσει την οικογένεια. Είναι και η μητέρα που παίζει τεράστιο ρόλο στο να ακολουθήσει η οικογένεια τον δρόμο τον ορθό και τον ευλογημένο. Ναι, αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια. Και όπως έλεγε ένας σύγχρονος άγιος, τα παιδιά, βλέπουν τον πατέρα και την κοινωνία, με τα μάτια της μητέρας! Αλλά εξίσου απoτελεί μεγάλη αλήθεια, όσο κι αν κάποιοι που εμφορούνται από διαφορετικές ιδέες, προσπαθούν να το αρνηθούν, ότι ο Πατέρας είναι ο αρχηγός του οίκου. Ο σύζυγος και πατέρας είναι ο στύλος του σπιτιού. Αυτός ο πατέρας είναι το κεντρικό πρόσωπο και θέλοντας και μη ο καθοδηγητής των άλλων.

Αυτή είναι η πραγματικότητα, φίλοι μου. Δεν χρειάζονται αναλύσεις επί αναλύσεων για να διαπιστωθεί η αλήθεια αυτή. Αρκεί μια ματιά να ρίξουμε γύρω μας, ώστε να διαπιστώσουμε του λόγου το ασφαλές.

Βλέπεις, αδελφέ μου, οικογένεια που τα μέλη της προοδεύουν σε όλους τους τομείς; Εκεί, ο αρχηγός του σπιτιού, ο πατέρας δηλ. εργάζεται, θεμελιώνει και καταρτίζει τα τέκνα του επάνω στα διαμαντένια θεμέλια της Ορθοδόξου Χριστιανικής μας Πίστεως και των ευγενών παραδόσεων του Ελληνικού μας Έθνους. Οικοδομεί την οικογένειά του επάνω στα ακατάλυτα ιδανικά της Πίστεως, της Πατρίδος και της Οικογένειας!

Βλέπεις, φίλε μου, οικογένειες που παρά τα ποικίλα προβλήματα (φυσικό, άλλωστε τούτο), να λάμπει η χαρά και ο ιερός ενθουσιασμός στα μάτια και στο μέτωπο των μελών της; Εκεί, μετά βεβαιότητος, έχει εγκατασταθεί μονίμως ο Ιησούς και τους ευλογεί και τους εξαγιάζει! Και δεν θα υπάρξει άνθρωπος (σοβαρός άνθρωπος), που θα αρνηθεί ότι ένα από τα πλέον ευλογημένα θεάματα, σε κάθε εποχή, αλλά κυρίως στην ταλαίπωρη και τρισάθλια εποχή που ζούμε, είναι να βλέπει κανείς ολόκληρη την οικογένεια να προσέρχεται στο ποτήριον της Ζωής. Να μεταλαμβάνουν δηλ. όλοι μαζί, μέσα στο ναό του Κυρίου, αυτό το Παντοκρατορικό Σώμα και Αίμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού! Αλήθεια, πόση χάρη και πόση ευλογία, ολόκληρη η οικογένεια να καλεί τον Χριστό, για να τους ευλογήσει το τραπέζι και τις τίμιες εργασίες, και κατόπιν, ολόκληρη η φαμίλια, να κλείνει την ημέρα με δοξολογία και προσευχή, μπροστά στο ακοίμητο καντήλι και στα εικονίσματα του σπιτιού!

Και ομολογουμένως, πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μας και η κοινωνία μας και το Έθνος μας, αλλά και αυτή η Εκκλησία μας (για τα οποία εάν έχουμε δάκρυα, να τα δίνουμε στην προσευχή...), πόσο όμορφες θα ήταν οι οικογένειές μας, εάν ο πατέρας, ο κάθε πατέρας, είχε βαθιά και συνεχή συναίσθηση της ευθύνης και των ιερών υποχρεώσεών του έναντι Του Θεού, αλλά και αυτής της “κατ΄ οίκον” εκκλησίας του!

Δίχως αμφιβολία, ζούμε σε εποχές που περισσότερο όλων των άλλων, από τα όργανα του εχθρού, βάλλεται και ξεθεμελιώνεται ο θεσμός της οικογένειας και του προστάτου αυτής. Του συζύγου και πατέρα. Δεν θα τολμήσουμε βεβαίως τώρα, ν’ αγγίξουμε την πέννα μας σε δυσώδη και ζοφερά πρότυπα, που προβάλλονται, ευκαίρως ακαίρως από τα κανάλια (της λυματολάσπης). Και δεν θα το κάνουμε διότι δεν θέλουμε να μολύνουμε την όμορφη και πνευματική ατμόσφαιρά που μας δημιούργησε η ιερά ευαγγελική περικοπή. Τούτο τον λόγο του Ιερού Χρυσοστόμου, του θερμού προστάτη της οικογένειας, θα υπογραμμίσουμε, και παρακαλούμε να προσεχθεί δεόντως: «Αγών έστω και παλαίστρα αρετής η οικία, ίνα, εκεί καλώς γυμνασάμενος, μετά πολλής της επιστήμης τοις εν αγορά προσβάλης». Δηλ. Ας γίνει το σπίτι σου στίβος και παλαίστρα αρετής, ώστε, αφού γυμναστείς εκεί με επιμέλεια, να αντιμετωπίσεις με πολλή γνώση και τέχνη τους ανθρώπους της αγοράς.

Αν οι γονείς, ο πατέρας και η μητέρα, ποθούν, και πράγματι ποθούν την ομόνοια, την αγάπη, την χαρά, τον σεβασμό, την ειλικρίνεια. Εάν ποθούν την ευλογία του Θεού, εάν επιθυμούν ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς να έρθει ανάμεσά τους, ώστε να τους καθοδηγεί και να τους ευλογεί, δεν έχουν παρά να οδηγήσουν με τα λόγια και κυρίως το παράδειγμά τους, τους συγγενείς τους και κυρίως τα παιδιά τους στον Σωτήρα Χριστό!

Μη φοβηθείς το σπίτι, που άνοιξε

βαθιά στη γη τα θέμελά του,

κι ας έλθουν χίλιοι ανεμοστρόβιλοι

και τη σκεπή του ας ρίξουν κάτου.

Μη φοβηθεί το δένδρο που άπλωσε

τις ρίζες του βαθιά στο χώμα

κι ας σπάσει την κορφή του ο άνεμος

και τα πυκνά κλαδιά του ακόμα.

Μη φοβηθείς αυτόν που στήριξε

στην πίστη επάνω την ελπίδα.

Τον είδα στη ζωή να μάχεται,

μα πάντα ανίκητο τον βρήκα.

(Ι. Πολέμης).

Υ.Γ Ίσως ορισμένοι στο πρώτο μέρος του Ζακχαίου, δηλ. στις αδικίες, είδαν τον εαυτόν τους. Δεν έχουν τώρα παρά να τον μιμηθούν και στο δεύτερο μέρος της Ευαγγελικής περικοπής, δηλ. στην αναζήτηση και στην πρόσκληση του Ιησού.

Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Κόνιτσα

email: p.ioil@freemail.gr

ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ Ζ’

2012-01-18T11:54:00.002+02:00

ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ Ζ’

Αναμφισβήτητα, αφού οι φωτεινοί οδοδείκτες μας είναι οι άγιοι, θα πρέπει και εμείς, κατά το παράδειγμά τους και τη διδασκαλία τους να αγαπούμε και να φροντίζουμε για το καλό του Ελληνικού μας Έθνους. Η αγάπη όμως αυτή δεν επιτρέπεται να μας παρασύρει σε υπερβολές και ακρότητες. Πιο συγκεκριμένα δεν επιτρέπεται στον πιστό χριστιανό να παρασύρεται στην αντίληψη ότι μόνο η δική του Πατρίδα έχει αξία και ότι μόνο αυτή κατά συνέπεια είναι άξια εκτιμήσεως και σεβασμού.

Η αντίληψις αυτή, η οποία είναι γνωστή διεθνώς με τον όρο «σωβινισμός», οδηγεί στον εθνικό φανατισμό και τη μισαλλοδοξία και έχει καταστρεπτικές συνέπειες για την ειρηνική συμβίωση των λαών.

Η λέξη σωβινισμός είναι γαλλική (CHAUVINISME). Δημιουργήθηκε από τη γαλλική κωμωδία: «Το τρίχρωμο εθνόσημο» (1831). Κεντρικό πρόσωπο σ’ αυτή, ο Νικολά Σωβέν, πραγματικός στρατιώτης του Ναπολέοντα με τυφλή λατρεία στον αυτοκράτορα, φλύαρος και καυχησιάρης, διηγείται πολεμικές ιστορίες, εκθειάζοντας τα γαλλικά όπλα, με τρόπο που προκαλεί γέλιο. Στα 1878 η Γαλλική Ακαδημία περιέλαβε τη λέξη στο λεξικό της, σαν λαϊκή έκφραση τυφλού και αλόγιστου πατριωτισμού. Από τότε έγινε διεθνής όρος. Παρόμοια έννοια νοσηρού πατριωτισμού έχει και ο όρος εθνικισμός. Σαν έξαρση του εθνικισμού εμφανίστηκαν τον 20ο αιώνα ο φασισμός στην Ιταλία και ο ναζισμός στη Γερμανία.

Ο εθνικισμός είναι τελείως ξένος προς τον εθνισμό, που σημαίνει τον αγνό πατριωτισμό, για τον οποίο μιλάμε και περιλαμβάνει την αυθόρμητη αγάπη κάθε ανθρώπου για την Πατρίδα του, την αφοσίωση, την υπερηφάνεια ακόμη γι’ αυτήν, όχι όμως την υποτίμηση, την επιθετικότητα η την υποδούλωση άλλων εθνών. Αναγνωρίζει αντίθετα την αξία και την προσφορά του κάθε έθνους στην ιστορία της ανθρωπότητας και του πολιτισμού.

Ο σωβινιστής είναι άνθρωπος φανατικός, μισαλλόδοξος, εγωπαθής και αδιάλλακτος.

Στις ακραίες περιπτώσεις απορρίπτει κάθε ηθικό ενδοιασμό, επειδή –όπως ισχυρίζεται- εξασθενεί τη θέληση και την αποφασιστικότητα. Απορρίπτει τη χριστιανική ηθική σαν «συναισθηματική και χαλαρή» και προβάλλει «ως πρέπουσα συμπεριφορά τη σκληρότητα και την αγριότητα».

Τονίζουμε πως το συναίσθημα της φιλοπατρίας είναι για τον Έλληνα και μάλιστα τον ορθόδοξο χριστιανό, ευγενές, δίκαιο και ιερό.

Η Ελληνική Ορθοδόξη Εκκλησία μας, τιμά τους εθνομάρτυρες. Πολλοί απ’ αυτούς είναι ιερομάρτυρες και εθνομάρτυρες μαζί· μαρτύρησαν «υπέρ Πίστεως και Πατρίδος». Δεν δέχεται όμως σε καμμία περίπτωση τη σωβινιστική νοοτροπία. «Ου γαρ εστίν διαστολή Ιουδαίου τε και Έλληνος, ο γαρ αυτός Κύριος πάντων, πλουτών εις πάντας τους επικαλουμένους αυτόν (Ρωμ. ι’ 12). Δεν κάνει ο Κύριος διάκριση ανάμεσα στους Ιουδαίους και τους Έλληνες· ο ίδιος είναι Κύριος όλων, πλούσιος σε αγαθότητα για όλους που τον παρακαλούν. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός στην επίγεια ζωή του, απέρριψε τη σωβινιστική νοοτροπία των Ιουδαίων, αποκαλύπτοντας στη Σαμαρείτιδα, γυναίκα αλλοεθνή, μοναδικά υψηλές αλήθειες. Επαινώντας τον αλλοεθνή λεπρό και προβάλλοντας με την περίφημη παραβολή του «Καλού Σαμαρείτου» το μοναδικό παράδειγμα αγάπης, άνδρα ξένο προς το αυτοθαυμαζόμενο Ιουδαϊκό έθνος.

Για να ζει η ανθρωπότητα σε ατμόσφαιρα ειρήνης και για να προοδεύει σε όλους τους τομείς, πρέπει κάθε λαός να σέβεται και να εκτιμά τους άλλους, να παραδέχεται την τυχόν υπεροχή τους σ’ αυτόν η εκείνο τον τομέα, να συγχαίρει μαζί τους για κάθε πρόοδο, την οποία σημειώνουν, και να προσλαμβάνει από τον πολιτισμό τους πρόθυμα, όσα στοιχεία είναι γι’ αυτόν ωφέλιμα και εξυπηρετικά.

Η Αγία μας Ορθοδόξη Εκκλησία, παραδέχεται την Πατρίδα ως ένα αγαθό, ως μία «αξία». Αλλά την αξία αυτή, δεν την παραδέχεται ως απόλυτη και ευρισκομένη πάνω από κάθε άλλη αξία.

Βεβαίως η αξία της πατρίδας στέκεται υπεράνω της αξίας του ατόμου και της αξίας της οικογένειας. Αυτά άλλωστε ήταν ανέκαθεν και τα δικά μας Ιδανικά. «Ορθοδοξία, Πατρίδα, Οικογένεια».

Αλλά όπως βλέπουμε να βιώνεται μέσα στην Ιστορία του Έθνους μας, η Πατρίδα είναι αξία που βρίσκεται κάτω από την αξία που λέγεται «Πίστις».

Η αγάπη προς την μητέρα πατρίδα, θα εκδηλώνεται όπως κατά τον ορθό τρόπο ορίζει η πίστις και ανέκαθεν όπως την έζησαν οι γενναίοι πρόμαχοι της Πατρίδας μας, οι οποίοι έγραψαν και κήρυξαν, πρώτα υπέρ πίστεως και ύστερα υπέρ πατρίδος. Πρώτα υπέρ βωμών και κατόπιν υπέρ εστιών.

Ακόμα να τονίσουμε, ότι η πατρίδα είναι αξία, η οποία βρίσκεται και υπό την αξίαν της δικαιοσύνης και όχι υπεράνω αυτής. Η αντίθετη αντίληψη ότι θα κάνω ο,τι συμφέρει την πατρίδα μου, αδιάφορο αν αυτό είναι δίκαιο η άδικο, που παρατηρείται κυρίως στους μεγάλους λαούς, είναι αντίληψη εντελώς αντιχριστιανική.

Η χριστιανική πίστις είναι η μέση και «βασιλική οδός», γι’ αυτό ποτέ οι συνειδητοί ορθόδοξοι χριστιανοί δεν κινδυνεύουν να παρασυρθούν από τις αντιχριστιανικές θεωρίες περί ζωτικού χώρου η περί εκλεκτής φυλής, τις οποίες ανέπτυξαν ακραίοι σωβινιστές, υποκινούμενοι από αντιχριστιανικά κριτήρια και τελικώς αιματοκύλισαν τον κόσμο.

Εξίσου όμως αξιοκατάκριτος προς τον σωβινισμό, ο οποίος αποτελεί το ένα άκρο, είναι και ο κοσμοπολιτισμός, ο διεθνισμός, ο οποίος αποτελεί το άλλο άκρο, το εκ διαμέτρου αντίθετο. Οι οπαδοί της θεωρίας αυτής, πιστεύουν ότι πατρίδα είναι όλη η γη και συμπολίτες όλοι οι άνθρωποι που υπάρχουν στον κόσμο. Φυσικά και η θεωρία αυτή δεν μπορεί να έχει σχέση με την χριστιανική διδασκαλία και τον ορθόδοξο τρόπο ζωής και δεν χρειάζεται να διαθέτει κανείς ιδιαίτερα χαρίσματα για να κατανοήσει τι ακριβώς κρύβεται πίσω από αυτή τη θεωρία… Οι οπαδοί του διεθνισμού δεν παραγνωρίζουν απλώς την ιστορική πραγματικότητα, την ιδιαίτερη φυσιογνωμία των επί μέρους λαών και τα ιερά καθήκοντα, τα οποία έχουν απέναντι στην πατρίδα τους, αλλά παραβλέπουν και αυτό το γενικό συμφέρον όλης της ανθρωπότητας, για το οποίο, κατά την πλανεμένη τους γνώμη, αγωνίζονται.

Όσοι έχουν εγκλωβιστεί στην πλάνη του διεθνισμού, με όσα αρνητικά επακόλουθα συνεπάγεται αυτό σε όλους τους τομείς, τόσο της ατομικής, όσο και της κοινωνικής, δεν μπορούν να κατανοήσουν την απλή αλήθεια, ότι η ύπαρξις πολλών εθνών με την άπειρη ποικιλία των ηθών και των εθίμων, της τέχνης της λογοτεχνίας, του πολιτισμού γενικώς, αποτελεί μία θελκτική εικόνα μεγάλης σημασίας για την ιστορία και για τον άνθρωπο.

Επίσης, ενώ σε πρώτη θέα ο διεθνισμός φαντάζει ότι υπηρετεί την «παγκόσμια κοινωνία», τα κοινά συμφέροντα και την ισότητα, εμφανίζει μία τάση επιθετική, μία δράση βίαιη για να αντικατασταθούν οι ιδιαίτεροι, εθνικοί, πολιτικοί και κοινωνικοί ακόμα θεσμοί με άλλους, που να έχουν δήθεν διεθνή χαρακτήρα. Αυτοί όμως οι «διεθνείς» θεσμοί λανσάρονται φυσικά από μία συγκεκριμένη κοινωνικοηθική ιδεολογία η από ένα ορισμένο πολιτικό καθεστώς.

(Συνεχίζεται...)

Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Κόνιτσα

Email: p.ioil@freemail.gr

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 15 Ἰανουαρίου 2012

2012-01-12T10:51:00.000+02:00

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Κυριακής 15 Ιανουαρίου

Κολασ. Γ΄ 4-11

Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι νομίζουν πως είναι δυνατόν να συνδυάσουν δύο εκ διαμέτρου αντίθετους τρόπους ζωής. Τη ζωή του Χριστού και τη ζωή του μακράν του Θεού κόσμου, τη ζωή δηλ. της αμαρτίας την οποία εμπνέει ο ανθρωποκτόνος διάβολος.

Το πόσο όμως απαράδεκτη και πλανεμένη είναι η θεωρία αυτή, μας το διακηρύττει ξεκάθαρα το Πνεύμα το Άγιον διά του Αποστόλου Παύλου.

Είναι τόσο χαρακτηριστικός ο Αποστολικός λόγος που δεν μας αφήνει περιθώρια παρερμηνείας.

Ο άνθρωπος ο οποίος επιστρέφει από τη ζωή της αμαρτίας στο φως της Χριστιανικής ζωής, πρέπει να γίνει μια νέα, μια καινούρια, μια φωτεινή ύπαρξη. Να νεκρώσει τον «παλαιόν άνθρωπον» και να μεταμορφωθεί η όλη ύπαρξή του, ώστε να ομοιωθεί προς τον Χριστόν.

Αλλά ας δούμε στη συνέχεια, σε απλή μετάφραση το καταπληκτικό αυτό Αποστολικό Ανάγνωσμα και κατόπιν να σταθούμε στην κεντρική του ιδέα: «4 Όταν ο Χριστός, που είναι η αληθινή ζωή μας, φανερωθεί, τότε κι εσείς θα φανερωθείτε μαζί του δοξασμένοι στην παρουσία του. 5 Απονεκρώστε, λοιπόν, ό,τι σας συνδέει με το αμαρτωλό παρελθόν: Την πορνεία, την ηθική ακαθαρσία, το πάθος, την κακή επιθυμία και την πλεονεξία, που είναι ειδωλολατρία. 6 Για όλα αυτά θα πέσει η οργή του Θεού πάνω σ’ εκείνους που δεν θέλουν να πιστέψουν. 7 Σ’ αυτούς ανήκατε άλλοτε κι εσείς, όταν αυτά τα φοβερά πάθη δυνάστευαν τη ζωή σας. 8 Τώρα όμως πετάξτε τα όλα αυτά από πάνω σας: Την οργή, το θυμό, την πονηρία, την κακολογία και την αισχρολογία. 9 Μη λέτε ψέματα ο ένας στον άλλο, αφού βγάλατε από πάνω σας τον παλιό αμαρτωλό εαυτό σας με τις συνήθειές του. 10 Τώρα πια έχετε ντυθεί τον καινούριο άνθρωπο, που ανανεώνεται συνεχώς σύμφωνα με την εικόνα του δημιουργού του ( του Χριστού), ώστε με τη νέα ζωή του να φτάσει στην τέλεια γνώση του Θεού. 11 Σ’ αυτή τη νέα κατάσταση, δεν υπάρχουν πια εθνικοί και Ιουδαίοι, περιτμημένοι και απερίτμητοι, βάρβαροι, Σκύθες, δούλοι, ελεύθεροι. Του Χριστού είναι όλα και ο Χριστός τα διέπει όλα.

Θαυμάζει κανείς εκτός των άλλων και τον παλμό με τον οποίον αναπτύσσει ο Απόστολος των Εθνών το θέμα, τόσο από αρνητικής όσο και από θετικής απόψεως! Και ο λόγος του είναι πάντοτε διαχρονικός και επίκαιρος. Διότι ο «παλαιός άνθρωπος» είναι δυστυχώς μια ζωντανή πραγματικότητα για τον καθένα μας. Η κλίσις δηλ. και η ροπή της αμαρτίας, βλέπουμε πόσο ζωντανή είναι μέσα μας με όλα αυτά τα οποία αναφέρει ο Απόστολος με τ’ όνομα τους...

Και όμως δεν θα πρέπει να γίνεται αυτό. Δεν μπορεί να υπάρξει δικαιολογία, χριστιανός επί τόσα έτη να βρίσκεται σε τέτοιες αμαρτωλές καταστάσεις.

Αν τώρα ρωτήσει κανείς. Μα γιατί να συμβαίνει αυτό;

Η απάντηση είναι, διότι έχουμε πέσει σε πνευματική νάρκωση και δεν υπολογίζουμε την απειλή του Θεού, ότι δηλ. για τα αμαρτήματα αυτά, «έρχεται η οργή του Θεού επί τους υιούς της απειθείας».

Χρειάζεται άραγε να τονίσουμε το πόσο κακό έχει επιφέρει η νοθευμένη θεολογία και τα θολοκουλτουριάρικα κηρύγματα από τα οποία απουσιάζει εκτός των άλλων και ο λόγος για την φρικτή πραγματικότητα της κολάσεως;

Η ίδια η πράξη το αποδεικνύει... Φτάσανε μάλιστα ορισμένοι που έχουν αστοχήσει στα της πίστεως, στο κατάντημα, να κηρύττουν ότι η αγάπη του Θεού αποκλείει την κόλαση. Διδασκαλίες δηλ. αιρετικές τις οποίες έχει καταδικάσει η Εκκλησία μας στο πρόσωπο του Ωριγένους.

Και επειδή κινδυνεύει κανείς να παρασυρθεί από τον ανθρωποκτόνο διάβολο και τα «θεολογικά του» όργανα, ο Χριστοκήρυκας Απόστολος διασαλπίζει: «νεκρώσατε ουν τα μέλη υμών τα επί της γης...».

Αλλά ο ζωντανός, ο ζηλωτής πιστός, δεν θα μείνει έως εδώ μόνο. Δεν θα απορρίψει δηλ. μόνο το αρνητικό από τη ζωή του, αλλά θα φροντίσει και θετικώς να προάγεται στην κατά Χριστόν ζωήν.

Και γίνεται τόσο όμορφος ο ευλογημένος αυτός αγώνας της «Χριστοποιήσεως» του πιστού.

Μέσα στην προσπάθεια αυτή ο πιστός βρίσκει τον προορισμό του και εξομοιώνεται προς το τέλειο πρότυπο, που είναι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός.

Οπωσδήποτε στους νέους αυτούς ανθρώπους της Χάριτος, που ζουν τη συνειδητή Ορθόδοξη πνευματικότητα, όχι βέβαια αποκεκομμένοι, αλλά με ολόκληρο το πλήρωμα της στρατευομένης μας Εκκλησίας, «συν πάσι τοις Αγίοις», δεν υπάρχουν διακρίσεις εθνικότητας, καταγωγής, θέσεως, μορφώσεως ή αξιώματος. Όχι, στην ευλογημένη αυτή Αγιοπνευματική ζωή, το παν είναι για τους πιστούς ο Χριστός. Όλες οι διακρίσεις στον καθημερινό τρόπο ζωής που θέλοντας και μη υφίστανται, έχουν πολύ δευτερεύουσα σημασία. Παραμερίζονται και γίνεται πλέον ο Χριστός το Α και το Ω της ζωής μας. Ο Σύνδεσμος και η κεφαλή μας, το κέντρο και η Ευτυχία μας. Η μεγάλη ευλογία που ξεκινά από αυτή τη ζωή και μας περνά δια του θανάτου στην τέλεια, στην μοναδική, στην αιώνια και ανέκφραστη Βασιλεία των ουρανών, την οποία παρά τα λάθη μας και τις ελλείψεις μας, ποθούμε και αναμένουμε.

Αδελφοί μου, θεωρούμε μεγάλη ευλογία να κλείσουμε σήμερα τις σκέψεις μας, με τον Μεγάλο, σύγχρονο Σέρβο Όσιο, Ομολογητή, Αγωνιστή και Αυθεντικό Ορθόδοξο Θεολόγο, τον π. Ιουστίνο Πόποβιτς, ο οποίος μεταξύ των άλλων έγραψε για το θέμα αυτό που κάναμε λόγο: «Αν δεν έχεις τον Χριστό μέσα σου, δεν είσαι τίποτε, είσαι ένα μηδενικό, είσαι ένα πτώμα, είσαι κάτι που δεν υπάρχει. Αν δεν υπάρχει Αυτός και στο σύμπαν, τότε το σύμπαν είναι ένα πτώμα, είναι μη «ον». Ο Χριστός είναι το «παν – ον» και η «πανενότης» των πάντων. Αυτός όλα τα «πληροί» και όλα τα συνδέει, Αυτός συνδέει και ενώνει όλα και όλους. Χωρίς Αυτόν τα πάντα είναι «κενά», άδεια, ασύνδετα και ασυνένωτα. Αν απομακρυνθεί ο Χριστός από τον άνθρωπο, από το σύμπαν, τότε τα πάντα κατακρημνίζονται και καταβυθίζονται στο χάος, στο τίποτε, στην μη ύπαρξη, στον θάνατο».

«Αν ο άνθρωπος γίνει μέλος στο Θεανθρώπινο σώμα του Χριστού, αυτός «πληρούται» με την αίσθηση του παν-όντος και της παν-ενότητας.

Γι’ αυτόν δεν υπάρχει πλέον θάνατος, αλλά παντού υπάρχει Ευαγγελική «πανενότης», αθανασία και «αιωνιότης».

Είθε η ευχή του Οσίου πατρός Ιουστίνου, να μας συνοδεύει πάντοτε στον μοναδικό αγώνα της Χριστοποιήσεως μας.

Αμήν.

Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος.

Κόνιτσα.

E-mail: p.ioil@freemail.gr

ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ (ΜΕΡΟΣ ΣΤ΄)

2012-01-12T10:46:00.000+02:00

ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΣΤ΄

Ας ρίξουμε στη συνέχεια μερικές ματιές στους μεγάλους πατέρες της Εκκλησίας μας, για να δούμε τι έχουν να μας πουν, για το σπουδαίο αυτό θέμα της αγάπης προς την πατρίδα.

Ο μέγας Βασίλειος βλέπουμε να επαινεί με ιδιαίτερη επιστολή του τον Σωφρόνιο τον Μάγιστρο, διότι είναι τόσο φιλόπατρις, ώστε «την ενεγκούσαν και θρέψασαν πατρίδα ίσα γονεύσι τιμά», δηλ. την πατρίδα στην οποία μεγάλωσε και ανετράφη, την τιμά εξ ίσου με τους γονείς του. (Μ. Βασ., Επιστ. 96). Και σε άλλη επιστολή του, η οποία είναι ανεπίγραφος, ο Ουρανοφάντορας του Χριστού Βασίλειος γράφει: «τους εκ της πατρίδος ημών αφικομένους συνίστησί σοι αυτό το της Πατρίδος δίκαιον… και τον εγχειρίζοντα τοίνυν την επιστολήν τη κοσμιότητί σου δέξαι και ως πατριώτην και ως δεόμενον αντιλήψεως» (Μ. Βασ., Επιστ. 318).

Ο ίδιος Πατήρ γράφοντας σε κάποιο στρατιωτικό, επαναλαμβάνει τη γνωστή βιβλική φράση του Δευτερονομίου «ανδρίζου και ίσχυε» (Δευτ. λα’, 6) με την οποία ο Μωυσής έδινε θάρρος στον Ιησού του Ναυή που αγωνίζονταν δυναμικά κατά των εχθρών του Ισραήλ. Και σαν υπεύθυνος χριστιανός επίσκοπος, αισθάνεται χρέος του να εύχεται και να προσεύχεται για όσους πολεμούν προασπίζοντας την πατρίδα τους (Επισ. 106).

Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι ελέγχει και ελεεινολογεί τον στρατιώτη της πατρίδας που κυριευμένος από την μέθη έχει νικηθεί χωρίς όπλο και γίνεται αφορμή για γέλια από τα παιδιά της αγοράς. Ενώ ο στρατιώτης πρέπει να είναι πάντα γενναίος και φοβερός στους εχθρούς της Πατρίδας (Λόγος κατά μεθυόντων).

Και ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, γράφοντας επιστολή προς τον Σωφρόνιο, που είδαμε πριν, του λέει χαρακτηριστικά: «Μητέρα τιμάν των οσίων· μήτηρ δε άλλη μεν άλλου, κοινή δε πάντων πατρίς» και στη συνέχεια επαινεί αυτόν «κοινόν όντα της πατρίδας προστάτην». Είναι γνώρισμα των ευσεβών ανθρώπων να τιμούν την μητέρα τους. Όμως κάθε άνθρωπος έχει διαφορετική μητέρα. Κοινή μητέρα όλων είναι η Πατρίδα.

Αλλά και η χριστιανική σάλπιγγα της Εκκλησίας, ο Ι. Χρυσόστομος στον λόγο του «Εις ανδριάντας» διασαλπίζει «ουδέν πατρίδος γλυκύτερον».

Παρά πολλά θα μπορούσε να βρει για το θέμα μας στα ανυπέρβλητα έργα των Τριών Ιεραρχών, όποιος αποφασίσει να τα μελετήσει. Είναι τόσο όμορφα, αλλά και διδακτικά, αφού οι ίδιοι οι άγιοι Ιεράρχες βίωναν πολύ έντονα την αγάπη προς την Πατρίδα. Αδιάψευστοι μάρτυρες, τα έργα που δημιούργησαν και άφησαν στο σύντομο πέρασμά τους. Ήταν εκτός των άλλων και οι μεγάλοι ευεργέτες της Πατρίδας και του Έθνους τους, προεξάρχοντος του Μ. Βασιλείου με την περίφημη Βασιλειάδα του.

Γι’ αυτό άλλωστε ο ίδιος Πατήρ της Καππαδοκίας και της Εκκλησίας μας, στην ωραιότατη ευχή της Θ. Λειτουργίας του, που διαβάζει ο Ιερέας μετά το «Εξαιρέτως της Παναγίας...», αναφέρει ειδική δέηση για να προστατεύσει ο Θεός το Έθνος και τους άρχοντες.

Ας απολαύσουμε για λίγο το αριστούργημα που βγήκε από την γραφίδα του Ιερού Πατρός: «Μνήσθητι, Κύριε, των ευσεβεστάτων και πιστοτάτων ημών Βασιλέων, ους εδικαίωσας βασιλεύειν επί της γης. Όπλω αληθείας, όπλω ευδοκίας στεφάνωσον αυτούς· επισκίασον επί την κεφαλήν αυτών εν ημέρα πολέμου· ενίσχυσον αυτών τον βραχίονα· ύψωσον αυτών την δεξιάν· κράτυνον αυτών τον βραχίοναν· ύψωσον αυτών την δεξιάν· κράτυνον αυτών την βασιλείαν· υπόταξον αυτοίς πάντα τα βάρβαρα έθνη, τα τους πολέμους θέλοντα· χάρισαι αυτοίς βοήθειαν και αναφαίρετον ειρήνην· λάλησον εις την καρδίαν αυτών αγαθά υπέρ της Εκκλησίας σου και παντός του Λαού σου· ίνα εν τη γαλήνη αυτών ήρεμον και ησύχιον βίον διάγωμεν, εν πάση ευσεβεία και σεμνότητι…» (Αλήθεια σε ποία άλλη γλώσσα είναι δυνατόν να γραφούν τέτοια αριστουργήματα που αποτελούν πλέον παγκόσμια κληρονομιά!).

Αλλά και οι δύο άλλοι των μεγάλων Ιεραρχών Γρηγόριος και Χρυσόστομος, πλέκουν μεγάλα και λαμπρά εγκώμια στους ηρωικούς επτά Μακκαβαίους, στη μητέρα τους Σολομονή και στον γέροντα νομοδιδάσκαλο Ελεάζαρο, διότι θυσιάστηκαν και έπεσαν υπέρ Πίστεως και Πατρίδος.

Ο ηρωϊκότερος τώρα των αγίων και ο αγιώτερος των ηρώων, ο Μ. Αθανάσιος, μετά την ανάκλησή του από την εξορία, προχωρεί τόσο, ώστε να θεωρεί το «εν πολέμοις αναιρείν τους αντιπάλους και έννομον και επαίνου άξιον». (Μ. Αθαν. Επιστολή προς Αμούν).

Ο Θεοδώρητος Κύρου, γράφοντας στον Ζήνωνα τον στρατηγό και ύπατο, θαυμάζει την ανδρεία του και την αρετή του, η οποία «τοις οικείοις ηπίως, τοις δε πολεμίοις ανδρείως προσφερομένην», προσφέρεται με ηρεμία προς τους φίλους και με ανδρεία προς τους εχθρούς, η οποία ανδρεία «δείκνυσιν τον αξιέπαινον στρατηγόν» (Θεοδ. Κύρου, Επιστ. 71).

Συγκινητική όμως είναι και η στάση του Συνεσίου, επισκόπου Πτολεμαίδος (που είναι γνωστός και ως Συνέσιος Κυρήνης). Η Πτολεμαίς, η αρχαιοτάτη παράλιος πόλις της Βόρειας Παλαιστίνης, από τον Γ’ π.Χ. αι. είναι γνωστή με το όνομα Πτολεμαίς, το οποίο έλαβε από το γεγονός ότι μετά την καταστροφή της το 302 από τον Πτολεμαίο Α’, επανοικοδομήθηκε από τον Πτολεμαίο τον Β’ τον Φιλάδελφο. Της πόλεως λοιπόν αυτής ο επίσκοπος, ο Συνέσιος, ο οποίος γνώριζε όπως φαίνεται αρκετά και την Ελληνική Ιστορία, κάποια φορά, πρωτοστατούσε στην άμυνα της πόλεως, κατά των επιδρομέων βαρβάρων και υπόσχεται ότι θα πολεμήσει ως Λάκων· «μαχήσομαι ως αποθανούμενος και ει οίδα ότι περιέσομαι· Λάκων γαρ άνωθέν ειμι και οίδα την προς Λεωνίδα επιστολήν των τελών· μαχέσθων ως τεθναξάμενοι και ου τεθνάξονται» (Συνεσίου Επιστολή 113).

Αλλά και ο περίφημος Ευστάθιος, Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, κατά τον ΙΒ’ αιώνα, και του οποίου πρόσφατα αναγνωρίσθηκε η αγιότητά του, αναπέμπει ειδική ευχή προς την Κυρία Θεοτόκο, ευχόμενος να βραβεύει «τω αυτοκράτορι αριστεύματα πάντοτε, βαρβαρικάς εκτρέπουσα φάλαγγας» (Ευστάθιος Θεσ/νίκης. Κανών εις τον Άγιον Δημήτριον).

Το ίδιο και ο Ευθύμιος, μητροπολίτης Νέων Πατρών, εκφωνεί πανηγυρικό λόγο, υποδεχόμενος τον γενναίο αυτοκράτορα Εμμανουήλ Κομνηνό (1143-1180) «μετά νικηφόρον στρατείαν εν της Περσίδος επανακάμψαντα».

Όλοι οι πατέρες και όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας μας έχουν ξεκαθαρισμένη θέση και στάση στο θέμα της Πατρίδας και του Έθνους, διότι εμπνέονται και καθοδηγούνται από το Πνεύμα το Άγιον και στοιχούν τη ζωή τους στις διδασκαλίες της Αγίας Γραφής και της Ιεράς Παραδόσεως.

Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Κόνιτσα,

e-mail: p.ioil@freemail.gr

Φωτογραφίες ἀπὸ τὶς ἐκδηλώσεις γιὰ τὴν ἐπέτειο τῆς Μάχης τῆς Κονίτσης

2012-01-09T17:03:00.001+02:00

Συγκλονιστικὴ ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτη Κονίτσης Ἀνδρέα στὶς ἐκδηλώσεις γιὰ τὴν ἐπέτειο τῆς Μάχης τῆς Κονίτσης

2012-01-09T16:52:00.004+02:00

Συγκλονιστικὴ ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτη Κονίτσης Ἀνδρέα στὶς ἐκδηλώσεις γιὰ τὴν ἐπέτειο τῆς Μάχης τῆς Κονίτσης

Λάβρος γιὰ Γέροντα Ἐφραίμ, Θρησκευτικὰ καὶ Τροϊκα!

Ἀκόμη μια δυναμικὴ ὁμιλία ἀπηύθηνε σήμερα ὁ Μητροπολίτης Κονίτσης πρὸς τὸ ποίμνιό του στὶς ἐκδηλώσεις γιὰ τὴν ἐπέτειο τῆς Μάχης τῆς Κονίτσης. Ὁ κ. Ἀνδρέας ἀρχικὰ ἀναφέρθηκε στὴ λυσσώδη πολεμικὴ ποῦ γίνεται ἐναντίον τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν στὰ σχολεῖα, σὲ πολλὰἀπὸ τὰ ὁποία ἔχει ἐκλείψει πλέον ἡ προσευχή, ὁ ἐκκλησιασμός, ἡ ἐξομολόγηση καὶ ἡ ἔπαρση τῆς σημαίας. Ἀναφέρθηκε ἐπίσης στὴν ἀδράνεια τῶν πολιτικῶν νὰ ἀντιμετωπίσουν καίρια προβλήματα τῆς χώρας ὅπως ἡ διάλυση τῆς ἑλληνικῆς οἰκογένειας καθὼς καὶ ἡ ἀλλοτρίωση τῆς νεολαίας ποῦ παραπαίει στὰ σαρκικὰ πάθη καὶ τὰ ναρκωτικὰ ἐνῶ ἐπεσήμανε τὴν ἐπιθετικὴ στάση ποῦ κρατᾶ ὁ πολιτικὸς κόσμος ἀπέναντι στὸ...

φιλανθρωπικὸ καὶ πνευματικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας ἐν ὥρα μάλιστα ὀξύτατης οἰκονομικῆς κρίσης.

Δὲν μποροῦσε, βεβαίως, νὰ μὴν σχολιάσει καὶ τὴν προκλητική προφυλάκιση τοῦ γέροντα Ἐφραὶμ ἀκριβῶς πρὶν τὴν ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων ποὺ πιστοποίησε τὴ μανία τῆς πολιτείας κατὰ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ ἁγιορείτικου μοναχισμοῦ. Ἰδιαίτερη ἀναφορὰ ἔκανε στὸ πρόσφατο συμβὰν ἐντός της σχολῆς τῶν Εὐελπίδων καὶ ἐξέφρασε τὸν προβληματισμό του γιὰ τὴν ἐπίθεση ποὺ δέχτηκαν οἱ σπουδαστὲς τῆς σχολῆς ἀπὸ πολιτικοὺς κυρίως τῆς ἀριστερᾶς. Ἐπεσήμανε μάλιστα πὼς ἡ πράξη τῶν Εὐέλπιδων δὲν ἀποτελεῖ τίποτε ἄλλο παρὰ μία δριμύτατη καταγγελία πρὸς τὴν γενιὰ τοῦ πολυτεχνέιου ποὺ φέρει μεγάλη εὐθύνη γιὰ τὴν σημερινὴ κατάντια τῆς χώρας μας.

Σχολίασε ἀκόμα τὴν προκλητικὴ ἀπουσία τῆς πολιτείας ἀπὸ τὰ Ἐθνικὰ μνημόσυνα πού ἀπαξιώνει μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ τοὺς ἥρωες μαχητὲς ποὺ ἔπεσαν ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος γιὰ νὰ σώσουν τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὸ «σιδηροῦν παραπέτασμα».

Τέλος, κατήγγειλε τὴν ὑποδούλωση τῆς χώρας μας στοὺς Εὐρωπαίους πολιτικοὺς καὶ τοκογλύφους καὶ ἔκλεισε μὲ τὸ αἰσιόδοξο μήνυμα τῆς ἐθνικῆς καὶ θρησκευτικῆς ἀφύπνισης.

Πηγή: Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό. http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2012/01/blog-post_2666.html#more

ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ (ΜΕΡΟΣ Ε΄)

2012-01-07T22:40:00.000+02:00

ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ E’

«Μη πράσινοι παντού δεν είν’ οι κάμποι;

Κι η θάλασσα δεν είναι γαλανή;

Παντού ο ίδιος ήλιος μη δε λάμπει;

Ίδιοι παντού δεν είν’ οι ουρανοί;

Γιατί κανείς, όταν ξενιτευθεί,

αφού στην ίδια γη παντού πλανάται-

γιατί μία μόνη γης γωνιά ποθεί;

Γιατί, όπου κι αν πάει, τη θυμάται;».

Δ. Βικέλας

Αναμφισβήτητα, κάθε άνθρωπος έχει υποχρέωση να αγαπά την πατρίδα του, να εργάζεται με ενθουσιασμό για την προαγωγή της και να προσφέρει πρόθυμα και αυτή τη ζωή του για την προάσπιση των δικαιωμάτων της.

Μέσα στο πνεύμα αυτό κινούνται και οι μεγάλοι Πατέρες και εκκλησιαστικοί συγγραφείς της Εκκλησίας μας. Στα αθάνατα ελληνικά τους συγγράμματα βλέπουμε να κάνουν ιδιαίτερη αναφορά στην ιδέα της Πατρίδας και του πατριωτισμού. Εντύπωση μάλιστα προξενεί όχι μόνο η θέση τους, όσον αφορά στους εξωτερικούς εχθρούς, αλλά και η προτροπή τους στους πιστούς, να σέβονται τους νόμους και να τους προστατεύουν, όταν φυσικά οι νόμοι αυτοί δεν έρχονται σε αντίθεση με το Νόμο του Θεού.

Στην περίπτωση αυτή που οι νόμοι του κράτους, έρχονται σε αντίθεση με το Νόμο του Θεού, για τους πιστούς ισχύει και εφαρμόζεται ο δυναμικός και ξεκάθαρος λόγος του Πρωτοκορυφαίου αποστ. Πέτρου.

Όταν τους κάλεσαν, τον Πέτρο και τον Ιωάννη, και τους απαγόρευσαν ο Ιουδαίος αρχιερέας και οι Σαδδουκαίοι να κηρύττουν το όνομα του Ιησού Χριστού, ο Πέτρος απάντησε εξ ονόματος όλων των αποστόλων «πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον η ανθρώποις» (Πρ. Απ. Ε’, 29). Πιο πολύ πρέπει να υπακούμε και να πειθαρχούμε στο Θεό, παρά στους ανθρώπους.

Εκτός, λοιπόν, αυτής της περιπτώσεως ο πιστός χριστιανός οφείλει να υπακούει στους νόμους του κράτους, στο οποίο ανήκει, διότι και πάλι κατά τον Απ. Παύλο, δηλ. κατά το Πνεύμα το Άγιον που εκφράζεται δια του Αποστόλου των Εθνών, ο χριστιανός έχει εκτός των άλλων καθηκόντων του και καθήκοντα προς την Πατρίδα του.

Είναι πολύ χαρακτηριστικό το ιερό κείμενο στην προς Ρωμαίους επιστολή Κεφ. ΙΓ’, στ. 1-7. Χρειάζεται να μελετηθεί με την δέουσα προσοχή, αφού μόνο ένας πραγματικός πιστός θα σεβαστεί τις αρχές και εξουσίες, που ως θεσμός είναι από τον Ίδιο το Θεό, και μόνο με συνειδητούς χριστιανούς το κράτος μπορεί να ευδοκιμήσει και να εκπληρώσει τον προορισμό του.

Προς Ρωμαίους Επιστολή Κεφ. ΙΓ’, στ. 1-7

Πάσα ψυχή εξουσίαις υπερεχούσαις αποτασσέσθω. Ου γαρ εστιν εξουσία ει μη υπό Θεού. Αι δε ούσαι εξουσίαι υπό του Θεού τεταγμέναι εισίν.

Ώστε ο αντιτασσόμενος τη εξουσία τη του Θεού διαταγή ανθέστηκεν· οι δε ανθεστηκότες εαυτοίς κρίμα λήψονται.

Οι γαρ άρχοντες ουκ εισί φόβος των αγαθών έργων, αλλά των κακών. Θέλεις δε μη φοβείσθαι την εξουσίαν; Το αγαθόν ποιεί και έξεις έπαινον εξ αυτής.

Θεού γαρ διάκονός εστί σοι εις το αγαθόν. Εάν δε το κακόν ποιής, φοβού· ου γαρ εική την μάχαιραν φορεί· Θεού γαρ διάκονός εστιν εις οργήν, έκδικος τω το κακόν πράσσοντι.

Διο ανάγκη υποτάσσεσθαι, ου μόνον δια την οργήν, αλλά και δια την συνείδησιν.

Δια τούτο γαρ και φόρους τελείτε· λειτουργοί γαρ Θεού εισιν εις αυτό τούτο προσκαρτερούντες.

Απόδοτε ουν πάσι τας οφειλάς, τω τον φόρον τον φόρον, τω το τέλος το τέλος, τω τον φόβον τον φόβον, τω την τιμήν την τιμήν.

Και η ερμηνεία του Ιερού Κειμένου:

Ο Απόστολος Παύλος κάνει λόγο για τα του χριστιανού προς το Κράτος. Οι πιστοί χριστιανοί δεν είναι μόνο μέλη του σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας, είναι και μέλη της άλλης κοινωνίας, που αγνοεί εν πολλοίς τον Χριστό. Γράφει λοιπόν ο Απόστολος των Εθνών.

1. Κάθε άνθρωπος ας υποτάσσεται σ’ εκείνους, που κατέχουν ανώτερες εξουσίες στην Πολιτεία. Διότι το καθεστώς του Κράτους με τις εξουσίες του είναι σύμφωνο με το σχέδιο του Θεού, ο οποίος δημιούργησε τους ανθρώπους για να ζουν σε κοινωνίες. Συνεπώς, κάθε εξουσία προέρχεται από τον Θεό. Οι δε άρχοντες που ασκούν την εξουσία έχουν ταχθεί με την απόφαση η με την ανοχή του Θεού.

2. Ώστε εκείνος που απειθεί στην εξουσία εναντιώνεται στη διαταγή του Θεού. Όσοι δε εναντιώνονται, θα λάβουν την πρέπουσα τιμωρία.

3. Πράγματι δε όποιος απειθεί στους άρχοντες, εναντιώνεται στη διαταγή του Θεού, διότι οι άρχοντες δεν εμπνέουν φόβο για τα καλά έργα, που συντελούν στην κοινωνική δικαιοσύνη και πρόοδο, αλλά για τα κακά έργα, που διαταρράσουν την κοινωνική ασφάλεια και τάξη. Θέλεις δε να μη φοβάσαι τους άρχοντες που βρίσκονται στην εξουσία; Εργάσου κάθε τι που συντελεί στο καλό της κοινωνίας και θα έχεις έπαινο από τους άρχοντες.

4. Θα έχεις έπαινο από τον άρχοντα, διότι αυτός είναι υπηρέτης του Θεού προς προστασία δική σου και για το καλό των πολιτών. Εάν όμως πράττεις το κακό, τότε να φοβάσαι. Διότι δεν φορεί μάταια την μάχαιρα, το σύμβολο αυτό της δικαστικής και εκτελεστικής εξουσίας. Φοράει την μάχαιρα για να τιμωρεί και με θάνατο ακόμη κάθε άτακτο στοιχείο. Διότι είναι υπηρέτης του Θεού, εκδικητής που έχει εντολή και δικαίωμα να επιβάλει τιμωρίες σε κάθε κακοποιό.

5. Γι’ αυτό είναι ανάγκη να υποτάσσεσθε όχι μόνο για τον φόβο της τιμωρίας, αλλά και διότι η συνείδηση επιβάλλει ως δικαία την υποταγή αυτή.

6. Ακριβώς διότι είναι δίκαιη η υποταγή αυτή, γι’ αυτό πληρώνετε και φόρους για τη συντήρηση των αρχόντων. Διότι είναι υπηρέτες Θεού, οι οποίοι αφήνουν κάθε άλλο ιδιωτικό τους έργο και ασχολούνται αποκλειστικά με τη δημόσια υπηρεσία.

7. Αποδώστε, λοιπόν, σε όλους, όσοι κατέχουν εξουσία, ο,τι τους οφείλετε ως χρέος και ως καθήκον. Σ’ εκείνον που εισπράττει τον φόρο, δώστε τον φόρο. Σ’ εκείνον που εισπράττει τους δασμούς δώστε τον δασμό. Σ’ εκείνον που ανήκει ο σεβασμός, αποδώστε τον σεβασμό, και σ’ εκείνον που ανήκει η τιμή, αποδώστε του την τιμή.

Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Κόνιτσα

Email:p.ioil@freemail.gr

Κυριακή μετὰ τὰ Φώτα. Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα

2012-01-07T22:37:00.000+02:00

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

(Εφεσ. δ’ 7-13)

Γεμάτο σπουδαία και υψηλά νοήματα είναι το Αποστολικό Ανάγνωσμα που θα ακούσουμε την Κυριακή στους Ιερούς μας Ναούς, αδελφοί μου.

Για αυτό είναι ανάγκη να το δούμε σε σύντομη μετάφραση και κατόπιν να σταθούμε σε δύο πολύ βασικά σημεία που μας τονίζει ο Απόστολος των Εθνών: «7. Στον καθένα από εμάς δόθηκε η χάρη σύμφωνα με το μέτρο με το οποίο δωρίζει ο Χριστός. 8. Γι’ αυτό λέγει η Γραφή ¨Ανέβηκε στον ουρανό και πήρε μαζί του αφθονία χαρισμάτων και τα έδωσε δώρα στους ανθρώπους¨. 9. Το δε ανέβηκε τι σημαίνει; παρά το ότι κατέβηκε πρώτα στα κατώτερα μέρη της γης (στον Άδη δηλαδή) 10. Αυτός που κατέβηκε, αυτός είναι και που ανέβηκε πάνω από όλους τους ουρανούς, για να γεμίσει (με την παρουσία Του) τα πάντα. 11. Και αυτός επίσης έδωσε άλλους μεν ως Αποστόλους, άλλους δε ως Προφήτες, άλλους δε ως Ευαγγελιστές (δηλ. περιοδεύοντες κήρυκες του Ευαγγελίου), άλλους δε ως Ποιμένες και Διδασκάλους, 12. για να καταρτίζουν τους αγίους (τους πιστούς), για να κάνουν έργο διακονίας για την οικοδομή του σώματος του Χριστού (της Εκκλησίας), 13. έτσι θα καταλήξουμε όλοι στην ενότητα που δίνει η Πίστη και η βαθιά γνώση του Υιού του Θεού, θα γίνουμε ώριμοι και θα φτάσουμε στην τελειότητα που μέτρο της είναι ο Χριστός.»

α) Από τα τόσα αποκαλυπτικά νοήματα, ας προσέξουμε καταρχάς εκείνο που τόνισε στην αρχή ο Απόστολος. Ότι δηλαδή μας δόθηκαν διάφορα πνευματικά Χαρίσματα «κατά το μέτρον της δωρεάς του Χριστού». Και τονίζει ότι δόθηκε «ενί εκάστω». Στον κάθε δηλ. πιστό. Δεν υπάρχει πιστός που να μην έλαβε κάποιο χάρισμα. Και τα χαρίσματα αυτά τα εμοίρασε ο Κύριος κατά την Σοφία και την Δικαιοσύνη Του, κατά τέτοιο τρόπο ώστε σε κάθε άνθρωπο να ταιριάζουν τα χαρίσματα, αναλόγως της δυνάμεως και της αντοχής του.

Τούτο σημαίνει αφενός ότι κανένας απολύτως δεν δικαιούται να καυχάται εγωιστικά για τα χαρίσματά του, αφού όλα είναι δώρα του Θεού, και αφετέρου δεν πρέπει ποτέ να φθονεί εκείνους που έχουν λάβει περισσότερα ή και ανώτερα χαρίσματα.

Όλα μα όλα είναι δώρα του Κυρίου τα οποία με την Πανσοφία Του έκρινε ότι έπρεπε να τα χαρίσει.

Τώρα, ποιά είναι αυτά τα χαρίσματα και οι δωρεές του Θεού; Ήδη ο Απόστολος τα παρουσίασε σε όλους τους πιστούς. Ο ένας επί παραδείγματι μπορεί να διαθέτει πίστη, ο άλλος να διατυπώνει και να εκφράζει με δογματική ακρίβεια αυτήν την «άπαξ παραδοθείσα τοις αγίοις Πίστει» (Ιούδα 3’). Άλλος μπορεί να έχει λάβει το χάρισμα της προσευχής και μάλιστα της καρδιακής προσευχής. Στον άλλον μπορεί να έχει δοθεί το σπάνιο Ιεραποστολικό χάρισμα και ο ζήλος της διαδόσεως του λόγου του Θεού σε άλλα έθνη, τα οποία δεν έχουν γνωρίσει ακόμα τον Χριστό. Επίσης σε κάποιον άλλον μπορεί να υπάρχει το διοικητικό χάρισμα, που τόσο χρειάζεται στην στρατευομένη μας Εκκλησία, και έτερος μπορεί να ορθοτομεί τον Λόγον της Αληθείας δίχως να φοβάται τις απειλές των προϊσταμένων του, και τούτο διότι ακριβώς κηρύττει την Αλήθεια, αλλά και δεν έχει τίποτε να φοβηθεί ώστε να του το βρουν και έτσι να τον δεσμεύσουν...Και γενικώς είναι τόσα πολλά τα χαρίσματα, που θα χρειαζόταν πολύς χώρος απλώς και να τα απαριθμήσει κανείς.

β) Και μετά από αυτή τη διαπίστωση, την τόσο βασική, ερχόμαστε στο δεύτερο σημαντικό σημείο. Ποιος είναι ο σκοπός για τον οποίον ο Θεός μας δωρίζει τα σπουδαία αυτά χαρίσματα; Στην ερώτηση αυτή απαντά ο μεγάλος δεσμώτης Απόστολος μέσα από την φυλακή του και μας τονίζει: «12. προς τον καταρτισμόν των αγίων, εις έργον διακονίας, εις οικοδομήν του σώματος του Χριστού, 13. μέχρι καταντήσωμεν οι πάντες εις την ενότητα της Πίστεως και της επιγνώσεως του Υιού του Θεού, εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού.» (η μετάφρασις παραπάνω).

Λοιπόν, ιδιαίτερος αξιοπρόσεκτος ο σκοπός των χαρισμάτων μας. Είναι για να τα χρησιμοποιήσουμε στην πνευματική μας πρόοδο και «τελειοποίησή» μας. Όχι φυσικά μόνο τη δική μας, αλλά και για την ωφέλεια και την οικοδομή των άλλων αδελφών μας.

Ο καθένας μας δηλαδή, πρέπει να αξιοποιήσει τα τάλαντα και τα χαρίσματά του. Να τα καλλιεργήσει όσο το δυνατόν περισσότερο, αφού σε τελευταία ανάλυση, αυτή η χάρις των δωρημάτων είναι που μας οδηγεί στο «καθ’ ομοίωσιν» και μας ανοίγει τον δρόμο προς τη θριαμβεύουσα Εκκλησία «συν πάσι τοις αγίοις».

Πόσο, αλήθεια, θα μπορούσε να βοηθήσει στην «οικοδομήν του σώματος του Χριστού» ένας που διαθέτει το χάρισμα του ορθοτομείν και της ομολογίας, σήμερα που όλα δείχνουν ότι μαραίνεται ο ζήλος υπέρ των πατρίων παραδόσεων; Πόσο θα ενισχύονταν οι απλοί πιστοί της Εκκλησίας μας όταν, αυτοί που είναι ταγμένοι να φυλάνε πνευματικές Θερμοπύλες, θα συνασπίζονταν εναντίον των «βαρβάρων» του επάρατου οικουμενισμού και του καρκινογόνου θρησκευτικού συγκριτισμού; Και πόσο θα βοηθιούνταν στη συνέχεια και τόσες ψυχές, κατά τα άλλα ευγενικές, πλην όμως ευρισκόμενες μέσα στην πλάνη και στην αίρεση, οι οποίες διψούν την αλήθεια, ώστε να βρουν την Χάρη του Θεού, που υφίσταται μόνο εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας; Και φυσικά με αυτές τις προϋποθέσεις μπορούμε στη συνέχεια να κάνουμε λόγο και για έργα ευποίϊας και αγάπης, που είναι τόσο αναγκαία στην κοινωνία μας, έργα πάντως που πρέπει να εδράζονται όχι απλά σε έναν συναισθηματισμό ή σε έναν οποιοδήποτε ουμανισμό, αλλά να οικοδομούνται επάνω στην μοναδική αλήθεια που κατέχει, διασφαλίζει και κηρύττει η Εκκλησία μας.

Ένα πάντως είναι το βέβαιο, ότι σε κάθε εποχή, ο ίδιος ο Αρχηγός μας, ο Κύριος Ιησούς Χριστός, αναδεικνύει αυτά τα διαμάντια της Χάριτος, τους Αγίους δηλαδή, που ορθοτομούν (με οποιαδήποτε κόστος και συνέπεια) και συνεχίζουν να καθοδηγούν το σώμα της Εκκλησίας στην πραγματική ενότητα του Αγιασμού, μακριά από τα διάφορα «θρησκευτικά φολκλόρ», που για όσους μεν δεν γνωρίζουν τους αφήνουν να παραμένουν στην πλάνη, για όσους δε έχουν γνώση Θεολογίας, και επίσης γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα, τους δημιουργούν μεγάλη πίκρα, αλλά και δικαία αγανάκτηση...

Αδελφοί μου, είναι άξιος πολλής τιμής και αμοιβής ο Χριστιανός, ο οποίος με τα δώρα της Χάριτος, καρποφορεί την αρετή προς δόξαν του και συνάμα ενδιαφέρεται και για τον καταρτισμό και την αύξηση των πιστών. Αντιθέτως είναι άξιος τιμωρίας, και οπωσδήποτε αν δεν υπάρξει μετάνοια θα την λάβει, όποιος, ενώ έχει χαρίσματα «προς οικοδομήν» ή τα αφήνει ακαλλιέργητα ή το ακόμα χειρότερο, τα χρησιμοποιεί προς σκανδαλισμό των πιστών και προς ταλαιπωρία της στρατευομένης μας Εκκλησίας.

Είθε αυτή η Χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, να μας καταρτίζει, να μας θερμαίνει και να μας οικοδομεί, ούτως ώστε η καθημερινή μας ζωή να μας αποδεικνύει όχι χλιαρούς, αλλά ζωντανούς και μάλιστα ζηλωτές Ορθοδόξους Χριστιανούς.

Αμήν.

Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Κόνιτσα

email: p.ioil@freemail.gr

64 χρόνια ἀπὸ τὴν Μάχη τῆς Κονίτσης...

2012-01-06T00:22:00.000+02:00

ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΣΗ

Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης γνωστοποιεῖ τὰ ἑξῆς:

Συμπληρώθηκαν ἤδη ἑξήντα τέσσερα χρόνια (Δεκέμβριος 1947-Δεκέμβριος 2011) ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ «Μάχη τῆς Κονίτσης», ἡ νικηφόρα ἔκβαση τῆς ὁποίας ἔσωσε τὴν τιμὴ καί, πρὸ παντός, τὴν ἐδαφικὴ ἀκεραιότητα τῆς Ἑλληνικῆς μας Πατρίδος.

Θὰ τελεσθῇ καὶ φέτος, τὴν Κυριακὴ 8 Ἰανουαρίου 2012, τὸ Μνημόσυνο γιὰ τὴν ἀνάπαυση τῶν ψυχῶν τῶν ἡρωϊκῶς πεσόντων μαχητῶν τῆς θρυλικῆς Μάχης. Θὰ προηγηθῇ ἡ Θεία Λειτουργία, καὶ στὶς 10:15 π.μ. θὰ ψαλῇ τὸ ἱερὸ Μνημόσυνο στὸν Ἱ. Μητροπολιτικὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Νικολάου Ἄνω Κονίτσης.

Τῆς Θείας Λειτουργίας καὶ τοῦ Μνημοσύνου θὰ προστῇ καὶ θὰ χοροστατήσῃ, ἀντίστοιχα, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κύριος ΑΝΔΡΕΑΣ. Ὁ Σεβασμιώτατος θὰ χοροστατήσῃ, ἐπίσης, καὶ στὸ Τρισάγιο ποὺ θὰ τελεσθῇ στὸ Μνημεῖο τῶν Πεσόντων, τὸ ὁποῖο βρίσκεται μέσα στὸ κοιμητήριο τῆς Ἄνω Κονίτσης. Στὴν συνέχεια θὰ ἀκολουθήσῃ μικρὴ δεξίωση στὸ Ἐνοριακὸ Κέντρο τοῦ Ἱ. Ναοῦ Ἁγ. Νικολάου, πλησίον τοῦ Κοιμητηρίου Ἄνω Κονίτσης.

Θερμὴ παράκληση, νὰ μετάσχουμε ὅλοι. Εἶναι χρέος μας γιὰ τὴν γενιὰ ἐκείνη ποὺ πέρασε, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὶς γενιὲς ποὺ ἔρχονται.

(Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως).

ΕΠΙ ΤΟ ΝΕΟΝ ΕΤΟΣ...

2011-12-28T17:33:00.000+02:00

ΕΠΙ ΤΟ ΝΕΟΝ ΕΤΟΣ

Για ακόμη άλλη μια φορά, η αγάπη του Κυρίου, μας αξιώνει να ζήσουμε την αρχή του νέου έτους.

Και ναι μεν, όπως όλοι βλέπουμε και γνωρίζουμε, οι κοσμικοί, δηλ. οι μακράν του Θεού άνθρωποι, στο ξεκίνημα του χρόνου, προβαίνουν σε εκδηλώσεις δήθεν χαράς και ευτυχίας, στην πραγματικότητα όμως σε πράξεις που αποκαλύπτουν ολόκληρη την ψυχική τους κενότητα και την πνευματική τους τραγικότητα.

Οι πιστοί όμως, εκτός των άλλων πνευματικών εκδηλώσεων που επιβάλλονται λόγω των ημερών, θα πρέπει να βρίσκουμε, έστω και λίγες στιγμές, ώστε να στοχαζόμαστε επάνω σ΄αυτό το «μυστήριο» του χρόνου, που όπως συνειδητοποιούμε, «κυλάει» και φεύγει μέσα από τη ζωή μας, δίχως καν να το συνειδητοποιήσουμε...

Φυσικά, δεν θα ασχοληθούμε τώρα με τον χρόνο, από επιστημονικής απόψεως. Θα δούμε όμως, ελάχιστες πτυχές της διαστάσεως αυτής που έχουν άμεση σχέση με την Ορθόδοξη Πνευματικότητα.

Ήδη, είπαμε στην αρχή, ότι ξεκινούμε την νέα χρονιά. Πόσοι όμως από εμάς, θα βρισκόμαστε στην στρατευομένη Εκκλησία, στο τέλος του έτους αυτού;

Τί αλήθεια, περιστατικά και γεγονότα κρύβει και θα μας αποκαλύψει ο νέος ενιαυτός; Ουδείς, πλην των μεγάλων Αγίων μας γνωρίζει...

Το μόνο βέβαιο είναι ότι κατ΄άνθρωπο, όσο περνά ο καιρός, τόσο και τα πράγματα δυσκολεύουν περισσότερο. Αλλά και το ακόμα βεβαιότερο είναι ότι η αγάπη του Θεού, στους συνειδητούς βεβαίως πιστούς, δεν επιτρέπει να πειραστούν περισσότερο απ΄όσο οι ίδιοι αντέχουν.

Και λέμε ότι η αυτή η πραγματικότητα των πειρασμών και των δοκιμασιών, ισχύει για τους συνειδητούς πιστούς, καθ΄ότι οι χλιαροί και οι άπιστοι, δυστυχώς από μόνοι τους, οι ταλαίπωροι, φορτώνονται πολύ περισσότερα των όσων αντέχουν, με αποτέλεσμα φυσικά να γονατίζουν και να γογγίζουν...

Για εμάς όμως αδελφοί μου, που έχουμε ελεηθεί από τον Κύριο Ιησού, να είμαστε μέλη της Ορθοδόξου Εκκλησίας του, δηλ. του μοναδικού Σώματός Του, ισχύει επάνω στο θέμα του χρόνου, αυτό που είπε κάποιο Άγιος, όταν ρωτήθηκε εάν φοβάται ή εάν γνωρίζει το μέλλον. Απάντησε λοιπόν η αγία αυτή ψυχή: «Δεν γνωρίζω το μέλλον και αγνοώ τι θα μου φέρει ο νέος χρόνος. Γνωρίζω όμως πολύ καλά Αυτόν που στα παντοκρατορικά Του χέρια, κρατά τις διαστάσεις του χώρου και του χρόνου.

Γνωρίζω τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό και έτσι όχι απλώς δεν έχω να φοβηθώ τίποτε απολύτως από τους φόβους και τα φόβητρα του κόσμου, αλλά αντιθέτως χαίρω χαράν μεγάλην, διότι ό,τι κι αν επιτρέψει Ο Σωτήρας και Λυτρωτής Κύριός μου, θα είναι για το πνευματικό μου συμφέρον».

Και κατέληξε, ο γνήσιος αυτός φίλος Του Θεού: «Ό,τι κι αν είναι αυτό που θα έρθει στο μέλλον, δεν πρόκειται να με χωρίσει από της αγάπης Του Χριστού. Δηλ. από την αγάπη που μου χαρίζει ο ίδιος Ο Αρχηγός της Πίστεώς μας Ιησούς».

Ναι αδελφοί μου. Έτσι ακριβώς σκέπτονται τα ευλογημένα και αγαπημένα παιδιά του Θεού. Έτσι νοούν και αντιμετωπίζουν τα καθημερινά γεγονότα και με τέτοια καρδιακή θέρμη προσεύχονται για τον κόσμο και ευεργετούν τους αδελφούς τους, οι φίλοι Του Θεού, έστω και εάν οι άνθρωποι που ανήκουν στις αντίχριστες δυνάμεις, διώκουν και φυλακίζουν αυτούς τους πιστούς...

Αλλά και κάτι ακόμα σε σχέση με τον χρόνο.

Έχουμε συνειδητοποιήσει ότι, από τα πλέον πολύτιμα δώρα Του Θεού, που είναι ο χρόνος, πως όταν χάνεται δεν επιστρέφει ξανά;

Τα πάντα μπορούμε να αποκτήσουμε και πάλι, εκτός από τον χρόνο που έφυγε...

Και περνούν οι ώρες, οι μέρες, οι μήνες, τα έτη, δεκαετίες (που φυσικά αυτό δεν είναι καθόλου δεδομένο για οποιοδήποτε άνθρωπο), και κάποτε φτάνουμε στο ορισμένο μας τέλος.

Όλοι μας φέρουμε μια ημερομηνία λήξεως σ΄αυτόν τον κόσμο (τον όμορφο(;) και μετά βεβαιότητος μάταιο!). Το ζητούμενο όμως είναι εάν προϊόντος του χρόνου, ωριμάζουμε. Εάν αξιοποιούμε τον χρόνο μας δημιουργικά, ώστε μέσω της συνειδητής μετάνοιας και της μυστηριακής ζωής, που μας προσφέρει η Εκκλησία μας, εξαγιάζουμε την ύπαρξή μας.

Εάν μέρα με την μέρα, μορφώνεται μέσα μας ο Χριστός.

Εάν συνειδητοποιούμε ότι η πολύ σύντομη αυτή ζωή (όσα και αν είναι τα έτη μας), γίνεται ζωή προετοιμασίας για την άλλη, την πραγματική, την μοναδική, την αιώνια ζωή, για την οποία και δημιουργηθήκαμε, τότε έχουμε επιτυχία.

Εάν συμβαίνει αυτό, τότε άνευ αμφιβολίας, τα έτη μας είναι καρποφόρα και ευλογημένα. Εάν όμως, αλλοίμονο, ο άνθρωπος «ζει» για την δόξα των ανθρώπων, για τον πλούτο και τις αηδιαστικές στην κυριολεξία ηδονές, τότε δεν είναι παρά μια αποτυχημένη ύπαρξη. Εάν ο άνθρωπος δεν συνειδητοποιήσει τι τον περιμένει, νομοτελειακώς, όταν αρνείται και απορρίπτει Τον Θεό, τότε θα «κατακτήσει» αυτά για τα οποία εργάστηκε.

Επομένως, φίλοι μου, το δώρο Του Θεού που λέγεται χρόνος, και εν προκειμένω νέον έτος, είναι ένα δίκοπο μαχαίρι που ή θα το χρησιμοποιήσουμε αρνητικώς για να αυτοκαταστραφούμε στην αιωνιότητα της κολάσεως ή θετικώς, και έτσι αποβαίνει μια μεγάλη ευλογία, που ξεκινά απ΄αυτή την στρατευομένη Εκκλησία και μας οδηγεί στην Θριαμβεύουσα. Στην εν ουρανοίς θριαμβέβουσα, όπου εκεί ο πλέον χρόνος μας παραδίδει στην όμορφη, ατελεύτητη, φωτεινή και αιώνια ζωή. Κοντά στον Σωτήρα και Λυτρωτή μας Κύριο Ιησού.

Είθε, να δώσει ο Θεός.

Έτη άγια, ειρηνικά και κατά πάντα ευλογημένα.

Το δε νέον έτος, να είναι έτος μετανοίας για το Ελληνικό μας Έθνος και ενιαυτός αφυπνίσεως, κυρίως των ποιμένων, αλλά και του ποιμνίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας και δη της Ελλαδικής.

Αμήν.

Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Κόνιτσα

Email: p.ioil@freemail.gr

ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ Δ’

2011-12-28T17:30:00.000+02:00

ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ Δ’

Ζωηρό πατριωτικό αίσθημα είχαν μέσα στην καρδιά τους και οι μαθητές του Χριστού. Παρά την απλότητά τους, η αγάπη προς τον Θεό τους οδηγούσε και στην αγάπη προς την Πατρίδα, γι’ αυτό και με έντονο το ενδιαφέρον, αμέσως μετά την ένδοξη Αναστάσή Του, τον ρωτούν «Κύριε, ει εν τω χρόνώ τούτω αποκαθιστάνεις την Βασλείαν του Ισραήλ;» (Πραξ. Α ,6). Κύριε πες μας, εάν κατά το χρονικό διάστημα των ημερών αυτών πρόκειται να αποκαταστήσεις στην παλαιά της δύναμη και δόξα τη Βασιλεία για τον Ισραήλ;

Ρώτησαν αυτό όχι μόνο διότι αγαπούσαν οι Απόστολοι την Πατρίδα τους, αλλά και διότι γνώριζαν πολύ καλά ότι και ο διδάσκαλος έτρεφε αισθήματα αγνού πατριωτισμού. Αλλά και όλοι οι Ιουδαίοι γνώριζαν τον Ιησού ως φιλογενή· διότι, όταν τον προσκάλεσαν να ιατρεύσει τον δούλο του Εκατοντάρχου, θέλοντας να κινήσουν επιπλέον την ευσπλαχνία του, σύστησαν τον Εκατόνταρχο ως φίλο του Έθνους.

«Άξιός εστιν ω παρέξει τούτο, αγαπά γαρ το έθνος ημών» (Λουκ. ζ, 4-5).

Διδάσκαλε, τόνισαν, ο άνθρωπος αυτός αξίζει να τον ευεργετήσεις, διότι αγαπά το γένος μας.

Αλλά και ο πρώτος μετά τον ένα· ο θεοκίνητος απόστολος Παύλος, τι αισθήματα πατριωτισμού και αγάπης προς τους ομογενείς του έκλεινε μέσα στα στήθη του. Και μόνο τη συναισθηματική καρδιά του αποστόλου των Εθνών αν δει κανείς, καταλαβαίνει τι θα πει χριστιανικό ενδιαφέρον για τους συμπατριώτες του. Με πόση καύχηση ομολογεί στο Ρωμαίο χιλίαρχο ότι είναι γέννημα και θρέμμα της Ταρσού, υπογραμμίζοντας ότι δεν πρόκειται για καμμιά άσημη πόλη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. «Εγώ άνθρωπος μεν ειμι Ιουδαίος Ταρσεύς, της Κιλικίας ουκ ασήμου πόλεως πολίτης» (Πραξ. κα’ 39, κβ’, 3). Και όταν σε άλλη περίπτωση χρειάστηκε να δείξει την καταγωγή του, τόνισε ότι ήταν Εβραίος, Ισραηλίτης «σπέρμα Αβραάμ» «εκ φυλής Βενιαμίν», «Εβραίος εξ Εβραίων» (Β’ Κορ. ια’ 21-22 Φιλ. γ’ 4-5).

Κανένας δεν διώχθηκε με τόσο φανατισμό και κανενός το Ιεραποστολικό έργο δεν πολεμήθηκε τόσο πολύ από τους Εβραίους, όσο του Παύλου. Παντού, όπου κι αν πήγαινε να κηρύξει και να ιδρύσει εκκλησίες, οι συμπατριώτες του, προξενούσαν φοβερά σκάνδαλα και τελικώς ξεσήκωναν τους Εθνικούς για να τον κυνηγήσουν και να τον εξοντώσουν. Ακόμα και οι ίδιοι οι Φανατικοί Εβραίοι, ορκίσθηκαν να του αφαιρέσουν τη ζωή. Και όμως ο ίδιος, ποτέ δεν τους μίσησε. Αντίθετα· ομολογούσε πως την καρδιά του, την πίεζε «λύπη μεγάλη» και την βασάνιζε «αδιάλειπτος οδύνη» για την πεισματική απιστία τους. Ποθούσε την επιστροφή τους με τόση θέρμη, ώστε έγραψε τα συγκλονιστικά λόγια ότι για τους συμπατριώτες του όχι απλώς θα θυσίαζε τη ζωή του, αλλά θα γινόταν «ανάθεμα από Χριστού», προκειμένου όλοι αυτοί να πιστέψουν και να γίνουν Χριστιανοί (Ρωμ. θ’, 2-5).

Όντως η φιλοπατρία σε όλο της το μεγαλείο!

Στην ένσταση ορισμένων, που έχουν επηρεασθεί από το πνεύμα του οικουμενισμού και διεθνισμού, ότι δεν πρέπει η Εκκλησία να κάνει ιδιαίτερο λόγο για τα όρια της πατρίδας και για το Έθνος, προβάλλοντας την ρήση του απ. Παύλου «ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην» (Γαλ. γ’, 28-Κολ. γ’ 11), έχουμε να απαντήσουμε τα εξής:

Ο λόγος του απ. των Εθνών, σε καμμία περίπτωση δεν δηλώνει άρση των εθνικών διακρίσεων στη γη, όπως ακριβώς το «ουκ ένι άρσεν και θήλυ» (Γαλ. γ’ 28), δεν σημαίνει την διαφορά μεταξύ των δύο φύλων. Η φράσις «ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην», αναφέρεται στις σχέσεις προς τον Θεό. Και ας μη μας διαφεύγει ότι ο ίδιος ο Παύλος στην ομιλία του επάνω στον Άρειο Πάγο των Αθηνών, τόνισε εκτός των άλλων, ότι ο Θεός καθόρισε «τας οροθεσίας της κατοικίας των εθνών» (Πραξ. ιζ’, 26). Ο ίδιος ο Θεός όρισε για καθένα από τα έθνη τα σύνορα «τας οροθεσίας» της κατοικίας τους.

Γιατί μετά την αμαρτία το κάθε έθνος (οι απόγονοι δηλ. των πατριών και των φυλών), είχαν καλλιεργήσει το δικό τους χαρακτήρα, το δικό τους ήθος, τα δικά τους έθιμα, το δικό τους πολιτισμό.

Βέβαια, είναι αλήθεια, ότι στην Κ. Διαθήκη παραπάνω από τις επίγειες πατρίδες, τονίζεται «η άνω Ιερουσαλήμ, ήτις εστί μήτηρ πάντων ημών» (Γαλ. δ’, 26). Επίσης γνωρίζουμε πολύ καλά ότι «το πολίτευμα ημών εν ουρανοίς υπάρχει» (Φιλ. γ’ 20). Ακόμα δεν θα πρέπει ποτέ να λησμονούμε ότι «ου γαρ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν, αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν» (Εβρ. ιγ’, 14). Δεν έχουμε εδώ μόνιμη και διαρκή πατρίδα και πόλη, αλλά με πόθο ζητούμε την μέλλουσα, την άνω Ιερουσαλήμ. Ναι· το γνωρίζουν πολύ καλά αυτό τα πιστά τέκνα της Εκκλησίας, αλλά αυτό δεν συνεπάγεται την κατάργηση της έννοιας της επίγειας πατρίδας στην παρούσα ζωή. Αντιθέτως μάλιστα. Όπως η μία πνευματική οικογένεια και ζωή στο μέλλοντα αιώνα δεν συνεπάγεται την κατάργηση της έννοιας της οικογένειας και των δεσμών του αίματος στον παρόντα αιώνα.

Και επιτέλους και αυτή η πίστις θα καταργηθεί στο μέλλον, όταν δηλ. θα έρθει το τέλειο, στη μέλλουσα ζωή. (Α’ Κορ. ΙΓ’ κεφ.). Ότι όμως θα καταργηθεί η πίστις, διότι θα υπάρχει η αμέση επικοινωνία με τον ίδιο το Θεό και θα κυριαρχεί η αγάπη εννοείται, στους σεσωσμένους και στους αγίους, τούτο δε σημαίνει ότι τώρα δεν υπάρχει η πίστις μαζί με την ελπίδα «νυν δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα· μείζων δε τούτων η αγάπη» (Α’ Κορ. ΙΓ’, 13). Ούτε το ότι επειδή στην μέλλουσα ζωή θα υπάρχει μόνο η αγάπη και θα επικοινωνούμε πρόσωπο προς πρόσωπο με το Θεό, σημαίνει ότι θα παύσουμε να αγωνιζόμαστε για την πίστη, όποιο κι αν είναι το κόστος. Όπως λοιπόν από τον αγώνα για την ορθή πίστη φαίνεται η αγάπη προς το Θεό, έτσι και η αγάπη και το ενδιαφέρον προς την επίγεια πατρίδα, διαφαίνεται η συγκροτημένη και ολοκληρωμένη προσωπικότητα του πιστού χριστιανού (Β’ Τιμ., 3.17).

Επομένως, μπορεί να μην υπάρχει η συστηματική διδασκαλία για τη σχέση Εκκλησίας και Έθνους, Πίστεως και Πατρίδας, μέσα στα ιερά κείμενα της Κ. Διαθήκης, πουθενά όμως δεν καταδικάζεται σ’ αυτή ως κάτι το κακό, το αγνό εθνικό συναίσθημα. Σε κανένα απολύτως σημείο του λόγου του Θεού δεν παρουσιάζεται αυτό ως αντιτιθέμενο προς το θρησκευτικό συναίσθημα, ούτε πάλι, όπως είδαμε, η έννοια του πόθου της άνω Ιερουσαλήμ, δηλ. του Παραδείσου, αποκλείει την αγάπη προς την επίγεια πατρίδα. Αντιθέτως, προκύπτει από τη μελέτη τόσων χωρίων στην Παλαιά, όσο και στην Κ. Διαθήκη, ότι η αγάπη προς το Έθνος, θεωρείται ως φυσικό, ανθρώπινο συναίσθημα, το οποίο εξαγιάζεται από τη στάση του ιδίου του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

(Συνεχίζεται)

Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Κόνιτσα

Email: p.ioil@freemail.gr

Στεφάνου του Πρωτομάρτυρος (Πραξ. Απ. στ΄8-ζ΄5, 47-60)

2011-12-27T00:01:00.002+02:00

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Στεφάνου του Πρωτομάρτυρος

Πραξ. Απ. στ΄8-ζ΄5, 47-60

Αρκετοί είναι οι Χριστιανοί που θέτουν τα εξής σπουδαία ερωτήματα. Πώς μπορεί κανείς να είναι αγωνιστής αλλά ταυτοχρόνως και να μην ξεφεύγει από τα επιτρεπτά όρια; Πώς είναι δυνατόν να συνδυαστεί η παρρησία και η μαχητικότητα με την ανεξικακία; Και πώς, με δυο λόγια, θα διεξάγεται «νόμιμα» ο αγώνας ώστε να έχουμε και τα ευλογημένα αποτελέσματα;

Στη σοβαρή αυτή προβληματική , έρχεται να δώσει ορθή απάντηση η Αποστολική μας περικοπή η οποία είναι αφιερωμένη στον πρωτομάρτυρα Στέφανο , που μας προβάλλει η Αγία μας Εκκλησία.

Ο ιερός Ευαγγελιστής Λουκάς, ο συγγραφέας των Πράξεων των Αποστόλων, χαρακτηρίζει τον Στέφανο, άνδρα «πλήρη πίστεως και δυνάμεως», ο οποίος έκανε μεταξύ του λαού μεγάλα και καταπληκτικά θαύματα. Συγχρόνως δε εκήρυττε με ζήλο και ευγλωττία την χριστιανική αλήθεια.

Κήρυττε δηλαδή ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο μόνος αληθινός Θεός. Ο Σωτήρας και Λυτρωτής του κόσμου.

Αυτό ακριβώς το κήρυγμα το οποίο ακύρωνε τον διεστραμμένο Ιουδαϊσμό, έκανε τους φανατικούς Εβραίους να του κηρύξουν αμείλικτο πόλεμο. Φυσικά δεν μπορούσαν να τον αντιμετωπίσουν με Βιβλικά και λογικά επιχειρήματα , και ως συνήθως, τον συκοφάντησαν στον φανατισμένο όχλο, με αποτέλεσμα να τον συλλάβουν και διά της βίας να τον οδηγήσουν στο Συνέδριό τους.

Εκεί , όταν οι ψευδομάρτυρες και συκοφάντες τελείωσαν τις «καταθέσεις» τους , στράφηκαν όλοι οι δικαστές και είδαν το πρόσωπο του Στεφάνου να αστράπτει σαν να ήταν πρόσωπο Αγγέλου. Στην ερώτηση του Αρχιερέως, ο Στέφανος άρχισε να απολογείται με παρρησία και θάρρος μοναδικό!

Με ακλόνητα και ακαταμάχητα επιχειρήματα από τον Μωσαϊκό νόμο, τον οποίον γνώριζε άριστα , και με την όλη του απολογία , απέδειξε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Υιός του Θεού. Επίσης με αφοβία ήλεγξε τους Χριστοκτόνους Ιουδαίους, διότι πάντοτε αντιτάσσοντο στο Άγιον Πνεύμα.

Και όπως οι πατέρες τους είχαν φονεύσει τους προφήτες , έτσι τώρα και αυτοί είχαν σταυρώσει τον Κύριον της δόξης. Τον Θεάνθρωπο Κύριον Ιησούν Χριστόν.

Βλέπουμε λοιπόν την παρρησία του Στεφάνου και αισθανόμαστε πόσα πνευματικά εφόδια χρειαζόμαστε να διαθέτουμε και εμείς ώστε να μπορούμε σωστά να υπερασπιζόμαστε την αλήθεια της πίστεώς μας.

Οπωσδήποτε αυτά τα χαρίσματα αποκτούνται με την Χάριν του Θεού αλλά και την δική μας επιμέλεια . Έτσι τα απέκτησε και ο Πρωτομάρτυρας . Αλλά , χρειάζεται αδελφοί μου και μια άλλη σπουδαία αρετή, η οποία όταν απουσιάζει , τότε κινδυνεύουμε να καταντήσουμε φανατικοί και μισαλλόδοξοι .

Και η αρετή αυτή δεν είναι άλλη από την ανεξικακία!

Ήταν όντως μαχητικός και μάλιστα πολύ ο Στέφανος. Ήταν ζηλωτής , όχι όμως φανατικός και άκριτος . Αντιθέτως τον βλέπουμε απέναντι των εχθρών του να είναι γεμάτος αγάπη , ανωτερότητα και ανεξικακία. Και το βλέπουμε αυτό πολύ καθαρά στις τελευταίες στιγμές της επίγειας ζωής του. ‘

Ενώ οι κακούργοι Ιουδαίοι έτριζαν στην κυριολεξία τα δόντια τους εναντίον του, Εκείνος παρέμενε ειρηνικός και γεμάτος από τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Και όταν έστρεψε το βλέμμα του προς τον ουρανό , έβλεπε τον Ιησούν Χριστόν να στέκεται στα δεξιά του Θεού. Σύνθρονος και Ισοστάσιος, Ομοούσιος τω Πατρί.

Επόμενο ήταν , τέτοια αποκάλυψη και ομολογία, να δαιμονίσει τους σκληροτράχηλους Εβραίους , όπως ακριβώς δαιμονίζονται και σήμερα οι αυτοαποκαλούμενοι «Μάρτυρες του Ιεχωβά», δηλ. τα θύματα της αμερικανικής εταιρείας Σκοπιά, μπροστά στις Βιβλικές αποδείξεις της Θεότητας του Χριστού.

Το αποτέλεσμα; Τόσο συγκλονιστικά μας το περιγράφει το ιερό κείμενο . Η εσχάτη των ποινών.

Θάνατος διά λιθοβολισμού!

Και ενώ οι πέτρες «έπεφταν βροχή» επάνω του , Αυτός ο επίγειος Άγγελος , προσευχόταν εντελώς γαλήνιος , παραδομένος στο θέλημα και στην αγάπη του Θεού , λέγοντας : «Κύριε Ιησού , δέξαι το πνεύμα μου».

Αφού δε γονάτισε και έλαβε στάση ικεσίας , φώναξε: «Κύριε, μη στήσεις αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην».

Και με την προσευχή αυτή της ανεξικακίας , της συγγνώμης και της αγάπης , η αγία του ψυχή φτερούγισε για να πετάξει κοντά στον λατρευτό του Κύριο και Κύριό μας Ιησού Χριστό.

Πάρα πολλά έχουμε να διδαχτούμε από την όλη στάση του Αγίου Στεφάνου, αδελφοί μου.

Εμείς, κλείνοντας, ας μείνουμε σε δύο μόνο βασικά. α) Ζήλος γνήσιος και αποστολικός για την Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Φλογερή καρδιά στην αληθινή διδασκαλία που κατέχουμε και άκαμπτο φρόνημα έναντι των παραχαράξεων του δόγματος και του ήθους που κληρονομήσαμε ,αλλά και β) Ανεξικακία προς τους πλανεμένους αδελφούς μας. Επίσης ειρηνική και Χριστιανική διάθεση έναντι όλων αυτών που έχουν ξεπέσει από την ορθή ερμηνεία των Χριστιανικών θέσεων μας.

Αν υπάρχει μόνο το ένα δηλ. ο ζήλος και λείπει το δεύτερο δηλ. η ανεξικακία , τότε δεν μπορούμε να κάνουμε λόγο για συνετή και αυθεντική πνευματική άθληση , ούτε φυσικά μπορούμε να αναμένουμε και θετικά τα αποτελέσματα...

Αγαπητοί μου . Ο αετός για να ανέλθει στα ύψη των κορυφών , για τις οποίες και είναι πλασμένος , χρειάζεται να έχει καλά γυμνασμένες και τις δύο του φτερούγες . Με τη μία φτερούγα , όχι μόνο δεν θα μπορέσει ποτέ να πετάξει , αλλά στην προσπάθειά του , θα παρουσιάζει οικτρό θέαμα.

Είθε διά των ευχών του Αγίου Πρωτομάρτυρος και Αρχιδιακόνου Στεφάνου , ο οποίος για την αγάπη και τη δόξα του Χριστού έδωσε πρόθυμα τη ζωή του, ο Κύριος να μας χαρίζει τον όμορφο και ανεξίκακο ζήλο του ώστε να ομοιάσουμε κυρίως και προπαντώς προς Αυτόν τον τέλειο και ανεξίκακο Ιησού Χριστό.

Αμήν.

Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Κόνιτσα.

E-mail: p.ioil@freemail.gr

Ἡ Πολιτεία νὰ μὴν προκαλεῖ τὸ θρησκευτικὸ συναίσθημα τοῦ Λαοῦ.

2011-12-25T22:33:00.000+02:00

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 24ῃ Δεκεμβρίου 2011

Ἀριθ. Πρωτ. 108

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κ. ΑΝΔΡΕΑΣ,

ἔκανε τὶς ἀκόλουθες Δηλώσεις :

«Ἐμβρόντητος πληροφορήθηκα ἀπὸ τὰ Μ.Μ.Ε., ὅτι ἀπεφασίσθη ὁ ἐγκλεισμὸς στὶς φυλακὲς τοῦ Ἱερομονάχου Ἐφραίμ, Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μεγίστης Μονῆς Βατοπαιδίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, γιὰ τὴν γνωστὴ καὶ πολύκροτη ὑπόθεση.

Δὲν γνωρίζω τὸ σκεπτικὸ τῆς ἐν λόγῳ ἀποφάσεως. Λέω, ὅμως, ὅτι ἐν ὄψει τῶν Χριστουγέννων καί, γενικῶς, τῶν ἑορτῶν τοῦ Δωδεκαημέρου, τὸ νὰ φυλακισθῇ ὁ Καθηγούμενος ὡς κοινὸς κακοποιός, ἀποτελεῖ πράξη ποὺ στρέφεται κυρίως ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας καί, φυσικά, καὶ ἐναντίον τοῦ Ἁγίου Ὄρους, πρὸς μεγάλη χαρὰ τῶν Ἐκκλησιομάχων.

Ὅταν, ὅμως, πλεῖστοι ὅσοι ἀπατεῶνες, λυμεῶνες τοῦ δημοσίου χρήματος, ἀνήθικοι, διεφθαρμένοι, μεγαλέμποροι ναρκωτικῶν, κλέφτες καὶ ληστές, κυκλοφοροῦν ἐλεύθεροι στὴν κοινωνία, συνεχίζοντας, περίπου ἀνενόχλητοι, τὸ ὀλέθριο ἔργο τους, ἡ δικαιοσύνη μας ἐξαντλεῖται σ’ ἕναν καλόγηρο; Κι’ ἄν, ἐπὶ τέλους, ὁ ἐν λόγῳ καλόγηρος προέβη σὲ κάποιες συναλλαγὲς μὲ ἐκπροσώπους τῆς Πολιτείας , αὐτὸ ἔγινε - ὅπως ὅλοι γνωρίζουν - γιὰ νὰ ἔχῃ πόρους καὶ νὰ συντηρῆται τὸ μεγάλο Μοναστήρι τοῦ Βατοπαιδίου μὲ τὴν πολυπληθῆ Ἀδελφότητα (πάνω ἀπὸ 120 μέλη) καὶ τοὺς προσκυνητές, ποὺ σὲ πυκνὰ πλήθη κατακλύζουν κυριολεκτικὰ τὸ Μοναστήρι, ὅπου τοὺς παρέχεται ὄχι μόνο πνευματικὴ βοήθεια, ἀλλὰ καὶ τροφὴ καὶ φιλοξενία, ἐπὶ καθημερινῆς βάσεως.

Ἄς προσέξῃ πολὺ ἡ Πολιτεία νὰ μὴ προκαλῇ τὸ θρησκευτικὸ συναίσθημα τοῦ Λαοῦ. Τὸν φθάνει ἡ φτώχεια καὶ ἡ δυστυχία, ποὺ τοῦ ἔχουν προκαλέσει ἄφρονες καὶ ἀνίκανοι πολιτικοί. Οἱ καιροὶ εἶναι δύσκολοι καὶ πονηροί. Τὸ Ἔθνος χρειάζεται, πάνω ἀπ’ ὅλα ἑνότητα καὶ ὁμοψυχία, ἡ ὁποία, ὅμως, δὲν ἐπιτυγχάνεται μὲ τέτοιες μεθοδεύσεις. Στῶμεν καλῶς ».

(Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως).

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ Ι.Μ.Δ.Π.Κ.

2011-12-21T16:47:00.002+02:00

Νύκτα Χριστουγέννων 2011

Ἀριθ. Πρωτ. 105

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 153ῃ

ΘΕΜΑ: "Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν ἀπαντήσατε"

Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Α-

Ἕνα μικρὸ καὶ ἄσημο χωριό, ἡ Βηθλεέμ, ἕνας ὑγρός, σκοτεινὸς καὶ βρώμικος στάβλος καὶ ἕνα παχνὶ γιὰ τὰ ἄχυρα τῶν ζώων, πῆραν ξαφνικὰ τεράστιες διαστάσεις. Γέμισαν φῶς ἐκτυφλωτικό. Κι' ἔγιναν πόλος ἕλξεως μυριάδων ψυχῶν ἀπ' ὅλα τὰ μήκη καὶ τὰ πλάτη τῆς γῆς. Τὸ ἱερὸ εὐαγγέλιο, λιτὰ καὶ μὲ πολλὴ ἁπλότητα, μᾶς ἀφηγεῖται τὰ περιστατικὰ τῆς Γεννήσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἡ ἀπέραντη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς πρὸς τὸν ἄνθρωπο, τὸν κάθε ἄνθρωπο, ἀνεξαρτήτως φυλῆς καὶ Ἔθνους, ἔκανε ὥστε νὰ γεννηθῇ ὡς ἄνθρωπος τὸ δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὅταν "ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου" (Γαλ. δ΄4), ὁ κατάλληλος, δηλαδή, καιρός, ποὺ μὲ τόσες προσδοκίες καὶ μὲ τόση λαχτάρα περίμενε τόσους αἰῶνες ἡ ἀνθρωπότητα.

-Β-

Ὁ ἱερὸς εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς προσδιορίζει μὲ ἀκρίβεια τὸν χρόνο καὶ τὸν τόπο τῆς Γεννήσεως : "ἐξῆλθε δόγμα παρὰ Καίσαρος Αὐγούστου ἀπογράφεσθαι πᾶσαν τὴν οἰκουμένην. Αὕτη ἡ ἀπογραφὴ πρώτη ἐγένετο ἡγεμονεύοντος τῆς Συρίας Κυρηνίου" (Λουκᾶ β΄ 1-2). Ἐκδόθηκε, δηλαδή, διάταγμα ἀπὸ τὸν Καίσαρα Αὔγουστο, τὸν αὐτοκράτορα τῆς Ρώμης, νὰ ἐγγραφοῦν στοὺς δημοσίους φορολογικοὺς καταλόγους ὅλοι οἱ κάτοικοι τοῦ κόσμου, ποὺ βρισκόντουσαν κάτω ἀπὸ τὴν κυριαρχία τῶν Ρωμαίων. Καὶ ὁ ἱερὸς Λουκᾶς σημειώνει μὲ ἱστορικὴ ἀκρίβεια, ὅτι ἡ ἀπογραφὴ αὐτὴ ἦταν ἡ πρώτη ποὺ ἔγινε στὴν Ἰουδαία, ὅταν ἡγεμόνας τῆς Συρίας ἦταν ὁ Κυρήνιος · διακρίνεται δὲ ἀπὸ τὴν δεύτερη ἀπογραφή, ποὺ ἐνήργησε ἀργότερα πάλι ὁ ἴδιος ὁ Κυρήνιος. Ὅταν, λοιπόν, τὸ εὐαγγέλιο παραθέτει ἱστορικὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἐπιβεβαιώνονται καὶ ἀπὸ μὴ εὐαγγελικὲς πηγές, τὸ νὰ ὑποστηρίζουν κάποιοι ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ... μυθικὸ πρόσωπο (!) , αὐτὸ φανερώνει ὁλοκάθαρα, πὼς αὐτοὶ ἔχουν διακόψει τὴν ἐπαφὴ καὶ τὴν ἐπικοινωνία μὲ τὴν ἁπλῆ λογική. Ὅπως βεβαιώνει ἡ Ἁγία Γραφή, ἀνήκουν σ' ἐκεῖνους ποὺ ἐνῷ ἔχουν τὰ μάτια καὶ τὰ αὐτιά τους σὲ λειτουργία, ὅμως οὔτε βλέπουν οὔτε ἀκοῦνε τὴν πραγματικότητα, ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι μιὰ προσωπικότητα, ποὺ ἔβαλε ὁριστικὰ καὶ ἀμετάκλητα τὴν σφραγῖδα της στὴν παγκόσμια Ἱστορία. Ἔτσι ἔχουμε τὴν ἱστορία πρὸ Χριστοῦ καὶ τὴν ἱστορία μετὰ Χριστόν.

-Γ-

Μετά, λοιπόν, τὸ αὐτοκρατορικὸ διάταγμα, "ἀνέβη δὲ καὶ Ἰωσήφ ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας ἐκ πόλεως Ναζαρὲτ εἰς τὴν Ἰουδαίαν εἰς πόλιν Δαυΐδ, ἥτις καλεῖται Βηθλεέμ, διὰ τὸ εἶναι αὐτὸν ἐξ οἴκου καὶ πατριᾶς Δαυΐδ, ἀπογράψασθαι σὺν Μαριὰμ τῆ μεμνηστευμένῃ αὐτῷ γυναικί, οὔσῃ ἐγκύῳ" (Λουκᾶ β΄ 4-5). Ἔτσι ταξίδεψε καὶ ὁ μνήστωρ Ἰωσὴφ μὲ τὴν Μαριάμ, ἡ ὁποία ἦταν ἔγκυος ἐκ Πνεύματος Ἁγίου, στὴν Βηθλεέμ, ἐπειδὴ καταγόταν ἀπὸ τὸ γένος καὶ τὴν οἰκογένεια τοῦ Δαβίδ.

Βέβαια, ἕνα ταξίδι ἐκεῖνα τὰ χρόνια δὲν ἦταν εὔκολη ὑπόθεση, ἄν μάλιστα λάβουμε ὑπ' ὄψη καὶ τὰ ὑποτυπώδη μέσα τῆς ἐποχῆς, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀπόσταση ἀνάμεσα στὴν Βηθλεὲμ καὶ τὴν Ναζαρέτ, καθὼς καὶ τὸ γεγονὸς τῆς ἐγκυμοσύνης τῆς Θεοτόκου. Ἀλλὰ ὁ Ἰωσὴφ τὸ ἐπεχείρησε. Καὶ κάποτε ἔφθασε στὴν Βηθλεέμ. Ὅταν, ὅμως, βρέθηκε ἐκεῖ μὲ τὴν Μαριάμ, ὅπως πάλι μᾶς πληροφορεῖ τὸ Εὐαγγέλιο, "ἐπλήσθησαν αἱ ἡμέραι τοῦ τεκεῖν αὐτήν, καὶ ἔτεκε τὸν υἱὸν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον, καὶ ἐσπαργάνωσεν αὐτὸν καὶ ἀνέκλινεν αὐτὸν ἐν τῇ φάτνῃ, διότι οὐκ ἦν αὐτοῖς τόπος ἐν τῷ καταλύματι" (Λουκᾶ β΄ 6-7). Συνέβη, δηλαδή, νὰ συμπληρωθοῦν οἱ ἡμέρες γιὰ νὰ γεννήσῃ ἡ Μαριάμ. Κι' ὅπως ἦταν φυσικό, κατευθύνθηκαν στὸ πανδοχεῖο καὶ ἐζήτησαν ἕνα χῶρο, μικρό βέβαια, γιὰ τὴν ἑτοιμόγεννη. Ἀλλὰ στὴν Βηθλεὲμ ὑπῆρχε πολυκοσμία, λόγῳ τῆς ἀπογραφῆς. Ἔτσι δὲν κατέστη δυνατὸν νὰ βρεθῇ μιὰ μικρὴ γωνιὰ στὸ πανδοχεῖο. Καὶ φαίνεται, ὅτι ὁ πανδοχέας τοὺς ὑπέδειξε νὰ πᾶνε στὴν κοντινὴ σπηλιά, ὅπου σταβλιζόντουσαν τὰ ζῶα.

-Δ-

Φυσικά, τὸ "σπήλαιον", ἡ σπηλιά, δὲν εἶχε οὔτε φῶς, οὔτε νερὸ τρεχούμενο, οὔτε ἄλλες ἀνέσεις, στὶς ὁποῖες ἐμεῖς, οἱ σύγχρονοι ἄνθρωποι, ἔχουμε συνηθίσει καὶ τὶς θεωροῦμε ἀπολύτως ἀπαραίτητες. Ἦταν ἕνας χῶρος σκοτεινὸς καὶ ὑγρός, ποὺ τὸν γέμιζαν οἱ ἀναθυμιάσεις ἀπὸ τὶς ἀκαθαρσίες τῶν ζώων. Ὅμως, ἡ Μαριὰμ δὲν διαμαρτυρήθηκε οὔτε βαρυγκόμησε γι' αὐτό. Πειθαρχῶντας γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, δέχθηκε ταπεινὰ αὐτὴν τὴν ταπεινωτικὴ καὶ ἀνάλγητη συμπεριφορὰ τῶν ἀνθρώπων.

Ἀλλ' ἄν οἱ ἄνθρωποι γνώριζαν, ἄν ἤξεραν ποιὸς ἐρχόταν ἐκείνη τὴν ὥρα στὴν γῆ, θὰ τοῦ παραχωροῦσαν ὄχι μόνο ὁλόκληρο τὸ πανδοχεῖο, μὰ καὶ τὴν καρδιά τους καὶ τὴν ζωή τους. Ὅμως, ὅταν οἱ καρδιὲς εἶναι σκληρὲς ἀπὸ τὰ ἁμαρτωλὰ πάθη, οἱ ἄνθρωποι δὲν μποροῦν καί, κυρίως, δὲν θέλουν νὰ ὑποδεχθοῦν καὶ νὰ φιλοξενήσουν τὸν Χριστό. Ἔτσι δὲν στάθηκαν ἄξιοι καὶ ἱκανοὶ ν' ἀκούσουν, ὅπως οἱ ἄδολοι ποιμένες, τὸ χαρμόσυνο μήνυμα, ὅτι "ἐτέχθη ἡμῖν σήμερον σωτήρ, ὅς ἐστι Χριστὸς Κύριος, ἐν πόλει Δαυΐδ" (Λουκᾶ β΄ 11). Οὔτε νὰ νοιώσουν τὰ σκιρτήματα τῆς χαρᾶς τῶν σοφῶν Μάγων, ὅταν εἶδαν τὸ φωτεινὸ ἐκεῖνο ἀστέρι νὰ τοὺς ὁδηγῇ "ἕως ἐλθὼν ἔστη ἐπάνω οὗ ἦν τὸ παιδίον ... καὶ πεσόντες προσεκύνησαν αὐτῷ, καὶ ἀνοίξαντες τοὺς θησαυροὺς αὐτῶν προσήνεγκαν αὐτῷ δῶρα, χρυσὸν καὶ λίβανον καὶ σμύρναν" (Ματθ. β΄ 9,11).

Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Ε-

Τὰ φετινὰ Χριστούγεννα βρίσκουν τὴν Πατρίδα μας σὲ μιὰ πολύπλευρη κρίση : Οἰκονομική, Κοινωνική, μά, πρὸ παντὸς πνευματικὴ καὶ ἠθική. Ἄν ζοῦσε τώρα ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, θὰ ἐπανελάμβανε αὐτὸ ποὺ ἔλεγε γιὰ τὴν ἐποχή του : "Ἀγρίανε τὸ Γένος μας". Ἔχει, πράγματι, ἀγριέψει ὁ λαός μας. Ἀντιμετωπίζει προβλήματα τεράστια, ὅπως τῆς φτώχειας, τῆς πείνας καὶ τῆς ἀνασφάλειας. Ἕνα δὲ μέρος τοῦ λαοῦ μας ἔχει διακόψει ἤ καὶ χαλαρώσει τοὺς πατροπαράδοτους δεσμοὺς μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἁγία Του Ἐκκλησία. Ἀλλὰ νά, πάλι ἀκούγονται, χαρούμενες καὶ ἐλπιδοφόρες οἱ καμπάνες τῶν Χριστουγέννων, ποὺ διαλαλοῦν ὅτι "ἐτέχθη ἡμῖν σήμερον Σωτήρ". Αὐτὸ τὸ μήνυμα πρέπει ὅλοι νὰ τὸ ἀκούσουμε καὶ νὰ τὸ βάλουμε στὴν καρδιά μας καὶ στὴν ζωή μας. Γιατὶ πουθενὰ ἀλλοῦ δὲν μπορεῖ ὀ ἄνθρωπος νὰ βρῇ τὴν σωτηρία, τὴν ψυχική του γαλήνη καὶ τὴν λύση τῶν ποικίλων καὶ πιεστικῶν προβλημάτων του, παρὰ μόνο κοντὰ στὸν Χριστό.

Παρακαλῶ τὸν νεογέννητο Κύριό μας νὰ εἰρηνεύσῃ τὶς καρδιὲς τῶν Βορειοπειρωτῶν ἀδελφῶν μας, γιὰ νὰ ξαναβροῦν τὸν δρόμο πρὸς τὴν ἐθνική τους ἀποκατάσταση. Στέλνω ἑόρτιο χαιρετισμὸ πρὸς τοὺς Κυπρίους ἀδελφούς, στὰ μαθητικά, φοιτητικὰ καὶ ἐργαζόμενα νειᾶτα, στὰ στρατευμένα παιδιὰ τῆς Πατρίδος μας καὶ στὸν ὅπου γῆς ἀπόδημο Ἑλληνισμό.

Χρόνια πολλὰ σὲ ὅλους, ἅγια, εὐλογημένα. Φάτνη καθαρὴ καὶ ζεστὴ οἱ καρδιές μας.

Διάπυρος πρὸς Χριστὸν εὐχέτης

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ...

2011-12-21T16:27:00.001+02:00

ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ Γ΄

Όχι μόνο η Παλαιά Διαθήκη,το πρώτο δηλ. μέρος της Βίβλου, αλλά και το δεύτερο η Κ.Δ. μαζί με το κατ’ εξοχήν κήρυγμα της παγκοσμίας αγάπης, και ακόμα της αγάπης και προς αυτούς τους εχθρούς, διδάσκει και την αγάπη προς την πατρίδα. Η διδασκαλία και το παράδειγμα του Κυρίου μας που αποτελεί και το αιώνιο προτυπό μας, έχουν παρά πολλά να μας διδάξουν.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ιησούς επιμένει κατά το διδακτικό του έργο στην μεταξύ των συμπατριωτών του κίνηση. Πόσο χαρακτηριστικά ο Ευαγγελιστής Ματθαίος αναφέρεται στην διδασκαλία του Κυρίου μας στην Ναζαρέτ. «Και ελθών εις την πατρίδα αυτού εδίδασκεν αυτούς εν τη συναγωγή αυτών, ώστε εκπλήττεσθαι αυτούς και λέγειν· πόθεν τούτω η σοφία αύτη και αι δυνάμεις;». Αλλά και όταν έφυγε από τη χώρα των Γαδαρηνών και πέρασε στην Καπερναούμ, πόσο τονίζεται η «ίδια πόλις». «Και εμβάς εις το πλοίον διεπέρασε και ήλθεν εις την ιδίαν πόλιν» (Ματθ. θ’ 1). Κάνει κέντρο της δράσεώς του τώρα την Καπερναούμ και από εκεί φτάνει και στα μικρότερα χωρία της επίγειας Πατρίδας του.

Ναι· ο Χριστός δεν καταργεί την Πατρίδα. Την Πατρίδα του κάθε ανθρώπου. Γι’ αυτό και στον αποκαλυπτικό διάλογό του με την Σαμαρείτιδα που τονίζει μεταξύ των άλλων ότι «η σωτηρία εκ των Ιουδαίων εστί» (Ιωανν. δ’ 22), φαίνεται καθαρά ότι ως άνθρωπος αγαπούσε την Πατρίδα του και το Έθνος του. Όχι μόνο αγαπούσε ο Ιησούς την Πατρίδα του και το Έθνος του, αλλά κάνει και κάτι που συγκινεί και συγκλονίζει όσο ψυχρός και σκληρός κι αν είναι κανείς. Κλαίει για την Πατρίδα του. Ο Έλληνας Ευαγγελιστής Λουκάς, μας χαρίζει στο ιερό του κείμενο ένα στίχο που αποτελεί την κορωνίδα του αγνού Πατριωτισμού. «Ως ήγγισεν, ιδών την πόλιν έκλαυσεν επ’ αυτή» (Λουκ. ιθ’ 41). Άμα πλησίασε, όταν είδε την πόλιν Ιερουσαλήμ, τον κατέλαβαν λυγμοί και έχυσε δάκρυα γι’ αυτή.

Είναι λίγο πριν από το Σωτήριον Πάθος. Λίγο πριν ανεβεί στο Σταυρό για τη σωτηρία όλου του Κόσμου. Και όμως εκείνη τη στιγμή που ανθρωπίνως και λογικώς δεν θα περίμενε κανείς να τον κρατά και να τον συνδέει τίποτε με τα γήινα, η τρυφερή και ευαίσθητη ψυχή του συγκλονίζεται. Τα δάκρυα αυλακώνουν το Πανάγιον Πρόσωπό Του…

Μέσα στα θεϊκά αυτά δάκρυα υπάρχει βαθύς πατριωτισμός, σύμφωνα με τους ερμηνευτές και σχολιαστές των Γραφών. Είναι τόσο δυναμικό το μήνυμα αυτό του Κυρίου.

Δύο είναι οι φορές που το Ι. Ευαγγέλιο κάνει λόγο για τα δάκρυα του Ιησού. Η πρώτη φορά ήταν εν όψει της καταστροφής της πόλεως των Ιεροσολύμων και η δεύτερη εν όψει του θανάτου του ανθρώπου.

Ο θρήνος εδώ για την αγίαν Πόλιν είναι συνδυασμένος με την ολοσχερή καταστροφή και με τον τραγικό θάνατο τόσων ανθρώπων συμπατριωτών του. Και ο θρήνος αυτός του Ιησού, ο Πατριωτικός του θρήνος, έχει τόσο βάθος…Τίποτε δεν είναι τυχαίο και απλό απ ὅ,τι κάνει ο Ιησούς. Και σίγουρα κανένας δεν μπορεί να θρηνήσει όπως ο Θεάνθρωπος Κύριος.

Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος μας διέσωσε και το θρήνο, στον οποίο ξέσπασε ο Κύριος βλέποντας την Αγία Πόλη. Προβλέποντας την καταστροφή, που την περίμενε, εξ’ αιτίας της αποστασίας των αρχόντων και του λαού είπε αυτά τα λόγια που ακούμε κυρίως τη Μ. Εβδομάδα.

«Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ η αποκτέννουσα τους προφήτας και λιθοβολούσα τους απεσταλμένους προς αυτήν! Ποσάκις ηθέλησα επισυναγαγείν τα τέκνα σου, ον τρόπον επισυνάγει όρνις τα νοσσία εαυτής υπό τας πτέρυγας, και ουκ ηθελήσατε. Ιδού αφίεται υμίν ο οίκος υμών έρημος» (Ματθ. κγ 37-38).

Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, δυστυχισμένη και ταλαίπωρη πόλις, συ που φονεύεις τους προφήτες και λιθοβολείς εκείνους που ο Θεός σου απέστειλε! Πόσες φορές θέλησα να συμμαζέψω τα παιδιά σου με στοργή παρόμοια με εκείνη, με την οποία η όρνιθα περιμαζεύει τα πουλιά της κάτω από τα φτερά της, και όμως δεν θελήσατε. Να τώρα εγκαταλείπεται για τιμωρία και καταστροφή σας η πόλη σας με το ναό της έρημη και απροστατεύτη από το Θεό.

Το Πατριωτικό αίσθημα που υπάρχει σε κάθε λογικό άνθρωπο εξαγιάζεται και φθάνει σε καταπληκτικά ύψη με αυτό το παράδειγμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Επομένως, ο κάθε πιστός Χριστιανός και μάλιστα ο Έλληνας Ορθόδοξος Χριστιανός, είναι ανάγκη όχι απλώς να έχει τοποθετηθεί ορθά στο κύριο αυτό θέμα, αλλά ευκαίρως ακαίρως, με σωστό τρόπο να δείχνει το ενδιαφέρον του και την αγάπη του στην Ευλογημένη μας Πατρίδα και στα Ιδανικά μας.

Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Κόνιτσα.

e-mail: p.ioil@freemail.gr

Χριστουγεννιάτικες Ἐκδηλώσεις στὴν Κόνιτσα

2011-12-19T00:44:00.000+02:00

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Ο Δήμος Κονίτσης σε συνεργασία με την Ιερά Μητρόπολη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης διοργανώνει αυτήν την Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 2011 στις 6 το απόγευμα στο Δημαρχείο

ΜΟΥΣΙΚΗ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ.

Η Εκδήλωση θα ξεκινήσει στις 6 το απόγευμα με την Βυζαντινή και Παραδοσιακή Χορωδία της Ιεράς Μητροπόλεως Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής & Κονίτσης. Η χορωδία θα ψάλει Ύμνους τωνΧριστουγέννων σχολιάζοντας παράλληλα σύντομα το νόημά τους. Στην συνέχεια θά ψάλει και Κάλαντα από την Μικρά Ασία και την Κύπρο με τη συνοδεία παραδοσιακών μουσικών οργάνων.

Θα ακολουθήσει η Παιδική χορωδία του Ωδείου Κονίτσης με όμορφα επίκαιρα Τραγούδια των Χριστουγέννων,

και θα κλείσει η Χορωδία Παραδοσιακής Μουσικής του Δήμου Κονίτσης με Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα και παραδοσιακά τραγούδια από διάφορα μέρη της Ελλάδος.

Παράλληλα, ενημερώνουμε, ότι στον ίδιο χώρο θα έχει κανείς την ευκαιρία να δει και τα έργα Αγιογραφίας που δημιούργησαν οι μαθητές της Σχολής Αγιογραφίας του Δήμου Κονίτσης.

Όλα τα παραπάνω αυτήν την Τετάρτη στις 6 το απόγευμα στο Δημαρχείο Κονίτσης.

Κυριακή των Προπατόρων

2011-12-10T00:53:00.002+02:00

ΚΥΡΙΑΚΗ IA΄ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. ιδ΄ 16 - 24)

Των Προπατόρων

Την παραβολή του Μεγάλου Δείπνου θα αξιωθούμε να ακούσουμε στην Ευαγγελική περικοπή της Κυριακής των Προπατόρων.

Δείπνο ετοιμασμένο για πλήθος προσκεκλημένων.

Φυσικά η παραβολή κρύβει μεγάλες αλήθειες που συγκλονίζουν τον πιστό όταν αποκαλύπτονται.

Και εδώ ο Κύριός μας Ιησούς εννοεί την Βασιλεία των Ουρανών, αλλά και το Μέγα Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Το Μυστήριο των Μυστηρίων, το οποίο αποτελεί και τον πυρήνα της Ορθοδόξου Χριστιανικής Πίστεώς μας.

Μας δίνεται λοιπόν η ευκαιρία σήμερα να προσεγγίσουμε το μεγάλο αυτό Μυστήριο, το Δείπνο της Θείας Κοινωνίας στο οποίο θα πρέπει να προσερχόμαστε μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης, ώστε να γινόμαστε κοινωνοί Αυτού του Δεσποτικού Σώματος και Αίματος.

Το ότι η Θεία Κοινωνία είναι Αυτό το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου και Θεού μας, τούτο μας το βεβαίωσε ο Ίδιος όταν ομίλησε για την «Σάρκα Του». «Η σαρξ μου αληθώς εστί βρώσις και το αίμα μου, αληθώς εστί πόσις» (Ιωαν. στ΄ 55).

Ναι αδελφοί μου, τα Τίμια Δώρα που παρατίθενται στο Δείπνο της Θείας Κοινωνίας, είναι η αληθινή τροφή, με την οποία τρέφεται, στηρίζεται, τονώνεται και ζωογονείται η ψυχή μας. Δεν υπάρχει άλλη τροφή για την ψυχή μας και την όλη ύπαρξή μας. Τούτος είναι δε και ο λόγος για τον οποίον το «Πάτερ ημών», δηλ. η Κυριακή προσευχή, που κάνει λόγο για τον «άρτον τον επιούσιον», ορίστηκε από την Εκκλησία μας να απαγγέλλεται λίγο πριν την Θεία Κοινωνία.

Θεία Κοινωνία. Και μόνο οι δύο αυτές λέξεις, όταν ο άνθρωπος τις συνειδητοποιήσει (όσο το δυνατόν), είναι ικανές να τον ξεκολλήσουν από την γη και από την ύλη, από το πρόσκαιρο και από την αμαρτία και να τον ανεβάσουν στα ύψη τα πνευματικά, στα ύψη της θεϊκής υιοθεσίας.

Θεία Κοινωνία = Θεία Επικοινωνία. Θαύμα θαυμάτων. Ο χοϊκός και αδύναμος άνθρωπος, γίνεται σύσσωμος και σύναιμος Κυρίου Ιησού Χριστού.

Εάν όντως ήμασταν πνευματικοί άνθρωποι, εάν πράγματι στην καρδιά μας κόχλαζε η αγάπη του Ιησού, δε θα μέναμε μόνο σ’ αυτά που μας βεβαιώνουν οι αισθήσεις. Η όραση και η γεύση. Θα ανοίγαμε την ψυχή μας και θα προχωρούσαμε βαθύτερα, με αποτέλεσμα να συνειδητοποιούμε, ολοένα και περισσότερο, ότι μέσω της συμμετοχής μας στην Ορθόδοξη λειτουργική ζωή, γινόμαστε σιγά – σιγά, ουρανοπολίτες...

Θα βλέπαμε πόσο πρόσκαιροι και πάροικοι είμαστε εδώ και πόσο αγαπημένα τέκνα του Θεού θα πρέπει ν’ αναδειχθούμε, αρκεί να δείχνουμε την δέουσα προσοχή και πίστη στο Μυστήριο.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερα έκπληξη και θαυμασμός για τον άνθρωπο όταν αρχίζει να μελετά την άφατη συγκατάβαση του Κυρίου, ο Οποίος καταδέχεται και εισέρχεται ως τροφή και από το στόμα του ανθρώπου (χωρίς βεβαίως η Θεία Μετάληψη να ακολουθεί την φυσική ροή του οργανισμού), δηλ. ημών των κατακρίτων και αμαρτωλών ανθρώπων!

Είναι δε τόσο το ύψος αυτής της πραγματικότητας, ώστε και αυτοί οι άγιοι Άγγελοι και όλα τα ουράνια πνεύματα, φρίττουν μπροστά στην άπειρη και ασύλληπτη συγκατάβαση και αγάπη του Θεού.

Όσο τολμηρή φαντασία και αν διέθετε ο άνθρωπος, δεν θα μπορούσε ποτέ μα ποτέ να φανταστεί ότι η αγάπη και η συγκατάβαση του Θεού, θα μας πρόσφερε αυτό το ανέκφραστο και φρικτό μυστήριο της θυσίας του αγαπημένου του Υιού.

Και μετά από αυτά που κάνουν το νου του ανθρώπου να εκπλήσσεται και να φρίττει, μετά απ’ αυτά που κάνουν την γλώσσα να σιωπά και τη γραφίδα να παύει, χρειάζεται άραγε να επισημάνουμε και να τονίσουμε την προσοχή με την οποία είναι απόλυτη ανάγκη να προσεγγίζουμε το θείο μυστήριο που ξεπερνά και αυτούς τους ουρανούς και εκπορεύεται απευθείας από την Αγία Τριάδα;

Είναι άραγε ανάγκη να υπογραμμίσουμε το πόσο προσεκτικοί θα πρέπει να είμαστε πριν λάβουμε την λαβίδα στα ρυπαρά και πήλινα χείλη μας; Τούτο μόνο τονίζουμε. Είναι προτιμότερο να μη πλησιάσει κανείς ποτέ, ενώ είναι απροετοίμαστος, στο Δεσποτικό Δείπνο, παρά ανέτοιμος να το γευθεί και, αλλοίμονο, να κολαστεί...

Δόξα τω Θεώ, διότι υπάρχουν και σήμερα πιστοί ορθόδοξοι Χριστιανοί (και ουδέποτε θα παύσουν), οι οποίοι συμμετέχουν τακτικά και ασφαλώς κατόπιν προετοιμασίας και με την άδεια του Πνευματικού τους στα άχραντα μυστήρια. Συμμετέχουν στο Μεγάλο Δείπνο, «ακατακρίτως». Συγκινούνται και λάμπουν από χαρά και αγαλλίαση, διότι αξιώνονται να συμμετέχουν στην επουράνια πρόσκληση. Και όχι μόνο τα πρόσωπά τους αστράφτουν από την Χάρη του Μεγάλου Μυστηρίου, αλλά την ουράνια αυτή γαλήνη, την μεταφέρουν μέσα στην οικογένειά τους, αλλά και στο περιβάλλον τους γενικώτερα.

Ο Χριστός έρχεται μέσα στον οίκο της ψυχής και ο άνθρωπος γίνεται ό,τι ανώτερο και αγιότερο θα ήταν δυνατόν να γίνει.

Γίνεται Χριστοφόρος!

Μέσα στις φλέβες του, διά της Θείας Κοινωνίας, ρέει πλέον αυτό το Δεσποτικό αίμα.

Υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία απ’ αυτό; Και πάλι, μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερο κακό από την συνειδητή άρνηση του ταλαίπωρου ανθρώπου στην πρόσκληση για το Μέγα Δείπνο;

Αδελφοί μου, δεν έχουμε, παρά κάθε φορά που πλησιάζουμε τον «θείο κρατήρα», εν συντριβή καρδία να ομολογούμε:

«Του Δείπνου σου του μυστικού, σήμερον, Υιέ Θεού, κοινωνόν με παράλαβε, ου μη γαρ τοις εχθροίς σου το Μυστήριον είπω, ου φίλημα σοι δώσω, καθάπερ ο Ιούδας, αλλ’ ως ο Ληστής ομολογώ σοι, Μνήσθητί μου, Κύριε, εν τη Βασιλεία σου».

π. Ιωήλ

Κόνιτσα

p.ioil@freemail.gr