Τρίτη 17 Μαΐου 2022

Ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος Ἐπίσκοπος Χριστιανουπόλεως καὶ ...τὰ βατράχια...(θαῦμα)

 

Αγ. Αθανάσιος Χριστιανουπόλεως, ο Προστάτης των Γορτυνίων | e-gortynia.gr

Ο Άγιος Επίσκοπος Χριστιανουπόλεως Αθανάσιος (+1735) σε μια περιοδεία του έφθασε στην Μεγαλόπολη της Πελοποννήσου. Υπήρχε εκεί ένας ναός της θείας Μεταμορφώσεως και κοντά του μια λίμνη μεγάλη, γεμάτη βατράχια.

Ο Αρχιερεύς, μετά τον εσπερινό, θέλησε να διανυκτερεύσει εκεί χάριν της ησυχίας. Μόλις όμως σκοτείνιασε άρχισαν να κοάζουν τα βατράχια, όπως κάθε καλοκαιρινή νύχτα. Έκαναν τόσο θόρυβο, αφού ήταν χιλιάδες, και έτσι ο άγιος δεν έκλεισε μάτι! Την επομένη, μετά τη Θεία Λειτουργία, οι ιερείς τον ρώτησαν, πώς πέρασε την νύχτα στην εξοχή. Κι εκείνος αποκρίθηκε:

-Τί να σας πω, τέκνα μου… Αυτά τα βατράχια έκαναν τόσο θόρυβο απόψε, που δεν μπόρεσα να κοιμηθώ.

Στα λόγια αυτά του δεσπότη, τα βατράχια αυτομάτως έπαψαν να κοάζουν. Αλλά τότε κανείς δεν το πρόσεξε αυτό, γιατί την ημέρα δεν θορυβούν τόσο πολύ, όσο την νύχτα.

Το περίεργο και εκπληκτικό ήταν ότι έκτοτε τα βατράχια δεν ξαναλάλησαν ούτε την ημέρα ούτε την νύχτα και μια νεκρική σιγή απλώθηκε στην μεγάλη εκείνη λίμνη! Οι περίοικοι θαύμαζαν το γεγονός.

Έπειτα από δύο χρόνια ο άγιος ήρθε πάλι ένα δειλινό και δεν άκουσε κανένα θόρυβο από τα βατράχια. Έχοντας πολύ κακές αναμνήσεις από την προηγούμενη επίσκεψη, απόρησε για την ησυχία και ρώτησε το επόμενο πρωί έναν ιερέα:

-Τί έγινε εκείνο το θορυβοποιό πλήθος των βατράχων, που άλλοτε δεν μας άφηναν σε ησυχία;

-Δέσποτα μου, απήντησε ο ιερεύς, από την ημέρα που είπατε ότι δεν σας άφησαν να κοιμηθείτε, ουδέποτε πλέον ακούσθηκαν.

Τότε ο άγιος Επίσκοπος είπε χαμογελώντας:

-Και με άκουσαν αυτά τα ευλογημένα;

Μόλις τελείωσε την φράση αυτή, όλα τα βατράχια άρχισαν πάλι να κοάζουν, όπως και πριν, αφού τα αποκάλεσε "ευλογημένα"!

Πηγή : Συναξαριστής Ε΄ – Χαρίσματα και Χαρισματούχοι, Ι. Μονή Παρακλήτου, τόμος Α΄, σελ.261-263)


 

 

Δευτέρα 16 Μαΐου 2022

Δελτίο Τύπου Ἱ.Μητροπόλεως γιὰ τὴν Ἐπέτειο Αὐτονομίας τῆς Βορ. Ἠπείρου.

 


                    ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

                     ΔΡYΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, 

            ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ & ΚΟΝΙΤΣΗΣ

             

 Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 15ῃ Μαΐου 2022

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

          Μέ τήν πρέπουσα ἐκκλησιαστική τάξη καί μέ παλμό ἐθνικό, γιορτάστηκε καί φέτος ἡ 108 ἐπέτειος τοῦ Αὐτονομιακοῦ Ἀγῶνος τῆς Βορείου Ἠπείρου (1914), τήν Κυριακή, 15 Μαΐου 2022, στό ἡρωϊκό Δελβινάκι.

          Τό πρωΐ τῆς Κυριακῆς, τελέσθηκε ἡ Θεία Λειτουργία, μέ τήν συμμετοχή ἀρκετῶν Ἱερέων, ἐνῷ συμπροσευχήθηκαν μέλη τῆς Σ.Φ.Ε.Β.Α. καί προσκυνητές ἀπό τά Τρίκαλα καί τά Ἰωάννινα. Στό τέλος ἐψάλη τό Μνημόσυνο τῶν ἀγωνισθέντων ἡρωϊκῶς καί πεσόντων ἐνδόξως κατά τόν Ἀγῶνα ἐκεῖνο, χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κυρίου ΑΝΔΡΕΟΥ, ὁ ὁποῖος ἐξεφώνησε καί κατάλληλη, γιά τήν περίσταση, ὁμιλία. Μετά τό πέρας τοῦ Μνημοσύνου, τελέσθηκε τρισάγιο στόν τάφο τοῦ ἀοιδίμου Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως κυροῦ Βασιλείου καί ἐψάλη ὁ Ἐθνικός Ὕμνος. Τό μεσημέρι, ἡ Μητρόπολις παρέθεσε λιτή τράπεζα γιά τούς ἐπισκέπτες.

         Ὅλοι οἱ παρόντες ἐνέκριναν ὁμόφωνα τό ἀκόλουθο:

ΨΗΦΙΣΜΑ

         «1) Ζητοῦμε νά σταματήσῃ ὁ καταστρεπτικός πόλεμος τῆς Ρωσίας ἐναντίον τῆς Οὐκρανίας. Γιατί, ἐκτός τῶν σοβαρῶν ἐπιπτώσεων πού ἔχει στήν οἰκονομία τῶν Εὐρωπαϊκῶν Κρατῶν, εἶναι ὀδυνηρό νά εὑρίσκωνται σέ ἐμπόλεμη κατάσταση δύο Ὀρθόδοξες Χῶρες.

      2) Ζητοῦμε νά σταματήση ἡ ἀλβανική Κυβέρνηση τήν λεηλασία Ἱερῶν Μονῶν καί Ναῶν, καθώς καί τήν λεηλασία τῆς ἰδιοκτησίας καί περιουσίας τῶν Βορειοηπειρωτῶν, κυρίως στήν περιοχή τῆς Χειμάρρας.

          3) Ζητοῦμε νά σταματήσῃ ἡ καθ’ οἱονδήποτε τρόπο τρομοκρατία σέ βάρος τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Βορείου Ἠπείρου.

       4)Ζητοῦμε, οἱ Βορειοηπειρῶτες νά μονοιάσουν, ὥστε νά μή γίνωνται πιόνια στά κομματικά σχέδια τῶν Ἀλβανῶν. Τέλος,

             5) Ζητοῦμε ἀπό τήν Ἑλληνική Πολιτεία νά στρέψῃ τό ἐνδιαφέρον της στό ἐθνικό Βορειοηπειρωτικό Ζήτημα. Καί ἄν ἡ Ἀλβανία συνεχίσῃ νά καταπατῇ τά δίκαια καί τά δικαιώματα τῶν Βορειοηπειρωτῶν, ἡ Ἑλλάδα νά ἐμποδίσῃ τήν ἔνταξη τῆς γειτονικῆς χώρας στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση». 

  (Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως)

 


 

Τρίτη 10 Μαΐου 2022

Συγκινητικὲς ἀναμνήσεις πρὸ 10 ἐτῶν (2012) γιὰ τὴν ΕΠΕΤΕΙΟ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ τῆς ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ.

 


Δεῖτε, πατῶντας τοὺς παρακάτω 4 συνδέσμους, τὴν Ἐκδήλωση γιὰ τὴν ΕΠΕΤΕΙΟ τῆς ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ τῆς ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ, ποὺ πραγματοποιήθηκε στὸ ἡρωϊκὸ ΔΕΛΒΙΝΑΚΙ  πρὶν ἀπὸ 10 ΧΡΟΝΙΑ, στὶς 13 Μαΐου τοῦ 2012.

Οἱ ἀναμνήσεις καὶ τὰ πρόσωπα ποὺ θὰ δεῖτε θὰ σᾶς συγκινήσουν....

Πατῆστε σὲ κάθε Βίντεο καὶ στὸν τίτλο ποὺ γράφει ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΩΝ γιὰ νὰ δεῖτε τὰ περιεχόμενα κάθε προβολῆς. 

Στὸ τελευταῖο (δ΄) βίντεο δεῖτε ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ἀπὸ τὴν Ἐκδήλωση, τὸ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως καὶ τὴν σχετικὴ ΕΓΚΥΚΛΙΟ τοῦ Μητροπολίτου μας κ.κ. ΑΝΔΡΕΟΥ.

 Α΄ΜΕΡΟΣ

https://www.youtube.com/watch?v=FOTVThu9xGY

Β΄ΜΕΡΟΣ

 https://www.youtube.com/watch?v=rQuV5uBgY-Y

Γ΄ΜΕΡΟΣ 

 https://www.youtube.com/watch?v=htni58I4s0c

Δ΄ ΜΕΡΟΣ

https://www.youtube.com/watch?v=zso3SirHMEg

 

Δευτέρα 9 Μαΐου 2022

Θαῦμα τοῦ Ὁσίου Νικηφόρου τοῦ Λεπροῦ στό Νοσοκομεῖο Κυθήρων 16.4.2022

 




Σάββατο Λαζάρου.
 
Τό τηλέφωνο τοῦ Ἱερέα «χτυπάει». Στήν ἄλλη ἄκρη τῆς τηλεφωνικῆς γραμμῆς ἡ κ. Κ.
«-Πάτερ, εὐλογεῖτε. Λέγομαι Κ.. Ἡ μητέρα μου βρίσκεται σέ βαριά κατάσταση στόν θάλαμο κόβιντ τοῦ Νοσοκομείου. Ἐπιθυμεῖ διακαῶς νά κοινωνήσει. Τό ἴδιο ἐπιθυμῶ καί ἐγώ, γιά ἐκείνη. Εἶναι πιστή γυναῖκα. Πιστεύω, ὅτι περιμένει νά κοινωνήσει, γιά νά «φύγει» ἕτοιμη. Τό θέλει πολύ, λίγες οἱ ὧρες της».

«- Πολύ εὐχαρίστως, κ. Κ.. Αὔριο, Κυριακή, θά τῆς πάω μετά τήν Θ. Λειτουργία νά μεταλάβει Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ».

Τό τηλέφωνο κλείνει. Ὁ Ἱερέας γνωρίζει. Τόσο ὁ ἀγροτικός γιατρός Μ., μέ τόν ὁποῖο ἔχει μιλήσει τά προηγούμενα 24 ωρα, ὅσο καί ἡ Διευθύνουσα καί ὁ Διοικητής, ἀπαγορεύουν ρητῶς, τήν εἴσοδο τοῦ Ἱερέα στόν θάλαμο κόβιντ. Φόβοι, φοβίες, ἰσοπεδωτικά πρωτόκολλα, πού δέν γνωρίζουν ἀπό πνευματικές ἀνάγκες, λίγο ἡ διανοητική μόλυνση ἀπό τά Μ.Μ.Ε., λίγο ἡ ἀπιστία, ὀρθώνουν τείχη τεράστια μπροστά τους. Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ; Ἱερέας; Πνευματική ἀνάγκη; Τελευταῖο ἐφόδιο ψυχῆς; Ἄγνωστες καί πρωτάκουστες ἔννοιες. Ἴσως, καί ἐνοχλητικές στά αὐτιά τους. Τόσο ἐνοχλητικές, πού ὁ Διοικητής νοιώθει ὅτι ἀπειλεῖται. Ἄν ἔρθει ὁ Ἱερέας νά μεταλάβει τον ἀσθενῆ, θά καλέσει τήν Ἀστυνομία (!!!).

Ὁ Ἱερέας γνωρίζει. Θά καταφύγει στόν Θεό. Ἔργο Θεοῦ ἐπιτελεῖ∙ τόσο γιά τήν ἀδήριτη ἀνάγκη τῆς ψυχῆς αὐτῆς, τῆς ἀσθενοῦς, ὅσο καί γιά τήν σκληροκαρδία καί ἀπιστία τῆς Διοίκησης τοῦ Νοσοκομείου, στήν περίπτωση αὐτή. Τρέχει. Παρακαλεῖ τόν Ἅγιο Νικηφόρο τόν Λεπρό, τίμιο λείψανο τοῦ ὁποίου φυλάσσει στήν Ἐνορία του. Παρακαλεῖ μέ θέρμη.

«- Ἅγιε μου, κανόνισε ἐσύ. Πήγαινε μπροστά. Κάνε τους ἀγάλματα. Μήν ἐμποδισθεῖ ἡ Θεία Κοινωνία, Ἅγιέ μου. Μαρμάρωσέ τους. Νά μεταλάβει ἡ ψυχή, πού διακαῶς ποθεῖ τόν Χριστό. Ἀλλά καί νά μήν καταλογισθεῖ ἡ ἁμαρτία, σέ ὅσα ἀπό ἄγνοια ἀπαγορεύουν οἱ ἀντικείμενοι».
 

 

Κυριακή Βαΐων.
Ἡ Θ. Λειτουργία στό μικρό ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγ. Ἠλία, τελειώνει. Ὁ Ἱερέας λέει στόν ὁδηγό-βοηθό του Χ. πού θά τόν ὁδηγήσει στό Νοσοκομεῖο Κυθήρων, τί πρόκειται νά γίνει. Εἶναι ὁ πρῶτος, μετά τήν κ. Κ., πού ἀκούει γιά τό ἐγχείρημα.

«- Κοίταξε νά δεῖς, τοῦ λέει ὁ Ἱερέας. Ἀνθρωπίνως, οἱ πόρτες θά εἶναι κλειστές. Δέν ἔχουμε πιθανότητες νά μποῦμε. Ὑπάρχει μόνο ἕνα 2% νά γίνει θαῦμα, καί νά κυλήσουν ὅλα καλά. Νά εἶσαι προετοιμασμένος».

«-Πάτερ μου, σέ ἀκολουθῶ. Δέν φοβᾶμαι. Τό μόνο πού φοβᾶμαι εἶναι τό ὅτι θά μπεῖ στό αὐτοκίνητο μου ὁ Ἴδιος ὁ Θεός»!

Ὁ Ἱερέας παίρνει στά δυό του χέρια τό Δισκοπότηρο καλυμμένο μέ τό κόκκινο μάκτρο. Καμία ἄλλη ὁμιλία, εἰς τό ἑξῆς, δέν ἐπιτρέπεται. Τό αὐτοκίνητο προχωρᾶ ἀργά καί προσεκτικά. Ὁ Ἱερέας νοιώθει τόν Ἅγιο Νικηφόρο νά προπορεύεται καί νά ἵπταται μέ τά μαῦρα μοναχικά του ράσα νά ἀνεμίζουν. Μέ τά σωματικά μάτια ὁ Ἱερέας, δέν βλέπει κάτι. Τά μάτια τῆς ψυχῆς ὅμως, εἶναι παραπάνω σίγουρα γιά τήν παρουσία τοῦ Ἁγίου, καί δέν λαθεύουν. Βεβαιώνουν τό γεγονός.

Φθάνουν. Ὁ ὁδηγός παρκάρει τό αὐτοκίνητο. Ὁ Ἱερέας συγκεντρωμένος στόν στόχο του περπατάει μέ σταθερά βήματα κρατῶντας τό Ἅγιο Δισκοπότηρο. Ὁ ὑπεύθυνος τῆς πύλης κοιτάει ἀπορημένος. Δέν μιλάει. Δέν κουνάει. Μένει ἐκεῖ ... ἄγαλμα. Θά κατηφορίσουν στό μικρό διάδρομο καί θά ἀνέβουν τά σκαλιά γιά τήν ἐξωτερική πόρτα τοῦ θαλάμου. Φθάνουν στήν τζαμένια πόρτα. Δέν ἔχει προηγηθεῖ καμία συνεννόηση, δέν γνωρίζει κανείς ἀπό τό προσωπικό τήν παρουσία τοῦ Ἱερέα, τήν ὥρα αὐτή. Ὁ βοηθός, πού παλεύει νά κρατήσει ἀναμμένο τό κερί, ρωτάει ἀμήχανα τί νά κάνει. 

Ὁ Ἱερέας τοῦ κάνει νόημα νά χτυπήσει τήν τζαμένια πόρτα. Δέν περνοῦν λίγα δευτερόλεπτα καί ἡ πόρτα ἀνοίγει. «- Ἄγγελος Θεοῦ, μᾶς ἄνοιξε», σκέφτεται ὁ Ἱερέας, καί εἰσέρχεται. Λίγα βήματα, καί μπροστά του ἡ ἀσθενής. Τό ἥσυχο, φωτεινό καί γαλήνιο πρόσωπο τῆς ἀσθενοῦς δέν προδίδει τίποτε ἀπό τήν κρισιμότητα τῆς ὑγείας της. Τό ταλαιπωρημένο κορμί της καί τά πολλά σωληνάκια γύρω-γύρω, μόνο σέ προϊδεάζουν.

Ὁ Ἱερέας στέκεται δίπλα της. Ἐκείνη ἀνοίγει τά μάτια. Κοιτᾶ τόν Ἱερέα καί ἀνοίγει καλά τό στόμα της. «- Μεταλαμβάνει ἡ δούλη τοῦ Θεοῦ Α. Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον» καί μέ τρεμάμενο τό χέρι, πού κρατᾶ τήν λαβίδα, τήν κοινωνεῖ. Ἡ ἀσθενής ἥσυχα κλείνει τό στόμα της καί κατόπιν τά μάτια της. Τόσο ἁπαλά, τόσο ἥσυχα, τόσο ἀθόρυβα. Σάν μικρό παιδί, πού τοῦ διέκοψες τόν ὕπνο γιά νά τό ταΐσεις καί μετά ἐκεῖνο ξανακοιμᾶται ἀναπαυμένο στήν ἀγκαλιά τῆς μητέρας του. Ἀποστολή ἐξετελέσθη. Ὁ Ἱερέας μέ ἱκανοποίηση καί μέ θαυμασμό γιά τό μεγαλεῖο τῆς Ἱερωσύνης, πού φέρει μέ την Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀναχωρεῖ. Πῶς ἕνας παντοδύναμος Θεός ἀξιώνει ἕνα μικρό ἄνθρωπο νά γίνεται ὑπηρέτης Του καί Ὑπουργός τῶν Θείων καί ἀνεξιχνίαστων Μυστηρίων Του; Μέ τήν δοξολογία στά χείλη, ὁ Ἱερέας, βγαίνει ἀπό τόν θάλαμο κόβιντ καί κατεβαίνει τά σκαλιά. Σφίγγει γεμᾶτος χαρά τό Δισκοπότηρο, πού περιέχει τό ὑπόλοιπο Σῶμα καί Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, τό ὁποῖο θά καταλύσει, ὅταν φθάσει στό Ἐκκλησάκι.

Δέν κάνει λίγα βήματα καί μέ τήν ἄκρη τοῦ ματιοῦ του συλλαμβάνει τήν φιγούρα, τοῦ ἐφημερεύοντα, ἐκείνη τήν ἡμέρα, ἀγροτικοῦ ἰατροῦ Μ., πού ἀπό τήν πρώτη στιγμή ἦταν, ὁριζοντίως καί καθέτως, ἀρνητικός στήν προσέλευση τοῦ Ἱερέα. Στέκει ἐκεῖ στά 2 μέτρα ἀσάλευτος καί ἀμίλητος. Ἄγαλμα. Ὁ Ἱερέας τόν προσπερνᾶ καί ἀνηφορίζει τόν στενό διάδρομο. Φθάνουν στήν πύλη, ὅπου δέν συναντοῦν κανέναν, καί ἐπιβιβάζονται στό αὐτοκίνητο. Ὁ Ἅγιος Νικηφόρος εἶχε ἐπιτελέσει τό θαῦμα του. Ὁδήγησε, βοήθησε, ἄνοιξε διαδρόμους καί πόρτες, ὥστε ἡ Θ. Κοινωνία νά φθάσει στήν ψυχή, πού ἑτοιμαζόταν γιά τό ταξίδι της στόν ποθούμενο Νυμφίο Χριστό. Σέ Αὐτόν πού λαχταροῦσε ἀπό τήν ἐδῶ ζωή νά γευθεῖ, ἀλλά... τῆς ἀπαγορευόταν αὐστηρά.

Λίγο ἀργότερα, ὁ Ἱερέας κατέλυσε μέ προσοχή τό Ἅγιο Δισκοπότηρο. Στήν ἐπιστροφή γιά τό σπίτι του, σταμάτησε νά εὐχαριστήσει τόν Ἅγιο Νικηφόρο, προσκυνῶντας τό τίμιο λείψανό του. Ὁ Ἅγιος Νικηφόρος ἦταν αὐτός πού τά ἔφερε ὅλα εἰς πέρας.

Φίλε ἀναγνώστη, ἐσύ πού καλόπιστα διάβασες τό παραπάνω ἀληθινό καί πρόσφατο περιστατικό, θά ἤθελα νά σοῦ πῶ, μέ βεβαιότητα, ὅτι οἱ Ἅγιοι εἶναι ΖΩΝΤΑΝΟΙ καί ἐπεμβαίνουν πρός τό συμφέρον μας, ὅταν μέ πίστη ἀκουμπᾶμε ἐπάνω τους. Θά ἤθελα, ἐπίσης, νά σοῦ πῶ μέ βεβαιότητα, ὅτι τόσο ὁ ἱερός χῶρος τῆς Ἐκκλησίας μέ τά Ἱερά μυστήρια πού τελοῦνται σέ αὐτόν καί τά τίμια λείψανα καί τίς ἅγιες εἰκόνες, πού ἐμπεριέχονται σέ αὐτόν, ἀλλά καί ὁ Ἱερέας πού τελεῖ αὐτά τά ἅγια Μυστήρια ΜΟΝΟ Χάρη Θεοῦ, Ἁγιασμό καί τήν Εὐλογία τοῦ Θεοῦ μεταδίδει, καί τίποτε ἄλλο.

Τελειώνοντας νά σημειώσω ὅτι ἀκολούθησε μιά ὑπέροχη Μεγάλη Ἑβδομάδα, καί μιά πανευφρόσυνη Ἀνάσταση. Ὅσον ἀφορᾶ τήν ἀσθενῆ αὐτή, τήν Μεγάλη Δευτέρα, μιά μέρα ἀφότου δηλαδή κοινώνησε,  ἔχασε τήν ἐπαφή της μέ τόν ἐδῶ κόσμο (ἔπεσε σὲ κῶμα). Ὁ Θεός διάλεξε νά τήν πάρει κοντά της μετά ἀπό μιά ἑβδομάδα, δηλ. τήν χαρμόσυνη Ἀναστάσιμη ἡμέρα τῆς Κυριακῆς. Ἄς εἶναι αἰωνία ἡ μνήμη της.

Οἱ πρεσβεῖες τοῦ Ἁγίου Νικηφόρου τοῦ Λεπροῦ, ἄς συντροφεύουν ὅλους μας καί ἄς μᾶς χαρίζουν, κυρίως, τήν πνευματική ὑγεία.

παπα-Παῦλος Καλλίκας
Ἐφημέριος Καρβουνάδας καί Κεραμωτοῦ Ἱ. Μητροπόλεως Κυθήρων.

 

“ Ὅταν δίνεις θὰ σοῦ δίνει ὁ Θεός” (Ἀληθινὴ ἱστορία)

 

 


 

Καθισμένος στὴ βαθιὰ πολυθρόνα του ὁ παππούς, ὁ κυρ-Κωνσταντής, πίνει τὸ ἀπογευματινό του καφεδάκι καὶ ρίχνει ματιὲς στὴν ἐφημερίδα του. Κάπου - κάπου διακόπτει τὸ διάβασμα καὶ χάνεται στὶς σκέψεις του.

Ἔφθασε στὰ 80 χρόνια τῆς ζωῆς του. Πότε πέρασαν, πότε παντρεύθηκε τὴν καλή του σύζυγο Εὐθυμία, πότε ἀπέκτησαν τὰ τέσσερα παιδιά τους, πόσο γρήγορα μεγάλωσαν, σπούδασαν, ἔκαναν τώρα τὶς δικές τους οἰκογένειες καὶ τὶς καμαρώνει !

Ἀλλὰ καὶ στὰ ἐπαγγελματικὰ τὸν εὐλόγησε ὁ Θεός. Ξεκίνησε μαθητούδι - παραγιός - σ’ ἕναν ἐπαγγελματία μαραγκὸ καὶ ἔπειτα ἄνοιξε τὸ δικό του κατάστημα ἐπίπλων. Συνδέθηκε καὶ μ’ ἕναν ἄλλο πιστὸ Χριστιανό, τὸν κυρ-Τάκη · συνεργάσθηκαν καλύτερα κι ἀπὸ ἀδέλφια. Ἡ καλὴ συνερασία τους ἔφερε τ’ ἀποτέλεσμα : Ἄνοιξαν τρία καταστήματα ἐπίπλων στὴν πρωτεύουσα τῆς Ἠπείρου. Τὶ κόποι, τὶ ἀγωνίες, τὶ ξενύχτια !  Τὰ θυμάται τώρα ὅλα καὶ εὐχαριστεῖ τὸν Θεό.

Τὴν ἡσυχία του, τὶς σκέψεις του διακόπτει ὁ ἐγγονός του ὁ Κωνστανής, φοιτητὴς τῆς Φιλοσοφικῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἰωαννίνων, τὸ καμάρι του, ὁ πρῶτος του ἐγγονός, ποὺ ἔχει καὶ τὸ ὄνομά του. Γύρισε ἀπὸ τὴ Σχολὴ καὶ εἶχε χρόνο νὰ καθίσει νὰ τὰ πεῖ μὲ τὸν παππού. Πότε ὁ ἕνας ἔλεγε τὰ νέα καὶ πότε ὁ ἄλλος θυμόταν τὰ παλιά. Τ’ ἀπολάμβαναν καὶ τὰ δύο.

- Παππού, τὶ σκέφτεσαι ; Ποῦ ταξιδεύεις μὲ τὸ μυαλό σου ; τὸν ρώτησε μὲ διάθεση νὰ τὸν πειράξει ὁ ἐγγονός.

- Ἔ, παιδί μου, ἐμεῖς οἱ μεγάλοι ζοῦμε μὲ τὶς ἀναμνήσεις. Πολλὰ περνοῦν ἀπὸ τὸ μυαλό μου ·  ὅσα θυμᾶμαι βέβαια. Σήμερα θυμήθηκα μιὰ μέρα ξεχωριστὴ στὸ μαγαζί μας. Ἄκου, λοιπόν :

Ἦταν Δευτέρα πρωί... δύσκολη ἡμέρα γιὰ τὸν ἔμπορο. Ξεκινοῦσε ἡ ἑβδομάδα γεμάτη ἀγωνία · νὰ φύγουν οἱ παραγγελίες, νὰ ‘ρθουν πελάτες νὰ πουλήσουμε ἔπιπλα. Μέσα στὴν ἀγωνία μας καὶ στὴν ἔντασή μας ἐμφανίσθηκε στὸ μαγαζὶ ὁ πνευματικός μας, ὁ Ἀρχιμανδρίτης π. Σεβαστιανός · ἱεροκήρυκας σπουδαῖος, πνευματικὸς σοφός. Τὸν γνώριζαν ὅλοι στὰ Γιάννενα, πολλὲς ψυχὲς ξεκούραζε στὸ πετραχήλι του. Μᾶς μεγάλωσε “ἐν Χριστῷ”, συνέχισε ὁ παπποὺς καὶ τὰ μάτια του δάκρυσαν · τοῦ ὀφείλουμε πολλὰ ἐμεῖς οἱ Γιαννιῶτες. Ἄς εἶναι αἰωνία ἡ μνἠμη του ! Πάντα ὅταν περνοῦσε ἀπὸ τὸ μαγαζί, στεκόταν γιὰ λίγο, μᾶς κοιτοῦσε μὲ κεῖνο τὸ φωτεινό, καθαρὸ βλέμμα του καὶ μὲ τὸ χαμόγελό του μᾶς εἰρήνευε. Τὰ λόγια του λίγα καὶ οὐσιαστικά, πάντα πνευματικά. Μᾶς ἔδινε ἕνα μήνυμα, μᾶς εὐλογοῦσε κι ἔφευγε. Τὶ παρουσία εὐλογημένη !  Τὴ χαιρόμασταν ὅλοι !

Ἐκείνη τὴν ἡμέρα ἔβρεχε πολύ. Ἐπέστρεφε ἀπὸ θεία Λειτουργία - δὲν μπορῶ νὰ θυμηθῶ ποιὸν Ἅγιο γιορτάζαμε. Μπῆκε γιὰ λίγο ὁ πατὴρ βρεγμένος, ὡσότου κοπάσει ἡ βροχὴ καὶ μπορέσει νὰ συνεχίσει τὴν πορεία του. Τὴν ἴδια ὥρα μπῆκε κι ἕνας πελάτης. Ὁ παππούλης διακριτικὰ κάθισε στὴν ἄκρη στὸ γραφεῖο κι ἐγὼ ἀσχολήθηκα μὲ τὸν πελάτη. Ζητοῦσε μιὰ ντουλάπα γιὰ τὸ δωμάτιο τῶν παιδιῶν του. Εἶδε κάποια στὸ μαγαζὶ ποὺ τοῦ ἄρεσε, μὰ αὐτὴ ποὺ ἤθελε ἦταν ἀκριβή, δὲν τὴν ἄντεχε τὸ πορτοφόλι του. Κάναμε καὶ ἔκπτωση, μὰ καὶ πάλι δυσκολευόταν. Ἑτοιμαζόταν νὰ φύγει. Ὁ συνέταιρός μου ὁ κυρ-Τάκης, ποὺ τὸν γνωρίζεις, ἔγγονέ μου, μεσολάβησε πρῶτος γιὰ νὰ μὴ φύγει ἀπογοητευμένος ὁ πελάτης.

- Ἐλᾶτε νὰ τὸ δοῦμε ξανὰ καὶ θὰ βροῦμε λύση. Σᾶς ἄκουγα προηγουμένως ποὺ μιλάγατε μὲ τὸν συνέταιρό μου. Ἔχετε οἰκογένεια, εἴπατε. Πόσα παιδιά ;

- Ἕξι παιδιά.

- Νὰ σᾶς ζήσουν... ἄρα τὴν ἔχετε ἀνάγκη τὴν ντουλάπα...

- Πολὺ ἀνάγκη, νὰ βολέψουμε τὰ πράγματα τῶν παιδιῶν... μὰ δύσκολεύομαι.

Φάνηκε ἡ ἀνάγκη τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ κυρ-Τάκης κοίταξε τὸν Κωνσταντὴ κι ἐκεῖνος τὸν π. Σεβαστιανό. Τοὺς κάλεσε τότε καὶ τοὺς δυὸ κοντά του ὁ πνευματικός :

- Κωνσταντή, Νεόφυτε (Τάκη), ἄν συμφωνεῖτε, νὰ τὴ χαρίσετε τὴν ντουλάπα. Ὁ ἄνθρωπος φαίνεται νὰ τὴν ἔχει ἀνάγκη. Πολύτεκνος εἶναι, ἕξι παιδιὰ τοῦ Θεοῦ ἔχει. Δῶστε τὴν στὸν πολύτεκνο καὶ θὰ δεῖτε : Ὅταν δίνεις, θὰ σοῦ δίνει ὁ Θεός !

Αὐτὰ εἶπε ὁ παππούλης, χαιρέτησε κι ἔφυγε. Ἀμέσως συμφωνήσαμε μὲ τὸν κυρ-Τάκη. Μᾶς ἔπεισε ὁ πνευματικός μας, καὶ εἶχε δίκιο. Τὸ ἀνακοινώσαμε στὸν πολύτεκνο πελάτη μας. Καταχαρούμενος καὶ συγκινημένος ἐκεῖνος μᾶς εὐχαρίστησε κι ἔφυγε. Δὲν τὸ πίστευε αὐτὸ ποὺ τοῦ συνέβη. “Σ’ εὐχαριστῶ, Θεέ μου ! ”, ἔλεγε καὶ ξανάλεγε.

- Μὰ τὸ θαυμαστό, Κωνστανίνε, ἐγγονέ μου, ξέρεις ποιὸ ἦταν ; Ἐκείνη τὴν ἑβδομάδα πουλήσαμε ἕξι ντουλάπες ἴδιες μ’ αὐτὴν ποὺ χαρίσαμε. Μία χαρίσαμε, ἕξι πουλήσαμε !  Δὲν τὸ πιστεύαμε. Εἶχε δίκιο ὁ π. Σεβαστιανός : “Ὅταν δίνεις, θὰ σοῦ δίνει ὁ Θεός !”.

Πῆρε ἕνα ἀκόμη μάθημα ὁ νεαρὸς Κωνσταντὴς καὶ τὸ κρατεῖ  πολύτιμο θησαυρὸ γιὰ τὴ ζωή, ποὺ τώρα ξανοίγεται μπροστά του.  

 

(Ἀπὸ τὸ Ὀρθόδοξο Περιοδικὸ “Ὁ Σωτήρ”, Τεῦχος 2262).

Κυριακή 8 Μαΐου 2022

Ἐκδηλώσεις στὸ ἡρωϊκὸ ΔΕΛΒΙΝΑΚΙ γιὰ τὴν Ἐπέτειο τῆς Αὐτονομίας τῆς Βορείου Ἠπείρου (1914)

 

 


ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΔΡYΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ , ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ & ΚΟΝΙΤΣΗΣ

 

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 4ῃ Μαΐου 2022

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

 

Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης ἀνακοινώνει, ὅτι τήν Κυριακήν, 15 Μαΐου 2022, εἰς τό ἡρωϊκόν Δελβινάκι, θά τελεσθῇ Θεία Λειτουργίᾳ καί, ἐν συνεχείᾳ, θά ψαλῇ Μνημόσυνον, χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κυρίου ΑΝΔΡΕΟΥ, πρός τιμήν τῶν ἀγωνισθέντων ἡρωϊκῶς καί πεσόντων, κατά τόν Αὐτονομιακόν Ἀγῶνα τῆς ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ, τό ἔτος 1914.

Εὐθύς μετά τό Ἱερόν Μνημόσυνον ὁ Σεβασμιώτατος μέ σύντομον ὁμιλίαν του θά ἀναφερθῇ εἰς τό Βορειοηπειρωτικόν χθές, σήμερα, αὔριον.

Καλοῦνται, ὅσοι ἀγαποῦν καί πονοῦν τήν εἰσέτι δοκιμαζομένην Γῆν Τοῦ Πύρρου, νά συμμετάσχουν εἰς τήν ἐθνικήν αὐτήν ἐκδήλωσιν, ἐν οὕτω, μάλιστα, κρισίμοις καιροῖς, κατά τούς ὁποίους ἀκούονται τά τύμπανα τοῦ πολέμου εἰς τήν Εὐρώπην.

(Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως)

 

Τετάρτη 27 Απριλίου 2022

Προσευχὴ ἐπὶ τῇ καταπαύσει τοῦ Πολέμου ἐν ΟΥΚΡΑΝΙΑ (Μητροπολίτου Μάνης κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ)

 

 


 

ΠΡΟΣΕΥΧΗ  ἐπὶ  τῇ  καταπαύσει  τοῦ

 ΠΟΛΕΜΟΥ ἐν  ΟΥΚΡΑΝΙΑ 

 

Τοῦ Μητροπολίτου Μάνης

κ. Χρυσοστόμου


Κύριε ὁ Θεός ἡμῶν, ὁ Πάνσοφος, ὁ Παντοδύναμος καί ὁ Πολυέλεος, Σοῦ δεόμεθα καί Σέ παρακαλοῦμεν ἡμεῖς οἱ ἁμαρτωλοί καί ἀνάξιοι δοῦλοι Σου˙ εἰσάκουσον τῆς φωνῆς τῆς δεήσεως ἡμῶν ἐν τῇ ὥρᾳ ταύτῃ καί κατάπαυσον τόν ἐκραγέντα πόλεμον εἰς πεδιάδας, χωρία, κωμοπόλεις καί πόλεις τῆς Οὐκρανίας χώρας. 

        Ἐπίβλεψον ἐξ οὐρανοῦ, Κύριε, καί ἴδε τόν πόνον καί τήν ὀδύνην τῶν πλασμάτων Σου, τά δάκρυα ἐν τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτῶν, τόν ψυχικόν τάραχον, ὡς καί τοῦτον τόν θάνατον ἐν αὐτοῖς. Σύ οἶδας ὅτι αἱ ἀνομίαι καί αἱ ἁμαρτίαι ὑπερῆραν τάς κεφαλάς ἡμῶν˙ διό γενοῦ ἵλεως καί ἐλπίς καί κραταίωμα.Φώτισον δέ τόν νοῦν καί συνέτισον τούς ἰθύνοντας, τοῦ εἰδέναι ἑαυτούς καί ποιεῖν τό ἅγιον θέλημά Σου, ὅτι «μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί, ὅτι αὐτοί υἱοί Θεοῦ κληθήσονται».  

  Ἀγγέλους ἐξ ἁγίου κατοικητηρίου Σου κατάπεμψον φύλακας ἐπί πάντας τούς εἰς τήν ξένην γῆν διαφυγόντας ἐκ τῆς πολεμικῆς συρράξεως καί χάρισαι αὐτοῖς ὑπομονήν καί παραμυθίαν.               

 Ναί, εὐδιάλλακτε καί φιλάνθρωπε Κύριε, δώρησαι τά σά ἀγαθά, εἰρήνην καί ὁμόνοιαν, δικαιοσύνην καί ἤρεμον καί ἡσύχιον βίον πᾶσι τοῖς δεινῶς δοκιμαζομένοις ὑπὸ τοῦ πολέμου ἀδελφοῖς ἡμῶν. Ὅτι Σύ εἶ ὁ Θεός ἡμῶν, τοῦ ἐλεεῖν καί σώζειν καί Σοί τήν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρί καί τῷ Υἱῷ καί τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. 

  ΑΜΗΝ.