Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Χειροτονία Πρεσβυτέρου στην Μητρόπολη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης.

Σε κλίμα ιδιαίτερης χαράς και εκκλησιαστικής λαμπρότητας, τελέστηκε σήμερα 24 Σεπτεμβρίου 2016, εν πληθούση Εκκλησία, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Δελβινακίου, η εις Πρεσβύτερον χειροτονία του π. Γερασίμου Μπούμπα, από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης κ.κ. Ανδρέα.
Στην προσφωνησή του, ο νεοχειροτονηθείς Πρεσβύτερος απευθυνόμενος προς τον Επίσκοπο, ευχαρίστησε τον Θεό, ο Οποίος – όπως χαρακτηριστικά σημείωσε – τον αξίωσε της τιμής της Ιερωσύνης, εκπληρώνοντας έτσι ένα παιδικό του πόθο. Ευχαρίστησε δια πολλών τον Σεβασμιώτατο για την πατρική αγάπη με την οποία τον περιβάλλει, από την πρώτη κιόλας στιγμή της γνωριμίας τους. Τόνισε την συμβουλή που έλαβε από τον Πνευματικό του -  Αρχιμανδρίτη Αρσένιο Μολυβδοσκεπαστινό – να κάνει υπακοή στον Επίσκοπο, ο οποίος είναι «εις τόπον και τύπον Χριστού». Ευχαρίστησε επίσης τον Ηγούμενο και την αδελφότητας της Ιεράς Μονής Μολυβδοσκεπάστης, με την οποία ο π. Γεράσιμος συνδέεται πνευματικά, τους γονείς, τη  σύζυγό του καθώς και τα δυο τους παιδάκια.
Στην αντιφώνησή του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης κ.κ. Ανδρέας, αφού εξήρε την απόφαση που π. Γερασίμου να υπηρετήσει το Ιερό Θυσιαστήριο, του τόνισε την ανάγκη για συνεχή εφαρμογή του θελήματος του Θεού στη ζωή του. Όπως χαρακτηριστικά τόνισε δεν φτάνει η τέλεση των Ιερών Μυστηρίων, το κήρυγμα και γενικότερα η κάθε ιεροπραξία για να σωθεί ένας Ιερέας. Το μείζον είναι μαζί με τα Ιερατικά του καθήκοντα να εφαρμόζει το θέλημα του Θεού σε ολόκληρη τη ζωή του.
Και το θέλημα του Θεού είναι καταγεγραμμένο στο Ιερό Ευαγγέλιο, την Αγία Γραφή, την οποία πρέπει αδιαλείπτως να μελετά. Σταχυολογώντας ορισμένα σημεία της Αγίας Γραφής, ο Σεβασμιώτατος τόνισε στον νέο Πρεσβύτερο τα ακόλουθα επτά σημεία:
1) Ο Ιερέας θα πρέπει να είναι το άλας της γης. «Ὑμεῖς ἐστε τὸ ἅλας τῆς γῆς» (Μτθ. ε΄, 13). Αυτός που με τη ζωή του θα γίνεται το παράδειγμα για όλους τους ανθρώπους γύρω του, αλλά και αυτός που με την παρουσία του θα δοξάζει το όνομα του Χριστού.
2) Ο Ιερέας θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από την αρετή της ταπεινοφροσύνης. «… Ὃς ἐὰν θέλῃ ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος·  καὶ γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν» (Μρκ. ι΄44-45). Η Ταπείνωση αυτή, είναι ο «μαγνήτης» που ελκύει τη χάρη του Θεού και ό άνθρωπος πλουτίζεται από αρετές.
3) Οφείλει ο Ιερέας να δεικνύει αγάπη με τους συμπρεσβυτέρους του. Και οι Ιερείς, ως άνθρωποι, πολλές φορές εμπλέκονται σε αντιδικίες και πίπτουν στις αδυναμίες τους. Θα πρέπει λοιπόν κάθε ένας να ελέγχει τον εαυτό του. Να έχει το «γνώθι σαυτόν», ώστε να επισκοπεί τις δικές του αδυναμίες και να αγωνίζεται να τις διορθώσει, και έτσι να μην στέκεται στις αδυναμίες του άλλου και να έρχεται σε αντιπαλότητα. Με τον τρόπο αυτό η καρδιά απαλλάσσεται από τις αδυναμίες και ο άνθρωπος λατρεύει τον Θεό «ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ» (πρβλ Ιωαν. δ΄ 23).
4) Προσοχή στον πλούτο και τη φιλαργυρία. Θα πρέπει ο Ιερέας να μην είναι φιλάργυρος. Να έχει κατά νου τον λόγο του Απ. Παύλου «ῥίζα γὰρ πάντων τῶν κακῶν ἐστιν ἡ φιλαργυρία, ἧς τινες ὀρεγόμενοι ἀπεπλανήθησαν ἀπὸ τῆς πίστεως καὶ ἑαυτοὺς περιέπειραν ὀδύναις πολλαῖς» (Α Τιμ. στ΄ 10). Να απέχει λοιπόν, κάλεσε ο Σεβασμιώτατος τον νέο Ιερέα, από τα λεγόμενα «τυχερά». Και σε περιπτώσεις που η επιμονή τον ανθρώπων τον «αναγκάζει» να τα δεχθεί, να έχει κατά νου πως αυτά είναι δώρο της αγάπης των Χριστιανών και όχι υποχρέωσή τους.
5) Θα πρέπει ο Ιερέας να έχει κατά νου πως ο μισόκαλλος Διάβολος, θα του δημιουργεί κάποιες φορές δυσκολίες με το ποίμνιό του. Θα πρέπει να καλλιεργεί στον εαυτό του την αρετή της υπομονής και με πραότητα να χειρίζεται τους απειθείς. «Δοῦλον δὲ Κυρίου οὐ δεῖ μάχεσθαι, ἀλλ' ἤπιον εἶναι πρὸς πάντας, διδακτικόν, ἀνεξίκακον, ἐν πρᾳότητι παιδεύοντα τοὺς ἀντιδιατιθεμένους, μήποτε δῷ αὐτοῖς ὁ Θεὸς μετάνοιαν εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας, καὶ ἀνανήψωσιν ἐκ τῆς τοῦ διαβόλου παγίδος, ἐζωγρημένοι ὑπ' αὐτοῦ εἰς τὸ ἐκείνου θέλημα» (Β΄ Τιμ. β΄ 24-26). Με την αγάπη και την πραότητα μπορεί να κερδίσει πολλά. Και όπως λέει και ο λαός «με το μέλι και όχι με το ξύδι πιάνεις μέλισσες».
6) Να έχει πάντοτε κατά νου τον λόγο του Κυρίου «χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ιωαν. ιε΄ 5). Όποιες και να είναι οι δυνάμεις του ανθρώπου, χωρίς την άνωθεν βοήθεια δεν μπορεί να επιτύχει τίποτε. Γι’ αυτό, παράλληλα με την κοινή λατρεία και προσευχή,  να αποσύρεται στον ιδιαίτερο χώρο του, στο «ταμείον» του και να προσεύχεται τακτικά, εκζητώντας το έλεος του Θεού.
Και τέλος 7) να έχει κατά νου ότι τρεις είναι οι «σημαίες» της ακριτικής Μητροπολέως που καλείται να διακονήσει: α) Χριστός και η Αγία Του Εκκλησία, β) Ελλάδα και Β. Ήπειρος και γ) Ορθοδοξία και Αντιοικουμενισμός. Αναφορικά με το τελευταίο ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε πως ο Οικουμενισμός αποτελεί την χειρότερη αίρεση της εποχής μας, την οποία όλοι μας πρέπει να αποκηρύσσουμε. Η μία, αγία, καθολική και αποστολική Εκκλησία, η Σωτηρία του Κόσμου και Κιβωτός της Αληθείας, είναι η Ορθόδοξος Εκκλησία μας.

Τέλος, απευθυνόμενος προς τους γονείς του νέου Πρεσβυτέρου, τους συνεχάρη και κάλεσε και άλλους γονείς να προσεύχονται τα παιδιά τους να γίνουν Ιερείς και να διακονήσουν στο Άγιο Θυσιαστήριο.

















Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

Χειροτονία Διακόνου από τον Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Ανδρέα (φωτό)

Σήμερα Παρασκευὴ 23 Σεπτεμβρίου 2016, στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ στὴν Κόνιτσα τελέστηκε Ὄρθρος καὶ Πανηγυρικὴ Θεία Λειτουργία ἐπὶ τῇ μνήμῃ τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Ἰωάννου τοῦ ἐκ Κονίτσης, Ἱερουργοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κ. Ἀνδρέου, καθὼς ἐπίσης πραγματοποιήθηκε καὶ ἡ εἰς Διάκονον χειροτονία τοῦ διακόνου π. Γερασίμου.
Ὁ Σεβασμιώτατος ἀπευθυνόμενος στὸν νεοχειροτονηθέντα π. Γεράσιμο τοῦ ἀπηύθυνε λόγους πατρικούς, τονίζοντάς του ὅτι ἀπὸ ἐδῶ καὶ στὸ ἑξῆς παύει νὰ εἶναι ὁ Γεράσιμος καὶ θὰ εἶναι ὁ πατὴρ Γεράσιμος. Νὰ σημειωθεῖ ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος ἔκανε ἀναφορὰ στὸ πὼς πρέπει νὰ εἶναι ἡ ζωῆς ἑνὸς ἱερωμένου καὶ τὸν παρέπεμψε στὶς προτροπὲς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου καθὼς σὲ παραδείγματα Ἁγίων.
Δεῖτε φωτογραφικὸ ὑλικὸ ἀπὸ τὴν χειροτονία…

Υποδοχή της Τιμίας Κάρας του Αγίου Ιωάννου του εκ Κονίτσης στην Κόνιτσα το 1978

Δεῖτε στὸ βίντεο πλάνα ἀπὸ τὴν ὑποδοχὴ τῆς Τιμίας Κάρας τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ ἐκ Κονίτσης στὴν Κόνιτσα ἀπὸ πλῆθος κλήρου καὶ λαοῦ τὴν παραμονὴ τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου στὶς 22 Σεπτεμβρίου τοῦ 1978. Τὸ ἱερὸ λείψανο βρισκόταν μέχρι τότε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Προυσσοῦ Εὐρυτανίας ὅπου ἦταν θαμμένο σὲ μία κρύπτη καὶ ἀνακαλύφτηκε ὕστερα ἀπὸ θαυμαστὸ τρόπο ἀπὸ τοὺς μοναχούς τῆς Μονῆς τὸ 1974. 
Στὸ βίντεο μπορεῖτε νὰ διακρίνετε τὸν ἀείμνηστο Μητροπολίτη Κονίτσης Σεβαστιανό, τὸν π. Γρηγόριο ἡγούμενο τῆς Μονῆς Δοχειαρίου μαζὶ μὲ ἄλλους μοναχοὺς καὶ χιλιάδες κόσμου νὰ ὑποδέχονται τὸ τίμιο λείψανο τοῦ συμπατριώτη τους Ἁγίου στὴν κεντρικὴ πλατεία τῆς Κόνιτσας. Σήμερα στὸν ἱερὸ ναὸ τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ στὴν Κόνιτσα φυλάσσεται τμῆμα τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου ἐνῶ παράπλευρα τοῦ ναοῦ ὑπάρχει παρεκκλήσιο ἀφιερωμένο στὸν Νεομάρτυρα.

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 196η: "Ὁ Νεομάρτυρας Ἅγιος Ἰωάννης: Τὸ εὐωδιαστὸ λουλούδι τῆς Κόνιτσας"

 

ν Δελβινακί τῇ 6ῃ Σεπτεμβρίου  2016
ριθ.  Πρωτ.: 75

 
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  196η
ΘΕΜΑ: Ὁ Νεομάρτυρας Ἅγιος Ἰωάννης: Τὸ εὐωδιαστὸ λουλούδι τῆς Κόνιτσας

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,
-Α-
            Ἡ Τουρκοκρατία, γιὰ τετρακόσια (400) χρόνια στὴν Νότια Ἑλλάδα, καὶ πεντακόσια (500) στὴν Ἤπειρο, στὴν Μακεδονία καὶ στὴν Θράκη, ἦταν μιὰ ἀπὸ τὶς δυσκολότερες περιόδους τῆς ἐθνικῆς μας Ἱστορίας. Οἱ κατακτητές, βάρβαροι καὶ φανατικοὶ μουσουλμᾶνοι, δὲν ἄφηναν τοὺς χριστιανοὺς νὰ ἐκδηλώνουν τὴν πίστη τους. Κι' ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ ἔκαναν καὶ ἐπίμονες προσπάθειες νὰ προσηλυτίσουν στὸν μωαμεθανισμό, κυρίως νέα παιδιά, ἀγόρια καὶ κορίτσια, μὲ τὸ δόλωμα μιᾶς ζωῆς μέσα στὰ πλούτη, στὴ χλιδὴ καὶ τὶς ἀνέσεις. Κάποιοι ἀπὸ τοὺς νέους χριστιανοὺς λύγιζαν καὶ γινόντουσαν ἀρνησίθρησκοι. Ἄλλοι ἔμεναν σταθεροὶ στὴν Ὀρθόδοξη Πίστη, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ὑποφέρουν βασανιστήρια καὶ θάνατο μαρτυρικό. Καί, φυσικά, οὔτε λόγος ὅτι ἕνας μουσουλμάνος, καί, μάλιστα, νέος στὴν ἡλικία, μποροῦσε νὰ γίνῃ χριστιανός. Τὸ ἀποτέλεσμα θὰ ἦταν ἡ ἄμεση θανάτωσή του.
-Β-
Καὶ ὅμως !  Βρέθηκε στὴν Κόνιτσα ἕνα μουσουλμανόπουλο ποὺ τόλμησε νὰ γυρίσῃ τὴν πλάτη στὸν Μωάμεθ καὶ ν' ἀνοίξῃ τὰ μάτια του στὸν Χριστό. Ποιός, ἀλήθεια, θὰ μποροῦσε νὰ πιστέψῃ, ὅτι ὁ γιὸς τοῦ Σέχη τῆς Κόνιτσας, ὁ νεαρὸς Χασάν, θὰ γινόταν χριστιανός !  Γιατὶ οὔτε ἡ θέση τοῦ πατέρα του, οὔτε ὁ κοινωνικὸς περίγυρος θὰ ἐπέτρεπαν μιὰ τέτοια προσβολή, νὰ γίνῃ ὁ Χασὰν "γκιαούρης", δηλαδὴ "ἄπιστος" ! Ἀλλ' ὁ Θεός, ποὺ "διασκεδάζει βουλὰς ἐθνῶν"καὶ "ἀθετεῖ λογισμοὺς ἀρχόντων", οἰκονόμησε τὰ πράγματα, ὥστε ὁ Χασὰν νὰ βρεθῇ ἀρχικὰ στὰ Γιάννενα καὶ στὴ συνέχεια στὸ Βραχώρι - στὸ σημερινὸ Ἀγρίνιο. Δὲν γνωρίζουμε τὸν λόγο αὐτῆς τῆς μετακινήσεως. Ὅλα, ὅμως, εἶναι μέσα στὰ σοφὰ σχέδια τοῦ Θεοῦ. "Τοῖς ἀγαπῶσιν τὸν Θεὸν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν" (Ρωμ. η΄ 28).
-Γ-
Ἐκεῖ, στὸ Ἀγρίνιο, ὁ Χασὰν φαίνεται ὅτι ἦλθε σὲ ἐπικοινωνία μὲ εὐσεβεῖς χριστιανούς, τῶν ὁποίων ἡ πίστη καὶ ἡ συνειδητὰ χριστιανικὴ ζωὴ ἐμίλησαν βαθειὰ στὴν ἁγνὴ ψυχὴ τοῦ νεαροῦ μουσουλμάνου. Ἄρχισε, ἔτσι, μιὰ ζύμωση καὶ μιὰ ἁγία  ἀλλοίωση μέσα του. Μιὰ ἕλξη πρὸς τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία, ποὺ παρὰ τὶς πιέσεις καὶ τοὺς διωγμούς, σκόρπιζε γύρω της τὸ ζωηφόρο φῶς στὶς ψυχές. Ἔτσι, ὁ Χασὰν δήλωσε στοὺς προεστῶτες, πὼς ἐπιθυμοῦσε νὰ γίνῃ χριστιανός. Ἡ δήλωση αὐτὴ προκάλεσε χαρά, ἀφοῦ ἕνας ἀλλόπιστος θὰ γινόταν μέλος τῆς Ὀρθοδοξίας. Παράλληλα, ὅμως, δημιούργησε καὶ ἔντονο προβληματισμό. Γιατὶ οἱ καιροὶ ἦταν δύσκολοι, καὶ μιὰ ἀλλαξοπιστία ἑνὸς μουσουλμάνου θὰ εἶχε σὰν ἀποτέλεσμα ὄχι μόνο τὴν θανάτωσή του, ἀλλὰ καὶ σκληρὰ μέτρα ἐναντίον τῶν χριστιανῶν τοῦ Ἀγρινίου.
-Δ-
Ἀλλά, ἀφοῦ ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶχε ἀρχίσει τὸ ἔργο της στὴν ψυχὴ τοῦ Χασάν, ποιός, ἀλήθεια, μποροῦσε νὰ τὴν σταματήσῃ ; Ἡ λύση βρέθηκε. Ὁ Χασὰν θὰ πήγαινε στὴν Ἰθάκη, ποὺ βρισκόταν στὴν κυριαρχία τῶν Ἑνετῶν. Ἐκεῖ θὰ γινόταν ἡ Κατήχηση καὶ τὸ Βάπτισμα, καὶ κατόπιν ὁ νεοφώτιστος χριστιανὸς θὰ ἐπέστρεφε στὸ Ἀγρίνιο. Ἔτσι κι' ἔγινε. Μετὰ τὴν ἐπιστροφή του, ὁ Ἰωάννης νυμφεύθηκε μιὰ σεμνὴ Ἑλληνοπούλα καὶ ζοῦσε σὰν ὑποδειγματικὸς χριστιανός, ἐργαζόμενος ὡς ἀγροφύλακας στὸν Μαχαλᾶ (σημερινὲς Φυτεῖες τοῦ Ἀγρινίου).
-Ε-
Ἀλλὰ ὁ σατανᾶς εἶχε φρυάξει, γιατὶ τὸ τρόπαιό του τὸ πῆραν οἱ χριστιανοί. Καὶ ἡ ἐκδίκησή του δὲν ἄργησε νὰ ἔλθῃ. Ὁ Σέχης τῆς Κόνιτσας ἀνακάλυψε, ἄγνωστο πῶς, ὅτι ὁ γιός του εἶχε γίνει χριστιανός. Αὐτὴ ἡ "ντροπή" ἔπρεπε ἀμέσως νὰ διορθωθῇ. Ὁ Ἰωάννης συνελήφθη. Στὸ δικαστήριο ἀρνήθηκε νὰ ξαναγίνῃ μουσουλμᾶνος. Ἀντίθετα, ἔμεινε σταθερὸς στὴν χριστιανική του ὁμολογία, παρὰ τὰ καλοπιάσματα καὶ τὶς ἀπειλές. Ἡ ἀπόφαση, φυσικά, ἦταν νὰ ἀποκεφαλισθῇ. Καὶ πραγματικά, στὶς 23 Σεπτεμβρίου 1814, ἡ ὡραία καὶ δυνατὴ ψυχὴ τοῦ Ἰωάννη πέταξε στὸν Οὐρανὸ καὶ προστέθηκε στὴν στρατιὰ τῶν Νεομαρτύρων.
Αὐτὸ τὸ εὐωδιαστὸ λουλούδι γιορτάζει ἡ Κόνιτσα στὶς 22 καὶ 23 Σεπτεμβρίου.
α) Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου, ὥρα 7 μ.μ. θὰ ψαλῇ Μέγας Πανηγυρικὸς Ἑσπερινός.
β) Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου, κυριώνυμη ἡμέρα τῆς ἑορτῆς, ὁ Ὄρθρος καὶ ἡ Θεία Λειτουργία. Ὅλες οἱ Ἀκολουθίες θὰ γίνουν στὸν Ἱ. Ναὸ τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ.
Ὅλοι πρέπει νὰ δώσουμε τὸ "παρὼν" στὴν ἑορτὴ τῆς μνήμης τοῦ συμπολίτη μας Νεομάρτυρος Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ ἐκ Κονίτσης. Μᾶς περιμένει.

Διάπυρος πρὸς Χριστὸν εὐχέτης
Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ




Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2016

Η Ιερά Μονή Στομίου Κονίτσης πανηγύρισε το Γενέσιο της Θεοτόκου (ΦΩΤΟ)

Ἡ Ἱερὰ Μονὴ Στομίου Κονίτσης πανηγύρισε τὸ Γενέσιο τῆς Θεοτόκου
Μὲ ἰδιαίτερη λαμπρότητα πανηγύρισε ἡ Ἱερὰ Μονὴ Στομίου Κονίτσης, τὴν Θεομητορικὴ Ἑορτὴ τοῦ Γενεθλίου τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.
Στὸ «Περιβολάκι τῆς Παναγίας» - τὴν Ἱερὰ Μονὴ Στομίου, ὅπως συνήθιζε νὰ τὴν ὀνομάζει ὁ Ὅσιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, ὁ ὁποῖος μεγάλωσε στὴν Κόνιτσα καὶ ἀσκήτευσε γιὰ ἕνα διάστημα στὴν ἐν λόγῳ Μονή - τὸ ἑσπέρας τῆς παραμονῆς τῆς Θεομητροτικῆς Ἑορτῆς, στὶς 20:00, ξεκίνησε ἡ ἀκολουθία τῆς ἐνάτης (θ΄) ὥρας μαζὶ μὲ τὸν μικρὸ ἑσπερινὸ. Κατόπιν, ἀκολούθησε στὶς 21:00, ἡ πανηγυρικὴ Ἀγρυπνία κατὰ τὸ Ἁγιορείτικο Τυπικό, ἡ ὁποία ὁλοκληρώθηκε τὴν 5:00 πρωϊνή, μὲ τὴν συμμετοχὴ πλήθους Πιστῶν, ἀλλὰ καὶ κληρικῶν ἀπὸ διάφορες περιοχὲς τῆς Πατρίδος μας.
Τὴν κυριώνυμη ἡμέρα τῆς Ἑορτῆς, τελέστηκε καὶ δεύτερη πανηγυρικὴ Θεία Λειτουργία, στὴν ὁποία συμμετείχε ἀκόμη μεγαλύτερος ἀριθμὸς Προσκυνητῶν, καὶ ἀκολούθησε Ἁγιασμός.
Νὰ σημειώσουμε ὅτι ἡ Ἱερὰ Μονὴ Στομίου Κονίτσης, σύμφωνα μὲ τὴν ἐντοιχισμένη ἐπιγραφὴ στὸ δεξιὸ μέρος τῆς εἰσόδου, χτίστηκε τὸ 1774 καὶ εἶναι ἀφιερωμένη στὸ Γεννέσιον τῆς Θεοτόκου. Ὀρθώνεται μέσα σὲ ἕνα τοπίο ἄγριας ὀμορφιᾶς, πάνω σὲ ἀπότομο βράχο τῆς Τύμφης καὶ δίπλα στὸ ποτάμι τοῦ Ἀώου, ὅπου σχηματίζεται «στόμιο» (=ἄνοιγμα, ἀπ' ὅπου καὶ ἡ ὀνομασία) τῆς χαράδρας. Εἶναι βέβαιο ὅτι ΒΑ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς ὑπῆρχε ἄλλη Μονή παλαιότερα, ἡ ὁποῖα ἔχει ἐπικρατήσει νὰ λέγεται «Παλιομονάστηρο» καὶ μέχρι τὸ 1975 σώζονταν ἐκεῖ ἐρείπια.
Ἡ Ἱερὰ Μονὴ Στομίου βρίσκεται σὲ ἀπόσταση 5 Χλμ. ἀπὸ τὸ Μονότοξο Πέτρινο Γεφύρι τοῦ ποταμοῦ Ἀώου στὴν Κόνιτσα, καὶ ὁ Προσκηνητὴς ποὺ θέλει νὰ τὴν ἐπισκεφτεῖ θὰ πρέπει νὰ ὁδηπορήσει γιὰ διάστημα περίπου μίας ὥρας.
Δεῖτε φωτογραφικὸ ὑλικὸ ἀπὸ τὴν πανήγυρι…

Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2016

Ψήφισμα 22ου Γενικοῦ Ἱερατικοῦ Συνεδρίου ΙΜΔΠΚ



                                                             






  Ἐν Δελβινακίῳ τῇ  6ῃ Σεπτεμβρίου 2016

 ΔΕΛΤΙΟ  ΤΥΠΟΥ

            Πραγματοποιήθηκε καὶ φέτος τὸ (22ο) Γενικὸ Ἱερατικὸ Συνέδριο τῆς Μητροπόλεώς μας, στὴν Ἱ. Μονὴ Ταξιαρχῶν («Γκούρας») κοντὰ στὸ Ἀηδονοχώρι Κονίτσης, στὶς 5 καὶ 6 Σεπτεμβρίου ἐ.ἔ.
            Οἱ σύνεδροι Ἱερεῖς, ὑπὸ τὴν προεδρία τοῦ Σεβ/του κ. ΑΝΔΡΕΟΥ εἶχαν τὴν εὐκαιρία νὰ ἀκούσουν ὡραῖες (εὐαγγελικὲς) Εἰσηγήσεις καὶ νὰ προβληματισθοῦν σὲ καίρια ζητήματα τῆς Ἱερατικῆς ζωῆς καὶ τῆς διακονίας μέσα στὴν Ἐκκλησία, καὶ μάλιστα στοὺς σημερινούς, τόσο δύσκολους καιρούς. Ἀκόμη, εἶχαν τὴν εὐκαιρία νὰ συμπροσευχηθοῦν τόσο στὸν Ἑσπερινό, ὅσο καὶ στὴν Θεία Λειτουργία, καθὼς καὶ νὰ συμμετάσχουν στὸ τρισάγιο ποὺ τελέσθηκε ἐπὶ τοῦ τάφου τοῦ ἀοιδίμου Ἱεράρχου ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ, στὴν Ἱ. Μονὴ τῆς Παναγίας Μολυβδοσκέπαστης. Μετὰ τὸ πέρας τοῦ Συνεδρίου οἱ αἰδεσιμώτατοι πατέρες ἐνέκριναν διὰ βοῆς τὸ ἀκόλουθο
ΨΗΦΙΣΜΑ
            «1) Δοξάζουμε τὸν Δομήτορα τῆς Ἐκκλησίας μας Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, καὶ γιὰ τὴν εὐλογία τοῦ φετινοῦ Ἱερατικοῦ μας Συνεδρίου.
            2) Μᾶς λυπεῖ ἡ προσπάθεια κάποιων πολιτικῶν κύκλων νὰ βάλουν στὸ περιθώριο τὴν Ἐκκλησία, τὴν τροφὸ καὶ φρουρὸ τοῦ Ἔθνους, ἐνῷ τὴν κατηγοροῦν ὅτι δῆθεν ἔχει «τεράστια περιουσία», τὴν ὁποία πρέπει νὰ παραδώσῃ στὸ Κράτος. Πρέπει, ὅμως, ὅλοι νὰ γνωρίζουν ὅτι, σήμερα, ἡ Ἐκκλησία ἔχει μόνο 4% ἀπὸ τὴν ἄλλοτε, ὄντως μεγάλη, περιουσία της, τὴν ὁποία εἴτε ἅρπαξε αὐθαίρετα ἡ Πολιτεία, χωρὶς νὰ δώσῃ καμμιὰ ἀποζημίωση, εἴτε ἡ Ἴδια ἡ Ἐκκλησία τὴν ἐδώρησε ἁπλόχερα, γιὰ εὐαγεῖς σκοπούς.
            3) Ἀνησυχοῦμε γιὰ τὴν πρόθεση τῆς Πολιτείας, ὅπως ἀποτυπώνεται στὰ Μ.Μ.Ε., γιὰ τὴν κατάργηση τῆς προσευχῆς καὶ τοῦ ἐκκλησιασμοῦ, ὅπως καὶ τῶν παρελάσεων τῶν Σχολείων στὶς ἐθνικὲς ἐπετείους. Ἰδιαίτερα ἀνησυχοῦμε γιὰ τὸ πνεῦμα τῆς ἀναρχίας, τῆς ἀσυδοσίας καὶ τῆς ἐγκληματικότητας, ποὺ αὐξάνει ἡμέρα μὲ τὴν ἡμέρα στὴν Χώρα. Καὶ ἐπειδὴ φοβόμαστε πὼς ἡ μεταλλαγὴ τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν ἀπὸ κατηχητικὸ σὲ θρησκειολογικὸ θὰ προκαλέση μεγάλη σύγχυση στὸν μαθητόκοσμο καὶ στὴν Κοινωνία, ζητοῦμε νὰ παραμείνῃ τὸ μάθημα ὅπως εἶναι μέχρι σήμερα.
            4) Ἐπειδή, στὴν ἀκριτική μας Ἐπαρχία παρακολουθοῦμε στενὰ τὸ Βορειοηπειρωτικὸ Ζήτημα, καλοῦμε ὅλα τὰ κόμματα καὶ τοὺς φορεῖς νὰ μὴν ἐφησυχάζουν, ἀλλὰ νὰ βάλουν φρένο στὶς ἀνθελληνικὲς μεθοδεύσεις τῶν Ἀλβανῶν καὶ τῶν «Τσάμηδων». Τέλος,
            5) Προσευχόμαστε ἐκτενῶς καὶ ζητᾶμε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ δώσῃ ὁμόνοια καὶ ἀγάπη σὲ ὅλους τοὺς Ἕλληνες καὶ σύντομα νὰ μᾶς ἐξαγάγῃ «εἰς ἀναψυχήν»».   

(Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως).

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

"Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός : Ἰσαπόστολος καὶ Ἐθνεγέρτης"









ν Δελβινακί τῇ 8ῃ Αὐγούστου  2016
 ριθ.  Πρωτ.: 74

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  193η

ΘΕΜΑ: Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός : Ἰσαπόστολος καὶ Ἐθνεγέρτης.
            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,
-Α-
            Κάποιοι σύγχρονοι Ἕλληνες ἰσχυρίζονται καὶ ἐπιμένουν, ὅτι στὰ χρόνια τῆς τουρκοκρατίας ἡ ζωὴ τῶν ὑποδούλων ρωμηῶν ἦταν περίπου … ἰδεώδης. Καὶ μόνο ποὺ δὲν θρηνοῦν γιὰ τὸ ὅτι μὲ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 βγήκαμε ἀπὸ τὸν τουρκικό ζυγό. Ὅμως, ὅσοι ἔχουν μελετήσει σοβαρὰ καὶ σὲ βάθος τὴν περίοδο τῶν τετρακοσίων (400) ἐτῶν, ἀπὸ τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως (τὸ 1453) μέχρι τὴν Ἐθνική μας Παλιγγενεσία, συμφωνοῦν στὸ ὅτι ὄχι μόνο δὲν ἦταν «ἰδανική» ἡ ζωὴ τῶν ραγιάδων Ἑλλήνων, ἀλλὰ σκοτάδι βαθὺ εἶχε καλύψει τὴν Ἑλλάδα ἀπ’ ἄκρη σ’ ἄκρη : Ὑπῆρχαν, βέβαια, κάποιες ἀναλαμπές, ὅπου μποροῦσαν οἱ Ἕλληνες νὰ πάρουν μιὰν «ἀνάσα» · γεγονός, ὅμως, μένει, ὅτι αὐτὲς ἦταν μόνο «στιγμές» στοὺς τέσσερις αἰῶνες τῆς βαρειᾶς σκλαβιᾶς.
-Β-
Ἰδιαίτερα, ὁ 18ος αἰώνας ὑπῆρξε ἀπὸ τοὺς πιὸ δύσκολους καὶ σκοτεινούς : Ἡ ἀμάθεια ἐπικρατοῦσε παντοῦ ·  κανένας δὲν εἶχε ἰδιοκτησία, ἀλλὰ δούλευε σὲ χωράφια, ποὺ τὰ εἶχαν κάνει αὐθαίρετα δικά τους οἱ τοῦρκοι, γιὰ ἕνα κομμάτι ψωμί. Γι’ αὐτό, πολλοὶ ποὺ δὲν μποροῦσαν νὰ ἀντέξουν αὐτὸν τὸν βαρὺ ζυγό, ἀναγκάζονταν νὰ ἀλλαξοπιστήσουν, μὲ ἀποτέλεσμα τὸ Γένος νὰ ὑφίσταται μεγάλη αἱμορραγία, χάνοντας τὰ παιδιά του. Οἱ Τοῦρκοι, ποὺ συμπεριφέρονταν σὰν ἀφεντάδες, δὲν ἐδίσταζαν νὰ κόβουν κεφάλια, κάποιων λίγων ἀνυπότακτων. Ἔτσι ὁ ζυγὸς γινόταν ἀνυπόφορος καὶ τὸ καντήλι τῆς ἐλπίδας γιὰ κάποια ὑποφερτή, ἔστω, ἀλλαγὴ τῶν πραγμάτων, τρεμόπαιζε ἕτοιμο νὰ σβύσῃ…
-Γ-
Κατὰ κοινὴ ὁμολογία ὁ 18ος αἰώνας ἦταν ὁ πιὸ βαρὺς γιὰ τοὺς Ἕλληνες. Ἰδιαίτερα δεινοπαθοῦσε  ἡ περιοχὴ τῆς Βορείου Ἠπείρου, ὅπου ὁλόκληρες περιοχὲς ἐξισλαμίζονταν, γιὰ νὰ γλυτώσουν οἱ ἄνθρωποι τὴν ζωή τους ἀπὸ τὸ μαχαίρι τοῦ τούρκου. Φυσικά, δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε ὅτι ὑπῆρχαν καὶ τὰ πάθη μεταξὺ τῶν ραγιάδων : οἱ ζήλειες, τὰ μίση, οἱ ἐκδικήσεις, ἐπιβεβαιώνοντας τὴν λαϊκὴ παροιμία : « ὅπου φτώχεια, καὶ γκρίνια».
Ἀλλὰ τότε ἀκριβῶς, μέσα σ’ ἐκεῖνο τὸ ζοφερὸ σκοτάδι ἔλαμψε ἕνα δυνατὸ φῶς. Ξεκίνησε ἀπὸ τὸ Ἅγιο Ὄρος καὶ σιγά – σιγά φώτισε ὁλόκληρο τὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο. Κι’ αὐτὸ τὸ Φῶς ἦταν ἕνας ἄνθρωπος, ἕνας καλόγερος, ποὺ τὸν ἔτρωγε τὸ κατάντημα τοῦ Γένους, ἀλλὰ καὶ ὁ πόθος νὰ ξαναπάρῃ τὴν θέση του ἀνάμεσα στοὺς ἐλεύθερους λαούς. Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἦταν ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός.
-Δ-
Τὸ εἶχε διαπιστώσει καὶ τὸ ἔλεγε : «Ἀγρίανε τὸ Γένος μας». Ἔτσι, χωρὶς νὰ ὑπολογίσῃ κόπους  καὶ κινδύνους, ἐπραγματοποίησε τέσσερις ἱεραποστολικὲς περιοδεῖες σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα, ἰδιαίτερα ὅμως στὴν Βόρειο Ἤπειρο. Δέκα ἐννιὰ (19) ὁλόκληρα χρόνια ἔφερνε παντοῦ τὸ φῶς τῆς ὀρθοδοξίας, συμφιλίωνε τοὺς μαλλωμένους, τοὺς δίδασκε νὰ ἱδρύουν σχολεῖα, νὰ μπολιάζουν τὰ δένδρα, ἡμέρευε τὶς ψυχές. Καὶ μὲ τὶς προφητεῖες του ξυπνοῦσε τὴν ἐλπίδα στοὺς ἀποσταμένους, ὅτι ὁπωσδήποτε θάρθῃ «τὸ ποθούμενο», ἡ Ἐθνικὴ ἀποκατάσταση.
Ἀλλὰ το μαρτυρικό του τέλος εἶχε προδιαγραφῆ. Οἱ Τοῦρκοι, μὲ παρακίνηση τῶν ἑβραίων, τὸν ἀπαγχόνισαν στὶς 24 Αὐγούστου 1779. Ὅμως, στὴν συνείδηση τοῦ λαοῦ θεωρήθηκε Ἅγιος. Καὶ κατὰ κοινὴ ὁμολογία, τὸ μεγάλο ἔργο του συνέβαλε ἀποφασιστικὰ στὴν ἔκρηξη τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821.
-Ε-
Ἡ Μητρόπολή μας, ποὺ πολὺ εὐλαβεῖται τὸν Ἅγιο Κοσμᾶ, ὀργανώνει καὶ φέτος τὶς ἀκόλουθες ἑορταστικὲς ἐκδηλώσεις στὸν φερώνυμο Ἱ. Ναό του στὴν Κόνιτσα :
α) Τὴν παραμονή, 23 Αὐγούστου, στὶς 7 μ.μ. θὰ ψαλῇ ὁ πανηγυρικὸς ἑσπερινὸς καὶ στὴ συνέχεια θὰ ἐπακολουθήσῃ ἡ λιτάνευση τῆς Εἰκόνος καὶ τοῦ ἱ. Λειψάνου τοῦ Ἁγίου.
β) Στὶς 24 Αὐγούστου, κυριώνυμη ἡμέρα τῆς ἑορτῆς, οἱ καταβασίες θὰ ἀρχίσουν στὶς 7:30, καὶ γύρω στὶς 10:30 π.μ. θὰ ἔχῃ τελειώσει ἡ Θ. Λειτουργία.
Ἡ συμμετοχὴ ὅλων εἶναι ἀπαραίτητη.   Ἔτη πολλά, ἅγια, εὐλογημένα.   
Διάπυρος πρὸς Χριστὸν εὐχέτης
Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+  Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ


Σάββατο, 13 Αυγούστου 2016

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 192α: "Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ Μητέρα και Προστασία μας"








ν Δελβινακί τ 1ῃ Αὐγούστου 2016
ριθ.  Πρωτ.: 73

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  192α

ΘΕΜΑ: Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ Μητέρα και Προστασία μας.
            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,
-Α-
            Ὁ Δεκαπενταύγουστος εἶναι ἡ κατ’ ἐξοχὴν ἑορτὴ πρὸς τιμὴν τῆς Παναγίας μας. Οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοὶ εὐλαβοῦνται πολὺ τὴν Θεοτόκο. Καὶ σπεύδουν στοὺς Ναοὺς τῶν πόλεων, στὰ ταπεινὰ ἐξωκκλήσια τῆς ὑπαίθρου, στὰ πάμπολλα Μοναστήρια, ποὺ ἔχουν ἱδρυθῆ πρὸς τιμήν της, γιὰ νὰ προσευχηθοῦν καὶ νὰ καταθέσουν στὴν χάρη της τὰ πολλὰ καί, συχνὰ πιεστικά, προβλήματα ποὺ τοὺς ἀπασχολοῦν. Γιατὶ ἡ Παναγία εἶναι ἡ Μητέρα καὶ ἡ θερμὴ Προστάτις καὶ Βοηθὸς ὅλων τῶν Χριστιανῶν.
-Β-
            Ὅμως, ὁ Δεκαπενταύγουστος μᾶς πηγαίνει ἑβδομήντα ἕξη χρόνια πίσω, στὴν Τῆνο, στὸ 1940, στὸ ἔτος – σταθμὸ τῆς νεώτερης Ἱστορίας μας. Στὸ λιμάνι τοῦ νησιοῦ βρίσκεται, ἀνάμεσα στὰ ἄλλα πλοῖα, τὸ ἀντιτορπιλλικὸ «ΕΛΛΗ», ποὺ ἔχει ἔλθει κι’ αὐτὸ γιὰ νὰ ἀποδώσῃ τιμὲς στὴν Παναγία. Οἱ προσκυνητές, κοσμοπλήμμυρα, μὲ φανερὴ τὴν εὐλάβεια στὰ πρόσωπά τους. Ψαλμοὶ καὶ ὕμνοι ἀναπέμπονται, ἐνῷ ἡ εὐωδιαστὴ ὀσμὴ τοῦ θυμιάματος γεμίζει μὲ ἱλαρότητα τὴν ἀτμόσφαιρα.
-Γ-
            Αἴφνης, μιὰ τορπίλλη ἀπὸ ὑποβρύχιο «ἀγνώστου ἐθνικότητος», ὅπως ἀνακοίνωσε ἡ Κυβέρνηση γιὰ λόγους σκοπιμότητος, χτύπησε τὴν «ΕΛΛΗ». Κι’ ἄλλη μιά, χωρὶς νὰ βρῇ τὸν στόχο της, ἐξερράγη στὴν προκυμαία. Ὅλοι οἱ Ἕλληνες διαισθάνθηκαν ὅτι τὸ «ἀγνώστου ἐθνικότητος» ὑποβρύχιο ἦταν Ἱταλικό, καὶ ὅτι ἡ ὕπουλη ἐκείνη ἐπίθεση ἦταν προοίμιο τοῦ πολέμου, ποὺ δὲν θ’ ἀργοῦσε ν’ ἀρχίσῃ. Κι’ ἐνῷ ἡ Ἰταλία θέλησε μ’ αὐτὴ τὴν ἄνανδρη ἐνέργεια νὰ τρομοκρατήσῃ τὸν Ἑλληνικὸ Λαό, ἔγινε τὸ ἀντίθετο : Οἱ Ἕλληνες πίστεψαν ἀκράδαντα, ὅτι ἡ «ὑβρισμένη Παναγία τῆς Τήνου» θὰ τιμωροῦσε τὸν ἄνανδρο δολοφόνο παραδειγματικά.
-Δ-
Κι’ ἡ ὥρα ποὺ ὅλοι περίμεναν ἦλθε στὶς 28 Ὀκτωβρίου 1940. Ἡγεσία, Στρατὸς καὶ Λαός, ἑνωμένοι ὅλοι «σὰν μιὰ γροθιά», ἀγωνίστηκαν στὰ βουνὰ τῆς Βορείου Ἠπείρου ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἑστιῶν, μὲ πίστη στὸ Θεὸ καὶ στὴν βοήθεια τῆς Παναγίας. Εἶναι δὲ χαρακτηριστικό, ὅτι οἱ φαντάροι μας ἔλεγαν πὼς ἔβλεπαν μιὰ μεγάλη γυναικεία μορφὴ νὰ σκεπάζῃ μὲ τὰ πέπλα της τὸ ἑλληνικὸ Στράτευμα. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ τότε Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Χρύσανθος, πίσω ἀπὸ τὶς μικρὲς εἰκόνες τῆς Γλυκοφιλούσας, οἱ ὁποῖες μοιράστηκαν στὸ Μέτωπο σὲ ὅλο τὸ Στρατό μας, ἔγραφε ἰδιοχείρως : «Νικηταὶ ὑπὸ τὴν σκέπην τῆς Παναγίας».
-Ε-
«Ὑπὸ τὴν σκέπην τῆς Παναγίας» ὁλόκληρο τὸ Ἔθνος τότε. Ἀλλὰ καὶ σήμερα εἶναι ἀνάγκη νὰ βρισκώμαστε ὅλοι οἱ Ἕλληνες κάτω ἀπὸ τὴν σκέπη καὶ τὴν προστασία τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Γιατί, σήμερα, τὸ σκάφος τοῦ Ἔθνους τὸ χτυπᾶνε δυνατοὶ ἄνεμοι καὶ ἰσχυρὲς τρικυμίες ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς ἀπιστίας, τῆς «ὕβρεως» καὶ τῆς ποικίλης διαφθορᾶς. Ἡ ἀκριτικὴ Μητρόπολή μας, συνεχίζοντας μὲ τὶς μικρές της δυνάμεις, τὸ ἔργο τοῦ ἀειμνήστου Μητροπολίτου κυροῦ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ, καλεῖ κι’ ἐφέτος ὅλους τοὺς πιστοὺς σ’ ἕνα στρατόπεδο προσευχῆς, στὴν πανάρχαια Ἱερὰ Μονὴ τῆς Μολυβδοσκέπαστης, στὴν Ἀγρυπνία τοῦ Δεκαπενταυγούστου.
-ΣΤ-
Ἡ Ἀγρυπνία θὰ ἀρχίσῃ στὶς 9 τὸ βράδυ τῆς 14ης Αὐγούστου καὶ θὰ τελειώσῃ τὸ πρωΐ, γύρω στὶς 5.30 τῆς 15ης Αὐγούστου. Ὅλοι πρέπει νὰ δώσουμε τὸ «παρὼν» στὴν ὁλονύχτια αὐτὴ προσευχή. Ἕνας στρατὸς προσευχῆς θὰ γίνῃ δεκτὸς ἀπὸ τὴν Παναγία μας. Κι’ ἐκείνη, σὰν Μητέρα στοργικὴ ποὺ εἶναι, θὰ μεσιτεύῃ πρὸς τὸν Υἱό της, τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὥστε Ἐκεῖνος νὰ δίνῃ λύσεις στὰ προβλήματά μας, ἀφοῦ «πολὺ ἰσχύει δέησις Μητρὸς πρὸς εὐμένειαν Δεσπότου».
Χρόνια πολλὰ καὶ ἅγια. Ἡ Παναγία βοήθειά μας.
Διάπυρος πρὸς Χριστὸν εὐχέτης
Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+  Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ