Τετάρτη, 18 Δεκεμβρίου 2019

Χριστούγεννα μὲ καθαρὴ καρδιά

ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

            ΔΡYΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ,  ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ  &  ΚΟΝΙΤΣΗΣ

Ἀριθ.  Πρωτ. 969                                                                                Χριστούγεννα 2019
                                                                                                      Ἐν τῷ Ἱερῷ Ἐπισκοπείῳ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ   198ῃ

ΘΕΜΑ: «Χριστούγεννα τότε... Χριστούγεννα σήμερα...”

Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Α-

Ἕνας διάσημος ξένος συγγραφέας, ὁ Τζιοβάνι Παπίνι, ἀναφερόμενος στὴν Γέννηση τοῦ Κυρίου, ἔγραφε : Ὁ Ἰησοῦς γεννήθηκε σ’ ἕνα σταῦλο. Ἕνας σταῦλος, ἕνας πραγματικὸς σταῦλος, δὲν εἶναι τὸ χαριτωμένο κι’ ἀνάλαφρο ὑπόστεγο, ποὺ οἰ χριστιανοὶ ζωγράφοι φαντάστηκαν, σχεδὸν σὰν νὰ ντρέπονταν, γιατὶ ὁ Θεός τους κατοίκησε μέσα στὴν φτώχεια. Ὁ σταῦλος, ὁ ἀληθινὸς σταῦλος, εἶναι ἡ κατοικία τῶν ζώων. Δὲν εἶναι ἡ στοὰ μὲ τὶς κολόνες καὶ τὰ κιονόκρανα, οὔτε τὸ ὄμορφο καλυβάκι τῆς ἑορταστικῆς “φάτνης” τῆς παραμονῆς τῶν Χριστουγέννων. Ὁ αὐθεντικὸς σταῦλος εἶναι σκοτεινός, βρώμικος, λερωμένος. Καθαρὴ εἶναι μονάχα, ἡ γωνιὰ ὅπου βάζουν τὴν τροφὴ τῶν ζώων, δηλαδὴ ἡ φάτνη.
Αὐτὸς εἶναι ὁ ἀληθινὸς σταῦλος ὅπου γεννήθηκε ὁ Ἰησοῦς. Ὁ πιὸ βρωμερὸς τόπος ὑπῆρξε τὸ πρῶτο ἐνδιάιτημα τοῦ πιὸ ἁγίου παιδιοῦ ποὺ γέννησε γυναῖκα. Ὁ Χριστὸς δὲν γεννήθηκε τυχαῖα σ’ ἕνα σταῦλο. Τάχα ὁ κόσμος δὲν εἶναι ἕνας ἀπέραντος σταῦλος, ὅπου οἱ ἄνθρωποι τρῶνε καὶ κοπρίζουν ; Τὸ πιὸ ὄμορφα, τὰ πιὸ ἁγνά, τὰ πιὸ θεϊκὰ πράγματα, δὲν τὰ μεταβάλλουν συχνὰ σὲ κοπριά ; Ὕστερα ξαπλώνονται πάνω σ’ αὐτοὺς τοὺς σωροὺς τῆς κοπριᾶς καὶ ὀνομάζουν αὐτὴ τὴν κατάσταση “ἀπόλαυση τῆς ζωῆς” ! Πάνω στὴν γῆ, λοιπόν, ποὺ εἶχε μεταβληθῆ σὲ σταῦλο ἀλόγων ζώων, ὅπου ὅλες οἱ διακοσμήσεις καὶ τὰ μυρωδικὰ δὲν μποροῦν νὰ σκεπάσουν τὴν βρωμιὰ καὶ τὴν δυσωδία τῆς κοπριᾶς, πρόβαλε μιὰ νύχτα ὁ Ἰησοῦς, γεννημένος ἀπὸ μιὰ Παρθένο ἄσπιλη, μὲ μοναδικό του ὅπλο τὴν Ἀθωότητα (βλ. Τζ.Π. “Ἱστορία τοῦ Χριστοῦ”).
-Β-
Πράγματι !  Ὅταν γεννήθηκε ὁ Χριστός, στὰ μέγαρα τῶν πλουσίων ἐπλεόναζε ἡ διαφθορὰ καὶ ἡ ἀκολασία. Ἀλλά, καὶ στὰ μικρὰ σπίτια τῶν φτωχῶν, ἡ ἠθικὴ ἐξαχρείωση συναγωνιζόταν τὴν ὑλικὴ ἀθλιότητα καὶ στέρηση. Καὶ σ’ αὐτὸν ἀκόμα τὸν περιλάλητο Ναὸ τοῦ Σολομῶντος, στὰ Ἱεροσόλυμα, ἐδέσποζε ἡ ὑποκρισία καὶ ὠργίαζε ἡ ἀσέβεια. Ὅταν ὁ πιστὸς χριστιανὸς  μελετᾷ τὸ πρῶτο κεφάλαιο τῆς πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολῆς τοῦ ἀποστόλου Παύλου, νοιώθει ἕνα ρῖγος νὰ διατρέχῃ τὸ σῶμα του. Γιατί, διαπιστώνει, τὸν δυσώδη βόρβορο τῆς ἀρχαίας ἐκείνης ἐποχῆς. Ἄνθρωποι λοιγικοὶ εἶχαν ἐξολισθήσει σὲ ἀπύθμενα βάθη ἁμαρτίας, καὶ γι’ αὐτὸ εἶχαν μεταβληθῆ σὲ ἄλογα καὶ ἀνελεύθερα κτήνη, ἀσυγράτητα στὶς ἀτίθασες ὁρμές τους καὶ στὰ τυφλὰ καὶ ζῳὼδη ἔνστικτά τους. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, θεόπνευστος κήρυκας τῶν θείων ἀληθειῶν, γράφει μὲ πόνο : Οἱ ἄνθρωποι “καθὼς οὐκ ἐδοκίμασαν τὸν Θεὸν ἔχει ἐν ἐπιγνώσει, παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς ἀδόκιμον νοῦν, ποιεῖν τὰ μὴ καθήκοντα, πεπληρωμένους πάσῃ ἀδίκίᾳ, πορνείᾳ, πονηρίᾳ, πλεονεξίᾳ, κακίᾳ, μεστοὺς φθόνου, φόνου, ἔριδος, δόλου, κακοηθείας ..., ὑπερηφάνους, ἀλαζόνας ..., ἀστόργους, ἀνελεήμονας”. Καὶ ἐνῷ γνωρίζουν ὅτι, ὅσοι κάνουν αὐτὲς τὶς ἀξιοκατάκριτες πράξεις, θὰ τιμωρηθοῦν, “οὐ μόνον αὐτὰ ποιοῦσιν, ἀλλὰ καὶ συνευδοκοῦσι τοῖς πράσσουσι”, ἐπιδοκιμάζουν, δηλαδή, ἐκείνους ποὺ τὰ κάνουν αὐτά !  (Ρωμ. Α΄ 21-32).
-Γ-
Αὐτὴ ἦταν ἡ κατάσταση τοῦ κόσμου, τότε ποὺ γεννήθηκε ὁ Χριστός. Κι’ ἀπὸ ἐκείνη τὴν Ἅγια Νύχτα, ἔχουν περάσει περισσότερα ἀπὸ δύο χιλιάδες χρόνια. Σὲ ὅλα τὰ μήκη καὶ τὰ πλάτη τῆς γῆς ὑψώνονται περικαλλεῖς καὶ μεγαλόπρεποι Ναοί. Κι’ οἰ χριστιανοὶ ἑτοιμάζονται νὰ γιορτάσουν τὰ Χριστούγεννα : Μὲ φῶτα, μὲ πολύχρωμα στολίδια, μὲ τραγούδια καὶ μουσικές, μὲ ρεβεγιὸν καὶ ταξίδια σὲ μακρυνὲς χῶρες. Ἀλλά, ὅπως τότε, ἡ ἔλλειψη τῆς ἀγάπης συνετέλεσε, ὥστε ὁ Χριστὸς νὰ γεννηθῇ στὸν σκοτεινὸ καὶ βρώμικο σταῦλο, ἔτσι καὶ σήμερα : Ἡ χωρὶς Χριστὸ ζωή, μὲ τὴν ἀστραφτερή, ἀλλὰ φευγαλέα λάμψη τῆς κοσμικότητας - ὅπως γράφει ὁ Τζιοβάνι Παπίνι - μεταβάλλει τὸν κόσμο σὲ σωροὺς κοπριᾶς, ὅπου οἱ ἄνθρωποι ξαπλώνουν ἐπάνω τους, κι’ ὀνομάζουν αὐτὴ τὴν κατάσταση “ἀπόλαυση τῆς ζωῆς”.
Γι’ αὐτό, εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀγαπήσουμε βαθειὰ τὸν Χριστό. Καὶ νὰ τοῦ δώσουμε καθαρὴ τὴν καρδιά μας μὲ τὰ ἁγιαστικὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ νὰ τὴν κάνῃ φάτνη Του. Αὐτὸ εὔχομαι ὁλόψυχα σὲ ὅλους, ὥστε μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸ νὰ γιοράσουμε Χριστούγεννα εὐλογημένα.

Διάπυρος πρὸς Χριστὸν εὐχέτης
Ο   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
 †   Δρυϊνουπλεως, Πωγωνιανς κα Κοντσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2019

25 χρόνια μετὰ...





“Μᾶς καθοδηγεῖ καὶ μᾶς ἐμπνέει”.

Σύντομη ὁμιλία Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κ. ΑΝΔΡΕΟΥ στὸ μνημόσυνο τοῦ ἀειμνήστου ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ
 (25 χρόνια μετά)
Ἱ. Μονὴ Μολυβδοσκεπάστου 12.12.2019)

Σήμερα, σεβαστοὶ πατέρες καὶ ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, στὶς 6:35 τὸ πρωί, συμπληρώθηκαν 25 χρόνια ἀπὸ τὴν πρὸς Κύριον ἐκδημία τοῦ ἀοιδίμου Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κυροῦ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ. Ὅταν τὸν Ἰούνιο τοῦ 1967 ἐξελέγη Μητροπολίτης τῆς Μητροπόλεως αὐτῆς, ἄφηνε μία ἐργασία πλούσια καὶ σπουδαία σὲ ἀποτελέσματα, τὴν ὁποία ἐπὶ 11 χρόνια εἶχε ἐργασθεῖ στὴν Μητρόπολη Ἰωαννίνων. Καὶ τότε εἶπαν κάποιοι, γιατὶ τὸν πῆραν ἀπὸ ἐδῶ καὶ τὸν πῆγαν σὲ μιὰ μικρὴ καὶ ἀσήμαντη Μητρόπολη ; Ὅμως ὁ Θεὸς εἶχε τὸ σχέδιό Του. Σ’ αὐτὴ τὴν Μητρόπολη, τὴν μικρή, τὴν ἀκριτική, τὴν ὀλιγάνθρωπη, τὴν φτωχὴ Μητρόπολη, ὁ Σεβαστιανὸς ἐργάσθηκε ὑπεράνθρωπα, τόσο στὸ κήρυγμα, ὅσο καὶ στὰ Κατηχητικὰ Σχολεῖα, καὶ στοὺς Ἁγιογραφικοὺς Κύκλους καὶ στὴν λατρευτική, γενικῶς, ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας.
Ἀλλὰ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο, θὰ ποῦμε, ὅτι ἐδόξασε τὸν ἀείμνηστο Ἱεράρχη, ἦταν ὅτι ἀνέσυρε ἀπὸ τὴν περιφρόνηση καὶ τὴν ἀφάνεια τὸ Βορειοηπειρωτικὸ ζήτημα, τὸ ὁποῖο τὸ ἔκανε πρῶτο ἐθνικὸ θέμα. Ἔκανε ὁμιλίες φλογερές.  Περιόδευσε, θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε, ὅλη σχεδὸν τὴν Ἑλλάδα, στὶς μεγάλες πόλεις, μὲ συγκεντρώσεις πολυάριθμες καὶ μετέφερε τὸ δρᾶμα καὶ τὸ κλᾶμα τῶν Βορειοηπειρωτῶν. Βέβαια, αὐτὲς οἱ ἐκδηλώσεις εἶχαν καὶ κόστος γιὰ τὸν ἀοίδιμο. Πέρα τοῦ ὅτι κάποιοι τὸν λοιδοροῦσαν καὶ κάποιοι τὸν ὕβριζαν, εἶχε μεθοδευθεῖ καὶ ἡ ἐξόντωσίς του, ἡ σωματική, δηλ. ἐξόντωσις. Ὅμως, ὁ Θεὸς τὸν φύλαγε γιατὶ εἶχε ἀκόμη ἔργο μπροστά του νὰ κάνει. Ὀργάνωσε δύο Πανελλήνια Συνέδρια Ἐπιστημονικὰ γιὰ τὸ Βορειοηπειρωτικό στὴν Κόνιτσα τὸ 1987 καὶ τὸ 1990. Ἔγραψε βιβλία, ἔγραψε ἄρθρα. Μὲ λίγα λόγια “δὲν ἔδωσε ὕπνον τοῖς βλεφάροις του “ χωρὶς νὰ μιλήσει καὶ χωρὶς ν’ ἀγωνισθεῖ γιὰ τὸ Βορειοηπειρωτικό.
Ἀλλὰ, βέβαια, οἱ ἄνθρωποι ἔχουμε κάποτε ἕνα τέλος. Καὶ τὸ τέλος αὐτό, ἦλθε στὶς 12 Δεκεμβρίου τοῦ 1994, ὅταν ὁ ἀοίδιμος νοσηλεύετο στὸ Πανεπιστημιακὸ Νοσοκομεῖο τῶν Ἰωαννίνων. Γιὰ νὰ δεῖτε πόσο μεγάλη ἦταν ἡ προσφορά τοῦ Σεβαστιανοῦ, ἕνα μόνο γεγονὸς θὰ σᾶς ἀναφέρω, τὸ ὁποῖο γνωρίζω ἐξ’ ἰδίας ἀντιλήψεως. Ὅταν ἐκοιμήθη καὶ μετεφέρθη τὸ σεπτὸ σκήνωμά του γιὰ ταρίχευση (ὥστε νὰ διατηρηθεῖ 1-2 ἡμέρες γιὰ νὰ τοῦ ἀποδώσουν τὸν τελευταῖον ἀσπασμόν ὅσοι τὸν ἐγνώριζαν καὶ ἀπὸ μακρυά) ἤμουν καὶ ἐγὼ παρών στὸ δωμάτιο ἐκεῖνο. Ἐξετίμησα τὴν προσπάθεια ποὺ κατέβαλε ὁ εἰδικὸς γιατρός καὶ σκέφθηκαμε νὰ τοῦ δώσουμε κάτι ὡς “ἀντίδωρο” τῆς προσφορᾶς του. Παίρνοντας τὸν λόγο τοῦ εἶπα ὅτι “γιὰ τὸν κόπο σας, κάτι θὰ σὰς προσφέρουμε μὲ πολὺ ἀγάπη”. Αὐτὸς ὅμως, ἐξεπλάγη καὶ εἶπε : “Θὰ πάρω ἐγὼ χρήματα γιὰ τὸν Σεβαστιανό. Μὰ, ἄν εἶμαι κάτι σήμερα τὸ ὀφείλω στὸν Σεβαστιανό”. Καὶ ὅλοι ὅσοι τὸ ἀκούσαμε αὐτό, ἐμείναμε καὶ κατάπληκτοι καὶ συγκινημένοι.
Ὁ Θεὸς τὸν πῆρε σὲ ἀκμαῖα ἡλίκία, 72 ἐτῶν ἦταν ὅταν ἔφυγε ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτό. Τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ βουλές του εἶναι ἀνεξιχνίαστες. Ὅμως ἡ σκιά του, ὁ λόγος του, τὸ παράδειγμά του, μᾶς καθοδηγεῖ καὶ μᾶς ἐμπνέει, γιὰ νὰ συνεχίζουμε τὶς προσπάθειες, τόσο στὸν ἀγρὸ τοῦ Κυρίου, μὲ τὸ κήρυγμα, τὴν κατήχηση καὶ ὅλα ὅσα προβλέπονται ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστική μας διακονία, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸ Βορειοηπειρωτικό, τὸ ὁποῖο τώρα διέρχεται μία ἐξόχως κρίσιμη φάση.
Γι’ αὐτό, λοιπόν, ἄς ζητήσουμε τὶς εὐχὲς τοῦ μακαριστοῦ Ἱεράρχου, νὰ εὐχόμεθα ὁ Κύριος νὰ τὸν ἔχει κατατάξει “ἐν σκηναῖς δικαίων”καὶ νὰ δώσει ὥστε καὶ ἡ Ἐκκλησία καὶ τὸ Ἔθνος, καὶ ἡ Βόρειος Ἤπειρος ἀλλὰ καὶ ὅλος ὁ κόσμος νὰ γνωρίσουν καλύτερες ἡμέρες, νὰ γνωρίσουν τὴν χάρη τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Ὁποίου ἡ εὐλογία καὶ ἡ δύναμις, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, εἴθε νὰ σκέπει καὶ νὰ περιβάλει πάντας ὑμᾶς. Ἀμήν.      

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2019

Ρεπορτάζ ἀφιερώματος στὸν Ὅσιο Ἀμφιλόχιο ἐκ Πάτμου




Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης στὴν καθιερωμένη ἑορταστικὴ ἐκδήλωση ποὺ πραγματοποιεῖ πρὸς στ τέλος τοῦ χρόνου, τιμῶντας ἕνα ἐθνικὸ ἤ θρησκευτικὸ πρόσωπο, θέλησε φέτος νὰ τιμήσει ἀφιερωματικὰ μιὰ ὁσιακὴ καὶ ἱεραποστολικὴ μορφή, ποὺ μόλις πέρυσι ἁγιοκατατάχθηκε ἀπὸ τὴν ἁγία μας Ἐκκλησία. : Τὸν Ὅσιο Ἀμφιλόχιο τὸν ἐκ Πάτμου. Ἁγιάσε τὸν προηγούμενο αἰώνα, τὸν 20ο, ἀφοῦ κοιμήθηκε στὶς 16 Ἀπριλίου 1970 καὶ ἑορτάζεται πλέον ἐπίσημα. Κάτω ἀπὸ τὴν ἰταλικὴ κατοχὴ καὶ τὸν παπικὸ δεσποτισμό, ἔδρασε δημιουργῶντας Κατηχητικὰ Σχολεία σ’ ὅλα τὰ Δωδεκάνησα, μὲ βαθύτερο σκοπὸ νὰ ἑλληνόπουλα μαζὶ μὲ τὴν ὀρθόδοξη κατήχηση νὰ μαθαίνουν τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα καὶ τὴν ἱστορία τῆς Πατρίδος μας. 


Βέβαια γιὰ τὴν δράση του αὐτὴ διώχθηκε καὶ ἦλθε σὲ πόλεις τῆς ἠπειρωτικῆς Ἑλλάδος, μεταξὺ αὐτῶν καὶ στὰ Ἰωάννινα γιὰ λίγο καιρό. Ὅμως δὲν ἄργησε ἡ ὥρα νὰ ξαναγυρίσει καὶ νὰ ξανασυνεχίσει τὸ θεάρεστο ἔργο του. 


  Θεὸς τοῦ εἶχε δώσει τὸ προορατικὸ χάρισμα ὥστε νὰ τὸ χρησιμοποιήσει γιὰ τὴν ὠφέλεια τὼν ψυχῶν. Συνδεόταν πνευματικὰ μὲ τὸν Ἅγιο Νεκτάριο, τὸν πολυγραφότατο π. Χαράλαμπο Βασιλόπουλο καὶ τὸν γέροντα π. Φιλόθεο Ζερβάκο ἀπὸ τὴν Πάρο.


Στὴν ἐκδήλωση αὐτὴ συμμετεῖχε  παιδικὴ χορωδία τῆς Ἱ. Μητροπόλεως μὲ τὴν ὀνομασία «Ὁ Ἅγιος Κήρυκος» ποὺ ποτελοῦνταν ἀπὸ παιδιὰ Δημοτικοῦ τῶν Κατηχητικῶν ἔχοντας προστάτη  τὸν 3ετὴ Μάρτυρα Ἅγιο Κήρυκο. Ἐπιπλέον καὶ μιὰ δεύτερη χορωδία μὲ τὴν ὀνομασία «Πᾶσαι αἱ ἐπουράνιαι δυνάμεις»  ποὺ ἀποτελοῦνταν ἀπό σπουδαστές μεγαλύτερης ἡλικίας μπόρεσαν καὶ ἀπέδωσαν θαυμάσια Ὕμνους πρὸς τὸν Ἅγιο καὶ κάποια τραγούδια συνοδείᾳ μουσικῶν ὀργάνων. 

Ἡ Βυζαντινὴ Χορωδία 



 Ἐκφωνήθηκε μιὰ σύντομη ὁμιλία ἀπὸ τὸν κ. Δημ. Σκεύα, κατηχητή, 

Ὁ κ. Δημήτριος Σκεύας στὸ βῆμα ἀναπτύσοντας τὴν ὁμιλία του : "Γέροντας Ἀμφιλόχιος Μακρῆς : ἀπὸ τὸ ἁγιασμένο νησὶ τῆς Πάτμου, γιὰ τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ"


καθὼς ἐπίσης διαβάστηκαν ἀποφθέγματα τοῦ Ἁγίου μὲ παράλληλη στήριξη προβολῶν. 


 Ὁ π. Κων/νος Μήτσιος διαβάζει διδαχὴ τοῦ Ἁγ. Ἀμφιλοχίου μὲ θέμα : "Χριστιανικὸ φρόνημα μέσα στὸν κόσμο"
Ὁ κ. Μιχαὴλ Ντῖνος διαβάζει τὴν διδαχὴ τοῦ Ὁσίου μὲ θέμα : "Τὸ βιβλίο τῆς φύσης διδάσκει".



 Ὁ π. Βασίλειος Ἀθανασόπουλος ἀναγινώσκει τὴν διδαχὴ τοῦ Ἁγίου μὲ τίτλος: "Νὰ εἶσθε παιδιὰ τῆς ἀγάπης". 

Ἐνθουσίασε ἰδιαίτερα τὸ θεατρικὸ ποὺ “ἀνέβηκε” γιὰ πρώτη φορά, ἔχοντας ὡς περιεχόμενο τῆν δράση τοῦ Ὁσίου Ἀμφιλοχίου στὸ Ὀρφανοτροφεῖο κοριτσιῶν τῆς Ρόδου, ποὺ ἔπαιξαν παιδιὰ τῶν Κατηχητικῶν καὶ τῆς “Κιβωτοῦ τοῦ Κόσμου”. 










 Ὁ κ. Δήμαρχος Κονίτσης Ἐξάρχου Νικόλαος ἔλαβε τὸ λόγο στὸ τέλος τῆς Ἐκδηλώσεως.
  ἐκδήλωση ἔκλεισε μὲ κεράσματα στὴν μὲν Κόνιτσα μὲ γλυκά νηστήσιμα, στὸν δὲ Παρακάλαμο μὲ νηστήσιμα ἐδέσματα ποὺ εἶχε ἐπιμεληθεῖ ὁ Σύλλογος Γυναικῶν Ἄνω Καλαμᾶ. 
 Ἡ Ἐκδήλωση στὸν Παρακάλαμο


Σὲ ὅλους δόθηκε ὡς εὐλογία πλαστικοποιημένη εἰκονίτσα τοῦ Ὁσίου Ἀμφιλοχίου ποὺ στὸ πίσω μέρος της ἀναγραφόταν τὸ ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου.


Ἀπολυτίκιον
Ὁσίου Ἀμφιλοχίου τοῦ ἐν Πάτμῳ
Ἦχος Α΄ Τοῦ λίθου σφραγισθέντος



Μητρὸς Ἠγαπημένου, Μονῆς τὸν καθηγέτην,
τὸν ἀγγελικῶς ἐν τῇ Πάτμῳ, τὸν βίον μετελθόντα,
ἀρτίως τὸν λάμψαντα ἡμῖν, ὡς πάμφωτον φωστῆρα ἀρετῆς,
Ἀμφιλόχιον τὸν Ὅσιον εὐσεβῶς, τιμήσωμεν ἐκβοῶντες ·
δόξα τῷ σὲ ἐκλέξαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ ἀναδείξαντι,
δόξα τῷ χορηγοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.











Πολλά χρόνια πριν από τη κοίμησή του Οσίου, η Ελένη μια γυναίκα από τη γειτονική Ικαρία σκέφτηκε να δώσει τέλος, η ίδια, στη ζωή της. Είχε χάσει προ ολίγων ημερών τον άντρα της και σκεφτόταν να κάνει αυτό το θανατηφόρο για τη ζωή και τη ψυχή της βήμα. Ο γέροντας το νοιώθει, τον πληροφορεί ο Θεός, είναι ανήσυχος, δεν μπορεί να καθίσει στο κελλί του στο Μοναστήρι. Ακούει την φωνή της να τον καλεί, σπεύδει τότε στο λιμάνι και ω του θαύματος ένα καΐκι μοιάζει να τον περιμένει ώστε να διαβεί γοργά στο γειτονικό νησί. Φθάνει στη προβλήτα θαλασσοδαρμένος και κατάκοπος, ρωτά να μάθει ποιο είναι το σπίτι της χήρας γυναίκας και τότε βλέπει μια μορφή να τρέχει προς τη θάλασσα αλαφιασμένη. Ήταν αυτή, ήταν η Ελένη. Τη σταματά, την καλεί με το όνομα της και της μιλά γλυκά  «Ελένη» της λέει «που πηγαίνεις, για σένα ήλθα». Η πονεμένη γυναίκα συνέρχεται, αναγνωρίζει τον πνευματικό, εξομολογείται ταπεινά και ζητά συγχώρεση. Το θαύμα έγινε, η γυναίκα σώθηκε και ο λειτουργός του Θεού επέστρεψε στο μοναστήρι του για να συνεχίσει το θερισμό στον αμπελώνα του Χριστού.
Θαυμαστή η παρέμβαση του γέροντα σε μια ακόμη περίπτωση. Ήταν στα 1954 όταν ένα πνευματικό του παιδί φιλοξενούνταν στο Μοναστήρι για μερικές ημέρες. Ο γέροντας τότε επέμενε να μετακινηθεί ο φιλοξενούμενος από το κρεβάτι στο οποίο ήταν έως τότε. Την ίδια νύχτα κεραυνός έπληξε τον πύργο όπου μέχρι τότε φιλοξενούνταν το πνευματικό παιδί του γέροντα. Μια ακόμη ζωή σώθηκε χάρη στον γέροντα Αμφιλόχιο, τον πιστό αυτό μαθητή του Αγίου Ιωάννη. Πάντα τιμούσε τον Άγιο ο γέροντας, τον αγαπούσε από μικρό παιδί, ήθελε να του μοιάσει, ν’ ακολουθήσει τα βήματά του πάνω σ’ αυτό το μικρό ελληνικό νησί.
Οι διδαχές του πατρικές. Παρακαλούσε να προσεύχονται γι’ αυτόν, να τον συγχωρέσουν. Πάντα ταπεινός. Δεν έχω άλλη χαρά, άλλο πόθο από τον να σας δω όλους μέσα στον Παράδεισο, έλεγε στα πνευματικά του παιδιά. Να ζήσετε ειρηνικά, άγια, όπως οι πατέρες σας, χριστιανικά και ελληνικά, αυτά ήταν τα παραγγέλματα του. Ομόνοια και ειρήνη ευχόταν να έχουν όλοι οι άνθρωποι. Απλός πρέπει να είναι ο άνθρωπος, μας λέει ο Όσιος, όσο πιο απλός είναι τόσο πιο κοντά έρχεται στον Θεό. Χωρίς αγάπη στο Χριστό δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, μας λέει ο γέροντας. Δεν ήθελε να πτοείται ο άνθρωπος από όλα τα κακά που ακούει νυχθημερόν, μπόρες είναι έλεγε θα περάσουν.  
 Σε κάποια παραίνεση του είχε πει, όταν θα χύσεις δύο ή τρία δάκρυα μπροστά στο Χριστό είσαι πιο κερδισμένος παρά αν πεις λόγια πολλά. Αυτός είναι ο μόνος γιατρός και παιδαγωγός μας. Και χθες και σήμερα ο Χριστός είναι ο ίδιος, εμείς κλείσαμε τα μάτια μας και είμαστε στο σκοτάδι. Πολλές φορές μας χτυπά τη πόρτα αλλά εμείς έχουμε δουλειές, αυτά ήταν τα λόγια του γέροντα. Αυστηρός προς λαϊκούς και κληρικούς, αγωνίστηκε κατά του παπισμού που ξεχύθηκε πάνω στα Δωδεκάνησα κατά τα χρόνια της ιταλικής κατοχής. Με την απελευθέρωση το 1947, ανέλαβε μεγάλη δράση, ώστε να ξυπνήσει την Ορθοδοξία, να κρατήσει τον λαό του Θεού κοντά σ’ Εκείνον. Ίδρυσε μοναστήρια, φρόντισε πολύ να αφήσει πίσω του πολλούς άγρυπνους φρουρούς της Πίστης, όπως συνήθιζε ν’ αποκαλεί τις Ιερές Μονές. Μια Εκκλησία ίδρυσε ο Χριστός, την Ορθοδοξία μας, αυτή παιδία μου πρέπει να τη διατηρήσουμε ανόθευτη, έλεγε συχνά στα πνευματικά του παιδιά ο Όσιος.  
Το αίμα του ευωδίασε, λίγο πριν την κοίμηση του, κατά τη μαρτυρία του γιατρού στη Λέρο που πήγε να το εξετάσει. Έτσι επέτρεψε ο Θεός να αναδείξει τον εκλεκτό Του αυτό δούλο. Αγωνίστηκε πολύ, στήριξε πολλούς ανθρώπους αγόγγυστα, πάλεψε για την Ελλάδα μας, για την Πίστη μας, για τη σωτηρία των ψυχών που ο Θεός του εμπιστεύτηκε. Του εμπιστεύθηκε ο Κύριος τον αγιασμένο εκείνο τόπο όπου κάποτε έκανε την Αποκάλυψη Του στον αγαπημένο μαθητή. Εκεί τόσο κοντά και τόσο μακριά από τις επτά Εκκλησίες με τις σβησμένες λυχνίες. Εκεί αντίκρυ από τη Λαοδίκεια, την Φιλαδέλφεια, τα Θυάτειρα, τις Σάρδεις, την Πέργαμο, την Έφεσο, τη Σμύρνη.  
Ένοιωθε βαρύ το χρέος προς τις δύο του αγάπες, το Χριστό και την Ελλάδα. Κρατούσε αναμμένη τη φλόγα της δικής του λυχνίας, του Θεολόγου, της Πάτμου, ώστε να φέγγει και για τους αδερφούς μας, τους κρυπτοχριστιανούς της Μικρασίας.  Ο ίδιος είχε βοηθήσει πολλούς αλλόθρησκους να επανέλθουν στην Εκκλησία του Χριστού.

Πάνω στα σκονισμένα ίχνη του Αγίου Ιωάννη περπάτησε ο Όσιος Αμφιλόχιος. Αυτή την ίδια νησιωτική ξερή γη, τον τόπο της εξορίας του Αγίου Ιωάννη έκανε επίγειο του παράδεισο, σκορπώντας την ευλογία για να ανθίσει ο κήπος του Χριστού. Η χάρη του Αγίου δεν έπαψε με την κοίμησή του, το αντίθετο μάλιστα. Αρκετά χρόνια μετά, τη δεκαετία του 90’ μια γυναίκα του νησιού νοσηλευόταν στον Ευαγγελισμό στην Αθήνα. Η ζωή της κινδύνευε κι όμως η βοήθεια του Θεού δεν άργησε να έρθει. Μια ευλαβής γυναίκα φύλαγε στο σπίτι της λίγο από το νερό με το οποίο είχαν πλυθεί τα ευωδιάζοντα λείψανα του Αγίου Αμφιλοχίου, κατά την εκταφή τους. Έδωσε λοιπόν να αλείψουν με το αγιασμένο νερό του Αγίου το πάσχον σημείο του σώματός της ασθενούς και ω του θαύματος η κατάσταση της υγείας της άλλαξε άρδην, σε λίγες μάλιστα ημέρες είχε ιαθεί πλήρως!
Πολλούς ασθενείς θεράπευσε ο Άγιος, σε άλλους μάλιστα εμφανίστηκε και τους παράγγειλε να έρθουν να προσκυνήσουν τον τάφο του ώστε να ομολογήσουν το θαύμα και τη δύναμη του Θεού. Ας έχουμε, λοιπόν, όλοι μας την ευχή του. 
Σκεύας Δημήτριος

  Διδαχὲς Ὁσίου Ἀμφιλοχίου τοῦ ἐν Πάτμῳ


Α) ΝΑ  ΕΙΣΘΕ  ΠΑΙΔΙΑ  ΤΗΣ  ΑΓΑΠΗΣ

1)Πρέπει να είσθε παιδιά της αγάπης.
2)Δεν ημπορεί να λέγεται Χριστιανός εκείνος όπου δεν έχει αγάπην.
3)Ο Χριστός είναι κοντά μας, ας μη τον βλέπομε... καμμιά φορά μας δίδει και κανένα μπάτσο από πολλήν αγάπην...Πρέπει να χαίρεσαι. Καλλιτεχνική σμίλη κρατά στα χέρια του ο Ιησούς. Θέλει να σε ετοιμάση ένα άγαλμα του ουρανίου παλατιού.
4)Όταν υπάρχει η φλόγα της αγάπης, ό,τι κακό πλησιάζει το κατακαίει.
5)Όταν η καρδία μας δεν έχει την αγάπη προς τον Χριστόν δεν μπορούμε να κάνωμε τίποτε. Είμαστε σαν πλοία που δεν έχουν φωτιά, βενζίνη στη μηχανή τους.
6)Όσον ο άνθρωπος αγαπά τον Θεόν, τόσον έχει αγάπην και για τους ανθρώπους. Τους αγαπά σαν εικόνες Θεού, με σεβασμόν, λεπτότητα και αγιασμόν.
7)Σας παρακαλώ να εφαρμόσετε αυτήν την εντολήν. Όσο μπορείτε να καλλιεργήσετε την αγάπην προς το πρόσωπο του Χριστού. Σε τέτοιο σημείο που όταν θα προφέρετε τ' όνομά Του να τρέχουν δάκρυα από τα μάτια σας. Η καρδία σας πρέπει να καίγεται πραγματικά. Τότε Αυτός θα είναι ο δάσκαλος σας.
8)Είναι ωραίον, θαυμάσιον πράγμα να βλέπης να συνδέωνται πρόσωπα με την αγάπη του Χριστού.
9)Με ένα καλόν λόγον διά τον πλησίον σου, υπερασπίζοντάς τον, αγοράζεις τον Παράδεισον.
10)Χρειάζεται καλλιέργεια για να έχωμεν την αγάπην προς όλους με το μέτρον που θέλει ο Χριστός. Όλα τα ζητήματά σου να τ' αφήσης στα χέρια του Θεού. Ό,τι θέλεις να το ζητάς σαν το παιδί από τον πατέρα του. Η ευχή, δηλ. το “Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού ελέησόν με τον αμαρτωλό” είναι δωρεά του Θεού. Να ζητάς πάντα με ελπίδα.



Β) ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΦΡΟΝΗΜΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

1)Να ζήσετε βίον ειρηνικόν και άγιον, να κρατήσετε τις γραμμές των πατέρων σας, να ζήσετε τον χριστιανικόν και ελληνικόν βίον..
2)Ανδρίζεσθε και κραταιούσθε, για να μην έλθετε εις πειρασμόν. Μη δίδετε σημασίαν εις τον κόσμον. Ο κόσμος εξ αρχής και τους Αποστόλους και όλους τους Αγίους τους έπιασε για τρελλούς «...και εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσιν». Να έχωμεν την ομόνοιαν και την ειρήνην. Αυτά ευλογεί ο Θεός. 
3)Πολλές φορές την ήμερα έρχεται ο Χριστός και σου χτυπά, αλλά εσύ έχεις δουλειές...
4)Εκείνος που ταράσσεται δεν σκέπτεται λογικά, ορθά. Κάμνε υπομονήν και θα βραβευθής με στέφανον.
5)Το Πνεύμα του Θεού να μη φεύγη από το νου και την καρδία σας.
6)Ο Χριστιανός είναι πραγματικά άνθρωπος. Ξέρει όλους τους τρόπους της ευγενείας.
7)Πρέπει να έχωμε στον ουρανόν τα βλέμματά μας. Τότε δεν θα μας κλονίζη τίποτε.
8)Εις την λειτουργίαν διά να έλθη η χάρις του Θεού πρέπει να έχης συγκέντρωσιν, ειρήνην και να μη σκέπτεσαι τίποτε.
9)Την βραδυνή προσευχή να μην την αμελής. Να προσεύχεσαι με διάθεσιν όπως εκείνοι που πηγαίνουν σε συμπόσιον. Είναι ξύπνιοι και αισθάνωνται όλο χαρά. Έτσι και συ αφού πρόκειται να ομιλήσης με τον Νυμφίο σου, να μην ακούς όταν σου λέγη ο πειρασμός διάφορα για να σε εμπόδιση, γιατί ξέρεις έχομεν έναν που ενδιαφέρεται πολύ για μας.
10)Όταν κοινωνής όχι μόνον παίρνεις δύναμη, άλλά φωτίζεσαι, βλέπεις ορίζοντας ευρείς, αισθάνεσαι χαράν... διαφορετικά νοιώθει ο καθένας, ανάλογα με την διάθεση και την φλόγα της ψυχής του. Άλλος αισθάνεται χαρά και ξεκούρασι, άλλος ειρήνη, άλλος πνεύμα αφοσιώσεως και άλλος μίαν ανέκφραστη αγάπη προς πάντας. Ένοιωθα πολλές φορές κουρασμένος αλλά μετά την θεία Κοινωνία αισθανόμουν τον εαυτό μου σαν να μην είχα τίποτα.
11)Ας καλλιεργήσουμε πρώτα τον εαυτόν μας, ο κόσμος θέλει να δη ανθρώπους εφαρμοστάς του Νόμου του Θεού. Αυτοί σπανίζουν εις την εποχήν μας.
12)Ο πειρασμός ξέρεις τι μάστορας είναι; τα ελάχιστα τα κάνει μεγάλα. Μεταχειρίζεται μεγάλη πολιτική.
13)Η προστασία του Θεού αδυνατεί τους πειρασμούς μας.
14)Πρέπει να είμεθα άνθρωποι της χάριτος και όποιος μας πλησιάσει να ξεκουράζεται.
15)Δεν είναι τα φτερά που μπορούν να υψώσουν τον άνθρωπον πάνω από τη γη, αλλ' η καθαρότης και η απλότης της καρδιάς. Πρέπει να είσαι απλός στις πράξεις σου και καθαρός στη σκέψι και στα αισθήματα σου. Με την καθαρή καρδιά θα αναζητάς τον Θεό, με την απλότητα θα τον βρίσκεις και θα τον χαίρεσαι. Η καθαρή καρδιά περνά εύκολα τις πύλες του ουρανού.
16)Στο πέλαγος της ζωής βρισκόμαστε, πότε θα έχωμεν φουρτούνα και πότε γαλήνη. Η χάρις του Θεού δεν μας αφήνει. Διαφορετικά θα είχαμε καταποντισθή εάν δεν μας συγκρατούσε.
17)Σας παρακαλώ όλοι να ζήσετε βίον άγιον, για να βοηθήσετε την Εκκλησία και την Ελλάδα μας.



ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ  ΤΗΣ  ΦΥΣΗΣ  ΔΙΔΑΣΚΕΙ
(Λόγοι γ. μφιλοχίου το ν Πάτμ)
*Προσέξτε τά ζα, ταν βόσκουν στά λιβάδια πιλέγουν τήν τροφή τους. Τά βότανα πού εναι δηλητηριώδη τά γνωρίζουν μέ τήν σφρηση καί δέν τά τρώγουν. Ολα τά χορτάρια δέν εναι φέλιμα γιά λα τά ζα. Η πιλογή εναι αύστηρά δική τους καί μόνον. Εμες οἱ ἄνθρωποι, λογικοί ντες, κάνουμε ατήν τή διάκριση τν λόγων ζώων  καταβροχθίζουμε μέ τή σκέψη, τά μάτια μας καί γενικά τίς ασθήσεις μας ,τι μς σερβίρει  διάβολος ; Δυστυχία μας δέ ξεχωρίζουμε τό καλό ντυπο πό τό κακό, τόν διεστραμμένο λόγο άπό τόν οκοδομητικό, γιατί χρησιμοποιομε τήν καταραμένη φράση: «νά δοκιμάσω».
   *Κοιτάξτε τά δένδρα πού συνεχς προσπαθονε τήν κορυφή τους νά τή βγάζουν στόν λιο. Αν πρχε κάποιος τρόπος νά βλέπαμε τήν προσπάθεια πού κάνει κάθε κλαρί νά τραβήξει καί τήν λάχιστη ύγρασία γιά νά ριζώσει στή γ, θά μέναμε κστατικοί. Πότε μες τείνουμε στόν λιο τς δικαιοσύνης, τό Χριστό ; Πότε γωνιζόμαστε νά ριζώσει μέσα μας  πίστη ;
   *᾽Ακοστε τά πουλιά πς μέσα στή βαρυχειμωνιά δειλά-δειλά μέ τό κελάηδημά τους προαναγγέλλουν τήν νοιξη, κι χι μόνον τά πτηνά λλά καί πολλά δένδρα μς δίνουν τήν παρηγοριά τς ρχόμενης νοιξης. Εμες συναισθανόμαστε καί στοχαζόμαστε τόν ρχομό το Κυρίου  τρώγουμε καί πίνουμε, χωρίς νά ντιλαμβανόμαστε τι πάρχει τέλος σ ατό τό θέατρο τς ζως ;
   * Καλά μου παιδιά, πάρτε μαθήματα πό τή φύση καί προσ αρμόστε τα στή ζωή σας.Ολα τά ργα το Θεο μς βοηθονε νά βρομε τή σωτηρία, λλ᾽ ἐμες τά ποστρεφόμαστε. Ο προτιμήσεις μας καί οἱ ἐπιλογές μας εναι πάντα τό εκολο καί τό εχάριστο.  Καί ο Προφτες καί οἱ ᾽Απόστολοι κι ὁ ἴδιος  Κύριός μας χρησιμοποιοσαν τήν φύση γιά νά μς διδάξουν έκφραστικότερα. Εμες, χι μόνο δέ μαθητεύουμε, λλά τήν ποστρεφόμαστε καί τήν καταστρέφουμε. ῾Ο Θεός δέ μς δωσε μόνον τή Βί βλο νά μς διδάσκει λλά καί λόκληρη τήν κτίση. Μεγάλη δασκάλα  φύση!