«Τὸ Βορειοηπειρωτικὸ ζῇ»

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 13ῃ Μαΐου 2012

Ἀριθ. Πρωτ. 29

ΔΕΛΤΙΟ  ΤΥΠΟΥ

             «Τὸ Βορειοηπειρωτικὸ  ζῇ». Αὐτὸ εἶναι τὸ συμπέρασμα ποὺ προέκυψε ἀπὸ τὴν πολυπληθῆ συγκέντρωση, ἡ ὁποία πραγματοποιήθηκε, σήμερα, στὸ ἡρωϊκὸ Δελβινάκι γιὰ νὰ τιμηθῇ ὁ Αὐτονομιακὸς Ἀγώνας τῆς Βορείου Ἠπείρου καὶ τὸ «Πρωτόκολλο τῆς Κερκύρας» τὸ 1914. Ἡ κατανυκτικὴ ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία, τὸ ἱερὸ μνημόσυνο ὑπὲρ τῶν πεσόντων καὶ τῶν ἀγωνισθέντων σ’ ἐκεῖνο τὸν ἀγώνα, ἡ ἐμπεριστατωμένη ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως κ. ΑΝΔΡΕΟΥ, ἡ εἰρηνικὴ πορεία μέχρι τὸ Ἡρῷον τῆς κωμοπόλεως, τὸ τρισάγιο καὶ ὁ Ἐθνικὸς Ὕμνος, ἀνέβασαν στὰ ὕψη τὸ ἐθνικὸ φρόνημα τοῦ λαοῦ. Στὸ τέλος, ἐγκρίθηκε, διὰ βοῆς, τὸ ἀκόλουθο

Ψ Η Φ Ι Σ Μ Α

« Ζητᾶμε : 1) Νὰ σταματήσῃ ἀμέσως ἡ καταπίεση τῶν κατοίκων τῆς ἡρωϊκῆς Χειμάρρας καὶ νὰ διακηρυχθῇ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ἡ Ἑλληνικότητά της.

            2) Νὰ παρέμβῃ ἡ Ἑλλάδα στὸ θέμα τῆς διδασκαλίας τῆς Ἱστορίας, ὥστε νὰ παύσουν τὰ Βορειοηπειρωτόπουλα νὰ διδάσκωνται ψεύδη καὶ ἀνακρίβειες, ὅπως, γιὰ παράδειγμα, ὅτι καὶ ἡ ἐλεύθερη Ἤπειρος ἀνήκει στὴν Ἀλβανία.

            3) Νὰ σταματήσῃ ὁ διχασμὸς τῆς Βορειοηπειρωτικῆς Ἡγεσίας, ποὺ τόσο ἀρνητικὰ ἐπιδρᾷ στὸ ἐθνικὸ αὐτὸ θέμα. Ὅσες φορὲς ὁ Ἑλληνισμὸς βρέθηκε διχασμένος, ἔχασε τὰ ἐθνικά του ζητήματα.

            4) Νὰ ἀπαιτήσῃ ἡ Ἑλληνικὴ Πολιτεία ἀπὸ τὴν Ἀλβανία νὰ τῆς δοθοῦν ἀκριβῆ στοιχεῖα γιὰ τὴν διενεργηθεῖσα ἀπογραφή, ἡ ὁποία ἀνεβάζει τοὺς Βορειοηπειρῶτες μόλις σὲ 25.000. Παράλληλα, νὰ κινητοποιήσῃ τὴν «ΟΜΟΝΟΙΑ» γιὰ νὰ πραγματοποιήσῃ τὴν δική της ἀπογραφή, ὅπως ἔχει ὑποσχεθῆ, ὥστε νὰ φανῇ ἀκριβῶς ὁ ἀριθμὸς τῶν Ἑλλήνων τῆς Βορείου Ἠπείρου. Ἐπίσης νὰ παρακινήσῃ καὶ τοὺς ἐν Ἑλλάδι Βορειοηπειρῶτες, τῶν ὁποίων ἡ εὐθύνη στὸ προκείμενο θέμα εἶναι μεγάλη.

            5) Νὰ γίνῃ, χωρὶς ἀναβολή, ἡ περισυλλογὴ τῶν ὀστῶν τῶν πεσόντων ἡρώων, κατὰ τὸ Ἔπος 1940-1941, καὶ νὰ δημιουργηθῇ ὁπωσδήποτε στρατιωτικὸ μαυσωλεῖο καὶ στὴν Ἑλληνικὴ πόλη τῆς Κορυτσᾶς.   Τέλος,

            6)  Δηλώνουμε, ὅτι, πιστοὶ στὶς ὑποθῆκες τοῦ ἀειμνήστου Μητροπολίτου ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ, θὰ συνεχίσουμε τὸν ἀγῶνα, μέχρις ὅτου ἐπιτευχθῇ ἡ ἕνωση τῆς Βορείου Ἠπείρου μὲ τὴν Μητέρα Ἑλλάδα ».

(Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως).

Μητροπολίτης Κονίτσης Ἀνδρέας: Μέ ἑνότητα καί ἀγῶνα "θά κάνει ξαστεριά" στή Βόρειο Ἤπειρο

Ἀναδημοσίευση ἀπὸ τὸ Ῥωμαίικο Ὁδοιπορικό: 

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2012/05/blog-post_9840.html

Μητροπολίτης Κονίτσης Ἀνδρέας: Μέ ἑνότητα καί ἀγῶνα "θά κάνει ξαστεριά" στή Βόρειο Ἤπειρο

 

Ἀπό τήν  ὁμιλία πού πραγματοποιήθηκε στίς ἐκδηλώσεις γιά τήν ἐπέτειο τῆς Αὐτονομίας τῆς Βορείου Ἠπείρου στό ἀκριτικό Δελβινάκι τὴν Κυριακή 13/5/2012.

'Επέτειος Αὐτονομίας Βορείου Ἠπείρου. Δελβινάκι 13/5/2012

"Πότε θὰ κάνῃ ξαστεριά" γιὰ τὴν Βόρειο Ἤπειρο.

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 1ῃ Μαΐου 2012

Ἀριθ.  Πρωτ. 28                                                                             

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  156ῃ

ΘΕΜΑ: "Πότε θὰ κάνῃ ξαστεριά" γιὰ τὴν Βόρειο Ἤπειρο.

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,  ΧΡΙΣΤΟΣ  ΑΝΕΣΤΗ !

-Α-

            Στοὺς καιρούς μας ἐπικρατεῖ ἡ σύγχυση καὶ ἡ κοινωνικὴ ἀναστάτωση. Ὅλα ἔχουν γίνει ἄνω - κάτω. Ὅλα βρίσκονται σὲ μιὰ συνεχῆ δίνη, ἀκόμη καὶ αὐτὰ τὰ ἐθνικὰ θέματα, ὥστε πολλοὶ νὰ πιστεύουν -χωρὶς νὰ λαθεύουν - ὅτι πηγαίνουν ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο. Ἀφήνουμε τὸ Κυπριακό, τὴν Θράκη, τὸ Σκοπιανὸ καὶ τὸ Αἰγαῖο, κι' ἐρχόμαστε στὸ ζήτημα τῆς Βορείου Ἠπείρου. Γιὰ παράδειγμα, στὴν Ἱστορία ποὺ διδάσκεται στὰ Λύκεια τῆς Ἀλβανίας, οἱ μαθητὲς διαβάζουν κι' ἀκοῦνε τὰ ἀνιστόρητα ἐκεῖνα, ὅτι τάχα τὰ Ἰωάννινα καὶ ὁλόκληρη ἡ ἐλεύθερη Ἤπειρος εἶναι ... ἀλβανικὲς περιοχές, ποὺ κάποτε θὰ ἑνωθοῦν μὲ τὴν σημερινὴ Ἀλβανία καὶ θ' ἀποτελέσουν τὴν ... "Μεγάλη Ἀλβανία", μαζὶ καὶ μὲ τὶς περιοχὲς τῆς Φλώρινας καὶ τῆς Καστοριᾶς.

            Ὅμως, τὸ ἐξοργιστικὸ δὲν εἶναι τὸ τὶ ὑποστηρίζουν οἱ Ἀλβανοί, ἀλλὰ τὸ τὶ κάνουν οἱ ἰθύνοντες στὴν Ἑλλάδα. Γιατί, ἐπὶ τέλους, οἱ γείτονες "γράφουν" τὴν Ἱστορία στὰ μέτρα τους κι' ὅπως τοὺς ἀρέσει. Τὸ ἐξοργιστικὸ εἶναι, ὅτι οἱ ἡμέτεροι, ὅταν τοὺς θέτουν τὸ ζήτημα αὐτό, ἀπαντοῦν ὅτι τὸ ... μελετᾶνε ! Θαυμάσια δικαιολογία, γιὰ νὰ καλύπτουν τὴν ἀδράνεια καὶ τὴν ἀδυναμία τους γιὰ μιὰ δυναμικὴ ἐθνικὴ ἐξωτερικὴ πολιτική. Θυμίζει τὴν στρουθοκάμηλο, ποὺ ὅταν τὴν σημαδεύουν οἱ κυνηγοί, κρύβει τὸ κεφάλι της στὴν ἄμμο, νομίζοντας ὅτι ἔτσι θὰ γλυτώσῃ ἀπὸ τὸν κίνδυνο ...

-Β-

            Ἀλλὰ στὴν Βόρειο Ἤπειρο δὲν εἶναι μόνο τὸ παραπάνω πρόβλημα. Εἶναι πολλά, Καὶ πρῶτα - πρῶτα, εἶναι ἡ διάσπαση τῆς Βορειοηπειρωτικῆς Ἡγεσίας. Ἐμεῖς τὴν ἔχουμε ἐπισημάνει ἀπὸ καιρό. Μάλιστα, στὴν περυσινὴ ἐκδήλωση στὸ Δελβινάκι, σὲ μιὰ δραματικὴ ἀποστροφὴ τῆς ὁμιλίας μας, κάνοντας λόγο γι' αὐτὸ τὸ θλιβερὸ γεγονὸς τῆς διασπάσεως, ἀναφέραμε - μεταξὺ τῶν ἄλλων - καὶ τοὺς στίχους ἀπὸ τὸν "Ὕμνον εἰς τὴν Ἐλευθερίαν" τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητοῦ Διονυσίου Σολωμοῦ, ποὺ λένε ὅτι οἱ Ἕλληνες "ἐὰν μισοῦνται ἀνάμεσό τους δὲν τοὺς πρέπει ἐλευθεριά". Γιατί, πράγματι, τὸ Γένος τῶν Ἑλλήνων, ὅσες φορὲς στὴν μακραίωνη ἱστορία του διχάστηκε, τὸ βρῆκαν συμφορὲς καὶ δεινά, πολλὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα δὲν μπόρεσε νὰ τὰ ξεπεράσῃ. Δυστυχῶς ἡ Ἡγεσία, μέσα, ἔδειξε νὰ κωφεύῃ στὴν δραματικὴ μας ἔκκληση.  Καὶ τὸ κακὸ συνεχίζεται ἐπὶ μεγίστῃ ζημίᾳ τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ Ἑλληνισμοῦ.

-Γ-

            Πέρα ἀπὸ αὐτό, ὑπάρχουν καὶ δύο ἄλλα, ἐξ ἴσου σημαντικά, προβλήματα. Τὸ ἕνα εἶναι ἡ πολυσυζητημένη "ἀπογραφή" τοῦ πληθυσμοῦ στὴν Ἀλβανία. Τὸ ἄλλο ἀφορᾷ στὰ Κοιμητήρια γιὰ τὰ ὀστᾶ τῶν Ἑλλήνων ἀξιωματικῶν καὶ Ὁπλιτῶν, ποὺ ἔπεσαν στὸν νικηφόρο πόλεμο τῆς Ἑλλάδος ἐναντίον τῆς Ἰταλίας τὸ 1940-1941.

            Γιὰ τὸ πρῶτο γράφτηκαν καὶ εἰπώθηκαν πολλά. Οἱ Ἀλβανοὶ εἶχαν βάλει σὲ ἐνέργεια πολλὲς μεθοδεύσεις, προκειμένου νὰ φανῇ ὅτι οἱ Βορειοηπειρῶτες δὲν ξεπερνοῦν τὸν ἀριθμὸ τῶν 58.000, ὅπως ὑποστήριζε ὁ ἀλήστου μνήμης  Ἐνβὲρ Χότζα. Βέβαια, τὸ καθεστὼς τοῦ κομμουνιστοῦ ἐκείνου δικτάτορα ἔπεσε ἐδῶ καὶ χρόνια, καὶ ὑποτίθεται ὅτι ἔχει ἤδη ἐγκαθιδρυθῆ δημοκρατικὸ πολίτευμα. Τὰ πράγματα, ὅμως, δείχνουν ὅτι καὶ τὰ δύο πολιτεύματα, στὴν Ἀλβανία τοῦ χθὲς καὶ τοῦ σήμερα, εἶναι δυὸ ὄψεις τοῦ ἴδιου νομίσματος. Πάντως, μέχρι στιγμῆς κανεὶς δὲν γνωρίζει ἄν καὶ τὶ ἀπέδωσε ἡ περιβόητη ἐκείνη "ἀπογραφή", τὴν ὁποία οἱ Βορειοηπειρῶτες  καταγγέλουν γιὰ νοθεία καὶ ἀπειλοῦν νὰ προσφύγουν σὲ διεθνῆ φόρα, ὥστε νὰ φανῇ ὁ ἀκριβὴς ἀριθμὸς τῶν Ἑλλήνων τῆς πολύπαθης χώρας τῆς Βορείου Ἠπείρου.

            Γιὰ τὸ δεύτερο, ἔχουν γίνει ἀρκετὲς συζητήσεις, ἀλλὰ καὶ κάποιες ἐνέργειες, ὅπως ἡ δημιουργία κοιμητηρίου στὴν περιοχὴ τῆς Κλεισούρας, ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Ἀρχιεπισκοπή, μέσα. Ἐν τούτοις, ὅμως, τὸ θέμα χρονίζει. Οἱ Ἀλβανοὶ κωλυσιεργοῦν καὶ ἀρνοῦνται πότε νὰ μὴ γίνῃ ἡ συλλογὴ τῶν ὀστῶν τῶν πεσόντων, πότε νὰ μὴ δημιουργηθῇ ἑλληνικὸ κοιμητήριο στὴν Κορυτσᾶ κ.ο.κ.  Ἔτσι, ἡ Ἑλλάδα δὲν ἔχει πράξει τὸ στοιχειῶδες χρέος πρὸς τοὺς νεκροὺς ἥρωές της, ὅπως τὸ ἔπραξαν πρὸ πολλοῦ οἱ Ἰταλοὶ γιὰ τοὺς σκοτωμένους ἀξιωματικοὺς καὶ στρατιῶτες τους. Κι' αὐτὸ - ἐπειδὴ τὸ θέμα ἀπαραδέκτως ἐκκρεμεῖ - δὲν τιμᾷ τὴν Πατρίδα μας.

-Δ-

            Βέβαια, τὸ Βορειοηπειρωτικὸ ἔχει κι' ἄλλες ἀρνητικὲς παραμέτρους, ποὺ μαζὶ μὲ τὰ προαναφερθέντα δὲν προοιωνίζονται αἴσια τὴν ἔκβαση τοῦ ἐθνικοῦ αὐτοῦ θέματος. Ὁ "Πανελλήνιος Σύνδεσμος Βορειοηπειρωτικοῦ Ἀγῶνος"  (ΠΑ.ΣΥ.Β.Α.) καὶ ἡ "Συντονιστικὴ Φοιτητικὴ Ἕνωση Βορειοηπειρωτικοῦ Ἀγῶνος (Σ.Φ.Ε.Β.Α.), καθὼς καὶ ἡ Μητρόπολή μας, ποὺ προσπαθεῖ νὰ βαδίζῃ στὸν δρόμο ποὺ χάραξε ὁ ἀοίδιμος ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ, παρακολουθοῦν ἄγρυπνα τὴν πορεία τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ. Γι' αὐτό, κάθε χρόνο, τὸν Μάϊο, ἡ Μητρόπολη ὀργανώνει τὶς ἐκδηλώσεις μνήμης στὸ ἡρωϊκὸ Δελβινάκι. Ἔτσι κι' ἐφέτος, τὴν Κυριακή, 13 Μαΐου 2012, τὸ πρωΐ, θὰ τελεσθῇ ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία, στὸν κεντρικὸ Ἱερὸ Ναὸ Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Δελβινακίου. Στὴν συνέχεια θὰ ψαλῇ μνημόσυνο τῶν πρωτεργατῶν καὶ τῶν πεσόντων στὸν Αὐτονομιακὸ Ἀγῶνα τοῦ 1914, καθὼς καὶ τρισάγιο στὸν τάφο τοῦ Δρυϊνουπόλεως ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ. Θὰ ἐπακολουθήσῃ ἡ ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου κ. ΑΝΔΡΕΟΥ, ἡ εἰρηνικὴ πορεία μέχρι τὸ ἡρῶον τῆς κωμοπόλεως, ὅπου καὶ θὰ ἀναγνωσθῇ τὸ σχετικὸ Ψήφισμα. Ἡ ὅλη ἐκδήλωση θὰ κλείσῃ μὲ τὸν Ἐθνικὸ Ὕμνο.

            Πρέπει νὰ γνωρίζετε, ὅτι ἡ φωνή μας φθάνει μακριὰ καί, μάλιστα, στὸν πολιτικὸ κόσμο, στοὺς πνευματικοὺς ἀνθρώπους, στὸν φοιτητόκοσμο, στοὺς ἐργαζόμενους καὶ στὸν ἀπόδημο Ἑλληνισμό. Γι' αὐτό, χρέος μας εἶναι ἡ ὁλόθυμη συμμετοχή μας στὴν ἐκδήλωση αὐτή, σύμφωνα μὲ τὸ παραπάνω πρόγραμμα. Νὰ εἴμαστε βέβαιοι, ὅτι ὁ Ἀναστὰς Κύριος, μὲ τὶς πρεσβεῖες τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου θὰ δώσῃ στὴν Βόρειο Ἤπειρο τὴν ἐθνική της ἀποκατάσταση. Θὰ γίνῃ κι' ἐκεῖ "ξαστεριά".

Διάπυρος πρὸς Χριστὸν εὐχέτης

Ο   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+  Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

Ιωάννου Ε΄ 1-15

Παράδοξος ακούγεται ο Ευαγγελικός λόγος περί της κολυμβήθρας της Βηθεσδά.

Πώς είναι δυνατόν μία μόνο κολυμβήθρα από τις τόσες, να αποκτά κατά καιρούς την μοναδική ιδιότητα, ώστε να θεραπεύει τις βαριές ασθένειες σε όποιον «μετά την ταραχήν του ύδατος» υπό του Αγγέλου, πρώτος βαπτιζόταν στα νερά της;

Η στενή λογική του ανθρώπου, δεν μπορεί να εξηγήσει το μοναδικό αυτό φαινόμενο. Όμως, δεν δύναται και να το αρνηθεί, αφού τούτη την πραγματικότητα την βλέπει κανείς να επαναλαμβάνεται συχνά! Βεβαίως, θα μπορούσε κανείς να κλείσει το όλο θέμα με την απάντηση, ότι «δεν μπορούμε να κάνουμε δεοντολογία στον Θεό».

Ας δούμε όμως το θέμα μας, λίγο βαθύτερα.

Τί λοιπόν θα πρέπει να γίνει; Να αρνηθεί κανείς το επαναλαμβανόμενο θαύμα που τόσοι θεραπευμένοι άνθρωποι το πιστοποιούν; Ή να προσπαθήσει με τη λογική να εξηγήσει τα ανεξήγητα και παράδοξα φαινόμενα της πίστεως και των παρεμβάσεων του Θεού; Στην πρώτη περίπτωση, ο άνθρωπος, ομολογουμένως καταντά παράλογος. Και τούτο διότι επιμένει στο να αρνείται την πραγματικότητα που τόσοι άνθρωποι βιώνουν και αποδέχονται. Ενώ στην δεύτερη των περιπτώσεων, όταν θελήσει να ερμηνεύσει «λογικώς» τα υπερ φύσιν, το μόνο που θα κατορθώσει είναι, να καταντήσει έτι πλέον σε «περιπλόκως περιπεπλεγμένη περιπλοκή», αρνούμενος τελικώς και αυτή τη στοιχειώδη «κοινή λογική», καταντώντας καταγέλαστος από τους λογικούς.

Τί λοιπόν θα γίνει; Και πώς αντιμετωπίζεται το όλον θέμα; Θα «βραχυκυκλωθεί» και θα τρελαθεί ο άνθρωπος που αρνείται το θαύμα; Ή θα ζει εκτός πραγματικότητας; Φυσικά, αγαπητοί μου, αυτό θα γίνει! Ναι, αυτό ακριβώς θα γίνει. Θα χάσει την λογική του ο ταλαίπωρος άπιστος και θα ζει εκτός πραγματικότητος ο ολιγόπιστος. Εκτός, εκτός κι αν θέλει πραγματικά να απελευθερωθεί από την παραλυσία της ολιγοπιστίας (ολιγοφρενείας), και να εγερθεί υγιής από το κρεβάτι της αθεϊστικής αναπηρίας.

Είναι άραγε δύσκολο να κατανοήσουμε ότι η πίστη στον Αναστάντα Θεάνθρωπο και η ταπείνωση και αποδοχή του λόγου Του, είναι η μόνη λογική διέξοδος και η μοναδική οδός θεραπείας; Είναι δύσκολο να εννοήσουμε ότι ο εγωισμός και γενικώς η αμαρτία, παραλογίζουν, αρρωσταίνουν και αχρηστεύουν τον άνθρωπο; Καθόλου δύσκολο. Είναι μάλιστα το μόνο εύκολο. Είναι το φυσιολογικό και το εύκολο να πιστεύουμε και να εφαρμόζουμε την πίστη.

Διότι, δεν είναι μόνο οι σωματικώς ασθενείς άνθρωποι που βρίσκονται σε δύσκολες ομολογουμένως καταστάσεις. Σε καταστάσεις που χρόνια ή και δεκαετίες ολόκληρες ελπίζουν στην «ταραχήν του ύδατος» της ιατρικής επιστήμης, μέσω μιας νέας θεραπευτικής ανακαλύψεως που θα χαρίσει ο Θεός στους ερευνητές επιστήμονες. Δεν είναι μόνοι οι αδελφοί μας που υποφέρουν και «απογοητευμένοι» από τους ανθρώπους, νυχθημερόν επάνω στο κρεβάτι του πόνου, ψάλλουν εκ βαθέων «την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι» προς την Κυρία Θεοτόκο και τον Μεγάλο Ιατρόν, τον Υιόν της και Θεόν ημών.

Δεν είναι μόνο οι πιστοί και λογικοί στην κυριολεξία συνάνθρωποί μας, που γνωρίζουν ν’ αντιμετωπίζουν τόσο τις σωματικές ανίατες, όσο και τις ποικίλες ψυχικές ασθένειες, όπως πρέπει. Δηλαδή με εμπιστοσύνη στον Θεό, με θαυμαστή υπομονή και συγκινητική καρτερία, αλλά δυστυχώς υφίστανται και οι τραγικές περιπτώσεις των αθέων και απίστων που καταντούν ολοένα και περισσότερο απ’ το κακό στο χειρότερο.

Και άνευ αμφιβολίας, η υγεία, τόσο η σωματική, όσο και αυτή η ψυχική ισορροπία, αποτελούν μεγάλο δώρο του Θεού, που χρειάζεται φυσικά και εμείς οι ίδιοι να το προστατεύουμε, και όχι, αφού, λόγω των καταχρήσεων, κλονιστεί η υγεία, κατόπιν να τα «φορτώνουμε στον Θεό» κατά το δη λεγόμενον.

Ναι, είναι μεγάλη ευλογία η σωματική και ψυχική υγεία! Αλλά, τί να το κάνεις αδελφέ μου, εάν διαθέτεις μεν την υγεία του σώματος, χωλαίνεις δε στην πνευματική, αρνούμενος τον Θεό και τις θείες του εντολές;

Τί να το κάνεις, το να μπορείς να στέκεσαι στα πόδια σου, και αντί να οδηγήσαι σε γνώση Θεού, σε μετάνοια και σε έργα αγάπης προς τον πλησίον, εσύ φαντάζεσαι τον εαυτόν σου σωματικώς αθάνατο, και έτσι οδηγείσαι σε «φρέαρ συντετριμένον»; Και το αποτέλεσμα της όλης αυτής αλλοπρόσαλλης καταστάσεως; Να κληρονομεί ο άνθρωπος την αιώνια κόλαση και αρκετές φορές, ακριβώς λόγω της αποστασίας και της αμαρτίας να χάνει και αυτή τη σωματική του υγεία, πραγματοποιώντας κατά τον τρόπο αυτό, τον λόγο του υμνογράφου της Ιεράς Παρακλήσεως «από των πολλών μου αμαρτιών, ασθενεί το σώμα, ασθενεί μου και η ψυχή».

Αυτή δυστυχώς είναι η πραγματικότητα, είτε θέλουμε να το παραδεχθούμε, είτε όχι.

Αλλά, δόξα τω Θεώ αδελφοί μου. Δόξα το Θεώ, διότι υπάρχει ο Μεγάλος Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων ημών, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός!

Ας μη τα χάνουμε ποτέ. Από τη στιγμή που δεν υφίσταται η παράλογη και δαιμονική απιστία, από τη στιγμή που αγωνιζόμαστε ως μέλη του Σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας μας δηλαδή, να ζήσουμε την πίστη που ο ίδιος μας αποκάλυψε, από τη στιγμή κατά την οποία, παρά τα λάθη μας, μικρά η μεγάλα, αισθανόμαστε την ανάγκη του Μεγάλου Ιατρού, τόσο για τις σωματικές, όσο και τις ψυχικές ασθένειες, ήδη βρισκόμαστε στο δρόμο της θεραπείας. Εμείς πλέον, δεν μπορούμε τώρα να δικαιολογηθούμε με το «άνθρωπον ουκ έχω, ίνα όταν ταραχθεί το ύδωρ, βάλη με εις την κολυμβήθραν» (Ιωαν. Ε’ 7). Δηλ. Δεν έχω άνθρωπο για να με κατεβάσει στην κολυμβήθρα, όταν το νερό ταραχθεί. Εμείς τώρα, Άνθρωπον έχουμε τον Κύριο Ιησού. Τον Υιόν και Λόγο του Πατρός, ο οποίος, από Θεός Ομοούσιος με τον Πατέρα, «επ’ εσχἀτων» έλαβε την ανθρωπίνη σάρκα, και έγινε και  Άνθρωπος (Θεάνθρωπος), ακριβώς για να μας θεραπεύσει. Να μας θεραπεύσει, όχι απλώς μέσα σε μια κολυμβήθρα της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά να μας θεραπεύσει και να μας εξαγιάσει μέσα στον χώρο της Εκκλησίας, αρχής γενομένης με το μεγάλο μυστήριο του Αγίου Βαπτίσματος. Του μυστηρίου αυτού, μέσω του οποίου αναγεννιόμαστε και συνεχίζουμε βεβαίως μέσω και των άλλων Ιερών μυστηρίων, να αυξανόμαστε και να ζούμε ως μέλη οργανικά μέσα στον χώρο της Εκκλησίας Του!

Ναι, αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια και αυτή την πραγματικότητα θα πρέπει να βιώνουμε.

Ας προσέξουμε όμως τον τελευταίο λόγο του Κυρίου Ιησού προς τον πρώην παραλυτικό: «Ίδε, υγιής γέγονας. Μηκέτι αμάρτανε, ίνα μη χείρον σοι τι γένηται» (Ιωάν. Ε’ 14). Δηλαδή: Κοίταξε, έγινες καλά. Να μην αμαρτάνεις πλέον, για να μη σου συμβεί τίποτε χειρότερο.

Το θέμα λοιπόν είναι: Αισθανόμαστε αυτές τις μεγάλες ευεργεσίες του Θείου Λυτρωτού και Μεγάλου Ιατρού; Λειτουργεί η σκέψη μας και αισθάνεται η συνείδησή μας τα μεγάλα αυτά μυστήρια της σωτηρίας μας;

Είθε η πίστη μας και η βιωτή μας να επιτρέπουν στη ζωή μας την Θεία του παρουσία, την ευλογημένη του θεραπεία και την κραταιά του προστασία.

Αμήν.          

 ΧΡΙΣΤΟΣ   ΑΝΕΣΤΗ  -  ΑΛΗΘΩΣ   ΑΝΕΣΤΗ!

                                                        π. Ιωήλ

Κόνιτσα

ioil.konitsa@gmail.com

ΦΩΤΟΒΟΛΙΔΕΣ...

Θεία Λειτουργία γιὰ τους μαθητές τῶν Σχολείων

"...Ὅποιος ἀρνεῖται τὸν Ἀναστάντα Χριστὸ ὁδηγεῖται καὶ ὁδηγεῖ στὸ χάος, καὶ στὴν ὑλικὴ καὶ πνευματικὴ καταστροφή..."

Νύκτα Ἀναστάσεως 2012

Ἐν τῷ Ἱερῷ Ἐπισκοπείῳ

Ἀριθ.  Πρωτ. 19

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  155η

Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

ΧΡΙΣΤΟΣ  ΑΝΕΣΤΗ !

-Α-

            Δὲν εἶχε ἀκόμη φέξει καλά. Καὶ μέσα στὸ μισοσκόταδο μερικὲς γυναικεῖες μορφὲς γοργοδιάβαιναν τοὺς δρόμους τῆς Ἱερουσαλὴμ κι’ ἀνηφόριζαν πρὸς τὸν λόφο τοῦ Γολγοθᾶ. Γιατὶ ἐκεῖ κοντὰ ἦταν ὁ κῆπος τοῦ σπουδαίου ἐκείνου βουλευτοῦ, τοῦ Ἰωσὴφ τοῦ ἀπὸ Ἀριμαθαίας, ὅπου τὸ ἀπόγευμα τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς εἶχαν βιαστικὰ ἐνταφιάσει τὸν Ἰησοῦ, στὸ καινούργιο μνημεῖο τοῦ Ἰωσήφ, «ἐν ᾧ οὐδέπω οὐδεὶς ἐτέθη» (Ἰωάν. ιθ΄ 41), στὸ ὁποῖο μέχρι τότε κανεὶς δὲν εἶχε ἐνταφιασθῆ. Καὶ νὰ τώρα, ξημερώματα τῆς Κυριακῆς, οἱ γυναῖκες ἐρχόντουσαν νὰ ἀλείψουν μὲ πολύτιμα ἀρώματα τὸ νεκρὸ Σῶμα τοῦ λατρευτοῦ τους Διδασκάλου. Ἕνα πρόβλημα εἶχαν μόνο : «τὶς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου ;» (Μάρκ. ιστ΄ 3). Δηλαδή, ποιὸς θὰ παραμερίσῃ τὴν βαρειὰ πέτρινη πλάκα ἀπὸ τὴν εἴσοδο τοῦ τάφου, ὥστε νὰ μπορέσουμε νὰ μποῦμε μέσα καὶ νὰ ἀρωματίσουμε τὸν Ἰησοῦ ;

            Οἱ Μυροφόρες, βέβαια, δὲν ἐγνώριζαν ὅτι στὸν Τάφο εἶχε ἐγκατασταθῆ στρατιωτικὴ φρουρά, ὅπως τὸ εἶχαν ζητήσει ἀπὸ τὸν Πιλᾶτο οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, ἐπειδὴ φοβόντουσαν μήπως οἱ μαθητὲς τοῦ Ἰησοῦ κλέψουν τὸ Σῶμα Του «καὶ ἔσται ἡ ἐσχάτη πλάνη χείρων τῆς πρώτης» (Ματθ. κζ΄ 64). Καὶ θὰ εἶναι ἡ τελευταία αὐτὴ πλάνη τοῦ λαοῦ, ὅτι τάχα ἀναστήθηκε ὁ Ἰησοῦς, χειρότερη ἀπὸ τὴν πρώτη, ποὺ τὸν πίστεψαν σὰν Μεσσία, Σωτῆρα καὶ Λυτρωτή.

-Β-

            Ὅταν, ὅμως, ἔφθασαν στὸν Τάφο δὲν ὑπῆρχε ἡ φρουρά. Γιατὶ πρὶν ἀπὸ λίγο εἶχε σημειωθῆ ἰσχυρὸς σεισμός. Ἀπὸ τὸν φόβο δὲ ποὺ προκάλεσε, οἱ φρουροὶ ἔγιναν σὰν νεκροί. Κι’ ὅταν συνῆλθαν ἔφυγαν καὶ ἐγνωστοποίησαν στοὺς ἀρχιερεῖς ὅσα εἶχαν γίνει. Ὅτι, δηλαδή, ὁ τάφος εἶχε ἀνοίξει καὶ ὁ νεκρὸς δὲν βρισκόταν μέσα. Οἱ ἀρχιερεῖς τοὺς συμβούλεψαν νὰ διαδώσουν ὅτι οἱ μαθητὲς τοῦ Ἰησοῦ ἔκλεψαν τὸ Σῶμα Του ἐνῷ ἐμεῖς ἐκοιμόμασταν. Τοὺς ἔδωσαν, μάλιστα, καὶ ἀρκετὰ χρήματα καὶ τοὺς καθησύχασαν, πὼς ἄν τὸ μάθῃ ὁ Πιλᾶτος, ἐμεῖς θὰ τὸν πείσουμε ὅτι ἔτσι ἔχουν τὰ πράγματα καὶ θὰ σᾶς ἀπαλλάξουμε ἀπὸ κάθε ἀνησυχία. Τὸ χρῆμα, ἡ δωροδοκία καὶ τὸ ψέμα εἶναι οἱ συνηθισμένες μέθοδοι τῶν ἀνθρώπων, γιὰ νὰ διαιωνίζουν τὴν ἀπιστία τους ἀπὸ τὰ παλιὰ τὰ χρόνια μέχρι καὶ τὶς ἡμέρες μας.

-Γ-

            Ἀλλὰ ἐνῷ τὸ ψέμα τῆς δῆθεν κλοπῆς τοῦ Σώματος τοῦ Ἰησοῦ κυκλοφοροῦσε καὶ πολλοὶ τὸ ἐπίστευαν, ὁ Κύριος ἄρχισε νὰ διαγράφῃ τὴν θριαμβευτική του πορεία στὴν ἱστορία τοῦ κόσμου, ὅπως τόσο παραστατικὰ τὸ λέει ὁ Ἴδιος στὸ θεόπνευστο βιβλίο τῆς «Ἀποκαλύψεως»: «ἐγὼ εἰμι ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος καὶ ὁ ζῶν, καὶ ἐγενόμην νεκρός, καὶ ἰδοὺ ζῶν εἰμι εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων» (Ἀποκ. α΄ 17-18) : Ἐγὼ εἶμαι ὁ πρῶτος, διότι ὑπάρχω ἀϊδίως, καὶ ὁ ἔσχατος, διότι θὰ εἶμαι πάντοτε. Εἶμαι ἀκόμη ἐκεῖνος, ποὺ ζῇ διαρκῶς καὶ ἔχει τὴν ζωὴ ἀπὸ τὸν ἑαυτό του. Καὶ σταυρώθηκα καὶ πέθανα γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Καὶ ὅμως, παρὰ τὸν σταυρικὸ θάνατό μου ἀναστήθηκα καὶ ζῶ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Εἶναι αὐτὸ ἀκριβῶς, ποὺ ἐβεβαίωσε ὁ ἄγγελος τὶς Μυροφόρες : «Ἰησοῦν τὸν ἐσταυρωμένον ζητεῖτε · οὐκ ἔστιν ὧδε · ἠγέρθη γὰρ καθὼς εἶπε. Δεῦτε ἴδετε τὸν τόπον ὅπου ἔκειτο ὁ Κύριος» (Ματθ. κη΄ 5-6) : Ζητᾶτε μὲ πόθο καὶ εὐλάβεια τὸν Ἰησοῦ τὸν Ἐσταυρωμένο. Δὲν εἶναι ἐδῶ. Διότι ἀναστήθηκε καθὼς τὸ εἶχε πῆ. Ἐλᾶτε καὶ δέστε τὸν τόπο, ὅπου εἶχε τοποθετηθῆ ὁ Κύριος.

-Δ-

            Μέσα στὸ πέρασμα τῶν αἰώνων, οἱ ἄνθρωποι θὰ χωρίζωνται σὲ δυὸ παρατάξεις. Ἡ μία θὰ ἀρνῆται μὲ πεῖσμα καὶ θὰ πολεμάῃ ἐπίμονα τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Ἡ ἄλλη θὰ δέχεται μὲ χαρὰ τὸ μήνυμα, ὅτι ὁ Χριστὸς Ἀνέστη · καὶ θὰ ἀναμεταδίδῃ παντοῦ τὸ χαρμόσυνο καὶ ἐλπιδοφόρο μήνυμα : «Ἀληθῶς Ἀνέστη» ! Ἔχουμε ἤδη μιὰ ἀνελέητη πολεμικὴ ἐναντίον τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, στὰ Σχολεῖα. Οἱ Κληρικοὶ ἀπαγορεύεται νὰ ἔχουν πρόσβαση στὸν μαθητόκοσμο, προκειμένου νὰ τελεσθῇ τὸ Μυστήριο τῆς μετανοίας καὶ ἐξομολογήσεως. Οἱ μαθητὲς ἐξωθοῦνται, ἀπὸ διαφόρους κύκλους, σὲ πράξεις ἔκνομες καὶ ἐπαναστατικές. Ὁ ἐκκλησιασμός, ἡ πρωϊνὴ προσευχή, ἡ ἔπαρση τῆς Σημαίας ἔχουν ἤδη καταργηθῆ σὲ κάποια Σχολεῖα. Γενικώτερα δέ, γίνεται μιὰ συνεχὴς πολεμικὴ κατὰ τῆς Ἐκκλησίας, ἄλλοτε φανερὴ καὶ ἄλλοτε καμουφλαρισμένη, μὲ ἀπώτερο σκοπὸ τὴν περιθωριοποίηση τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ τὸ περίεργο εἶναι, πὼς ἐνῷ οἱ ἰθύνοντες  τῆς Πολιτείας ζητοῦν τὴν συνδρομή της στὰ συσσίτια, στὴν διανομὴ ρούχων καὶ ἄλλων ἐφοδίων σὲ πεινασμένους, ἄστεγους καί, γενικά, ἀνήμπορους συνανθρώπους μας, καὶ ἡ Ἐκκλησία προσφέρει ἕνα τεράστιο κοινωνικὸ ἔργο μὲ ἀγάπη καὶ στοργή, ὁ πόλεμος ἐναντίον της συνεχίζεται. Καὶ ἀπὸ ποιούς ; Ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἔφεραν τὴν ἐξαθλίωση στὴν Χώρα μας καὶ τὴν ὡδήγησαν στὸ χεῖλος τῆς ἀβύσσου. Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ψευτοπροοδευτικοὶ μὲ τὴν ἀπιστία καὶ τὴν ἀπληστία τους ἔχουν συντελέσει στὴν ἀνησυχητικὴ αὔξηση τῆς ἐγκληματικότητας, στὴν ἀνασφάλεια τῶν πολιτῶν, στὶς ληστεῖες καὶ στὴν ἀνηθικότητα. Ὅποιος ἀρνεῖται τὸν Ἀναστάντα Χριστὸ ὁδηγεῖται καὶ ὁδηγεῖ στὸ χάος, καὶ στὴν ὑλικὴ καὶ πνευματικὴ καταστροφή.

-Ε-

            Ἀλλὰ γιὰ μᾶς, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ὁ Χριστὸς Ἀνέστη, νικητὴς τοῦ θανάτου καὶ τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων. Τὸ λένε οἱ γλυκόλαλες καμπάνες, οἱ ἀναμμένες λαμπάδες, τὰ λαμπερὰ μάτια, τὰ χαρούμενα πρόσωπα, ὅπως τὸ λέει καὶ ὁ χαιρετισμὸς ποὺ ἀνταλλάσσουμε ὅλες αὐτὲς τὶς ἡμέρες : Χριστὸς Ἀνέστη - Ἀληθῶς Ἀνέστη, ἀλλὰ καὶ ὅπως τὸ τονίζει, πολὺ παραστατικά, ὁ χριστιανὸς ποιητὴς Ἀλέξανδρος Γκιάλας, ὁ πολὺ γνωστός μας Γ. Βερίτης : «πλάκες ποὺ στέκατε βαρειές, στὰ μνήματα καὶ στὶς καρδιές, σᾶς ἔσπασε ὁ Χριστός μου». Ναί, ἀδελφοί. Ὁ Χριστὸς μᾶς δίνει τὴν δύναμη καὶ τὸ κουράγιο ν’ ἀγωνιστοῦμε γιὰ νὰ ξεπεράσουμε τὴν θλίψη καὶ τὴν κατήφεια καὶ τὴν ἀγωνία αὐτῶν τῶν πραγματικὰ δύσκολων καιρῶν. Μόνο νὰ τοῦ ζητᾶμε καὶ νὰ τοῦ λέμε : «Πρόσθες ἡμῖν πίστιν» (Λουκᾶ ιζ΄ 5). Κύριε, πρόσθεσέ μας πίστη · καὶ μὲ τὴν χάρη σου αὔξησε τὴν πίστη ποὺ ἔχουμε, καὶ κάνε την τελειότερη, ὥστε μὲ αὐτὴ νὰ ἀνταποκριθοῦμε στὶς ὑποχρεώσεις μας καὶ νὰ ὑπερνικήσουμε τὴν σημερινὴ κρίση. Χριστὸς Ἀνέστη, λοιπόν, σὲ ὅλους σας. Χριστὸς Ἀνέστη στοὺς μαθητές, στοὺς φοιτητές, στὰ ἐργαζόμενα νειᾶτα καὶ στὰ στρατευμένα παιδιὰ τῆς Ἑλληνικῆς μας Πατρίδος. Χριστὸς Ἀνέστη σ’ ὁλόκληρο τὸν ἀπόδημο Ἑλληνισμό. Χρόνια πολλά, ἀναστάσιμα, εὐλογημένα.     

Μετὰ πολλῆς ἀγάπης ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι

Ο   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

ΦΩΤΟΒΟΛΙΔΕΣ...

ΠΕΡΙ  ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ  ΧΡΙΣΤΟΥ

* Ἡ δύναμη τοῦ Εὐαγγελίου βρίσκεται στὸν  ἀναστημένο Χριστό.

* Οἱ ἄνθρωποι δὲν ἔχουν ἀνάγκη

ν’ ἀκούσουν ἑρμηνευτικὰ κηρύγματα

τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ νὰ δοῦν τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ

στὴ ζωὴ τῶν πιστῶν.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΝΙΤΣΑΣ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ  ΓΙΑ  ΤΗΝ  ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ  ΤΗΣ  ΗΠΕΙΡΟΥ

  ΚΑΙ  ΤΗΣ   ΚΟΝΙΤΣΗΣ  

ἀπὸ τὴν Ἱ. Μητρόπολη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης,

ΣΤΟ  ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ  ΚΟΝΙΤΣΗΣ   ΣΤΙΣ  21.2.2012

         

«Ξύπνα καημένε Ἀλὴ Πασᾶ

νά δεῖς τά Γιάννενά σου,

τά πήρανε οἱ Ἕλληνες

δέν εἶναι πιά δικά σου!!!

Ξύπνα καημένε Ἀλή Πασά

καί βάλε τό φακιόλι,

νά δεῖς τούς Ἀρβανίτες σου

πού σκλαβωθῆκαν ὅλοι...

Ξύπνα καημένε Ἀλή Πασᾶ

μέσ' ἀπό τή χαράδρα,

νά ἰδεῖς καί τόν Ἐσάτ-Πασᾶ,

τόν πῆγαν στήν Ἑλλάδα».

         

 «Χαρᾶς εὐαγγέλια» ἀποτελεῖ ἡ 21η Φεβρουαρίου γιὰ τὴν Ἤπειρο. Διότι αὐτὴν τὴν ἡμέρα, μετὰ ἀπὸ 483 χρόνια τυρανικῆς τουρκικῆς σκλαβιᾶς (τὸ 1430 σκλαβώθηκαν τὰ Ἰωάννινα, τὸ 1913 ἐλευθερώθηκαν)  ἐλευθερώνονται τὰ Ἰωάννινα μὲ τὴν κατάληψη τοῦ ἀπόρθητου ὀχυροῦ τοῦ Μπιζανίου ἀνοίγωντας τὸν δρόμο  τῆς ἐλευθερίας καὶ στὴν ὑπόλοιπη Ἤπειρο, καθὼς καὶ στὴν Κόνιτσα, 3 μέρες μετά, στὶς 24.

          Σὲ καιρό «ἐθνικῶν ἐκπτώσεων», ποὺ ζοῦμε, ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης θέλησε νὰ συμβάλλει μὲ τὸ δικό της τρόπο στὴν ἀνάδειξη τῆς ἑορτῆς αὐτῆς.  Στὸ Δημαρχεῖο Κονίτσης ὀργάνωσε μιὰ ἑορταστικὴ Ἐκδήλωση ποὺ περιελάμβανε ἀρχικὰ ἱστορικὴ προβολὴ ἀπὸ τὸ Πολεμικὸ Μουσείο Ἀθηνῶν, μεταφέροντας στὸ ἀκροατήριο τὶς λαμπρὲς νίκες τοῦ στρατοῦ μας.  Τραγούδια σχετικὰ μὲ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν Ἰωαννίνων καὶ τῆς Κονίτσης ἀπέδοσε ἡ Χορωδία τῆς Ἱ. Μητροπόλεως ὑπὸ τὴν διεύθυνση τοῦ κ. Χρήστου Μπαρτζόπουλου συνοδευόμενα ἀπὸ ἀρκετά μουσικὰ ὄργανα.  Ἡ ὁμιλία ἀπὸ τὸν Φιλόλογο καὶ Θεολόγο κ. Δημήτριο Τσακτσίρα σχετικὰ μὲ τὸ «Πῶς περίμεναν τὴν ἀπελευθέρωσή τους οἱ Ἠπειρῶτες» ὁλοκλήρωσε τὴν ἐκδήλωση παρουσιάζοντας ἄγνωστες πτυχὲς τοῦ Ἠπειρώτικου ἐνθουσιασμοῦ κατὰ τὴν ἀπελευθέρωσή του.

                

Χαιρετισμὸ ἀπηύθυνε ἡ  ἐκπρόσωπος τοῦ Δημάρχου Κονίτσης κα Αἰκ. Τσούβαλη ὅπως καὶ μηνύματα καὶ εὐχὲς γιὰ τὴν ἑορτὴ ἀπεστάλησαν ἀπὸ τὸν  Σύλλογο Πολυτέκνων Ν. Ἰωαννίνων , ἀπὸ τὸν Σύνδεσμο Ἐφέδρων Ἀξιωματικῶν Νομοῦ Ἰωαννίνων, ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴ Ἀντίσταση ΕΔΕΣ Νομοῦ Πρεβέζης, ἀπὸ τὸν Ἀγροτικὸ Δημοκρατικὸ Σύλλογο Ἁγιᾶς, ἀπὸ τὴν Συντονιστικὴ Φοιτητικὴ Ἕνωση Βορ/κοῦ Ἀγῶνος ΣΦΕΒΑ, ἡ ὁποῖα μεταξὺ ἄλλων στὸ μήνυμά της ἀνέφερε «ὅτι ἡ Ἐποποιΐα τῶν Βαλκανικῶν πολέμων εἶναι ἄρρηκτα συνδεμένη καὶ μὲ τὴν μαρτυρικὴ Βόρειο Ἤπειρο, ἀναπόσπαστο ἕως τότε σῶμα τῆς Ἐνιαίας Ἠπείρου. Ὁ ἑλληνικὸς Στρατὸς μετὰ ἀπὸ θυελλώδη προέλαση ἀπελευθερώνει τοὺς Ἁγ. Σαράντα, τὸ Ἀργυρόκαστρο, τὴν Κορυτσᾶ, τὴν Μοσχόπολη καὶ ἀπωθεῖ τοὺς Τούρκους πέραν τοῦ Γενούσου ποταμοῦ, ποὺ ἀποτελεῖ τὸ φυσικὸ ὅριο της Ἠπείρου. Ὅμως οἱ μηχανορράφοι τῆς Εὐρώπης ἐπεδίκασαν κατὰ παράβασιν κάθε ἐννοίας δικαίου καὶ ἠθικῆς τὴν Βόρειο Ἤπειρο στὸ νεοσύστατο τότε Ἀλβανικὸ Κράτος θρυμματίζοντας τοὺς πόθους τῶν ἀδελφῶν μας γιὰ ἐνσωμάτωση μὲ τὴν μητέρα Ἑλλάδα.

     Σήμερα ποὺ ἡ Πατρίδα μας βρίσκεται σὲ δύσκολους καιρούς, ἡ πίστη στὸ Θεό, ἡ διατήρηση τῆς Ἱστορικῆς μνήμης καὶ ἡ δυνάμωση τῆς ἐθνικῆς αὐτογνωσίας ἀποτελοῦν τὰ ὅπλα στὸν ἀγῶνα γιὰ τὴν προάσπιση τῆς ἐθνικῆς μας κυριαρχίας καὶ τῆς ἐθνικῆς μας ἀξιοπρέπειας. Ἡ Ἑλλάδα μας θὰ ζήσει μύρια καὶ ἄν διαβοῦμε κύματα».

     Τὴν ἑορτὴ ἔκλεισε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Ἀνδρέας ποὺ ἀναφέρθηκε σὲ δύο σημεῖα: «Πρῶτον  ὅτι τὸ θαῦμα ἐκεῖνο τοῦ 1912-1913 ἔγινε διότι τὸ ἔθνος ἦταν ἑνωμένο. Ὅταν ἀργότερα ἐπῆλθε ὁ ἀπαίσιος ἐκεῖνος διχασμός, ποὺ σὰν ἔχιδνα τρομακτικὴ κατέτρωγε τὰ σπλάγχνα τοῦ ἔθνους, ἐθρηνήσαμε τὴν Μικρασιατικὴ καταστροφή ἀλλὰ καὶ τὴν ἀπώλεια τῆς Βορ. Ἠπείρου. Καὶ δεύτερον ὅτι λίγο πρὶν ἐλευθερωθεῖ ἡ Κόνιτσα ὁ Μητροπολίτης Βελλᾶς καὶ Κονίτσης Σπυρίδων Βλάχος, μετέπειτα Μητροπολίτης Ἰωαννίνων καὶ τέλος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν συνελήφθη καὶ κατεδικάσθη εἰς θάνατον. Ἀλλὰ βεβαίως, μετὰ τὴν ἐπέμβαση τοῦ Διαδόχου Κων/νου καὶ τοῦ Ἐσσάτ Πασᾶ δὲν ἐπραγματοποιήθη ἡ ἐπιθυμία τῶν τυράννων ποὺ τὸν ἤθελαν νεκρό. Καὶ κοιτᾶξτε δὲν ἔπιασαν κανέναν ἄλλον. Τὸν Μητροπολίτη ἔπιασαν. Διότι ἡ Ἐκκλησία ἦταν ἀνέκαθεν ἡ φρουρὸς καὶ ἡ τροφὸς τοῦ ἔθνους, ὅπως καὶ σήμερα. Μπορεῖ ὁρισμένοι νὰ βάλλουνε ἐναντίων τῆς Ἐκκλησίας γιὰ κάποια ποὺ δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ γίνωνται. Ἴσως ἔχουν δίκαιο. Ἀλλὰ ἐμεῖς δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας προσέφερε τὸ πᾶν καὶ γιὰ τὴν οἰκοδομὴ τοῦ λαοῦ κατὰ Χριστὸν, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν πορεία τοῦ Ἔθνους. Μάλιστα μὲ πολλὲς θυσίες καὶ μὲ πολλοὺς ἀγῶνες».

     Ἡ Ἐκδήλωση ἔλαβε τέλος μὲ τὸ ψάλσιμο τοῦ Ἐθνικοῦ μας Ὕμνου.

Χ. Παρατηρητής.

    

Μητροπολίτης Κονίτσης Ἀνδρέας:"Νά μή προσκολληθεῖτε στό ἅρμα ξένων κρατῶν καί ξένων ἰδεολογιῶν. Χριστός καί Ἑλλάδα νά ὑπάρχει στίς καρδιές σας"

Μητροπολίτης Κονίτσης Ἀνδρέας:"Νά μή προσκολληθεῖτε στό ἅρμα ξένων κρατῶν καί ξένων ἰδεολογιῶν. Χριστός καί Ἑλλάδα νά ὑπάρχει στίς καρδιές σας"

Συγκλονιστικός ἦταν ὁ λόγος πού ἐκφώνησε ὁ Μητροπολίτης Κονίτσης Ἀνδρέας στήν ἑορτή πού πραγματοποίησαν τά σχολεῖα τῆς Κόνιτσας γιά τήν ἐθνική ἐπέτειο τῆς 25ης Μαρτίου. Ἀξίζει νά τόν παρακολουθήσετε!

Πηγή:  http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2012/03/blog-post_28.html

ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΚΆ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ ΑΠΡΙΛΙΟΥ

«Ὦ γλυκύ μου Ἔαρ»

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΑΣ μέσα ἀπὸ τὸ Ἱερὸ Κείμενο

τοῦ κατὰ ΛΟΥΚΑΝ  Εὐαγγελίου

στὸ ΠΑΘΟΣ καὶ στὴν ΑΝΑΣΤΑΣΗ  τοῦ Κυρίου

ΚΕΦΑΛΑΙΟ  ΚΒ΄ (22).

          Ἡ προδοσία τοῦ Ἰούδα (Στίχοι 1-6) - Ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος (7-38) - Ἡ ἀγωνία τῆς Γεθσημανῆ (39-46) - Ἡ σύλληψη τοῦ Ἰησοῦ (47-53) - Ἡ ἄρνηση τοῦ Πέτρου (54-62) - Οἱ ἐμπαιγμοὶ τοῦ Κυρίου καὶ ἡ ἀπολογία του στὸ συνέδριο (63-71).

ΑΠΡΙΛΙΟΣ

1. Στίχ.1-6.	2.  7-13	3.  14-20	4.  21-30	5.  31-38
6.   39-46	7.  47-53	8.  54-62	9.  63-71

ΚΕΦΑΛΑΙΟ  ΚΓ΄ (23).

          Ὁ Κύριος μπροστὰ στὸν Πιλᾶτο καὶ στὸν Ἡρώδη (Στίχοι 1-25) - Πρὸς τὸν Γολγοθᾶ, συνέχιση τῶν ἐμπαιγμῶν, ἡ σταύρωση (26-38) - Οἱ δύο ληστές (39-43) - Θάνατος καὶ Ταφὴ τοῦ Ἰησοῦ. (44-56)

10. 1-12      11. 13-25      12. 26-38     13. 39-43    14. 44-56 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ  ΚΔ΄ (24).

          Οἱ Μυροφόρες στὸν τάφο. Τὸ μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως ἀπὸ τοὺς Ἀγγέλους. Ὁ Πέτρος στὸ μνημεῖο (Στίχοι 1-12) - Ἐμφάνιση Κυρίου στοὺς 2 μαθητὲς ποὺ πηγαίναν στὸ χωριὸ Ἐμμαούς. (13-35) - Ἐμφάνιση τοῦ ἀναστημένου Κυρίου στοὺς Ἀποστόλους καὶ ἀποχαιρετιστήριες ὁδηγίες σ’ αὐτούς.(36-49) - Ἡ ἔνδοξη Ἀνάληψη (50-53).

         

15.Στίχ.1-7	16. 8-12	17. 13-16	18. 17-21	19. 22-25
20. 26-27	21. 28-31	22. 32-35	23. 36-38	24. 39-43
25. 44-45	26. 46-47	27. 48-49	28. 50	29. 51-52

30. 53

Τότε (1821) ἀγώνας, μὲ σύμμαχο τὴν φτώχεια, γιὰ τὴν Ἑλλάδα. Σήμερα (2012), τί ;

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 19ῃ Μαρτίου 2012

Ἀριθ.  Πρωτ.  15

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  154η

ΘΕΜΑ: Τότε ἀγώνας, μὲ σύμμαχο τὴν φτώχεια, γιὰ τὴν Ἑλλάδα. Σήμερα, τί ;

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Α-

                        Ἡ ἐθνικὴ ἐπέτειος τῆς 25ης Μαρτίου 1821 μᾶς γυρίζει 191 χρόνια πίσω. Καὶ μᾶς φέρνει στὴν Ἁγία Λαύρα, στὰ Δερβενάκια, στὸ Μανιάκι, στὴν Γραβιά, στὸ Μεσολόγγι, στὴν Χίο καὶ στὰ Ψαρά. Σὲ ὅλους ἐκείνους τοὺς θρυλικοὺς καὶ αἱματοπότιστους τόπους, ὅπου οἱ Ἕλληνες, μὲ ἐλάχιστα πολεμικὰ μέσα, τὰ ἔβαλαν μὲ τὴν πανίσχυρη τότε Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία. Καὶ τὴν ἐνίκησαν κατὰ κράτος. Μόνοι τους, μὲ τὴν Εὐρώπη ἐχθρικὴ ἀπέναντί τους, ἀφοῦ ἔτσι τὸ ἤθελε ἡ λεγόμενη «ἱερά», ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα ἀνίερη συμμαχία, ποὺ εἶχε ἐπὶ κεφαλῆς ἕνα φοβερὸ μισέλληνα, τὸν διαβόητο Μέττερνιχ.

-Β-

            Ἀξίζει νὰ δοῦμε τὶς συνθῆκες ποὺ προηγήθηκαν τῆς ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας, ἀλλὰ καὶ τὸ τὶ ἐπακολούθησε μετὰ τὸ τέλος τῆς Ἐπαναστάσεως καὶ τὴν δημιουργία τοῦ μικροῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους. Κάποιοι κατηγοροῦν τοὺς προκρίτους ὅτι ἐκμεταλλεύονταν τοὺς συμπατριῶτες τους καὶ ὅτι ἐπλούτιζαν σὲ βάρος τῶν ραγιάδων Ἑλλήνων. Καὶ τοὺς κληρικοὺς κατηγοροῦν, ἰδιαίτερα τοὺς ἀρχιερεῖς, ὅτι καλοπερνοῦσαν κάνοντας τὰ χατήρια τῶν Τούρκων. Γιὰ ὡρισμένα - ἐλάχιστα, πάντως, πρόσωπα - πιθανῶς νὰ ἰσχύουν αὐτοὶ οἱ χαρακτηρισμοί. Ἄλλωστε, τὶς ἀνθρώπινες κοινωνίες ποτὲ δὲν τὶς ἀποτελοῦσαν μόνον ἄγγελοι. Στὸ σύνολό τους, ὅμως, οἱ πρόκριτοι καὶ ὁ Κλῆρος καὶ τὰ Μοναστήρια τὰ ἔδωσαν ὅλα γιὰ τὸν ἱερὸ Ἀγῶνα. Κι' ὄχι μόνο χρήματα καὶ πλοῖα καὶ τροφὲς καὶ πολεμοφόδια πρόσφεραν γιὰ τὴν λευτεριά, μὰ καὶ τὴν ζωή τους κι' αὐτὰ τὰ παιδιά τους. Διαβάζουμε γιὰ τὴν Μόσχω, τὴν γυναῖκα τοῦ Λάμπρου Τζαβέλα : Τὸ καλοκαίρι τοῦ 1792 ὁ Λάμπρος Τζαβέλας , ἀφοῦ παράτησε τὸν γιό του τὸν Φῶτο, ὅμηρο στὰ χέρια τοῦ Ἀλῆ πασᾶ, ἦρθε στὸ Σούλι. Ὄχι μὲ σκοπὸ νὰ τοῦ τὸ παραδώσῃ, ὅπως ξεπλάνεψε τὸν Ἀλῆ γιὰ νὰ τὸν ἐλευθερώσῃ, μὰ νὰ ξεσηκώσῃ τοὺς Σουλιῶτες  νὰ χτυπήσουν τοὺς Ἀλβανοὺς τοῦ φοβεροῦ πασᾶ τῶν Ἰωαννίνων. - Ἄϊντε, στ' ἄρματα, μικροὶ και μεγάλοι, ἄντρες καὶ γυναῖκες, εἶπε ὁ Λάμπρος, τελειώνοντας στὴ σύναξη, ποὺ εἶχαν οἱ Σουλιώτικες φάρες.  - Μὰ ὁ Φῶτος εἶναι στὰ χέρια τοῦ ἐχθροῦ, τόλμησε νὰ ξεστομίσῃ δειλὰ κάποιος Σουλιώτης. Καὶ τότε, μιὰ γυναικεία φωνὴ ἀκούστηκε μέσα στὴ σύναξη νὰ τοῦ ἀπαντάῃ: - Τὸ παιδί μου εἶναι παιδί τοῦ Σουλίου. Καὶ σὰν γλυτώσῃ τὸ Σοῦλι, γλυτώνει καὶ τὸ παιδί μου. Μὰ σὰν χαθῇ τὸ Σοῦλι, ἔ ἄς χαθῇ κι' ὁ Φῶτος μου κι' ἐγὼ  ἡ ἴδια. Ἦταν ἡ μάνα τοῦ Φώτου, ἡ Μόσχω Τζαβέλαινα.

-Γ-

            Κάποτε, ἔδωσε ὁ Θεὸς καὶ ὁ πόλεμος ἐτελείωσε. Καὶ μέσα ἀπὸ τὰ ἐρείπια καὶ τὶς στάχτες καὶ τὰ αἵματα ποὺ ἄφησε πίσω του, γεννήθηκε τὸ ἐλεύθερο, ἀλλὰ μικρό, τότε, Ἑλληνικὸ Κράτος. Εἶναι, ὅμως, χαρακτηριστικό, ὅτι ὅλοι ἤ σχεδὸν ὅλοι, ὅσοι εἶχαν πρωταγωνιστήσει στὸν ἐπικὸ ἐκεῖνο  Ἀγῶνα εἶχαν μείνει φτωχοί. Κάποιοι ἔγιναν καὶ ζητιάνοι γιὰ νὰ ἐπιβιώσουν, ὅπως ὁ ἥρωας Νικηταρᾶς καὶ ἄλλοι. Ἔτσι, ὅταν ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας ἔγινε ὁ πρῶτος Κυβερνήτης τῆς Ἑλλάδος, μιλῶντας στὴν Δ΄ Ἐθνοσυνέλευση (11 Ἰουλίου 1829, στὸ Ἄργος) εἶπε ἀνάμεσα στὰ ἄλλα καὶ αὐτά : «Ὅσοι ἐξ ὑμῶν συμμετάσχουν εἰς τὴν Κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λαμβάνουν μισθοὺς ἀναλόγους μὲτὸν βαθμὸν τοῦ ὑπουργήματός των, ἀλλ' ὅτι οἱ μισθοὶ οὗτοι πρέπει νὰ ἀναλογοῦν μὲ τὰ χρηματικὰ μέσα, τὰ ὁποῖα ἔχει ἡ Κυβέρνησις εἰς τὴν ἐξουσίαν της». Καὶ τελείωσε τὴν ὁμιλία του μ' αὐτὴ τὴν βαρυσήμαντη δήλωση : «Ἀρνοῦμαι νὰ ἐγγίσω μέχρι καὶ τοῦ ὀβολοῦ τὰ δημόσια χρήματα ἐνῷ εὑρισκόμεθα ἐν μέσῳ ἐρειπίων καὶ ἀνθρώπων βυθισμένων εἰς ἐσχάτην πενίαν». «Ἡ Ἑλλὰς δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ διατηρῇ ἄρχοντας μὲ ἐπιχορηγήσεις», σημειώνει χαρακτηριστικὰ ὁ ἐθνικός μας Ἱστορικὸς Κων/ντῖνος Παπαρρηγόπουλος.

-Δ-

            Σήμερα, ὅμως, ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, τὶ βλέπουμε καὶ τὶ ζοῦμε, 191 χρόνια μετὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 ; Βλέπουμε καὶ ζοῦμε τὴν ἀγαπημένη μας Πατρίδα, τὴν Ἑλλάδα, νὰ ἔχῃ καταντήσει ὁ φτωχὸς συγγενὴς τῆς Εὐρώπης, ἡ ὁποία, «χωρὶς περίσκεψη, χωρὶς αἰδῶ», ταπεινώνει συνεχῶς τὸν Ἑλληνικὸ Λαό, τὸν ὁποῖο ἕνα μέρος τοῦ πολιτικοῦ κόσμου ὡδήγησε στὰ ὅρια τῆς φτώχειας καὶ τῆς κοινωνικῆς συμφορᾶς. Ἀλλὰ ἐνῷ  ὁ Λαός μας ζῇ αὐτὲς τὶς τραγικὲς καταστάσεις, ποὺ μέχρις ἑνὸς σημείου θυμίζουν τὴν φοβερὴ γερμανικὴ κατοχή (1941-1944), κάποιοι ἀπὸ τοὺς ἄρχοντες τοῦ Τόπου (Βουλευτές, Ὑπουργοὶ καὶ ἄλλοι παρατρεχάμενοι) ἀπολαμβάνουν μισθοὺς ἡγεμονικοὺς «εὐφραινόμενοι καθ' ἡμέραν λαμπρῶς», κατὰ τὴν εὐαγγελικὴ ἔκφραση, καὶ δείχνουν νὰ μὴ τοὺς πολυνοιάζει τὸ γεγονὸς ὅτι ὅπου ἐμφανίζονται γίνονται ἀντικείμενα τῆς ἔντονης λαϊκῆς ἀποδοκιμασίας. Πάντως, πιστεύουμε ὅτι θὰ ἦταν καλὸ καὶ ὠφέλιμο νὰ σκύψουν στὶς σελίδες τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως καὶ νὰ μιμηθοῦν τοὺς σεμνοὺς ἐκείνους ἥρωες, ποὺ τὰ ἔδωσαν ὅλα γιὰ τὴν Πατρίδα καὶ πολλοί - ὅπως εἴπαμε - πέθαναν στὴν «ψάθα». Νὰ μιμηθοῦν, πρὸ παντός, τὸν γενναῖο καὶ σεμνὸ Κυβερνήτη Ἰωάννη Καποδίστρια. Καὶ νὰ ἀναλογισθοῦν τὴν εὐθύνη τους γιὰ τὸ σημερινὸ κατάντημα τῆς Χώρας , ὥστε νὰ σέβωνται τὸν μόχθο καὶ τὸν ἱδρῶτα τοῦ Λαοῦ μας. Γιατὶ δὲν μπορεῖ ἕνας Βουλευτής, γιὰ παράδειγμα, νὰ παίρνῃ μηνιαῖο μισθὸ 6.000 ΕΥΡΩ, μὲ πλῆθος «ἀβάντες», κι' ἕνας μεροκαματιάρης, ἕνας πολύτεκνος, ἕνας συνταξιοῦχος νὰ ὑποχρεώνεται νὰ ζῇ μὲ «ψίχουλα» καὶ νὰ εἶναι τὸ εὔκολο θῦμα στὴν φορομπηχτικὴ μανία τῆς Πολιτείας.

-Ε-

            Ἀλλά, ἄς διώξουμε αὐτὲς τὶς μελαγχολικὲς σκέψεις. Σήμερα, «γιορτάζει ἡ Παναγιά, γιορτάζει κι' ἡ Πατρίδα». Ἄς χαροῦμε τὴν πανηγυρικὴ Θεία Λειτουργία, τὴν μαθητικὴ καὶ στρατιωτικὴ παρέλαση, κι' ἄς ὑψώσουμε τὸν νοῦ καὶ τὴν καρδιά μας πρὸς τὰ ἄνω, πρὸς τον Ἅγιο Θεό, ἀπὸ τὸν Ὁποῖο καὶ μόνο θὰ ἔλθῃ ἡ σωτηρία καὶ ἡ ἐθνική μας λύτρωση. Ἄς σκεφθοῦμε, ἀκόμη, τοὺς Βορειοηπειρῶτες καὶ τοὺς Κυπρίους ἀδελφούς, κι' ἄς προσευχώμαστε γιὰ τὴν ἐθνική τους ἀποκατάσταση.

            Χρόνια πολλά, καλὰ καὶ ἅγια, χρόνια εὐλογημένα, γιὰ σᾶς, τὶς οἰκογένειές σας, τὰ παιδιά σας καὶ ὁλόκληρο τὸν κόσμο, Κι' ὅπως λέει ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης, «ἄν θέλωμεν τὸ λίγο νὰ γένῃ μεγάλον, πρέπει νὰ λατρεύωμεν Θεόν, ν' ἀγαπᾶμε Πατρίδα · νἄχωμεν ἀρετή, καὶ τὰ παιδιά μας νὰ τὰ μαθαίνωμεν γράμματα καὶ ἠθική». Ἐπὶ δὲ τούτοις, Διατελῶ

Διάπυρος πρὸς Χριστὸν εὐχέτης

Ο   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ