Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου 2010

Προσφώνηση Σεβ. κ.κ. Ἀνδρέου στὶς Ἐκδηλώσεις γιὰ τὸν Γράμμο (29.08.2010)

Προσφώνησις Μητροπολίτου Κονίτσης κ.ΑΝΔΡΕΟΥ
 ες τάς κδηλώσεις πί τή 61η πετείω
τς συντριβς τν Κομμουνιστν ες Γράμμον (1949)
Βούρμπιανη, Κυριακή, 29η Αγούστου 2010

-Α-
            Κατ’ ἀρχὴν νὰ συγχαρῶ ὅλους τοὺς ὁμιλητὲς, οἱ ὁποῖοι μίλησαν ἀπὸ τὴν καρδιά τους καὶ μὲ τὴν καρδιά τους. Ἐγὼ λίγες σκέψεις ἁπλές θὰ σᾶς πῶ. Νὰ χαιρετίσω ἐν πρώτοις,  λους σς, πού πεβλήθητε στόν κόπο νά λθετε μέχρι τήν Βούρμπιανη, στίς πώρειες το Γράμμου. Καί λθατε, ἀλλὰ καὶ ἤλθαμε, χι γιά τουρισμό, λλά γιά νά τιμήσουμε τὶς θυσίες τῶν ἡρώων τοῦ Γράμμου  τν γενναίων παιδιν το θνικο μας Στρατο, πού μέ τόν τιτάνιο γῶνα τους καί τήν θυσία τς ζως τους δωσαν, σάν σήμερα, τό τελειωτικό καί συντριπτικό χτύπημα ναντίον το ξενοκίνητου κομμουνισμο.
          λήθεια! Τό τί θά εχε συμβε, ν, « μή γένοιτο», νικοσαν ο «κατσαπλιάδες» σ’ κενες τίς μάχες ; Μπορε καθένας μας νά τό φαντασθε. Θά εχαμε γίνει πως ο χρες τν βορείων συνόρων τῆς πατρίδος μας, πού γιά δεκαετίες ζησαν μέσα στήν βία καί στήν καταπίεση, στόν τρόμο, στίς φυλακίσεις, στήν πείνα καί στήν πέραντη δυστυχία. μως, Θεός καί Θεοτόκος μς φύλαξε καί μς σωσε πό ατό τό δυσώπητο κακό. Δόξα τ Θε!
-Β-
            Τελευταία, εδα να ραμα. Εδα νά νεβαίνω στόν Γράμμο πό μία πλατειά λεωφόρο σύγχρονων προδιαγραφν, καί σέ λίγη ρα νά βρίσκομαι στό μνημεο. Γυρνάω τό βλέμμα μου γύρω – γύρω. Καί βλέπω: Βλέπω κι κούω μουσικές μπάντες. Βλέπω τόν Πρόεδρο τς Δημοκρατίας, τήν Κυβέρνηση, τήν ντιπολίτευση. Βλέπω τοὺς ἄκαπνους ἄσους τῆς ἀντίστασης « τοὺς ντιστασιακούς», βλέπω σους πραν «δωράκια» τν 500.000.000 δρχ., σους χουν συστηματικά λεηλατήσει τά δημόσια ταμεα, βλέπω τήν «νομενκλατούρα» τς «χλιδς καί τς ρπαχτς»…
            Βλέπω καί διερωτμαι. Γιατί λοι ατοί μαζεύτηκαν στόν Γράμμο; Γιά νά τιμήσουν τούς δοξασμένους νεκρούς ;  Γιά νά ζητήσουν συγγνώμη, πο τόσα χρόνια τοὺς ξέχασαν, ν δέν παρέλειπαν νά τιμον τούς Ζαχαριάδηδες, τούς καπετάν Γιώτηδες, κόμη κι ατόν τόν αμοσταγ ρη Βελουχιώτη; Γιατί; μως, πάντηση δέν πρα. Γιατί πως σς επα ραμα ταν μλλον, μία κρυφή μου πιθυμία ταν, νά δ τό θνος νωμένο καί μονοιασμένο νά γονατίζει ελαβικά καί νά τιμ τήν πέρτατη θυσία τν παιδιν τς λλάδος, πού ματαίωσαν τά σχέδια το ξενόδουλου κομμουνισμο γιά τήν λληνική μας Πατρίδα.
-Γ-
            Χθὲς πῆγα στὸ μνημεῖο τοῦ Γράμμου. Δὲν ἦταν λεωφόρος ὁ δρόμος. Ἦταν κακοτράχαλος, καὶ θὰ σᾶς ἔλεγα ὅτι «κάθε πέρυσι καὶ καλύτερα» ἦταν. Κακοτράχαλος καὶ σὲ πολλὰ σημεῖα καὶ ἐπικίνδυνος. Ὅμως ὁ Γράμμος, μέ τόν πικίνδυνο χωματένιο δρόμο του, μένει σιωπηλός καί πιβλητικός. Σὲ ὑποβάλλει ὅταν πηγαίνεις. Καί μή τό θεωρήσετε περβολή ατοπροβολή ατό πού θά π: Σέ τούτους τούς ρημους τόπους, ἐδῶ στὴν περιοχή μας,  καί στούς σημερινούς δίσεκτους καιρούς, μόνος πού χει πομείνει, γυρίζοντας, πό χωριό σέ χωριό γιά νά μψυχώνει τούς λάχιστους κατοίκους καί τά στρατευμένα παιδιά τς λλάδος, που πάρχουν τά λάχιστα φυλάκια, εναι Μητροπολίτης μέ τούς καλούς συνεργάτες του. Εναι ἀκόμη νωση τν ποστράτων ξ/κν το Στρατο μας, πως καί σύνδεσμος τν φέδρων ξ/κν το Νομο ωαννίνων, λιγάριθμη στυνομία τς περιοχς μας, ο συνοριακοί φρουροί καθὼς καί τό πυροσβεστικό σμα, πού μς παραστέκονται. Ατοί εμαστε λοι κι λοι σέ τοτο τόν τόπο.
             μως, προσωπικς, δέν χάνω τό κουράγιο μου. Τήν γωνιστική σημαία δέν τήν χω ποστείλει. Μέ τό πνεμα τς καλοπεράσεως καί τς εδαιμονίας δέν χω συμβιβασθε. Κι ταν μέ ρωτνε κάποιοι καί μο λένε «τί κάνετε;», παντ: «Φωνάζω, φωνάζω πρός κάθε κατεύθυνση, πρός τήν Πολιτεία καί τήν κάθε μορφς γεσία τς Πατρίδος μας, μήπως καί ξυπνήσουν πό τόν πνο τς διαφορίας καί το «χαδερφισμο». Αὐτὸ κάνω, φωνάζω.
            Καί πρέπει νά σς π, τι γιά μένα καὶ γιὰ τοὺς συνεργάτες μου, δέν πάρχει πουργεο Παιδείας (σκέτο) καί πουργεο μυνας (σκέτο κι ατό). πάρχει πουργεο θνικς Παιδείας καί πουργεο θνικς μύνης.Γιά μᾶς δέν πάρχουν «γκρίζες ζνες» στό Αγαο. πάρχει τό λληνικό ρχιπέλαγος. πάρχει Θράκη, τό Οκουμενικό Πατριαρχεο, Βόρειος πειρος λληνική, Κύπρος καί που γῆς πόδημος λληνισμός.
             Γιά μένα πάρχουν ο στρατιωτικές παρελάσεις, μέ τίς νδοξες πολεμικές σημαες, μέ τά ρματα μάχης καί τά σύγχρονα πλικά συστήματα. πάρχει τό Ναυτικό μας καί ἡ Ἀεροπορία μας, ἡ ὁποῖα ἔχασε προσφάτως δύο λεβέντες ἀξιωματικοὺς στὸ γνωστό ἀτύχημα. Αὐτὰ τὰ παιδιὰ, οἱ ἀξιωματικοὶ τῆς Ἀεροπορίας, κάθε μέρα παίζουν τὴν ζωή τους «κορώνα - γράμματα» γιὰ νὰ ἀναχαιτήσουν τὴν τουρκικὴ προκλητικότητα καὶ ἱταμότητα. Καὶ ἔρχεται ἡ Πολιτεία , ὅπως ἐλέχθη καὶ προηγουμένως, νὰ τοὺς ἐλλαττώσει τοὺς μισθοὺς καὶ τὰ ἐπιδόματα. Αἴσχος, ντροπὴ στὴν Πολιτεία ποὺ συμπεριφέρεται ἔτσι στὰ παιδιά της.             Πρὶν ἀπὸ λίγο καιρό, διαμαρτυρήθηκα ντόνως στήν κυβερνητική πόφαση νά καταργηθον λα ατά γιά λόγους δθεν οκονομίας, πως καί ο δεξιώσεις τν πρεσβειν μας στό ξωτερικό, μέ τήν εκαιρία τν θνικν μας ορτν. Καί επα σὲ κάποιους  ρμοδίους: Καλά, τόσο μεγάλο ξοδο εναι νά δώσετε να μικρό γλυκό κι να ποτό ναψυκτικό στούς πισκέπτες πο θά λθουν νά τιμήσουν τήν λλάδα; Ατό εναι ντροπή καί νά τό σκέπτεται κανείς. Διερωτμαι: ραγε ο θυσίες τν παλικαριν το Γράμμου γιναν γιά νά ποβαθμίζουμε μες ο νεοέλληνες μέ τόση λαφρότητα τίς θνικές μας πετείους, ταν, μάλιστα, ο γειτονικοί μας λαοί, πού ποβλέπουν τήν λλάδα, γιορτάζουν καί πανηγυρίζουν γιά γεγονότα ποὺ κατά καιρούς πλήγωσαν μάτωσαν τήν θνική μας φιλοτιμία;
            Ἀλλὰ δόξα τῷ Θεῷ.Ἦρθε μία νεαρή δασκάλα, μία λληνόψυχη καί λεοντόψυχη πειρωτοπούλα, Χαρά Νικοπούλου, ἦλθε νά διακηρύξει τήν λληνικότητα τς Θράκης καί νά τά βάλει μέ τήν σφηκοφωλιά το πουργείου μαθείας καί θεΐας, εἶναι τὸ Ὑπουργεῖο τὸ πάλαι ποτέ Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων, γιά νά μς διδάξει αὐτὴ ἡ κοπελίτσα, ποὺ ὅταν τὴν βλέπεις δὲν τὴν παίρνεις καὶ τὸσο πολὺ ὅτι εἶναι τόσο λεοντόψυχη, μιὰ μικροκαμωμένη κοπελίτσα εἶναι, ἦλθε λοιπὸν νὰ μᾶς διδάξει τι ν θέλουμε νά πιζήσει ατός τόπος παιτεται νά ντιστεκόμαστε σέ ποιους, μέ τίς δέες καί τίς νέργειές τους πονομεύουν τήν λληνική μας Πατρίδα.
             λλά χω καί κάποιους κόμη πού συμπαραστέκονται στήν γωνία μου. Εναι τά νιάτα τς Σ.Φ.Ε.Β.Α. (Συντονιστικς Φοιτητικς νώσεως Βορειοηπειρωτικο γώνα), πού γωνίζονται γιά νά μένει νοιχτό τό θνικό θέμα τς Βορείου πείρου. Εναι κε, στήν ξοδο, μέ λίγο πίκαιρο λικό, καὶ κάποιο βιβλίο ποὺ εἶναι ἀφιερωμένο στὸν Μητροπολίτη Σεβαστιανό. Νά περάσετε, νά δετε καί νά πάρετε, μέ τήν βεβαιότητα, τι δέν πηγαίνει χαμένο οτε να σέντ. Ὅλα διατίθονται γιὰ τὸν ἀγῶνα τῆς Βορείου Ἠπείρου.μες, πως τό γνωρίζετε, δέν χουμε προσβάσεις οτε στόν δημόσιο κορβανά, οτε στήν Siemens, οτε στά μόλογα, οτε στίς τράπεζες τς λβετίας, οτε στίς περάκτιες ταιρεες. λαός μς στηρίζει καί λοι σοι μέ γωνία παρακολουθον τήν ερή πόθεση το Βορειοηπειρωτικο ζητήματος. Μέσα στήν ταραγμένη ποχή μας, που κυριαρχε λοφροσύνη, τά ναρκωτικά, βία καί ναρχία, εναι σπουδαο πράγμα νά πάρχουν νιάτα πού μάχονται εσυνείδητα καί γενναία γιά τά θνικά θέματα.Νά περάσετε, λοιπόν. Νὰ σᾶς πῶ καὶ κάτι ; Νὰ μὴν τοὺς πεῖτε τίποτα. Κι ἄν θέλετε καὶ νὰ μὴν πάρετε τίποτα.  Νά τούς δετε, νὰ τοὺς χαμογελάσετε, καὶ ἄν τὸ λέει ἡ καρδιά σας, καὶ εἶμαι βέβαιος ὅτι τὸ λέει, νὰ τοὺς πεῖτε «μπράβο παιδιά» .  Νά τούς συγχαρετε καί νά τούς τονώσετε τό φρόνημα. Διότι  «Τά νιάτα, ὅπως εἶπε ἕνας ξένος ποιητής,  εναι πλασμένα γιά τόν ρωϊσμό». Φτάνουν πιὰ τὰ νιάτα μὲ τὰ ναρκωτικά, τὰ νιάτα τῆς ἀναρχίας, ἄς ὑπάρξουν καὶ κάποια νιάτα ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὰ ἐθνικὰ θέματα.
             Λοιπόν, δέλφια μου συνέλληνες, ψηλά ο καρδιές. Γράμμος μένει ρθιος. Μς περιβάλλει νέφος μαρτύρων καί ρώων. δ ζε ρθοδοξία καί λλάδα. δ πάρχει καί μς καθοδηγε σεπτή μορφή το θρυλικο Μητροπολίτου ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ. Γιατί, πρέπει νὰ ξέρετε, ταν φύσηξαν ντίθετοι νεμοι, πού θελαν νά σβήσουν τό φς το Γράμμου καί νά καταργήσουν τόν ορτασμό καί τό νόημά του, ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ ταν, πού ψωσε τό γιγάντιο νάστημά του καί διέλυσε λα τά νόσια σχέδια κείνων, ο ποοι θελαν καί πεδίωκαν νά παραδοθε Γράμμος στήν λήθη καί στήν σιωπή. Στὸν Σεβαστιανὸ λοιπόν, ἁρμόζει τὸ χειροκρότημα, ὄχι σ’ ἐμένα. Τὸν Σεβαστιανὸ νὰ χειροκροτήσετε. Κι διάδοχός του, αὐτὸς ποὺ σᾶς μιλάει τώρα, προσπαθώντας νά βαδίζει στά χνη το μεγάλου Προκατόχου του, σς πόσχεται τι μέ τήν βοήθεια το Θεο, ὄχι μὲ τὶς δικές του δυνάμεις, θά συνεχίσει νά γωνίζεται τόν καλόν γώνα γιά τόν Χριστό καί γιά τήν λλάδα. σο ζ καί ναπνέω, θά μέ βρίσκετε δ. Θά συναντώμεθα δ. Καί λοι μαζί θά στέλνουμε παντο τό λπιδοφόρο μήνυμα: Γράμμος ζε. Κι λλάδα θά ζε καί θά μεγαλουργε.
Ἀδελφοί συνέλληνες, Ζήτω λλάδα μας. Ο ρωϊκοί νεκροί μας, θάνατοι!

Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής καί Κονίτσης ΑΝΔΡΕΑΣ