Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς ὑπῆρξε ἡ στέρεη βάση γιά τήν ἔναρξη τῆς Μεγάλης Ἐθνικῆς μας Ἐπαναστάσεως πρίν ἀπό διακόσια (200) χρόνια.

 

 

 Ἀριθ. Πρωτ. 621

               

  Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 19ῃ Αὐγούστου 2021

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 236^ῃ

Θέμα:  Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός: Ἱερομάρτυς – Ἐθναπόστολος (1714-1779)

 

     Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, 

      -Α-

      Συμπληρώθηκαν, φέτος, διακόσια χρόνια ἀπό τήν ἔναρξη τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821. Μέ τήν εὐκαιρία αὐτή, πού γεμίζει μέ ἐθνική ὑπερηφάνεια ὅλο τόν Ἑλληνισμό, ἀρκετές ἐκδηλώσεις ἐπραγματοποιήθηκαν, πολλά ἐγράφησαν καί θά γραφοῦν κι’ ἄλλα. Λίγοι, ὅμως, ἀναφέρθηκαν στά γραπτά τους στόν Ἅγιο Κοσμᾶ τόν Αἰτωλό, ὁ ὁποῖος, κατά κοινή ὁμολογία, μαρτύρησε γιά τήν Ὀρθόδοξη Πίστη του, ἀλλά καί ὑπῆρξε ἡ στέρεη βάση γιά τήν ἔναρξη τῆς Μεγάλης Ἐθνικῆς μας Ἐπαναστάσεως πρίν ἀπό διακόσια (200) χρόνια.

 

-Β-

        Ὁ 18ος αἰώνας, κατά τόν ὁποῖο γεννήθηκε καί ἔδρασε ἱεραποστολικά ὁ Ἅγιός μας, βρῆκε ὁλόκληρο τόν Ἑλληνικό χῶρο νά ζῇ κάτω ἀπό τήν ἀνυπόφορη τυραννία τῶν Τούρκων. Ἐκεῖνο δέ πού κόστιζε ἰδιαίτερα στούς ραγιάδες, ἦταν κυρίως ἡ ἀλλαξοπιστία στήν ὁποία ὑποχρεώνονταν ἀπό τούς δυνάστες: Δηλαδή, νά ἀρνηθοῦν τήν ὀρθόδοξη πίστη τους καί νά ἀσπαστοῦν τόν μωαμεθανισμό. Κάποιες φορές, ἡ ἀλλαξοπιστία γινόταν μέ τήν θέληση τῶν ἴδιων τῶν ὑποδούλων, προκειμένου νά ἀποφύγουν τήν ἀβάσταχτη φορολογία, τήν ἁρπαγή τῶν παιδιῶν τους, ἀκόμη καί τόν θάνατό τους, ἀφοῦ οἱ Τοῦρκοι ἦσαν εὔκολοι στό νά θανατώνουν τούς γκιαούρηδες μέ ἀσήμαντες ἤ καί ἀνύπαρκτες αἰτίες …

 

-Γ-

      Βέβαια οἱ ἑκούσιοι ἐξισλαμισμοί δέν ἦσαν πολλοί, ἰδιαίτερα στήν νότια Ἑλλάδα, ὅπου τά πράγματα ἦσαν πιό χαλαρά. Ἐκεῖ, ὅμως, πού ὁ Ἑλληνισμός διέτρεχε θανάσιμο κίνδυνο ἦταν στήν Ἥπειρο καί, μάλιστα, στό τμῆμα της ἐκεῖνο, πού σήμερα ὀνομάζεται Βόρειος Ἤπειρος. Ἐκεῖ, οἱ Ἕλληνες ἐδοκίμαζαν ἀφόρητες πιέσεις ἀπό τούς Τούρκους, ὥστε πολλοί, χωρίς νά τό θέλουν, γινόντουσαν μωαμεθανοί, γιά νά γλυτώσουν τά χειρότερα. Ἔτσι, ὁλόκληρες περιοχές ἀλλαξοπιστοῦσαν. Αὐτό, ὅμως, εἶχε σάν ἀποτέλεσμα, σύντομα νά χάνουν καί τήν ἐθνική – ἑλληνική τους ταυτότητα, γεγονός πού προκαλοῦσε θανάσιμη αἱμορραγία στόν Ἑλληνισμό. Ὁ κίνδυνος ἦταν τρομακτικός.

-Δ-

      Ἀλλά, τότε, ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι» (Α΄ Τιμ. β΄ 4), ἔστειλε τόν Ἅγιο Κοσμᾶ τόν Αἰτωλό, γιά νά κηρύξῃ Χριστόν καί Ἑλλάδα. Ἀκούραστος, μέ τέσσερις μεγάλες περιοδεῖες, γύρισε ὅλη τήν περιοχή, κυρίως τῆς Βορείου Ἠπείρου. Δίδαξε στούς σκλάβους Ἕλληνες, ὅτι «ψυχή καί Χριστός σᾶς χρειάζεται». Τούς ἔμαθε νά μπολιάζουν τά ἄγρια δένδρα καί νά καλλιεργοῦν συστηματικά τήν γῆ · νά χτίζουν σχολεῖα · νά μιλᾶνε μόνο Ἑλληνικά · νά ἔχουν ἀγάπη καί καλωσύνη μεταξύ τους · νά κάνουν τά παζάρια τό Σάββατο καί ὄχι τήν Κυριακή, ὥστε νά μποροῦν νά ἐκκλησιάζωνται · καί, πρό παντός, ἔπεισε τόν λαό, πού στέναζε κάτω ἀπό τόν βαρύ τουρκικό ζυγό, ὅτι τό «ποθούμενο» θά ἔλθῃ ὁπωσδήποτε. Γι’ αὐτό, καί ἀρκετές ἀπό τίς προφητεῖες του ἀναφέρονταν ἀκριβῶς στό «ποθούμενο», πού δέν ἦταν ἄλλο ἀπό τήν ἐλευθερία.

-Ε-

     Αὐτή, λοιπόν, ἡ προσμονή τῶν ραγιάδων κρατήθηκε ζωηρή, στήν μέν Νότια Ἑλλάδα μέχρι τό 1821, ὁπότε ἄρχισε ἡ Μεγάλη Ἐθνική Ἐπανάσταση, στήν δέ Βόρεια Ἑλλάδα, μέχρι τό 1912 – 1913, ὅταν, μέ τούς Βαλκανικούς Πολέμους ἐλευθερώθηκαν ἡ Μακεδονία, ἡ Ἤπειρος καί, ἀργότερα, ἡ Θράκη.

     Γι’ αὐτό, ἀκριβῶς, καί ἡ ἀκριτική μας Ἐπαρχία τιμᾷ ἰδιαιτέρως τόν Ἅγιο Κοσμᾶ.  Ἔτσι,  κι’ ἐφέτος, στόν φερώνυμο περικαλλῆ Ναό, στήν Κόνιτσα, θά πραγματοποιηθοῦν, σύν Θεῷ, οἱ ἀκόλουθες ἐκδηλώσεις, μέ τήν συμμετοχή τῶν Ἱεραρχῶν τῆς Ἠπείρου:

     α) Τήν Δευτέρα, 23 Αὐγούστου 2021 (παραμονή τῆς Ἑορτῆς), στίς 7 μ.μ., θά ψαλῇ ὁ Μέγας Ἑσπερινός.

     β) Τήν Τρίτη, 24 Αὐγούστου 2021 (κυριώνυμη ἡμέρα τῆς μνήμης τοῦ Ἁγίου), θά τελεσθῇ Ἀρχιερατική Θεία Λειτουργία.

     Δέν γνωρίζουμε, ἀκόμη, ἄν θά πραγματοποιηθῇ, μετά τόν Ἑσπερινό, ἡ καθιερωμένη Λιτανεία, λόγῳ Covid – 19. Ἴδωμεν.

      Εὔχομαι ἐγκαρδίως, ὁ Ἅγιός μας νά ἐμπνέῃ καί νά φωτίζῃ ὅλους.

Διάπυρος πρός Χριστόν εὐχέτης

 

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης ΑΝΔΡΕΑΣ

Δυνατή Ὁλονύκτια Προσευχή στήν Παναγία, ὥστε νά «σαλευθῇ» ὁ τόπος.

         

           

             Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

 

           Ὁ Αὔγουστος μᾶς ὁδηγεῖ πρός τήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ἡ ὁποία εἶναι ἡ κατ’ ἐξοχήν ἑορτή τῆς Παναγίας μας. Αὐτή τήν ἑορτή, ἰδιαίτερα ἐφέτος, τήν ἔχουμε ὅλοι μας μεγάλη ἀνάγκη. Γιατί, κακά τά ψέματα, ὅλους αὐτούς τούς μῆνες πού προηγήθηκαν, ἕνα σημαντικό μέρος τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων ἔχει κάπως ξεκόψει ἀπό τήν Μητέρα μας Ἐκκλησία. Κι’ αὐτό, ὄχι γιά λόγους ἀπιστίας, ἀλλά ἐξ αἰτίας τοῦ μεγάλου φόβου, πού ἔχει προκαλέσει ἡ πανδημία τῆς ἀσθένειας τοῦ κορωνοϊοῦ στήν Πατρίδα μας καί σ’ ὁλόκληρο τόν κόσμο. Μέ τίς συνεχεῖς καί, κάποτε, ἀκατανόητες ὑποδείξεις καί ἐντολές τῆς Πολιτείας, οἱ Ναοί μας ἔχουν σχεδόν ἀδειάσει. Οὔτε ἡ Θεία Λειτουργία ἔχει συμμετοχή τῶν πιστῶν, οὔτε ἀκόμη οἱ κηδεῖες καί τά μνημόσυνα, πού ἄλλοτε συγκέντρωναν πολύ κόσμο.

             Ὅμως, εἶναι γεγονός ἀναμφισβήτητο, ὅτι χωρίς τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ὁ ἄνθρωπος μόνος του, μέ τίς δικές του ἀποκλειστικά δυνάμεις, ἐλάχιστα πράγματα μπορεῖ νά πετύχῃ, ὅπως ἔχει ἀποδείξει ἡ μακραίωνη πραγματικότητα καί πεῖρα. Χρειάζεται, ἑπομένως, ἡ ἄνωθεν βοήθεια, ὥστε νά ἀποδώσουν τά μέγιστα καί οἱ προσπάθειες τοῦ ἀνθρώπου. Κι’ αὐτή τή βοήθεια τήν ζητάει καί τήν λαμβάνει ὁ χριστιανός μέ τήν προσευχή.

            Εἶναι πολύ χαρακτηριστικό, γιά τήν προκειμένη περίσταση, ἕνα γεγονός, πού μᾶς ἀναφέρει τό ἱερό βιβλίο τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων (Πράξ. δ΄ 23-31). Μετά τήν Πεντηκοστή, οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι γεμᾶτοι μέ τήν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἄρχισαν νά κηρύττουν καί νά μιλᾶνε γιά τόν Χριστό. Εἶχαν, ὅμως, νά ἀντιμετωπίσουν ἐχθρούς φοβερούς, τούς ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι συνέλαβαν τόν Πέτρο καί τόν Ἰωάννη. Τότε, λοιπόν, οἱ πιστοί θυμήθηκαν, ὅτι πάνω ἀπό τούς ἐχθρούς ὑπῆρχε ὁ κραταιός Κύριος. Ἔτσι, ὅταν οἱ δύο Ἀπόστολοι ἐλευθερώθηκαν, ἔκαναν μαζί μέ τόν λαό τοῦ Θεοῦ, πού ἦταν συναγμένος «ἐπί τό αὐτό» θερμή προσευχή, μέ πίστη ἀκράδαντη. Δέν γνωρίζουμε πόση ὥρα διήρκεσε ἐκείνη ἡ προσευχή. Ξέρουμε, ὅμως, ὅτι εἶχε τόση δύναμη, ὥστε συγκλονίστηκε, «ἐσαλεύθη ὁ τόπος, ἐν ᾧ ἦσαν συνηγμένοι». Κι’ ἀφοῦ γέμισαν μέ Πνεῦμα Ἅγιο, συνέχισαν μέ ἀκατάβλητο θάρρος νά κηρύττουν τόν λόγο τοῦ Θεοῦ.

          Ἀκριβῶς, γι’ αὐτόν τόν λόγο, ἡ ἀκριτική Μητρόπολή μας ὀργανώνει καί φέτος τήν Ἱερά Ὁλονύκτια Ἀγρυπνία στήν πανάρχαια Μονή τῆς Παναγίας Μολυβδοσκέπαστης. Γιά νά δώσῃ σέ ὅλους μας τήν εὐκαιρία νά προσευχηθοῦμε. Ὄχι βιαστικά καί τυπικά, ἀλλά μέ πίστη καί μέ θέρμη. Σ’ αὐτό θά βοηθάῃ καί ἡ ἡσυχία τῆς νύχτας … Ἰδιαιτέρως νά παρακαλέσουμε τήν Παναγία νά φωτίσῃ τούς φοβισμένους χριστιανούς νά ξαναγυρίσουν στήν ζεστή ἀγκαλιά τῆς Μάνας Ἐκκλησίας, γιά νά βροῦμε πάλι τήν χαρά καί τήν εἰρήνη τῆς ψυχῆς. Γιά νά βρεθοῦμε ὁ ἕνας κοντά στόν ἄλλο χωρίς τό ἄγχος καί τόν τρόμο τοῦ κορωνοϊοῦ.

        Ἡ Ἀγρυπνία θά ἀρχίσῃ, σύν Θεῷ, στίς 9 τό βράδυ τῆς παραμονῆς, 14ης Αὐγούστου καί θά τελειώσῃ μέ τήν Θεία Λειτουργία γύρω στίς 5.30 τό πρωΐ, ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς. Ἀργότερα θά τελεσθῇ καί δεύτερη Θεία Λειτουργία.

Ἡ Παναγία μᾶς περιμένει. Θά σᾶς περιμένω κι’ ἐγώ. Καί μέ τήν βεβαιότητα, ὅτι θά ἀκούσετε τήν πρόσκληση τῆς Ἐκκλησίας σᾶς εὐλογῶ καί,

Διατελῶ

 

Διάπυρος πρός Χριστόν εὐχέτης

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης ΑΝΔΡΕΑΣ

 

Tό Ἔπος τοῦ 1940 – 41 συνεχίζει νά λάμπῃ στό στερέωμα.

                           

     

                              ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΔΡYΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ,  ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ  &  ΚΟΝΙΤΣΗΣ

 

 Ἀριθ. Πρωτ. 837

                       

 Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 18ῃ Ὀκτωβρίου 2020

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 231^ῃ

 

Θέμα:  Τό ἔπος 1940 – 41: Αἰώνια δόξα τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Οἰκουμένης

 

Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Α-

Στήν τρισχιλιόχρονη ἱστορία του, τό Ἑλληνικό Ἔθνος δέν βρέθηκε τόσο ἑνωμένο – σάν «μιά γροθιά» - ὅσο τήν στιγμή, πού «ὑποβρύχιο ἀγνώστου ἐθνικότητος» ἐτορπίλλισε, στό λιμάνι τῆς Τήνου, τό εὔδρομο τοῦ Πολεμικοῦ μας Ναυτικοῦ «ΕΛΛΗ», πού βρισκόταν ἐκεῖ, γιά νά ἀποδώσῃ τιμές στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, κατά τήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεώς Της, στίς 15 Αὐγούστου 1940.

Ἡ Κυβέρνηση, θέλοντας νά διατηρήσῃ τήν οὐδετερότητά της, ἐχαρακτήρισε τό ὑποβρύχιο «ἀγνώστου ἐθνικότητος». Κι’ αὐτό, ἐνῷ κρατοῦσε στά χέρια της τά θραύσματα τῶν τορπιλλῶν, πού ἔδειχναν τήν ταυτότητα τοῦ πλοίου – δολοφόνου: ΙΤΑΛΙΚΗ! 

 

-Β-

Ἀλλά τό ἔνστικτο τοῦ Λαοῦ μας κατάλαβε ἀπό την πρώτη στιγμή τήν πραγματικότητα. Καί κρύβοντας τόν πόνο του γιά τό πρωτοφανές ἐκεῖνο ἀνοσιούργημα, πίστευε ἀκράδαντα, ὅτι σύντομα θά ἔδινε τήν ἀπάντηση στούς θρασεῖς τολμητίες ἡ ὑβρισμένη «Παναγία τῆς Τήνου».

Ἔτσι, δέν ἦταν καθόλου παράξενο, ὅτι ὅταν τό πρωΐ τῆς 28^ης Ὀκτωβρίου 1940, οἱ σειρῆνες ἀνήγγελλαν τήν ἐπίθεση τῆς φασιστικῆς Ἰταλίας ἐναντίον τῆς Χώρας μας, καί οἱ καμπάνες τῶν Ἐκκλησιῶν καλοῦσαν τόν πληθυσμό σέ προσευχή, ὁ Λαός μας ξεχύθηκε στούς δρόμους, γιά νά διαδηλώσῃ τήν ἀπόφασή του ἤ νά ζήσῃ ἐλεύθερος ἤ νά πεθάνῃ γιά τήν Ἑλλάδα τήν πολυαγαπημένη Πατρίδα του.

 -Γ-

Κι’ ἐνῷ ὁ Λαός ἐπανηγύριζε στούς δρόμους τῆς Ἀθήνας καί τῶν μεγάλων πόλεων, κι’ οἱ φαντάροι μας «μέ τό χαμόγελο στά χείλη» βάδιζαν γιά τό Μέτωπο, οἱ Ἕλληνες, ὅλοι οἱ Ἕλληνες, ἔμεναν ἑνωμένοι κάτω ἀπό τήν ἄξια Ἡγεσία ἐκείνων τῶν καιρῶν. Ἡγεσία: πολιτειακή, πολιτική, στρατιωτική καί ἐκκλησιαστική. Ἐπί κεφαλῆς τοῦ Κράτους, ὁ Βασιλεύς Γεώργιος ὁ Β΄ ˙ Πρωθυπουργός ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς ˙ Ἀρχιστράτηγος, ὁ Ἀλέξανδρος Παπάγος. Καί Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος, ὁ ἀπό Τραπεζοῦντος Χρύσανθος Φιλιππίδης.

-Δ- 

Πραγματικά. Μιά Ἡγεσία ἀντάξια τῶν περιστάσεων, πού εἶχε ἔγκαιρα προετοιμάσει τό Ἔθνος, καθώς ὁ ὁρίζοντας στην Εὐρώπη εἶχε θολώσει καί εἶχε ἤδη ἀρχίσει, ἀπό τήν 1^η Σεπτεμβρίου 1939, ὁ Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Ἡ τότε Κυβέρνηση καί οἱ Ἡγήτορες τοῦ Στρατοῦ, σιωπηλά καί ἀθόρυβα, εἶχαν λάβει τά κατάλληλα μέτρα, ἐν τῷ μέτρῳ βεβαίως τοῦ δυνατοῦ, γιά τήν ἀντιμετώπιση τοῦ ἐχθροῦ, ὁ ὁποῖος, ἄλλωστε, δέν ἔκρυβε τίς προθέσεις του. Καί ἡ Ἐκκλησία, ὑπό τήν Ἡγεσία τοῦ μεγάλου ἐκείνου Ἀρχιεπισκόπου Χρυσάνθου, σκέπασε στοργικά κάτω ἀπό τίς φτεροῦγες της, «ὡς ἡ ὄρνις τά νοσσία ἑαυτῆς», τόν Λαό καί τόν Στρατό, ἀποδεικνύοντας γιά μιά ἀκόμη φορά, τήν μεγάλη ἀξία πού ἔχει ἡ ἑνότητα τῆς Πίστεως, καί ἡ συναλληλία Πολιτείας καί Ἐκκλησίας.

-Ε-

Ἔτσι ἁπλᾶ, ἀλλά ἀποφασιστικά, γράφτηκε τό Ἔπος τοῦ 1940 – 41, τό ὁποῖο εἶναι καί θά μένῃ αἰώνια δόξα τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Οἰκουμένης, ὅσο κι’ ἄν οἱ τότε σύμμαχοί μας παρασπόνδησαν καί κατάφωρα μᾶς ἀδίκησαν. Καί σήμερα οἱ Ἔνοπλες Δυνάμεις τῆς Χώρας ἀγρυπνοῦν ἀκλόνητες στίς ἐπάλξεις τοῦ Ἐθνικοῦ Χρέους. Καί ἄν, ὅ μή γένοιτο, τό ἀπαιτήσουν οἱ ταραγμένοι καιροί μας, τά σημερινά Ἑλληνόπουλα, πάλι «μέ τό χαμόγελο στά χείλη» θά ἀπαντήσουν στίς ὅποιες προκλήσεις. Γιατί τό Ἔπος τοῦ 1940 – 41 συνεχίζει νά λάμπῃ στό στερέωμα. Καί νά μᾶς δείχνῃ τόν δρόμο. Τόν δρόμο πού ὁδηγεῖ στό μεγαλεῖο καί στήν δόξα, καί πού θά συνεχίσῃ νά φωτίζῃ ὁλόκληρη τήν Οἰκουμένη.

 

Διάπυρος πρός Χριστόν εὐχέτης

 

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

 † Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης ΑΝΔΡΕΑΣ

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς πάντοτε ἐπίκαιρος.

 

   ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

      ΔΡYΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ,  ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ  &  ΚΟΝΙΤΣΗΣ

 

 

Ἀριθ.  Πρωτ.: 698                           

                              Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 17ῃ Αὐγούστου  2020

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  229η

ΘΕΜΑ: “Ὅ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός πάντοτε ἐπίκαιρος”.

 

Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Α-

Ὁ 18ος αἰώνας ἦταν ἰδιαίτερα σκληρὸς γιὰ τοὺς ραγιάδες, τοὺς σκλαβωμένους Ἕλληνες στὸν Τοῦρκο δυνάστη. Ἰδιαίτερα τὸ δεύτερο μισὸ τοῦ 18ου αἰώνα ἦταν, ὄχι μόνο σκληρό, ἀλλὰ καὶ πολὺ ἐπικίνδυνο γιὰ τὴν χριστιανικὴ πίστη τῶν ὑποδούλων. Ἡ ἀπέραντη φτώχεια, ἡ δυστυχία, τὸ ἀβέβαιο παρὸν καὶ τὸ σκοτεινὸ μέλλον, ἔκανε πολλοὺς νὰ ἀρνοῦνται τὴν Ὀρθοδοξία καὶ νὰ ἐντάσσωνται στὸ Ἰσλάμ. Νόμιζαν, ὅτι ἔτσι θὰ γλύτωναν τὴν ζωή τους καὶ τήν, μικρὴ πάντως ἤ καὶ ἀσήμαντη, περιουσία τους. Κι’ ὅτι θὰ βοηθοῦσαν τὰ παιδιά τους νὰ βροῦν μιὰ θέση στὸν ἥλιο ...

-Β-

Ὅλα αὐτά, βέβαια, δὲν ἦταν πάντοτε κατορθωτά. Τὶς περισσότερες φορές, ἐπειδὴ οἱ Ἀγαρηνοὶ ἔβλεπαν μὲ καχυποψία τοὺς ἐξωμότες, οἱ τελευταῖοι αὐτοί, συχνὰ ἔχαναν ὄχι μόνο τὶς ὅποιες περιουσίες τους, ἀλλὰ καὶ τὴν ἴδια τὴν ζωή τους. Τὸ Ἰσλάμ, ὅπως ἄλλωστε τὸ βλέπουμε καὶ στοὺς καιρούς μας, ἦταν καὶ παραμένει μιὰ θρησκεία ποὺ καλλιεργεῖ τὸ ἀδιάλλακτο μῖσος στοὺς μὴ μουσουλμανικοὺς λαούς. Τὸ χειρότερο, ὅμως, ἦταν ὅτι οἱ ἐξωμότες, μαζὶ μὲ τὴν πίστη τους, ἔχαναν καὶ τὴν ἐθνικὴ - τὴν Ἑλληνική τους συνείδηση. Ἔτσι, διαγραφόταν ἕνας θανάσιμος κίνδυνος γιὰ τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος. Δηλαδή, ὁλόκληροι πληθυσμοὶ νὰ παύσουν νὰ θεωροῦν τοὺς ἑαυτούς των Ἕλληνες.

-Γ-

Ὁ κίνδυνος αὐτὸς ἦταν ἰδιαίτερα ὑπαρκτὸς στὸν χῶρο τῆς Βορείου Ἠπείρου, ἐπειδή, ἴσως ἐκεῖ, ἡ πίεση ποὺ δεχόταν οἱ ραγιάδες ἦταν πιὸ ἰσχυρή. Γι’ αὐτὸ ἔπρεπε νὰ ὑπάρξῃ κάποια ἀντίδραση, ὥστε νὰ σταματήσῃ αὐτὴ ἡ αἱμορραγία τοῦ Ἔθνους. Διότι κίνδυνος ὑπῆρχε νὰ χαθῇ γιὰ πάντα ἕνα ζωντανὸ κομμάτι τοῦ Ἑλληνισμοῦ.

Ἡ Πρόνοια, ὅμως, τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀγρυπνοῦσε, ἔστειλε ἐκεῖνες ἀκριβῶς τὶς κρίσιμες στιγμές, τὸν Πατροκοσμᾶ τὸν Αἰτωλό. Ἕναν ἄνθρωπο, μὲ πίστη σὰν βράχο, μὲ ζῆλο φλογερό, μὲ θέληση ἀνυποχώρητη, μὲ ἀπέραντη ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστό, τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη καὶ τοὺς σκλάβους ἀδελφούς του. Πραγματοποίησε τέσσαρες μεγάλες περιοδεῖες σ’ ὅλη τὴν Ἑλληνικὴ ἐπικράτεια, ἰδιαίτερα στὸν χῶρο τῆς Βορείου Ἠπείρου. Μὲ μεγάλα ἐμπόδια, μὲ δυσκολίες πολλές. Ληστές, ἀλβανοί, Τοῦρκοι, Ἑβραῖοι, δημιουργοῦσαν συνεχῶς προσκόμματα στὸ ἱεραποστολικὸ ἔργο τοῦ Ἁγίου. Ὅμως, ὁ Χριστὸς παραμέριζε τὶς ὅποιες δυσκολίες. Ὁ εὐαγγελισμὸς τοῦ λαοῦ προχωροῦσε. Ὁ Ἑλληνισμὸς καὶ ἡ Ὀρθοδοξία ἔμεναν ἀλώβητοι. Βέβαια, τὴν νίκη αὐτὴ ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς τὴν ἐπλήρωσε μὲ τὴν ζωή του, στὶς 24 Αὐγούστου 1779. Ἔμεινε, ὅμως, στὴν Ἱστορία ὡς ὁ “Ἅγιος τῶν Σκλάβων” καὶ ὡς ὁ προπομπὸς τῆς μεγάλης Ἐθνικῆς μας Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821.

-Δ-

Γι’ αὐτὸ τὸν τιμᾷ ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνισμός, ἐπειδὴ εἶναι πάντοτε ἐπίκαιρος, ἀφοῦ καὶ σήμερα ἡ Ἑλλάδα καὶ ἡ Ὀρθοδοξία πολεμοῦνται. Ἰδιαίτερα  ἡ Ἐθνική μας Παιδεία, ποὺ κινεῖται σὲ “ἀχαρτοχράφητα νερά”. Καὶ ἡ Μητρόπολή μας εὐλαβεῖται τὸν Ἅγιο, ἀφοῦ πρὸς τιμήν του ἔχει ἀνεγερθῇ στὴν Κόνιτσα ὁ φερώνυμος περικαλλὴς Ναός. Ἔτσι, λοιπόν, καὶ φέτος, Θεοῦ θέλοντος, θὰ γίνουν, ὅπως κάθε χρόνο, οἱ ἑξῆς ἐκδηλώσεις.

α) Τὴν παραμονὴ τῆς Ἑορτῆς, Κυριακή, 23 Αὐγούστου 2020, ὥρα 7 μ.μ., ὁ Μέγας Ἑσπερινός.

β) Ἀνήμερα τῆς Ἑορτῆς, Δευτέρα, 24 Αὐγούστου 2020, ἡ Θεία Λειτουργία, τῇ συμμετοχῇ καὶ ἄλλων Ἱεραρχῶν.

Ἄς δώσουμε ὅλοι τὸ παρών. Θὰ σᾶς περιμένω νὰ συμπροσευχηθοῦμε, μὲ πολλὴ χαρά. Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς βοήθειά μας.

 

Διάπυρος πρὸς Χριστὸν εὐχέτης

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

†  Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ