Με κατάνυξη και ευλάβεια τελέστηκε η εορτή των Αγίων Αρτεμίου και Γερασίμου του εν Κεφαλληνίᾳ (20.10.2026) στο υπό διαμόρφωση Ιερό Παρεκκλήσιο, εντός της οικίας του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός Παϊσίου του Αγιορείτου, στην Κόνιτσα.
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΟΡΤΗΣ
ΛΗΞΕΩΣ ΚΟΝΙΤΣΗΣ
·
«Βασιλεῦ Οὐράνιε…» καὶ «Εὐλογητός
εἶ Χριστέ»….. Ὕμνοι Πεντηκοστῆς
·
Εἰσαγωγή ἀπὸ παιδί.
·
Ἀναμνήσεις τῆς χρονιᾶς ……… Προβολή
·
«Σύμψυχοι» ……….
Τραγούδι
·
«Παΐσιε γέγονας…» ………… Ὕμνος - Ἀπολυτίκιον Ἁγ. Παϊσίου
·
«Ἐν ἐκκλησίαις εὐλογεῖτε
τὸν Θεόν»…….Προβολή πάνω στο Γενικό Σύνθημα
·
«Μαχητής»……….Τραγούδι
·
«Οἱ Φάροι»
………. Ποίημα
·
«Πάνοπλοι»………
Τραγούδι
·
«Πᾶμε
Κατασκήνωση»……… Προβολή - Ἀναμνήσεις ἀπὸ τὶς περυσινὲς Κατασκηνώσεις Ἀγοριῶν καὶ Κοριτσιῶν.
·
«Στὸ νέο
Πατροκοσμᾶ (Σεβαστιανό) …….. Τραγούδι
·
«Μακεδονικό» ……….
Τραγούδι
Ἐνθύμια - Δῶρα - Κεράσματα.
ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ από την φετινή μας
Κατηχητική χρονιά 2025-26
(Κόνιτσα 31.5.2026)
Έδωσε ο Θεός, σεβαστοί πατέρες,
αγαπητοί προσκεκλημένοι μας, και πέρασε η φετινή Κατηχητική χρονιά με
ξεχωριστές ευλογίες και ευκαιρίες. Εδώ, στην «Πνευματικὴ Στέγη», κάθε Κυριακή,
για τα παιδιά του Δημοτικού αφ΄ενός, και τα παιδιά του Γυμνασίου και του
Λυκείου αφ΄ ετέρου, συναντιόμασταν όλοι, χαλαρώνοντας λίγο από τη μελέτη,
περνώντας ευχάριστα και εποικοδομητικά.
Την ώρα αυτή, θα θέλαμε να μοιραστούμε
μαζί σας, εν συντομία, όσες όμορφες στιγμές ζήσαμε και περάσαμε στις
Κατηχητικές μας συναντήσεις.
Πριν το κυρίως μάθημα, για να ζεσταθούν οι
καρδιές μας, τραγουδούσαμε αρχικά κάποια χριστιανικά τραγούδια με υπέροχο
περιεχόμενο, και στην συνέχεια ψάλλαμε ύμνους της Εκκλησίας μας, οδηγώντας μας
έτσι ήρεμα και κατανυκτικά στην ανάλογη ατμόσφαιρα όσων θα ακούσουμε στην συνέχεια.
Αφού ερχόταν και οι τελευταίοι,
σηκωνόμασταν όρθιοι, κάναμε την προσευχή μας όλοι μαζί, ώστε να δώσει φώτιση ο
Θεός και στον Κατηχητή μας, τι και πως θα μας τα πει, αλλά και σε εμάς να
κατανοήσουμε αυτά που θ΄ ακουστούν, ώστε πρόθυμα να τα εφαρμόσουμε.
Στους μικρότερους στην ηλικία, στο τέλος κάθε
μαθήματος προσφέρονταν σε χαρτάκι το Δίδαγμα και το Ρητό καθώς και μία
εικονίτσα σχετική με το μάθημα. Στο σπίτι τα κολλούσανε, και διακοσμούσανε επιπλέον το Σημειωματάριό τους
και με άλλες εικόνες, παίρνοντάς τες από τα θαυμάσια περιοδικά «Προς τη Νίκην»
και « Τα κρίνα», αφού πρώτα τα διαβάζανε.
Φέτος αργήσαμε να ξεκινήσουμε τα μαθήματά μας, αλλά
δικαιολογημένα. Κι αυτό διότι αναμέναμε την έλευση του νέου Μητροπολίτου μας
κυρίου Αλεξίου. Η επίσημη ενθρόνισή του
έγινε στις 22 Νοεμβρίου και αμέσως, τις επόμενες ημέρες, έγινε η Έναρξη των
Συναντήσεών μας με την παρουσία και την ευλογία του ιδίου, στον χώρο αυτό, με
Αγιασμό, τις πατρικές του συμβουλές και την όλη χαρούμενη ατμόσφαιρα που
διανθίστηκε με χριστιανικά τραγούδια.
Για να πάρετε μια ιδέα των μαθημάτων μας εδώ, στο
Κατηχητικό μας, θα αναφέρουμε στη συνέχεια μερικά από τα μαθήματα αυτά. Πρώτα
ας δούμε τι άκουσαν στις συναντήσεις του Κατώτερου Κατηχητικού, τα παιδιά του
Δημοτικού.
Με αφορμή το συγκινητικό παράδειγμα
του Αγ. Νικολάου με την μεγάλη ευσπλαγχνική καρδιά του προς τους πονεμένους και
τους αναγκεμένους, αποφασίσαμε να δείχνουμε και εμείς την αγάπη μας, με τις
πτωχές μας δυνάμεις, σε ανάλογες περιστάσεις στους συμμαθητές μας και στους
γύρω μας.
Εξάλλου
η γνωστή παραβολή του Ευαγγελίου με τον άσπλαγχνο οφειλέτη, μας διδάσκει να μην
τον μιμούμαστε, αλλά να συγχωρούμε και να βοηθούμε όλους.
Πλησιάζοντας τα Χριστούγεννα το μάθημα
ήταν σχετικό με το σωτήριο γεγονός της Γεννήσεως και με την ευχή να γεννηθεί
στις καρδιές μας ο Χριστός.
Την νέα χρονιά, αφού κόψαμε την
βασιλόπιτα, βάλαμε στόχο να μοιάσουμε
τον μικρό Χριστό, που ήταν υπάκουος και πρόθυμος προς τον προστάτη του Ιωσήφ
και την μητέρα του την Παναγία. Να εκκλησιαζόμαστε κάθε Κυριακή στην Κιβωτό της
σωτηρίας, που είναι η Εκκλησία μας, και να κοινωνούμε το Σώμα του και το Αίμα
του, γενόμενοι δυνατοί με την θεία τροφή που ανέδειξε και γέννησε μάρτυρες.
Το έργο του Αγ. Ιωάννου του Προδρόμου,
το να ετοιμάζει την οδόν του Κυρίου για την έλευσή του, μας συγκίνησε και μας
ενθάρρυνε, αφ΄ ενός και εμείς να ετοιμάζουμε την καρδιά μας με την Εξομολόγηση,
αλλά και άλλους να παρακινούμε στην ετοιμασία αυτή. Θαυμάσαμε το θαρραλέο
και αγωνιστικό φρόνημα των 40 μαρτύρων, αλλά και του νέου, στην ηλικία, μάρτυρα
Παγκρατίου, καθώς είχε την δύναμη, με την βοήθεια του Θεού, να συγχωρεί και να
συγκρατεί τα νεύρα του στις προκλήσεις των ειδωλολατρών συμμαθητών του.
Συμμετείχαμε με πολλή χαρά στις
εκδηλώσεις που ήταν αφιερωμένες στους Τρεις Ιεράρχες, παίρνοντας μέρος και
εμείς στην χορωδία και στις απαγγελίες, δείχνοντας έτσι πως οι 3 Ιεράρχες είναι
οι δικοί μας Άγιοι και προστάτες.
Εισερχόμενοι στην κατανυκτική περίοδο του Τριωδίου,
τονίσαμε ότι οφείλουμε να ζήσουμε το Τριώδιο ως «Στάδιο αρετών», με προσοχή και
αφοσίωση στα δρώμενα, χωρίς να παρασυρθούμε από το κοσμικό κλίμα της περιόδου
αυτής.
Ο αληθινός Χριστιανός είναι και αληθινός Πατριώτης,
αφού δεν ξεχνά τις εθνικές επετείους, τις τιμά μελετώντας το ιστορικό πλαίσιο
που δημιουργήθηκαν. και νοιώθει εθνικά υπερήφανος που έχει προγόνους ήρωες και
αγωνιστές. Έτσι αναφερθήκαμε στην απελευθέρωση των Ιωαννίνων και της Κόνιτσας
(Φεβρουάριο του 1913), στην θυσία των Μεσολογγιτών, αφού φέτος συμπληρώθηκαν
200 χρόνια από την ηρωϊκή Έξοδο του Μεσολογγίου (1826) και στην Επέτειο της
Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου το 1914.
Δείξαμε έμπρακτα την αγάπη μας προς τα παιδιά άλλων
Ηπείρων, που στερούνται τα αναγκαία από τροφές έως και υλικού σχετικού για την
στερέωση και τη διάδοση της Ορθοδοξίας μας. Με το θυσιαστικό παράδειγμα του
Σαντού, ενός ορθοδόξου ινδού Ιεραποστόλου, κατανοήσαμε τις δυσκολίες των
ανθρώπων αυτών και γι αυτό το λόγο μαζεύσαμε ένα ποσό χρημάτων για την
διευκόλυνση του έργου της Εξωτερικής Ιεραποστολής.
Είχαμε την ευκαιρία να εκκλησιασθούμε και να
λειτουργηθούμε όλοι μαζί. Κάποια από τα αγόρια βοήθησαν ως ιερόπαιδες
(παπαδάκια) κατά την περίοδο της Μεγάλης
Τεσσαρακοστής, αλλά και σε άλλες ακολουθίες, τους ιερείς μας.
Μετὰ το Πάσχα τα μαθήματά μας ήταν Αναστάσιμα.
Μιλήσαμε για την εμφάνιση του Κυρίου μας
στους δέκα μαθητές και στους έντεκα με την παρουσία του Αποστόλου Θωμά, που
έλεγξε την δυσπιστία τους και την σκληροκαρδία τους. Η εμφάνιση Του, επιπλέον,
στους επτά μαθητές στην ακρογιαλιά της λίμνης της Γαλιλαίας, ήταν η ευκαιρία
για να αποκαταστήσει τον Πέτρο στο αξίωμα του Αποστόλου. Αν οι μαθητές φέρθηκαν
κατώτεροι των περιστάσεων, πόσο εμείς θα πρέπει να προσέχουμε ;
Ας περάσουμε τώρα στις συναντήσεις των μεγαλυτέρων.
Εκεί τα θέματά ήταν πιο ανεβασμένα, λύνοντας με γόνιμη συζήτηση κάποιες απορίες
μας, που φυσικό είναι να υπάρχουν στην εφηβεία που περνούμε. Έτσι για
παράδειγμα «τί είναι για σένα ο Χριστός ;» Πώς τον βλέπουν οι εκτός Εκκλησίας
νέοι και πως οφείλουμε να τον ζούμε εμείς ;
ή «Αν χτυπούσε την πόρτα της καρδιάς σου ο Κύριος τί θα απαντούσες ;» Ακόμα
«Έχουμε αναλογιστεί πόσες ευεργεσίες μάς έχει δώσει μέχρι τώρα ο Χριστός, και
πώς, άραγε ανταποκρινόμαστε εμείς σήμερα ;».
Δεν έλειψαν και τα μαθήματα για την λειτουργική
κατάρτισή μας, αφού ως γενικό σύνθημα είχαμε φέτος το «Εκκλησία, πύλη τ’ Ουρανού» και το Ψαλμικό
«Εν εκκλησίαις ευλογείτε τον Θεόν». Μάθαμε, δηλαδή, πόσο μεγαλειώδες Μυστήριο
είναι η Θ. Λειτουργία, τί σπουδαία και σωτήρια συντελούνται στη λατρεία μας,
και ποια βιβλία χρησιμοποιούνται σ
αυτήν.
Και στις δύο βαθμίδες κατηχήσεως, άρεσαν
τα παιχνίδια που παίζαμε στο τέλος του μαθήματος καθώς και τα μικρά βραβεία που
δίνονταν σε όποιον κέρδιζε στους διαγωνισμούς και στις Ερωτήσεις Αγ. Γραφής και
γνωστικού ενδιαφέροντος. Και η ψυχαγωγία μας εδώ είναι αγνή και ανώτερη.
Πραγματικά την χαιρόμαστε. Δεν έλειψαν, βεβαίως, μετά από κάθε κατήχηση και τα
ωραία γλυκίσματα.
Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» οφείλουμε στον
Μητροπολίτη μας κύριο Αλέξιο πού έδωσε την ευλογία του να κάνουμε το Κατηχητικό
μας και να έχουμε τις τόσες πνευματικές ευκαιρίες. Τέλος να ευχαριστήσουμε
όλους εσάς που παραβρεθήκατε σήμερα εδώ, τις κυρίες που με ιδιαίτερο μεράκι
ετοίμασαν τα γλυκίσματα και τα εδέσματα, και θα παρακαλούσαμε με προσοχή ν
ακούσετε και να δείτε όσα απλά ετοιμάσαμε ως λήξη της Κατηχητικής χρονιάς.
Επιτρέψτε μας και μια ακόμη ταπεινή
παράκληση : να μας θυμάστε στις προσευχές σας πάντοτε, ώστε μέρα με την μέρα ν
ανεβαίνουμε ψηλότερα στην αρετή και στην αγιότητα.
Σας
ευχαριστούμε.
Τά μέλη τοῦ ΠΑΣΥΒΑ καὶ τῆς ΣΦΕΒΑ βρέθηκαν καὶ φέτος στὸ ἀκριτικό Δελβινάκι γιὰ νά τιμήσουν τόν ἡρωικό ἀγώνα ἑνός ὁλόκληρου λαοῦ πρίν ἀπό ἀκριβῶς 112 χρόνια, πού σήκωσε τό ἀνάστημά του καί ἀντιστάθηκε στίς ἄδικες ἀποφάσεις τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς, ὑπερασπιζόμενος τό ἱερότερο δικαίωμα τοῦ ἀνθρώπου πάνω στή γῆ. Τό δικαίωμα τῆς ἐλευθερίας.
Τὴ συγκεκριμένη ἐκδήλωση ἐμπνεύστηκε , ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως Σεβαστιανός, σὲ δύσκολους καιρούς τὴν δεκαετία του 1980. Τότε τελοῦνταν τὸν Φεβρουάριο, μὲ ἀφορμή τὴν ἔναρξη τοῦ Αὐτονομιακοῦ Ἀγώνα στὶς 17 Φεβρουαρίου τοῦ 1914 καὶ εἶχε τὴν ὀνομασία: «Τριήμερο πένθους καὶ προσευχῆς» μὲ Ἱερὲς Ἀκολουθίες καὶ ἐκδηλώσεις σὲ ὅλη τὴν Μητρόπολη. Ἡ κορύφωση λάμβανε χώρα στὸ Δελβινάκι, μὲ Θεία Λειτουργία, ἐδῶ, σὲ αὐτό τὸ ναό, είρηνική πορεία ἐντός τῆς κωμοπόλεως ὥς τὸ ἡρῶον καὶ ἐκδήλωση διαμαρτυρίας στὸ συνοριακό φυλάκιο τῆς Κακαβιᾶς, ἀπέναντι ἀκριβῶς ἀπό τὰ χωριά ποὺ διαβιοῦσαν τὰ σκλαβωμένα τότε ἀδέλφια μας ὑπό τοῦ ἀθεϊστικοῦ καθεστῶτος τοῦ Χότζα. Ἡ ἐπιλογή τοῦ Δελβινακίου δὲν ἦταν τυχαία, καθώς στὸ προαύλιο τοῦ Ἱ. Ναοῦ ἀναπαύεται μία μεγάλη μορφή τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας καὶ ἕνας ἀπό τοὺς πρωτεργάτες τοῦ Αὐτονομιακοῦ Ἀγώνος, ὁ Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως Βασίλειος Παπαχρήστου, ποὺ κοιμήθηκε τὸ 1936.
Στὴν πορεία τοῦ χρόνου, ὡστόσο, οἱ περιστάσεις διαφοροποιήθηκαν μὲ τὴν πτώση τοῦ ἀθεϊστικοῦ καθεστῶτος. Ἡ εκδήλωση, ὅμως, συνεχίστηκε ἀπό τὸν διάδοχο τοῦ Σεβαστιανοῦ στὴν Μητρόπολη, ἀλλά καὶ στὴν προεδρία τοῦ ΠΑ.ΣΥ.Β.Α., π. Ἀνδρέα, γιὰ 2 λόγους. Πρῶτον γιὰ νὰ μὴν ξεχάσουμε τὸν ἀγώνα τῶν Ἠπειρωτῶν προγόνων μας, ἀλλά καὶ γιὰ νὰ διεκδικοῦμε τὰ ἐθνικά καὶ ἀνθρώπινα δικαιώματα τῶν Βορειοηπειρωτῶν ἀδελφῶν μας, πού, δυστυχῶς, συνεχίζουν νὰ παραβιάζονται, μολονότι πέρασαν 3,5 δεκαετίας «δημοκρατικῆς» διακυβέρνησης στὴν Ἀλβανία, ὅπως δείχνουν πέραν τῶν ἄλλων, οἱ δολοφονίες τοῦ Ἀριστοτέλη Γκούμα στὴ Χειμάρα τὸ 2010 καὶ τοῦ Κωνσταντίνου Κατσίφα στοὺς Βουλιαράτες, τὸ 2018, ἀλλά καὶ ἡ σύλληψη τοῦ δημάρχου Χειμάρας Φρέντυ Μπελέρη πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια.
Οἱ σύλλογοί μας, εἶναι εὐγνώμονες στὸν σημερινό Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κ. Ἀλέξιο, τὸν διάδοχο τοῦ ἱδρυτοῦ μας, διότι, μόλις ἐνημερώθηκε γιὰ τὸ ἱστορικό πλαίσιο τῆς σημερινῆς Ἐκδήλωσης, μὲ πολλή προθυμία, ὄχι μόνο ἔδωσε τὴν ἄδεια γιὰ τὴν τέλεσή της, ἀλλά μᾶς διαβεβαίωσε ὅτι θὰ χοροστατήσει, λαμπρύνοντας τὴν Ἐκδήλωση μὲ τὴν παρουσία του καὶ θέτοντάς την ὑπό τὴν αἰγίδα τῆς Μητροπόλεως, ὅπως ἀκριβῶς τελείται ἐδῶ καὶ 45 χρόνια.
Κατά τήν Πανηγυρική Ἀρχιερατική Θεία Λειτουργία τελέστηκε μνημόσυνο ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν τῶν πρωτεργατῶν τοῦ Αὐτονομιακοῶ Ἀγῶνος, ένῶ στὴ συνέχεια ἀκολούθησε Τρισάγιο καὶ κατάθεση στεφάνου στὸν τάφο τοῦ Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως Βασιλείου. Ἀκολούθησε ἐπίκαιρη σχετική ὁμιλία ἀπό ἐκπρόσωπο τῆς ΣΦΕΒΑ στὴν παρακείμενη αἴθουσα τοῦ Δήμου Πωγωνίου, ποὺ προσφέρθηκε προφρόνως ἀπό τὴν Κοινότητα Δελβινακίου. Ἔγινε μία ἱστορική ἀναδρομή στὶς συνθῆκες κάτω ἀπό τὶς ὁποῖες διεξήχθη ὁ Ἀγώνας τὸ 1914, καθώς καὶ τὰ διδάγματα ποὺ ἀποκομίζουμε γιὰ τὴ σημερινή ἐποχή.
Ὁ Ἀγώνας τῆς Αὐτονομίας, ἀποτελεῖ ἕνα φωτεινό ὁρόσημο στήν ἱστορία τῆς Ἠπείρου. Ἀπέδειξε ὅτι οἱ Ἠπειρῶτες, φημισμένοι μέχρι τότε γιά τήν ἀγάπη τους στήν παιδεία καί τόν πολιτισμό, ὅταν χρειάστηκε, ἔγιναν λιοντάρια στόν ἀγώνα γιά τήν ὑπεράσπιση τοῦ τόπου τους. Δώσανε ἔτσι στήν πατρίδα μας πέρα ἀπό μάρτυρες, Ἁγίους καί Εὐεργέτες τοῦ ἔθνους, μιά σειρά ἀπό νέους ἀθάνατους Ἥρωες, γιά τούς ὁποίους εἴμαστε ὅλοι ὑπερήφανοι.
Πέντε Ἀπριλίου 2025. Οἱ καμπάνες στὴν
Κόνιτσα καὶ στὰ χωριά της, καὶ στὸ Πωγώνι ὁλόκληρο, χτυπᾶνε πένθιμα. Πένθιμα οἱ
καμπάνες χτυπᾶνε καὶ δὲν σταματᾶνε. Νὰ καὶ πάλι πένθιμα χτυπᾶνε καὶ δὲν σταματᾶνε.
Ὄχι, δὲν εἶναι Μ. Παρασκευή. Τότε, γιατὶ δὲν σταματᾶνε; Νὰ καὶ πάλι, πένθιμα
χτυπᾶνε καὶ δὲν σταματᾶνε. Καὶ μετ’ οὐ πολὺ, μὲ ἀνάμεικτα συναισθήματα, μὲ πόνο
ψυχῆς, συντετριμμένης καρδίας καὶ στεναγμῶν ἀλαλήτων, προσπαθοῦμε νὰ
συνειδητοποιήσουμε ὅτι ἔφυγε ἀπὸ κοντά μας ὁ Δεσπότης μας, ὁ Ἀνδρέας. Ἐνῶ τὰ
χείλη μας τρεμάμενα σιγοψιθυρίζουν : « -
Νὰ ἔχουμε τὴν εὐχή του».
Σεβασμιώτατε,σεβαστοὶ
πατέρες, ἀγαπητοί μου χριστιανοί,
αὐτὸ εἶναι τὸ μήνυμα ποὺ ἔστειλαν σὰν
ἀστραπὴ, ἀπ’ ἄκρη σ’ ἄκρη, σ’ ὅλο τὸν κόσμο, τὸ μήνυμα, στὶς 5 Ἀπριλίου 2025, ὅτι
φτερούγησε μιὰ χαριτωμένη μορφὴ πρὸς τὸν οὐρανό. Ὅτι φτερούγησε μιὰ καρδιὰ γεμάτη
ἀγάπη, ὁ ἀλησμόνητος Ἐπίσκοπος Ἀνδρέας. Σήμερα, λοιπόν, ἀναπολοῦμε τὴν ὅλη
πορεία του «καὶ τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς» του (Ἑβρ.ιγ΄7), μαζί μας καὶ
δοξάζουμε τὸν Θεόν, διότι ἐχάρησε αὐτὸν τὸν εὐλογημένο ἄνθρωπο στὴν Ἐκκλησία μας.
Ἀπὸ
τὸ 1967 στὴν Κόνιτσα. Ἀρχικὰ ὡς λαϊκὸς ἱεροκήρυκας, μετὰ ὡς Ἀρχιμανδρίτης καὶ
Πρωτοσύγκελος τῆς Μητροπόλεως, στενὸς συνεργάτης τοῦ ἀλησμόνητου ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ,
καὶ ἀπὸ τὸ 1995 ὡς Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης, ἔδειξε
πόσο φιλακόλουθος, πόσο σεμνός, πόσο ἀδελφικός, πόσο πρᾶος, πόσο ἀνεξίκακος,
πόσο ἀγαπητικὸς ἦταν πρὸς ὅλους. Πιστὸς στὶς παρακαταθῆκες τοῦ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ,
συνέχισε, ὑπὸ ἄλλες, βέβαια, προϋποθέσεις, τὸν μαχητικὸ ἀγῶνα ἐκείνου, γιὰ τὰ ἐθνικὰ
θέματα, ἀλλὰ καὶ τὰ ἐκκλησιαστικὰ καὶ τὴν ὑπεράσπιση τῶν ἑλληνορθόδοξων ἀξιῶν
καὶ ἰδανικῶν. Διακόνησε σὲ μία πτωχή, ἀκριτικὴ καὶ μικρὴ Ἐπαρχία, πορευόμενος
πάντοτε ταπεινά, ὡς ἀληθινὸς διάκονος τῶν παιδιῶν τοῦ Θεοῦ. Ἔτρεχε καὶ
λειτουργοῦσε καὶ κήρυττε ἀκόμα καὶ στὸ πιὸ μικρὸ καὶ ἀπομακρυσμένο χωριὸ τῆς Ἐπαρχίας
του, ἔχοντας μέλημά του πῶς θὰ ἀνοίξουν τὰ αἰσθητήρια τῆς ψυχῆς τῶν ἀνθρώπων.
Ξεκίνησε σὲ συνεργασία μὲ τὴν Δημοτικὴ Ἀρχή, ἀλλὰ δὲν πρόλαβε νὰ τὴν προχωρήσει
τὴν ἀνέγερση ἑνὸς προσκυνηματικοῦ συγκροτήματος ἀφιερωμένο στὸν Ὅσιο Παΐσιο, ποὺ
ἡ δεύτερη πατρίδα του ἦταν ἡ Κόνιτσα.
Ἤθελε
νὰ μαθαίνουμε μέσῳ τοῦ παραδείγματος καὶ αὐτοῦ τοῦ Ἁγίου πῶς νὰ ἀντικρύζουμε
σωστά, τίμια, εἰλικρινά, καθαρὰ τὸν Θεὸ καὶ τὸν ἑαυτό μας. Στελέχωσε τὴν
Μητρόπολη μὲ ἐκλεκτοὺς Ἱερεῖς, ξεκίνησε τὴν Ἁγιογράφηση τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου
Κοσμᾶ, ἀνακατασκεύασε τὴν Ἱερὰ Μονὴ Ταξιαρχῶν Γκούρας, ἐγκαινίασε δεκάδες Ἱεροὺς
Ναοὺς καὶ ὀργάνωσε τὰ εὐαγῆ Ἱδρύματα. Ἰδιαιτέρως ἠγάπησε τὴν Νεότητα. Εἶχε τὴν
καλὴν ἀγωνία διὰ τὴν Παιδείαν τοῦ Γένους μας. Ὑπῆρξε ὁμολογητὴς τῆς Πίστεως καὶ
τῶν Παραδόσεών μας. Ὁ λόγος του πάντοτε «ἅλατι ἠρτυμένος» (Κολασσ. Δ΄6), λόγος ἀληθινός,
παρακλητικός, ἀλλὰ καὶ ἀσυμβίβαστος σὲ θέματα Πίστεως καὶ Δόγματος. Ἔγραψε, ἐκήρυξε,
ἐξομολόγησε, στήριξε, παρηγόρησε. Ἡ καρδιά μας, λοιπόν, ξεχειλίζει ἀπὸ εὐγνωμοσύνη
καὶ εὐχαριστία πρὸς τὸν Ἅγιον Θεόν, ποὺ μᾶς ἐχάρισεν τοιοῦτον Ποιμένα καὶ Διδάσκαλο.
Καὶ τώρα, μιὰ ὁμολογία καὶ
μιὰ εἰλικρινὴ ἐξομολόγηση. Εἶναι γεγονὸς ὅτι κατὰ τὰ ἔτη ποὺ ζήσαμε κοντά του, πολλὲς
φορὲς τὸν πικράναμε. Τὸν λυπήσαμε, τὸν στεναχωρήσαμε λόγῳ τῆς πνευματικῆς μας ἀνωριμότητος,
τοῦ ἐγωϊσμοῦ καὶ τὴς φιλαυτίας. Αὐτός, ὅμως, ὡς φιλεύσπλαγχνος Πατήρ, μὲ ὑπομονὴ
καὶ ἀγάπη, μιμούμενος τὸν Ἀρχιποίμενα Χριστό μας, πάντοτε μᾶς συγχωροῦσε, μᾶς
στήριζε καὶ μᾶς νουθετοῦσε, παραβλέποντας τὰ λάθη καὶ τὶς ἀδυναμίες μας καὶ ἀποβλέποντας
μόνο στὴν πνευματική μας πρόοδο καὶ σωτηρία.
Τί κι ἄν πέρασε ἕνας ὁλόκληρος
χρόνος ἀπὸ τὴν ἐκδημία του; Τὸ φωτεινὸ πρόσωπό του, ποὺ καὶ μόνον ἡ θέα του ἀρκοῦσε
νὰ εἰρηνεύσει τὴν ταραγμένη ψυχή μας, θὰ μείνει γιὰ πάντα βαθειὰ χαραγμένο μέσ’
τὴ ψυχή μας. Γιὰ μᾶς, ὅμως, ποὺ τελοῦμε
σήμερα τὸ ἱερὸν τοῦτο ἐτήσιο μνημόσυνο τοῦ ἀλησμονήτου Ποιμενάρχου μας, οἱ
καμπάνες καὶ πάλι μέσ’ στὴ ψυχή μας πένθιμα χτυπᾶνε καὶ δὲν σταματᾶνε…
Mε εκκλησιαστική λαμπρότητα και κατάνυξη τελέστηκε στην Κόνιτσα και στον προσκυνηματικό ναό του Αγίου Κοσμά, την Κυριακή 29 Μαρτίου, το ετήσιο μνημόσυνο του μακαριστού Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως , Πωγωνιανής και Κονίτσης κυρού Ανδρέα Τρεμπέλα.
Το μνημόσυνο τελέστηκε από τον διάδοχό του, Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως κύριο Αλέξιο, με την συμμετοχή πλειάδος ιερέων της Μητροπόλεως. Το παρόν έδωσαν πολλοί κάτοικοι της Κόνιτσας αλλά και μεγάλη αντιπροσωπεία μελών της Σ.Φ.Ε.Β.Α. (Συντονιστικής Φοιτητικής Ενώσεως Βορειοηπειρωτικού Αγώνος) και του ΠΑ.ΣΥ.Β.Α. (Πανελληνίου Συνδέσμου Βορειοηπειρωτικού Αγώνος) από όλη την Ελλάδα, καθώς ο εκλιπών υπήρξε, ως την τελευτή του, Πρόεδρος του ΠΑΣΥΒΑ, εις διαδοχήν του μακαριστού ιδρυτού του, Σεβαστιανού, αλλά και άτυπος αρχηγός της ΣΦΕΒΑ.
Αμέσως μετά την Θεία Λειτουργία, σε μία λιτή τελετή στο Δημαρχείο της πόλεως, εκφωνήθηκε ομιλία από τον π. Απόστολο Νάκο, κληρικό της Μητροπόλεως Κονίτσης, ενώ αναγνώστηκε και η Διαθήκη του Μητροπολίτη Ανδρέα από τον νυν Μητροπολίτη κ. Αλέξιο.
Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε πέρα από την έκφραση ευχαριστίας στους κληρικούς και λαϊκούς που συνετέλεσαν στην πνευματική του πορεία και συνεργάστηκαν μαζί του, η βαθειά ευγνωμοσύνη του στον πνευματικό του πατέρα και γέροντα, Σεβαστιανό, από τα τίμια χέρια του οποίου έλαβε τους βαθμούς της ιερωσύνης, χαρακτηρίζοντας την πολυετή μαθητεία παρά τους πόδας του, στην Κόνιτσα, ως την συγκλονιστικότερη εμπειρία της ζωής του. Μοναδικός οδηγός του στην άσκηση της εκκλησιαστικής του διακονίας υπήρξε το "λάθε βιώσας" στο οποίο γίνανε μάρτυρες όλοι όσοι τον συναναστράφηκαν, αλλά και τα μέλη του ΠΑΣΥΒΑ και της ΣΦΕΒΑ, τα οποία πολλάκις διαπιστώσαμε ότι απέφευγε μετά περισσής επιμελείας την προσωπική του προβολή. Είναι παγκοίνως γνωστό ότι ουδέποτε επεδίωξε την ανάρρηση του στον βαθμό της αρχιερωσύνης, ευρισκόμενος μάλιστα μακριά από την Αθήνα και το συνοδικό μέγαρο την ημέρα της εκλογής του εις Επίσκοπον!
Η ήδη γνωστή αφιλοχρηματία και ελεημοσύνη του καταδείχθηκε από την παντελή έλλειψη περιουσιακών στοιχείων στο όνομά του, καθώς το μοναδικό του πρόσοδο, ο μηνιαίος μισθός, διατίθετο εξ ολοκλήρου στα φιλανθρωπικά έργα της Μητροπόλεως αλλά και στήν ενίσχυση της έκδοσης της εφημερίδας του ΠΑΣΥΒΑ, το "ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ".
Με ιδιαίτερη συγκίνηση τα μέλη του ΠΑΣΥΒΑ και της ΣΦΕΒΑ, ακούσαμε στην κατακλείδα της Διαθήκης, την αναφορά του στους συλλόγους που υπηρέτησε με μεγάλη θέρμη, αναλαμβάνοντας το βάρος της συνέχισης του αγώνα του Σεβαστιανού, για την προάσπιση των εθνικών δικαίων και ανθρωπίνων δικαιωμάτων των αδελφών μας της Βορείου Ηπείρου. Σε αυτήν δηλώνει με ήσυχη την συνείδησή του πως προσέφερε ό,τι ήταν δυνατόν στους εμπερίστατους αδελφούς Βορειοηπειρώτες, τους οποίους αγάπησε υπερβαλλόντως και αγωνίστηκε με λόγο και έργο σε όλη την διάρκεια της Αρχιερατείας του. Δηλώνει τέλος ρητά ότι θα προσεύχεται και θα παρακαλεί τον Κύριο ιδιαιτέρως, για να μην βραδύνει να τους χαρίσει την εθνική τους αποκατάσταση. Η αγωνιστική του παρουσία με Ομιλίες, Εκδηλώσεις, Δελτία Τύπου και Διαμαρτυρίες σε κάθε ανάγκη και δυσκολία τους, αποτελούσε ένα αποκούμπι ελπίδας και στήριγμα στις δυσκολίες τους.
Βρέθηκε με παρρησία δίπλα στους αγωνιστές ηγέτες της ΟΜΟΝΟΙΑΣ της δίκης των 5 των Τιράνων το 1994, στις οικογένειες των εθνομαρτύρων Αριστοτέλη Γκούμα (Χιμάρα 2010) και Κωνσταντίνου Κατσίφα, (Βουλιαράτες 2018) καθώς και στον εκλεγμένο δήμαρχο Χιμάρας Φρέντυ Μπελέρη και στην δικαστική του περιπέτεια.
Παράλληλα η αγάπη του και το ενδιαφέρον για τους συλλόγους της ΣΦΕΒΑ και του ΠΑΣΥΒΑ μας γέμιζε με κουράγιο και αισιοδοξία για την συνέχεια του αγώνα, καθώς η Κόνιτσα παρέμενε μετερίζι εθνικού αναβαπτισμού και αγωνιστικού φρονήματος στις εσχατιές της πατρίδας μας, αλλά και ένας απαραίτητος σταθμός κατά τις αποστολές μας στην Βόρειο Ήπειρο. Η διατήρηση των εκδηλώσεων εις μνήμην του αγώνα της Αυτονομίας στο Δελβινάκι (οι μοναδικές εκτός Αθηνών) συνετέλεσαν στην διάσωση της ιστορικής μνήμης ενώ τα κατασκηνωτικά σεμινάρια στελεχών της ΣΦΕΒΑ και του ΠΑΣΥΒΑ στην ιστορική Ιερά Μονή Ταξιαρχών Γκούρας (όπου και επέλεξε να ταφεί) αποτελούσαν μοναδική εμπειρία πνευματικού συμπνευματισμού και εθνικής ανάτασης για όλους τους συμμετέχοντες.
Σημαδιακή μάλιστα πιστεύουμε ότι ήταν καί ἡ τελευταία δημόσια παρουσία του, στην Θεσσαλονίκη στις 8 Δεκεμβρίου 2024 για το 30/ετές Μνημόσυνο τοῦ Σεβαστιανοῦ στόν Ι.Ναό του Αγίου Δημητρίου και η αντίστοιχη ομιλία του το απόγευμα της ίδιας ημέρας σε εκδήλωση στην Πυλαία. Ο π. Ανδρέας, όπως του άρεσε να τον αποκαλούν, παρά τα προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούσαν και με την μέση του και με την φωνή του, ήταν ευδιάθετος και ομίλησε με αστείρευτο ενθουσιασμό και δυναμισμό ξεσηκώνοντας τους ακροατές και παρακινώντας τους συχνά να ψάλλουν και να τραγουδήσουν μαζί του. Θα έλεγε κανείς ότι η τελευταία αυτή δημόσια παρουσία του απετέλεσε το κύκνειο άσμα του, το οποίο έγινε όπως, ίσως, ήθελε και ποθούσε ο ίδιος. Τιμώντας, δηλαδή, την μνήμη του μεγάλου πνευματικού του πατέρα στον θρόνο του οποίου ανέβηκε και ο ίδιος χωρίς να το επιθυμεί, αλλά και προβάλλοντας το εθνικό θέμα της Βορείου Ηπείρου, στο οποίο αφιέρωσε μεγάλο μέρος της αρχιερατικής του δράσης.
Τα μέλη του ΠΑΣΥΒΑ και της ΣΦΕΒΑ υικώς ευχόμαστε και προσευχόμαστε στον Άγιο Θεό να αναπαύσει μετά δικαίων και Αγίων τον μακαριστό π. ΑΝΔΡΕΑ. Στον εκλιπόντα πρόεδρο του ΠΑΣΥΒΑ και αρχηγό της ΣΦΕΒΑ, τα περιλειπόμενα μέλη της, υποσχόμαστε να συνεχίσουμε τον αγώνα, στον δρόμο που χάραξε και ο ιδρυτής μας ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ, αλλά και ο άξιος διάδοχός του, στο πλευρό κάθε αγωνιζόμενου Βορειοηπειρώτη, μέχρι να σημάνει ο καιρός της εθνικής τους αποκατάστασης!
Ανδρέου
του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως Πωγωνιανής και Κονίτσης,
υπερτίμου και εξάρχου πάσης Βορείου Ηπείρου,
είη η μνήμη Αγήρως και Αιωνία!
Ἀπὸ τὴν ἱστοσελίδα τῆς Σ.Φ.Ε.Β.Α.
Η Εκδήλωση πραγματοποιήθηκε από την Ι. Μητρόπολη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης στο Δημαρχείο Κονίτσης στις 19.11.2006.
Η Εορτή περιελάμβανε :
Ομιλία του Φιλολόγου καθηγητού και Λυκειάρχου 4ου Λυκείου Ιωαννίνων κου Στεφάνου Βακάλη ( μακαριστού πλέον, +30.12.2021)
Ποιήματα και Πεζά από τους μαθητές των Κατηχητικών Σχολείων της Κονίτσης
Ύμνους και Τραγούδια από την Παιδική και Ανδρική Χορωδία της Ι. Μητροπόλεως που την διευθύνει ο Μουσικοδιδάσκαλος και Πρωτοψάλτης του Ι. Ναού Αγ. Μαρίνης Ιωαννίνων κ. Νικόλαος Καραβίδας (μακαριστός πλέον, +12.6.2011)
Παρουσίαση προβολών με τίτλο "ΙΕΡΟΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΟΝ"
Χαιρετισμό από τόν τότε Δήμαρχο Κονίτσης κ. Πρόδρομο Χατζηεφραιμίδη
και Κλείσιμο της Εκδηλώσεως από τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη κ.κ. ΑΝΔΡΕΑ (αοίδιμο πλέον +5.4.2025).
Α΄ ΜΕΡΟΣ : https://www.youtube.com/watch?v=QwZiSeLsza0&t=24s
Β΄ ΜΕΡΟΣ : https://www.youtube.com/watch?v=4_OFT9FyOG0&t=5s
Γ΄ ΜΕΡΟΣ : https://www.youtube.com/watch?v=Lmr2FpDaFtw&t=1201s
Δ΄ ΜΕΡΟΣ : https://www.youtube.com/watch?v=T-jFAZGeHqQ&t=218s
Πατῆστε στὸν παρακάτω σύνδεσμο γιὰ νὰ δεῖτε τὸ ΒΙΝΤΕΟ
https://www.youtube.com/watch?v=MglkqCwKgLQ&list=RDMglkqCwKgLQ&start_radio=1
Πατῆστε στὸν παρακάτω σύνδεσμο γιὰ νὰ δεῖτε
τὸ ΒΙΝΤΕΟ
ΣΤΗΝ ΚΟΝΙΤΣΑ
Γιὰ τὰ παιδιὰ τῶν μεγάλων τάξεων τῶν δύο Δημοτικῶν Σχολείων.
Στὴν "ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΕΓΗ" στὶς 30.1.2026 μετὰ τὸν Μαθητικὸ Ἐκκλησιασμό στὸν Ἱερὸ Προσκυνηματικὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ
προβλήθηκε μόνον τὸ Θεατρικὸ καὶ ἡ Προβολή (Βίντεο), ποὺ ἦταν ἀφιερωμένα στὴν ζωὴ τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου.
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΣ
ΚΟΝΙΤΣΗΣ
30.1.2026
( Τὸ ἀπόγευμα γιὰ τὸ κοινό)
v
«Τοὺς
τρεῖς μεγίστους φωστῆρας».... Ἀπολυτίκιον Τριῶν Ἱεραρχῶν
v
Μικρὴ
Εἰσαγωγή
v
2 Ἀπόστιχα τοῦ Ἑσπερινοῦ («Χαίροις Ἱεραρχῶν») καὶ Μεγαλυνάρια
v
Σύντομη
Ὁμιλία γιὰ τὴν Ἁγία Ἀνθοῦσα, τὴν μητέρα τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ἀπὸ τὴν φιλόλογο κα Βασιλικὴ Καλλιντέρη - Παπαδάμου.
v
«Στοὺς
τρεῖς Ἱεράρχες» ……….Τραγούδι
v
«Τρία
ἀστέρια»..................Ποίημα γιὰ τοὺς Τρεῖς Ἱεράρχες.
v
«Χρυσόστομε
σήκω..»………. Τραγούδι
v «Τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία»..........
Λόγος Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου
v
«Στὴν
φλογέρα τῆς Ὀρθοδοξίας (τὸν Ἁγ. Γρηγόριο Θεολόγο) …..Τραγούδι
v
«Ο
ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ» ………Θεατρικό
v
«Ἡ
ἐξορία τοῦ Χρυσοστόμου καὶ τὸ τέλος του»...........Προβολή
v
Κλείσιμο - Ἐθνικὸς Ὕμνος
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Στὴ πρώτη σελίδα τῆς Ἁγίας Γραφῆς διαβάζουμε τὴν
θεϊκὴ προσταγή: «Γενηθήτωσαν φωστῆρες ἐν τῷ στερεώματι τοῦ οὐρανοῦ» (Γεν. α΄,
14). Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν νὰ δημιουργηθεῖ ὁ ἥλιος, ἡ σελήνη, τὰ ἄστρα. Κάποια
παρόμοια προσταγὴ ἔδωσε ὁ Θεὸς καὶ στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ
ἀναφαίνωνται μέσα στὸ νοητὸ στερέωμά της ἀστέρια λαμπρά, γιὰ νὰ καταυγάζουν μὲ
τὴν ζωή τους, τὴν ἀρετή τους καὶ τὴν διδασκαλία τους τὰ πλήθη τῶν πιστῶν.
Ἡ Ἀνθοῦσα συμβουλεύει τὸν υἱό της Ἰωάννη
ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΛΑΜΟ ΠΩΓΩΝΙΟΥ
Στὴν αἴθουσα Ἐκδηλώσεων τοῦ ΚΔΑΠ
(31.1.2026)
Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Χορωδία τῶν μεγάλων καὶ ποὺ φέρει τὴν ὀνομασία «Πᾶσαι αἱ ἐπουράνιαι δυνάμεις», ἀποτελούμενη ἀπὸ σπουδαστὲς ποὺ μαθαίνουν ἄλλοι πρακτικὰ καὶ ἄλλοι ποιὸ ἐμπεριστατωμένα (μὲ βυζαντινὰ φθογγόσημα) τὴν Βυζαντινὴ και τὴν Παραδοσιακή μας Μουσική, ὑπάρχει καὶ ἡ παιδικὴ Χορωδία μὲ τὴν ὀνομασία «Ὁ Ἅγιος Κήρυκος». Ἀποτελεῖται ἀπὸ παιδιὰ τῶν Κατηχητικῶν μας ποὺ ἔχοντας προστάτη τὸν 3ετὴ Μάρτυρα Ἅγιο Κήρυκο, ποὺ τὸν ἀπεικονίζει καὶ ἡ κονκάρδα ποὺ φοροῦν. Προσπαθεῖ ἡ χορωδία αὐτὴ νὰ δώσει τὴν μαρτυρία Χριστοῦ παντοῦ, ἐφαρμόζοντας τὸ σύνθημά της «Πιστοὶ μέχρι τέλους». Δὲν ἐφίσθησαν κόπων καὶ δυνάμεων καὶ οἱ δύο χορωδίες, ὥστε νὰ διαθέσουν τὸν πολύτιμο χρόνο τους στὴν ἑτοιμασία ὅσων στὴν συνέχεια θὰ ἀκούσετε. Οἱ μεγάλοι ἀπὸ τὶς ἐργασίες τους καὶ οἱ μικρότεροι ἀπὸ τὸ παιχνίδι καὶ τὰ διαβάσματά τους. Πολλὲς εὐχαριστίες ὀφείλονται καὶ στοὺς ὀργανοπαῖκτες μας, ποὺ κουράστηκαν νὰ μάθουν τὰ τραγούδια διαθέτοντας προθύμως τὸν χρόνο τους γιὰ νὰ μᾶς εὐχαριστήσουν.
Τὸ ἰδιαίτερο στὸν Παρακάλαμο ἦταν ἡ προσέλευση νέων στὴν Ἐκδήλωση.
Ἀπαγγελία ποιήματος πρὸς τοὺς Τρεῖς Ἱεράρχες.
Ἡ Φιλόλογος κας Ἑλένη Μήτσιου - Καραγιάννη ἐκφωνεῖ τὴν Ὁμιλία τῆς κας Βασιλικῆς Καλλιντέρη - Παπαδάμου γιὰ τὴν ἁγία μητέρα τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου, Ἀνθοῦσα.
Οἱ Ἐπίσημοι ἔλαβαν ὡς Ἐνθύμιο τῆς Ἐκδηλώσεως μιὰ χάρτινη κατασκευὴ ποὺ δημιουργήθηκε μὲ τὴν βοήθεια τῶν γονέων καὶ τῶν παιδιῶν τοῦ Παρακαλάμου.
Ὅλοι μετεῖχαν στὴν μικρὴ δεξίωση ποὺ ἑτοίμασαν μὲ περισσὴ ἀγάπη γονεῖς ἀπὸ τὴν Κόνιτσα καὶ τὸν Παρακάλαμο.
Τοὺς εὐχαριστοῦμε ὅλους θερμά !
