Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2021

Ἀπαντάει ὁ π. Σάββας Ἁγιορείτης σὲ ἐπίκαιρες ἐρωτήσεις.

 

 


Ἀκοῦστε τὸν Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτη στὸν παρακάτω σύνδεσμο 

 https://www.youtube.com/watch?v=N922VYnvXzU

  ὅπου δίνει ἀπαντήσεις στὶς ἐρωτήσεις ποὺ τοῦ θέτουν :

* περί μάσκας

* γιατὶ ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς τὶς  δοκιμασίες

* τὶ λέει ὁ ΟΗΕ γιὰ τοὺς θανάτους ἀπὸ τὴν καραντίνα καὶ ἀπὸ τὸν ἰό

* γιατὶ πλανῶνται πολλοί

*περὶ ἐμβολίου ὅταν περιέχει ἀνθρώπινα ἐμβριακὰ κύτταρα καὶ οἱ συνέπειες αὐτοῦ,

*περὶ ὑπακοῆς,

*περὶ ἐκκλησιασμοῦ καὶ τὶ λένε οἱ ἱεροὶ κανόνες

*εἶναι λάθος ποὺ μερικοὶ ἐκκλησιάζονται κρυφά ;  

Γιὰ προβληματισμό : Κάποιες ἐπιλογὲς κειμένου ἀπὸ τὴν Ἀνοικτὴ Ἐπιστολὴ γιὰ τὰ ἐμβόλια, τοῦ πατρός Στυλιανοῦ Καρπαθίου (Θεολόγου Ψυχιάτρου και Δρα Βιοηθικής), πρὸς τὴν Ἁγία καὶ Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

 

...Ὁ σκοπὸς τῶν ἐμβολίων εἶναι ἡ εὐαισθητοποίηση  τοῦ ἀνοσοποιητικοῦ συστήματος, μὲ τὴν εἴσοδο στὸν ὀργανισμό, ἑνὸς ἀδρανοποιημένου ἢ νεκροῦ νοσογόνου παράγοντα. Μὲ τὴν διαδικασία αὐτή,  τὸ ἀνοσοποιητικὸ σύστημα  παράγει, ἀφ’ ἕνος  μὲν ἀντισώματα γιὰ νὰ καταστρέψει τὸν παράγοντα αὐτόν, ἀφ’ ἑτέρου δὲ ἀποκτᾶ μνήμη, ὥστε ἂν τὸν συναντήσει ἀργότερα, μὲ μία ἐνδεχόμενη ἐπαναμόλυνση, νὰ τὸν ἀναγνωρίσει καὶ νὰ  νὰ δράσει καὶ πάλι καταστρεπτικὰ ἐναντίον του.

   Μέσα, ὅμως, στὸν παροξυσμὸ τῆς ἐρευνητικῆς γενετικῆς μηχανῆς, ὁ ἄνθρωπος  δὲν δίστασε νὰ  χρησιμοποιήσει ἀκόμα καὶ ἀθέμιτες διαδικασίες, μὲ τὴν αἰτιολογία, ὅτι ὁ σκοπὸς ἁγιάζει τὰ μέσα. Ἔτσι, φθάσαμε στὸ σημεῖο νὰ χρησιμοποιοῦνται ἀνθρώπινα κύτταρα ἐκτρωμένων ἐμβρύων, γιὰ τὴν πειραματικὴ προεργασία παραγωγῆς ἐμβολίων, μὲ τὴν ἐπίφαση τῆς σωτηρίας τῆς ἀνθρωπότητας. 

     Τὰ ἐμβόλια, κατὰ τοῦ sars-cov-2 τῶν φαρμακευτικῶν ἐταιριῶν, ποὺ προωθοῦνται σήμερα μὲ γρήγορους ρυθμοὺς καὶ ἀνερμήνευτη ἐπιμονὴ γιὰ ἀνθρώπινη χρήση, προέρχονται ἀπὸ τὴν παραπάνω ἀνθρωποκτόνο  διαδικασία.

   Ἀντιθέτως,  τὴν ἴδια  στιγμὴ ὑπάρχουν ἄλλες ἐμβολιαστικὲς δυνατότητες, ποὺ στηρίζονται στὸν κλασσικὸ καὶ ἠθικὰ  ἄμεμπτο τρόπο, τὸν ὁποῖο ἡ ἴδια ἡ φύση μᾶς δίδαξε, χωρὶς νὰ προσβάλλεται  ἡ ἱερότητα τοῦ  ἀδιαπραγμάτευτου ἀγαθοῦ της ἀνθρώπινης ζωῆς, οἱ ὁποῖες, ὅμως, εἶναι προκλητικὰ παραθεωρημένες ἀπὸ τὶς κρατικὲς ἐξουσίες.

Γιὰ τὴν παραγωγὴ τοῦ ἤδη γνωστοῦ ἐμβολίου, κατὰ τοῦ sars-cov-2, ποῦ κυκλοφορεῖ, χρησιμοποιήθηκε ἡ ἀνθρώπινη κυτταρικὴ σειρὰ HEK 293. Ἡ σειρὰ αὐτὴ προέρχεται ἀπὸ ἀνθρώπινα  ἐμβρυικὰ κύτταρα, τὰ ὁποῖα λήφθηκαν ἀπὸ τὸ νεφρὸ ἑνὸς ὑγιοῦς θήλεως ἐμβρύου.

Συγκεκριμένα, οἱ δύο φαρμακευτικὲς ἑταιρεῖες, ἡ Moderna καὶ ἡ Pfizer/BioNTech, τῶν ὁποίων τὰ ἐμβόλια ἔχουν ἐγκριθεῖ καὶ στὴν Ἑλλάδα, χρησιμοποίησαν τὴν κυτταρικὴ σειρὰ HEK 293 στὸ στάδιο Confirmatory Lab Tests (στάδιο ἐργαστηριακῶν δοκιμῶν).

   Ἡ Astra/Zeneka (Oxford), ἡ ὁποία συνεργάζεται μὲ τὴν Sputnik, καὶ ἡ Jannsen  χρησιμοποίησαν τὴν κυτταρικὴ σειρὰ HEK 293 καὶ στὰ τρία στάδια: i. Design & Development (Σχεδιασμὸς καὶ ἀνάπτυξη) ii.Production (Παραγωγὴ) καὶ iii. Confirmatory Lab Tests (στάδιο ἐργαστηριακῶν δοκιμῶν).

  Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ διὰ τεσσάρων Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων (Γ’,Δ’, Ε’ καὶ Στ’), ἀναγνωρίζει τὸν ἄνθρωπον  ὡς τέλειον ἐξ ἄκρας συλλήψεως. ...Ὡς ἐκ τούτου ὁποιαδήποτε παρέκκλιση ἀπὸ τὴν καταστατικὴ αὐτὴ ἀρχὴ τῆς πίστεώς μας, προσβάλλει τὴν θεία Δημιουργία καὶ κατὰ συνέπεια βρίσκεται, ἀπολύτως, ἔξω ἀπὸ τὸ δόγμα καὶ τὸ ἦθος τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ προσφάτως ληφθεῖσα ἀπόφαση  τῆς ΔΙΣ γιὰ τὴ στήριξη τοῦ ἐμβολίου ἔρχεται σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὴν δογματικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας. Δημιουργεῖ μάλιστα ἐρωτηματικὰ τὸ γεγονός, ὅτι ἡ σχετικὴ πρὸς τὸ θέμα αὐτὸ γνωμοδότηση τῆς Ἐπιτροπῆς Βιοηθικῆς της Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὅπως ἀποκάλυψε ὁ Σεβασμιώτατος Ἐκπρόσωπος Τύπου, δὲν δόθηκε στὴ δημοσιότητα, ὥστε τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας νὰ τύχει τῆς δεούσης ἐνημέρωσης καὶ δυνατότητας ἀξιολόγησής της.

Ἡ Ὀρθόδοξος Χριστιανικὴ Θεολογία δὲν ἀρνεῖται τὸν ἐμβολιασμό, ὅπως καὶ κάθε ἄλλη ἔλλογη ἰατρικὴ πράξη. Ἀρνεῖται ὅμως διαρρήδην, κάθε ἀντίληψη ἢ προσπάθεια, ποῦ μειώνει τὴν ἀνθρώπινη ἀξία, στερεῖ τὸ δικαίωμα τῆς ἐνημέρωσης, καὶ ἐγκλωβίζει τὴν λογικὴ στὸ ζόφος τοῦ φόβου, σὲ σημεῖο ποῦ νὰ ἐπαληθεύεται  ἡ μονοστιχη ἀποστροφὴ τοῦ Μενάνδρου, ὅτι «Βίος βίου δεόμενος οὐκ ἔστι βίος» (Ζωὴ ποῦ ἔχει ἀνάγκη τὴν ἐπιβίωση, δὲν εἶναι ζωή).

Σημείωση:

   Μετὰ τὴν ὁλοκλήρωση τοῦ παραπάνω κειμένου, λάβαμε γνώση τοῦ ἀνακοινωθέντος, ποῦ ἐξέδωκε ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος, μετὰ τὶς Συνεδριάσεις Αὐτῆς, κατὰ τὴν  12η καὶ 13η  Ἰανουαρίου 2021.

   Ἐπὶ τοῦ ἀνακοινωθέντος, ἔχουμε νὰ παρατηρήσουμε τὰ ἀκόλουθα:

   1. Ὁ συντάκτης τῆς ζ’ παραγράφου τοῦ ἀνακοινωθέντος, ἢ ἐξ ἀγνοίας ἢ παρελκυστικῶς γράφει, ὅτι, ‘’τὰ ἐμβόλια κατά του covid-19 πού ἐπὶ τοῦ παρόντος χρησιμοποιοῦνται στὴν Πατρίδα μας, δὲν ἀπαιτοῦν τὴν χρήση καλλιεργειῶν ἐμβρυϊκῶν κυττάρων γιὰ τὴν παραγωγή τους.’’

   Ἀντιθέτως, πρὸς τοὺς παραπάνω ἰσχυρισμούς, τὸ ἀληθὲς εἶναι, ὅτι τὰ ἐμβόλια κατὰ τοῦ covid-19, ποὺ ἐπὶ τοῦ παρόντος χρησιμοποιοῦνται στὴν Πατρίδα μας, ἐργαστηριακῶς χρήζουν τῆς κυτταρικῆς σειρᾶς Human embryonic kidney 293 cells (HEK 293), «ἡ ὁποία προέρχεται,  ἀπὸ ἀνθρώπινα  ἐμβρυικὰ κύτταρα, τὰ ὁποῖα λήφθηκαν ἀπὸ τὸ νεφρὸ ἑνὸς ὑγιοῦς θήλεως ἐμβρύου. Τὸ συγκεκριμένο ἔμβρυο ‘’ματαιώθηκε νόμιμα’’, δηλ. ἐκτρώθηκε, σύμφωνα μὲ τὴν ὀλλανδικὴ νομοθεσία, τὸ ἔτος 1973, στὸ ἐργαστήριο Alex van der Eb στὸ Leiden τῆς Ὀλλανδίας.» (Βλ. παραπάνω ἡμέτερο κείμενο)

2. Σύμφωνα μὲ τὸ ἀνακοινωθέν, ἡ ἐπιλογὴ τοῦ ἐμβολιασμοῦ δὲν εἶναι ζήτημα τόσο θεολογικὸ ἢ ἐκκλησιαστικό, ἀλλὰ κυρίως ἰατρικὸ-ἐπιστημονικό.’’

   Ἀντιθέτως, κάθε ἰατρικὴ πράξη καὶ ἐνέργεια γιὰ νὰ εἶναι θεοφιλὴς καὶ ἀκατάκριτος, ὀφείλει νὰ σέβεται τὸν ἄνθρωπο ἐξ ἄκρας συλλήψεως καὶ γενικώτερα, νὰ βρίσκεται μέσα στὸ γράμμα καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου. Γι’ αὐτὸ ἡ ἐπιλογὴ τοῦ ἐμβολιασμοῦ εἶναι ζήτημα πρωτίστως θεολογικὸ καὶ ἐκκλησιαστικὸ καὶ ἡ ἀποδοχὴ τοῦ ἐμβολιασμοῦ, μὲ τὶς προϋποθέσεις, πάνω στὶς ὁποῖες στηρίχθηκε ἡ παραγωγὴ τῶν συγκεκριμένων ἐμβολίων, συνιστᾶ ἔκπτωση ἀπὸ τὴν ὀρθὴ Πίστη καὶ ζωή.

 

3. Πράγματι, ὁ ἐμβολιασμὸς πρέπει νὰ ἀποτελεῖ ἐλεύθερη προσωπικὴ ἐπιλογὴ τοῦ κάθε ἀνθρώπου, μετὰ ὅμως, ἀπὸ ἐπισταμένη καὶ σοβαρὴ ἐνημέρωση, ἀπαλλαγμένος ἀπὸ τὸν τρόμο, ποῦ δημιουργεῖ ἡ συνεχὴς παραπληροφόρηση. Γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν καὶ ἡ ἀλήθεια  ἐλευθερώσει ὑμᾶς’’ (Ἰωάννου, 8,32).

Μετὰ σεβασμοῦ

π.Στυλιανὸς Καρπαθίου

 


Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2021

Ὅταν ἔκλειναν τὶς Ἐκκλησίες στὴν Σοβιετικὴ Ἕνωση. Διδάγματα γιὰ τοὺς Νεοέλληνες.

 


 Ἤθελαν νὰ κλείσουν τὶς ἐκκλησίες. Νὰ ξεριζώσουν τὴν πίστη ἀπὸ τὴν ψυχὴ τοῦ λαοῦ. Ὄχι ὅμως μὲ κάποιον φανερὸ καὶ αἱματηρὸ διω­γμό, ὅπως παλαιότερα, ἀλλὰ μὲ ὕπουλο τρόπο, μὲ σύστημα καὶ τέχνη. Ψήφισαν λοιπὸν νέους νόμους, δημιούργησαν εἰδικὲς Ἐπιτροπὲς καὶ ἄρχισαν τὸ ἔργο τους.

Ἕνας ἀπὸ τοὺς νόμους ἔλεγε ὅτι ναὸς ποὺ δὲν λειτουργεῖ γιὰ ἕξι μῆνες, πρέπει νὰ κλείνει. Ἔστελναν λοιπὸν στὸ χωριὸ μία ὑγειονομικὴ Ἐπιτροπὴ γιὰ νὰ ἐξετάσει ὅλους τοὺς χωρικούς. Ἐξέταζαν καὶ τὸν ἱερέα, ἔβγαζαν διάγνωση ὅτι «εἶναι φυματικὸς» καὶ ἔδιναν τὴν ἐντολή: «πρέπει νὰ ἀπομονωθεῖ στὸ Σανατόριο. Θὰ παραμείνει ἐκεῖ τουλάχιστον ἕνα χρόνο. Στὸ διάστημα αὐτὸ ἡ ἐκκλησία του θὰ εἶναι κλειστή»(1)!

Ἄλλος νόμος ἔλεγε ὅτι πρέπει νὰ ἀναστέλλεται κάθε «δραστηριότητα ποὺ ἐξασκεῖται κάτω ἀπὸ τὸ κάλυμμα τῆς διδασκαλίας θρησκευτικῶν δογμάτων ἢ τῆς τελέσεως θρησκευτικῶν τελετῶν καὶ ἡ ὁποία εἶναι δυνατὸν νὰ προκαλέσει βλάβη στὴν ὑγεία τῶν πολιτῶν». «Ἡ ὀργάνωση καὶ διοίκηση ὁμάδας (ποὺ ἐξασκεῖ τέτοιες δραστηριότητες) …ὅπως καὶ ἡ στρατολόγηση ἀνηλίκων σὲ τέτοια ὁμάδα ἔχει ὡς συνέπεια τὴ στέρηση τῆς ἐλευθερίας γιὰ πέντε χρόνια»(2). Στὸν Βορρᾶ, ἐκεῖ ποὺ οἱ θερμοκρασίες κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ χειμώνα ἔπεφταν πολὺ κάτω ἀπὸ τὸ μηδέν, ὑπῆρχαν ναοὶ ποὺ δὲν μποροῦσαν νὰ προμηθευθοῦν καύσιμα, διότι δὲν τοὺς τὸ ἐπέτρεπε τὸ κράτος. Σύμφωνα μὲ τὸν νόμο, ἔπρεπε νὰ σταματήσουν τὶς θεῖες Λειτουργίες. Ὁ ἱερέας ὅμως λειτουργοῦσε καὶ ὁ λαὸς συμμετεῖχε ἔστω καὶ μὲ -20οC! Ἀκολουθοῦσε λοιπὸν σύλληψη καὶ φυλάκιση τοῦ ἱερέως καὶ κλείσιμο τοῦ ναοῦ(3). Στὸ Γκόρκι (Gorki) εἶχαν μείνει ἀνοικτοὶ μόνο τρεῖς ναοὶ γιὰ νὰ ἐξυπηρετοῦν 120.000 Ὀρθόδοξους Χριστιανούς! Κι ἦταν συγ­κινητικὸ νὰ βλέπει κανεὶς τοὺς ναοὺς αὐτοὺς κατάμεστους καὶ χιλιάδες πιστοὺς νὰ στέκονται ἔξω – ἀκόμη καὶ μὲ ἄγριο χειμώνα –, νὰ ἀρρωσταίνουν ἀπὸ τὸ κρύο καὶ παρ’ ὅλα αὐτὰ νὰ μὴν παύουν νὰ ἐκκλησιάζονται(4).

Βέβαια τὸ σοβιετικὸ καθεστὼς συνέχιζε τὸν ὕπουλο διωγμὸ ἐπιστρατεύον­τας διάφορα μέτρα: βαριὰ φορολογία γιὰ τὴν Ἐκκλησία, μεταθέσεις ἱερέων καὶ παύση διορισμῶν, ἀπαγόρευση νὰ ἐξυπηρετοῦν οἱ ἱερεῖς περισσότερες ἀπὸ μία ἐνορία κ.ἄ. Σὲ ἄλλη περίπτωση ἔκλεινε τὶς ἐκκλησίες μὲ ἐντολὴ τῆς πολεοδομικῆς ὑπηρεσίας, ἡ ὁποία χαρακτήριζε τὸ κτήριο τοῦ ναοῦ ἀπαρχαιωμένο καὶ ἀκατάλληλο, ἐνῶ ἀλλοῦ τολμοῦσε ἀκόμη καὶ τὸ γκρέμισμα ναῶν, προκειμένου νὰ κτισθοῦν σχολεῖα, γυμναστήρια, κινηματογράφοι κλπ.

Μεγάλη δοκιμασία γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς τῆς Ρωσίας ποὺ ὑπέστησαν αὐτὸν τὸν διωγμὸ γιὰ ἑβδομήντα δύο ὁλόκληρα χρόνια (1917-1989). Τὸ πιὸ τραγικὸ ὅμως εἶναι ὅτι, ἐνῶ συνέβαιναν ὅλα αὐτά, ἀπὸ τὴ διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας δὲν ὑπῆρχε καμία οὐσιαστικὴ ἀντίδραση. Ἔγραφαν τότε μὲ πόνο δύο ἱερεῖς σὲ μνημειώδη ἐπιστολή τους πρὸς τὸν τότε Πατριάρχη Μόσχας: «Οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας δὲν βρῆκαν τὸ θάρρος νὰ ἀναλάβουν τὴν ὑπεράσπιση τῶν πιστῶν τους… Εἶχαν καθῆκον νὰ ὑπερασπίσουν τὶς ἐκκλησίες… Εἶχαν ἐλευθερία ὄχι μόνο γιὰ νὰ διαβιβάσουν τὶς διαμαρτυρίες τῶν πιστῶν στοὺς ἁρμοδίους, ἀλλὰ ἀκόμη νὰ προβοῦν καὶ οἱ ἴδιοι σὲ ἐνέργειες πρὸς τὶς πολιτικὲς Ἀρχὲς γιὰ νὰ σταματήσουν τὴν παρανομία… Τὸ παράδειγμα ἑνὸς Ἐπισκόπου ὅπως ὁ Σεβασμιώτατος Ἑρμογένης, Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Καλούγκα (σ.σ. πρωτύτερα διετέλεσε Ἀρχιεπίσκοπος Τασκένδης), στὴν περιφέρεια τοῦ ὁποίου οὔτε ἕνας ναὸς δὲν ἔχει κλείσει, ἀποδεικνύει ὅτι ἐκεῖ ὅπου ὁ Ἐπίσκοπος ἔδειχνε ἀρκετὸ θάρρος καὶ ζῆλο πρὸς ὑπεράσπιση τοῦ ποιμνίου του, ἡ παρανομία ὑποχωροῦσε. Δέκα χιλιάδες ναοὶ καὶ δεκάδες μοναστηριῶν κλεισμένων μαρτυροῦν, κατὰ τρόπο ἀναντίρρητο, ὅτι τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας δὲν ἐξεπλήρωσε τὸ καθῆκον του ἀπέναντι τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας, διότι οἱ ἄθεοι, μόνο ἀφοῦ βεβαιώθηκαν ὅτι οἱ ἐκκλησιαστικὲς ἀρχὲς θὰ σιωπήσουν, μπόρεσαν νὰ κλείσουν τοὺς ναοὺς τοῦ Θεοῦ»(5).

Ἐνῶ ὅμως ἡ ἐκκλησιαστικὴ διοίκηση – πλὴν φωτεινῶν ἐξαιρέσεων – ὑποτάχθηκε ἄνευ ὅρων, οἱ ἁπλοὶ ἄνθρωποι, κλῆρος καὶ λαός, δὲν ἔμειναν ἀδρανεῖς. Διαμαρτύρονταν μὲ κάθε νόμιμο τρόπο καὶ ὁρισμένες φορὲς προέβαιναν σὲ δυναμικὴ ὑπεράσπιση τῶν χώρων λατρείας. Συγκλονιστικὸ ἦταν τὸ θέαμα ἁπλῶν γιαγιάδων, οἱ ὁποῖες ξάπλωναν κατὰ δεκάδες στοὺς δρόμους, προκειμένου νὰ ἐμποδίσουν τὶς μπουλντόζες νὰ περάσουν καὶ νὰ κατεδαφίσουν τοὺς ναούς. Πόσοι ναοὶ σώθηκαν ἀπὸ τὴ σθεναρὴ καὶ θαρραλέα στάση αὐτῶν τῶν γυναικῶν(6)! Στὸ Κίεβο, ὅταν ἔγινε γνωστὸ ὅτι ὑπῆρχε σχέδιο νὰ κατεδαφισθεῖ ὁ ἱερὸς ναὸς τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, συγκεντρώθηκαν περὶ τὶς 100 γυναῖκες, κλείσθηκαν μέσα στὸν ναὸ καὶ δὲν ἐννοοῦσαν μὲ τίποτε νὰ τὸν ἐγκαταλείψουν. Οἱ κρατικὲς ἀρχὲς στὴν ἀρχὴ τὶς ἄφησαν, ὅμως ὕστερα ἀπὸ λίγες ἡμέρες ἀστυνομικὸ ἀπόσπασμα τὶς ἔβγαλε ἔξω μὲ τὴ βία καὶ ὁδήγησε τὶς μὲν νέες σὲ καταναγκαστικὰ ἔργα, τὶς δὲ γερόντισσες σὲ ψυχιατρεῖα(7)

Τέσσερις γυναῖκες στὸ Ἰβάνοβο τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως ἄρχισαν τὴν ἄνοιξη τοῦ 1989 ἀπεργία πείνας πρὸ τῶν πυλῶν τοῦ ἐνοριακοῦ ναοῦ τους, ἀπαιτώντας ἀπὸ τὶς Σοβιετικὲς Ἀρχὲς νὰ ἐπιτρέψουν τὴν ἐκ νέου λειτουργία του. Ἑκατοντάδες στὴν ἀρχὴ κι ἔπειτα χιλιάδες πιστοὶ τάχθηκαν στὸ πλευρὸ τῶν γυναικῶν ποὺ ἀπεργοῦσαν, κατορθώνοντας νὰ κινητοποιήσουν τὴν παγκόσμια κοινὴ γνώμη γιὰ τὸ δίκαιο αἴτημά τους… Κι ἐνῶ τὶς τέσσερις πρῶτες γυναῖκες ποὺ εἶχαν ἀρχίσει τὴν ἀπεργία πείνας τὶς ἔκλεισαν σὲ ψυχιατρεῖο γιὰ θεραπεία, τὸ αἴτημά τους συνέχιζε νὰ ἀπασχολεῖ τὸν διεθνὴ τύπο, μέχρι ποὺ μεταδόθηκε ἡ θριαμβευτικὴ εἴδηση: Ὁ χριστιανικὸς ναὸς δὲν θὰ κατεδαφισθεῖ, δὲν θὰ μετατραπεῖ σὲ μουσεῖο· ἀντίθετα, θὰ ἐπισκευασθεῖ καὶ θὰ λειτουργήσει καὶ πάλι ὡς Οἶκος Θεοῦ καὶ ἱερὸς χῶρος θείας Λατρείας(8).

Θαυμαστὴ εἶναι καὶ ἡ περίπτωση τῆς μητέρας ποὺ ἔντυνε τὴ δωδεκάχρονη κόρη της γριούλα, βάζοντάς της μακριὰ φουστάνια, σκεπάζοντας μὲ ἕνα σάλι τὸ κεφάλι της καὶ δίνοντάς της νὰ βαστᾶ ἕνα ραβδὶ στὸ χέρι, προκειμένου νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὴν ἀπαγόρευση τῆς συμμετοχῆς παιδιῶν σὲ ὁποιονδήποτε ἐκκλησιασμό(9).

Ἀναρίθμητα εἶναι τὰ περιστατικὰ ποὺ φανερώνουν τὴν ἀκλόνητη πίστη τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων σὲ περίοδο εἴτε φανεροῦ εἴτε κρυφοῦ διωγμοῦ.

Αὐτὰ στὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση τότε…

…………………………………………………….

1. Σόλωνος Γ. Νινίκα, Ὁ νέος διωγμὸς κατὰ τῆς θρησκείας εἰς τὴν Σοβιετικὴν Ρωσίαν, Ἀθῆναι 1966, σελ. 11.

2. Ἐφημερίδα «Σοβιετικῆς Κυβερνήσεως» Ἰούλιος 1962, ἄρθρον 227· στό: Σόλ. Γ. Νινίκα, ὅ.π., σελ.11.

3. Ἐφημερίδα «La Croix» (19-3-1964)· στό: Σόλ. Γ. Νινίκα, ὅ.π., σελ. 11.

4. Νικολάου Π. Βασιλειάδη, Τὸ λυκόφως τοῦ Μαρξισμοῦ, Ἀθῆναι 19866, σελ. 358-359.

5. Νικολάι Ἐσλίμαν, ἐφημ. Ἱ. Ν. Παναγίας Μεσιτρίας & Γκλὲμπ Γιακουνίν, ἐφημ. Ἱ. Ν. Εικόνος Παναγίας Καζάν, Ἀνοικτὴ Ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Ἁγιώτατον Πατριάρχην Μόσχας καὶ πάσης Ρωσίας Ἀλέξιον, στό: Σόλωνος Γ. Νινίκα, «Ἁγιώτατε! Τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ» (Τρεῖς χαρακτηριστικαὶ ἐπιστολαὶ δύο Ρώσων ἱερέων πρὸς τὸν Πατριάρχην Ἀλέξιον καὶ τὴν Ἱεραρχίαν), Ἀθῆναι 1968, σελ. 22-23.

6. Τὸ μαρτύριο καὶ ἡ μαρτυρία τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν Ρωσία σήμερα (μτφρ. ἐκ Ρωσικῆς Ἡσυχίου μοναχοῦ), Ἀθῆναι 1984, σελ. 95-96.

7. Σόλωνος Γ. Νινίκα, Ἡ πνευματικὴ ἀντίσταση τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ, Ἀθῆναι 1991, σελ. 88.

8. Σόλωνος Γ. Νινίκα, ὅ.π., σελ. 88-89.

9. F. George – Gr. Palmer, Αὐτοὶ δὲν ὑπέκυψαν, ἐκδ. «Ἡ Δαμασκός», Ἀθῆναι 1954, σελ. 196.

Ἀπὸ τὸ Ὀρθόδοξο Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”(τεῦχος 2234)