Ταυτοποίηση μαθητῶν στὶς ἐξετάσεις: Τί νὰ ἀπαντήσετε σὲ σχολεῖο ἢ ἐξεταστικὸ κέντρο.

 

(Ὁδηγὸς γιὰ γονεῖς καὶ μαθητές) 

Τὸ τελευταῖο διάστημα ἔχουν καταγραφεῖ περιστατικὰ ὅπου διευθυντὲς σχολείων ἢ ἐπιτηρητὲς ἀπαιτοῦν ἀπὸ μαθητὲς τὴν ἔκδοση νέας ψηφιακῆς ἀστυνομικῆς ταυτότητας (μὲ Π.Α.), ἀκόμη καὶ ὡς προϋπόθεση συμμετοχῆς σὲ ἐξετάσεις, συμπεριλαμβανομένων τῶν Πανελλαδικῶν. Ἡ ἀπαίτηση αὐτὴ δὲν ἔχει καμία νομικὴ βάση. 

1. «Δὲν ἀπαιτεῖται ἀστυνομικὴ ταυτότητα γιὰ τὴ συμμετοχὴ στὶς ἐξετάσεις» 

Ἐὰν σᾶς ζητηθεῖ νέα ἀστυνομικὴ ταυτότητα, ἀπαντῆστε ξεκάθαρα: «Δὲν προβλέπεται ἀπὸ τὴ νομοθεσία ὑποχρέωση κατοχῆς ἀστυνομικῆς ταυτότητας γιὰ τὴ συμμετοχὴ μαθητῶν στὶς ἐξετάσεις, οὔτε στὶς Πανελλαδικές.» 
Ἡ θέση αὐτὴ ἔχει διατυπωθεῖ ἐπίσημα καὶ ἐγγράφως ἀπὸ τὴν Ὑπουργὸ Παιδείας, σὲ ἀπάντηση στὴ Βουλὴ πρὸς τὸν ἀνεξάρτητο βουλευτὴ Νῖκος Παπαδόπουλος 
ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ 

2. «Ἡ ταυτοποίηση γίνεται μὲ σχολικὰ στοιχεῖα – ὄχι μὲ νέα ψηφιακὴ ταυτότητα» 

Ὑπενθυμίστε ὅτι ἡ ταυτοποίηση τῶν μαθητῶν: 

• γίνεται μὲ βάση τὰ σχολικὰ ἀρχεῖα, 
• τὸν μαθητικὸ φάκελο, 
• καὶ τὰ προβλεπόμενα ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας ἔγγραφα, 

καὶ ὄχι μὲ ὑποχρεωτικὴ ἐπίδειξη νέας ἀστυνομικῆς ταυτότητας ἢ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ (Π.Α.). 

3. «Καμία διοικητικὴ πράξη δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιβάλει νέο ἔγγραφο ταυτοποίησης» 

Δηλῶστε ρητά: «Καμία σχολικὴ μονάδα ἢ διευθυντὴς δὲν ἔχει ἁρμοδιότητα νὰ ἐπιβάλει νέο τύπο ἐγγράφου ταυτοποίησης ποὺ δὲν προβλέπεται ἀπὸ τὸν νόμο.» 
Ὁποιαδήποτε τέτοια ἀπαίτηση συνιστᾶ διοικητικὴ αὐθαιρεσία καὶ παράνομη ἔμμεση πίεση πρὸς ἀνήλικους καὶ γονεῖς. 

4. Ζητῆστε γραπτὴ ἐντολή 

Ἐὰν ἡ ἀπαίτηση ἐπιμείνει: ζητῆστε νὰ σᾶς δοθεῖ γραπτῶς, μὲ ἀναφορὰ σὲ συγκεκριμένη διάταξη νόμου ἢ ἐγκυκλίου. Στὴν πράξη, τέτοια γραπτὴ ἐντολὴ δὲν μπορεῖ νὰ δοθεῖ, διότι δὲν ὑπάρχει σχετικὸ νομικὸ ἔρεισμα. 

5. Καταγράψτε τὸ περιστατικό 

Σημειῶστε: σχολικὴ μονάδα, ἡμερομηνία, ἰδιότητα τοῦ προσώπου ποὺ διατύπωσε τὴν ἀπαίτηση, ἀκριβὲς περιεχόμενο. Ἡ καταγραφὴ εἶναι κρίσιμη γιὰ προστασία τῶν μαθητῶν καὶ γιὰ ἔλεγχο αὐθαίρετων πρακτικῶν. 

Σαφὴς ὑπενθύμιση πρὸς ὅλους 

• Οἱ μαθητὲς δὲν ὑποχρεοῦνται νὰ ἐκδώσουν νέα ψηφιακὴ ἀστυνομικὴ ταυτότητα γιὰ νὰ συμμετάσχουν σὲ ἐξετάσεις. 
• Ἡ συμμετοχὴ στὶς ἐξετάσεις δὲν συνδέεται μὲ τὸν Π.Α. ἢ μὲ νέο δελτίο ταυτότητας. 
• Ὁποιαδήποτε ἀντίθετη πρακτικὴ δὲν εἶναι "κανονισμὸς" ἀλλὰ παραπληροφόρηση. 

Ἡ παιδεία δὲν μπορεῖ νὰ γίνεται πεδίο πειραματισμοῦ ἢ ἔμμεσου ἐξαναγκασμοῦ. Οἱ ἐξετάσεις εἶναι δικαίωμα – ὄχι μοχλὸς πίεσης. 
Παρακάτω παραθέτουμε ὑπόδειγμα σύντομης ἔνστασης, ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ κατατεθεῖ εἴτε σὲ σχολικὴ μονάδα εἴτε στὴ ΔΔΕ (Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Ἐκπαίδευσης). Μπορεῖ νὰ σταλεῖ ὡς ἔγγραφο, email ἢ πρωτόκολλο. 

  

ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ ΕΝΣΤΑΣΗΣ

για παράνομη απαίτηση νέας αστυνομικής ταυτότητας (Π.Α.)

στο πλαίσιο ταυτοποίησης μαθητή/μαθήτριας για εξετάσεις

Προς:
– Τη Διεύθυνση του ………………………………… Σχολείου ή / και
– Τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης …………………

Θέμα: Ένσταση κατά απαίτησης προσκόμισης νέας αστυνομικής ταυτότητας (με Π.Α.) για συμμετοχή μαθητή/μαθήτριας σε εξετάσεις

Κύριε/Κυρία Διευθυντά/Διευθύντρια,

Με την παρούσα υποβάλλω ένσταση κατά της απαίτησης που διατυπώθηκε προφορικά / γραπτά την ……………………, σύμφωνα με την οποία ζητήθηκε από τον/την μαθητή/μαθήτρια ………………………………… η προσκόμιση νέας αστυνομικής ταυτότητας (με Προσωπικό Αριθμό) ως προϋπόθεση ταυτοποίησης και συμμετοχής σε εξετάσεις.

Η απαίτηση αυτή δεν προβλέπεται από καμία ισχύουσα νομοθετική ή κανονιστική διάταξη.

Ειδικότερα:

1. Δεν υφίσταται υποχρέωση κατοχής αστυνομικής ταυτότητας για μαθητές, ούτε για τη συμμετοχή τους στις Πανελλαδικές εξετάσεις.
2. Η ταυτοποίηση των μαθητών πραγματοποιείται με βάση τα σχολικά αρχεία και τα προβλεπόμενα από το Υπουργείο Παιδείας στοιχεία, όχι με υποχρεωτική επίδειξη νέου δελτίου ταυτότητας.
3. Το ζήτημα έχει αποσαφηνιστεί επίσημα στη Βουλή, με απάντηση της Υπουργού Παιδείας σε σχετική κοινοβουλευτική ερώτηση, σύμφωνα με την οποία δεν απαιτείται αστυνομική ταυτότητα για τη συμμετοχή μαθητών σε εξετάσεις.
4. Καμία σχολική μονάδα ή διοικητικό όργανο δεν έχει αρμοδιότητα να εισάγει πρόσθετες προϋποθέσεις ταυτοποίησης που δεν προβλέπονται από τον νόμο.

Κατόπιν των ανωτέρω,

ΖΗΤΩ: α) την άμεση ανάκληση της ως άνω απαίτησης, β) τη διασφάλιση της απρόσκοπτης συμμετοχής του/της μαθητή/μαθήτριας στις εξετάσεις,
γ) την έγγραφη επιβεβαίωση ότι δεν τίθεται ζήτημα αποκλεισμού ή δυσμενούς μεταχείρισης.

Δηλώνω ότι επιφυλάσσομαι παντός νομίμου δικαιώματός μου σε περίπτωση συνέχισης ή επανάληψης της ανωτέρω πρακτικής.

Με εκτίμηση,

Ο/Η ασκών/ασκούσα τη γονική μέριμνα

Ονοματεπώνυμο: …………………………………

Τηλέφωνο: …………………………………

Ημερομηνία: …………………………………

Υπογραφή: …………………………………

 orthros

ΦΩΤΟΒΟΛΙΔΕΣ ! Περὶ γνώσεως Νο 2

 

ΕΥΧΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΠΑΤΕΡΑ Γερόντισσας Ξένης τῆς τυφλῆς (+1923) (Πρώτης ἡγουμένης τῆς Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Τριάδος Αἰγίνης καὶ πρώτης μαθήτριας τοῦ Ἁγ. Νεκταρίου).

 

Θεέ μου, μὴ παρίδῃς με (=μὴ μὲ παραβλέπεις)

ταχὺ ἐπάκουσόν μου,

καὶ τῆς ψυχῆς τὰ ὄμματα (=τὰ μάτια) Θεέ μου, φώτισόν μου.

Πεπλανημένον πρόβατον, εἶμαι καὶ ζήτησόν με,

Χριστέ μου ὡς φιλάνθρωπος, καὶ ἀνακάλεσόν με.

 

Νὰ μοῦ χαρίσῃς δάκρυα,ὡς τὸν Δαβὶδ νὰ κλαίω,

καὶ ὡς τὸν Πέτρον νὰ θρηνῶ, ὡς τὸν ληστὴν νὰ λέγω.

Τὸ μνήσθητί μου, Κύριε, μὲ πόνον νὰ φωνάζω,

αὶ ὡς ὁ ἄσωτος υἱός, Τὸ : Ἥμαρτον να κράζω.

 

Μὲ ἀρετὰς καὶ χάριτας, στόλισον τὴν ψυχήν μου,

Διὰ νὰ γίνω νύμφη σου, Παμπόθητε Σωτήρ μου.

Παράσχου μοι (δός μου) τὴν χάριν σου,

Καὶ τὴν βοήθειάν σου, νὰ εὐλογῶ διὰ παντός

τὸ μέγα ὄνομά σου.

Ἁγιογραφικὴ Μελέτη Μηνὸς Φεβρουαρίου

 

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

 

1. Μάρκ. ΙΣΤ΄(16) 1-5

2. Μάρκ. ΙΣΤ΄  6-8

3. Μάρκ. ΙΣΤ΄ 9-11

4. Μάρκ. ΙΣΤ΄  12-13

5. Μάρκ. ΙΣΤ΄ 14-18

6. Μάρκ. ΙΣΤ΄ 19-20

7. Λουκᾶν Α΄(1) 1-4

8. Λουκᾶν Α΄ 5-7

9. Λουκᾶν Α΄ 8-14

10. Λουκᾶν Α΄ 15-17

11. Λουκᾶν Α΄ 18-21

12. Λουκᾶν Α΄ 22-25

13. Λουκᾶν Α΄ 26-28

14. Λουκᾶν Α΄29-33

15. Λουκᾶν Α΄ 34-37

16. Λουκᾶν Α΄ 38

17. Λουκᾶν Α΄39-42

18. Λουκᾶν Α΄ 43-45

19. Λουκᾶν Α΄ 46-50

20. Λουκᾶν Α΄51-56

21. Λουκᾶν Α΄ 57-61

22. Λουκᾶν Α΄ 62-66

23. Λουκᾶν Α΄ 67-70

24. Λουκᾶν Α΄ 71-75

25. Λουκᾶν Α΄76

26. Λουκᾶν Α΄ 77

27. Λουκᾶν Α΄ 78-79

28. Λουκᾶν Α΄ 80.

Σᾶς δίνεται ἡ δυνατότητα νὰ ἀκούσετε  

τοὺς στίχους αὐτοὺς 

σὲ σύντομη ἑρμηνεία  

 τοῦ ἀειμνήστου Καθηγητοῦ

 Παναγιώτου Τρεμπέλα,  

καὶ μάλιστα στὴ νεοελληνικὴ

ἔχοντας τὴν ἔγκριση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἄλλων Πατριαρχείων καὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.  

Διαβάζει ὁ Διδάσκαλος - Θεολόγος

κ. Κ. Πρέντος

" Η ΚΑΙΝΗ  ΔΙΑΘΗΚΗ  ΗΧΟΓΡΑΦΗΜΕΝΗ"

Ἐνθύμιο "Χαρουμένων Ἀγωνιστῶν"

Ἔκδοση Ἀδελφότητος Θεολόγων "Ο ΣΩΤΗΡ"

 ΚΑΤΑ  ΜΑΡΚΟΝ  ΙΕΡΟΝ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ  ΙΣΤ΄ (16ο)

 Οἱ Μυροφόρες στὸν τάφο. Ἀγγελικὸ μήνυμα γιὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. 

 (Στίχοι 1-8) {0΄00΄΄- 1΄54΄΄}. 

Ἐμφανίσεις τοῦ ἀναστημένου Κυρίου. 

(Στίχοι 9-14) {1΄55΄΄- 2΄58΄΄}. 

Ἐντολὲς καὶ ἐξουσίες στοὺς μαθητές. Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου. 

 (Στίχοι 15-20) {2΄59΄΄- 4΄34΄΄}.  

 

ΚΑΤΑ  ΛΟΥΚΑΝ  ΙΕΡΟΝ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ   Α΄ (1ο)

 Σκοπὸς τῆς συγγραφῆς τοῦ Εὐαγγελίου. 

(Στίχοι 1-4) {0΄00΄΄- 0΄58΄΄}. 

Προαναγγελία τῆς γεννήσεως τοῦ Προδρόμου. 

 (Στίχοι 5-25) {0΄59΄΄- 6΄36΄΄}.  

Ὁ εὐαγγελισμὸς τῆς Παρθένου Μαρίας. 

 (Στίχοι 26-38) {6΄37΄΄- 10΄31΄΄}. 

Ἡ Θεοτόκος ἐπισκέπτεται τὴν Ἐλισάβετ.

Στίχοι 39-45) {10΄32΄΄- 12΄00΄΄}. 

Ἡ ὠδὴ τῆς Θεοτόκου. 

 (Στίχοι 46-56) {12΄01΄΄- 14΄27΄΄}.  

Ἡ γέννηση τοῦ Ἰωάννη.

 

 (Στίχοι 57-66) {14΄28΄΄- 16΄27΄΄}. 

Ἡ ὠδὴ τοῦ Ζαχαρία.

 

 (Στίχοι 67-80) {16΄28΄΄- 20΄25΄΄}. 

Τὰ Κατηχητικά μας τιμοῦν τοὺς Τρεῖς Ἱεράρχες μὲ Ἐκδηλώσεις στὶς Ἐπαρχίες Κονίτσης καὶ Πωγωνίου.

Ἡ Ἐκδήλωση θὰ ἐπαναληφθεῖ 

στὴν αἴθουσα τοῦ ΚΔΑΠ Παρακαλάμου

 (δίπλα ἀπὸ τὸ Δημαρχεῖο)

τὸ Σάββατο 31 Ἰανουαρίου 2026

 στὶς 6 τὸ ἀπόγευμα.

 

Στὶς 17 Ἰανουαρίου τοῦ 1468, σὲ ἡλικία 64 ἐτῶν φεύγει ἀπὸ τὴν ζωὴ ὁ Γεώργιος Καστριώτης (Σκεντέρμπεης), ὁ Ἕλλην Ἠγεμὼν τῆς Ἠπείρου.

 

Γεώργιος Καστριώτης «Σκεντέρμπεης», ο συνεχιστής της ένδοξης ιστορίας της Ρωμανίας και εμπνευστής των αγωνιστών του ’21

 [1404 – † 17 Ιανουαρίου 1468]

Ευαγγελία Κ. Λάππα
20 Μαρτίου 2021

Είχε πει κάποτε ο Γέρος του Μοριά, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: «Ανέγνωσα τον βίον του Σκεντέρμπεη, εσυλλογούμουν τα έργα του…»

    Σήμερα θα σας παρουσιάσω την μικρή μου μελέτη, για έναν μεγάλο Έλληνα. Έναν Μεγάλο Στρατηγό. Έναν συνεχιστή της ιστορίας της Ρωμανίας. Έναν πρόγονο και εμπνευστή των αγωνιστών ενός μεγάλου θαύματος. Του θαύματος της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Τον Γεώργιο Καστριώτη ή «Σκεντέρμπεη».

«Σκεντέρμπεης». Η λέξη είναι σύνθετη, από το Ισκεντέρ, η αραβική απόδοση της λέξεως Αλέξανδρος και από το μπέης (που σημαίνει άρχοντας). Το πραγματικό του όνομα είναι Γεώργιος Καστριώτης. Γεννήθηκε το 1404 στην Ήπειρο, στην Κρούγια, βόρεια των σημερινών Τιράνων από χριστιανούς γονείς – εδώ να σημειώσουμε ότι εκείνη την εποχή δεν υφίστατο αλβανικό έθνος. Πατέρας του ήταν, ο άρχοντας της Κρούγιας (Κρόιας), Ιωάννης Καστριώτης από την Βέροια και μητέρα του η Σερβίδα πριγκίπισσα Βοϊσάβα, όπως χαρακτηριστικά επιβεβαιώνει και ο Δανός Φραντς Ντε Ζεσσέν, στρατιωτικός ανταποκριτής της εφημερίδος «Le Temps» των Παρισίων. Ο Γεώργιος ήταν το ένατο και τελευταίο παιδί της οικογενείας του (5 θυγατέρες και 4 υιούς). Παππούς του ήταν ο Κωνσταντίνος Καστριώτης (†1390), ηγεμόνας της Ημαθίας και της Καστοριάς (εξ ου και Καστοριώτης ή Καστριώτης). Ήταν κάτοχος της Ελληνικής Παιδείας και Γλώσσας, αφού ο ίδιος έστελνε έγγραφα γραμμένα στην Ελληνική γλώσσα.

Από αρχοντική γενιά, ο πατέρας του αναγκάστηκε, όταν η περιοχή του έπεσε στα χέρια των Τούρκων, να παραδώσει τους γιους του ως ομήρους στην Αδριανούπολη. Εκεί εξισλαμίστηκαν βιαίως και μετέπειτα δολοφονήθηκαν, πλην του Γεωργίου «όστις διακρινόμενος διά το ανδρικόν του κάλλος, την ευχέρειαν του λόγου και την περί τα πολεμικά δεξιότητα, είλκυσε την εκτίμηση του σουλτάνου Μουράτ Β΄ (1421-1451), ο οποίος ανέθεσεν εις τούτον την αρχηγίαν σώματος εκ 5000 ιππέων, προσονομάσας τούτον Σκεντέρμπεην…». Βεβαίως τον ονόμασε Αλέξανδρο (Ισκεντέρ), γιατί ήταν ελληνικής καταγωγής.

Η ανάμνηση όμως της Κρούγιας, η πληροφορία του θανάτου του πατέρα του πρώτα και κατόπιν της μητέρας του, δεν τον άφησαν ήσυχο. Το 1443 στην μάχη της Νίσσας, αυτομόλησε στις τάξεις των Χριστιανών ηγεμόνων και ανέλαβε και πάλι το χριστιανικό του όνομα, Γεώργιος Καστριώτης, το οποίο ποτέ πια δεν αποχωρίστηκε. Συγκεκριμένα δραπέτευσε από το οθωμανικό στρατόπεδο του Μοράβα και πήγε στην έδρα των προγόνων του, την Κρόια (σύμφωνα με τον Τούρκο βιογράφο του Αλή Πασά, Αχμέτ Μουφίτ). Όλα αυτά τα χρόνια προφανώς ήταν κρυπτοχριστιανός. Νυμφεύεται μάλιστα, όχι Οθωμανή, αλλά την θυγατέρα του Ηπειρώτη Έλληνα πολέμαρχου «Τουρκομάχου» Γεώργιου Αριανίτη Κομνηνού, Ανδρονίκη, επώνυμο που υποδηλώνει την αδιάψευστη Ελληνικότητα της οικογένειας της συζύγου του Καστριώτη. Το 1443 κηρύσσει την επανάσταση εναντίον του Τούρκου κατακτητού. Ελευθερώνει την Κρούγια με τα 300 παλληκάρια του και αμέσως εισέρχεται στον Καθεδρικό Ναό της και ψάλλει ο ίδιος και οι συνακόλουθοί του Δοξολογία ευχαριστήριο προς τον Θεό. Δεν έπαυσε έκτοτε να πολεμά τους Τούρκους. Μάλιστα το 1457 κατανίκησε τουρκικό στρατό, υπό τον Ισά Μπέη, 50.000 άνδρες, τον οποίο έστειλε εναντίον του Καστριώτη, ο Μεχμέτ ο Β΄. Το γεγονός αυτό προκάλεσε τον θαυμασμό και την κατάπληξη των ευρωπαίων της εποχής αλλά για των μετέπειτα.

Ο Γεώργιος Καστριώτης είχε ως λάβαρο του την κόκκινη σημαία με τον μαύρο δικέφαλο αετό που ήταν μια παραλλαγή μιας σημαίας της Ρωμανίας, Βυζαντίου κατά τους Δυτικούς. Ο δικέφαλος αετός, επίσης, ήταν σύμβολο που χρησιμοποιούσαν στις σημαίες τους οι επιφανείς οικογένειες την Ρωμανίας με κάποιες παραλλαγές πάνω του. Επίσης συνήθιζε να φοράει το αρχαίο ελληνικό μακεδονικό κράνος με το διπλό κέρατο.

Ο Γεώργιος Καστριώτης ήταν μέγας ηγεμών της Ηπείρου, σύμφωνα και τον ιταλό συγγραφέα- βιογράφο Marini Barletii (1450- 1513). Ήταν πρόμαχος της Ορθοδοξίας, υπερασπιστής δεινός της Μακεδονίας και της Ηπείρου. Ήταν Έλληνας όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν ο Ιταλός ποιητής Antonio Salvi σε τραγωδία του το 1710, ο Άγγλος C. Randall το 1810 και οι Σουηδοί συγγραφείς Barrau και Rudbeck το 1835. Ήταν Ρωμιός, Χριστιανός Ορθόδοξος. Πολίτης της ψυχορραγούσης τότε αυτοκρατορίας της Νέας Ρώμης-Κωνσταντινουπόλεως, όπως ήταν ο Παλαιολόγος, ο Γεννάδιος Σχολάριος , ο Αθανάσιος ο Πάριος, ο Κολοκοτρώνης και ο Τζαβέλας. Ανήκε στην Πονεμένη Ρωμιοσύνη, στο Γένος των Ελλήνων. Ήταν πρόγονος και εμπνευστής των αγωνιστών του θαύματος της Ελληνικής Επαναστάσεως του ’21 και της ανάστασης του Ελληνικού Έθνους.

Ο Καστριώτης κοιμήθηκε στις 17 Ιανουαρίου του 1468, σε ηλικία 64 ετών από πυρετό που προκλήθηκε από ελονοσία «ευρισκόμενος εν Αλεσσίω» (αρχαία Λισσός). Τάφηκε ως ήταν Ορθόδοξος Χριστιανός «εν τω εκεί ναώ του Αγίου Νικολάου» . Τον διαδέχθηκε ο υιός του Ιωάννης Καστριώτης.

Για τον Γεώργιο Καστριώτη, προσπάθησαν και προσπαθούν κάποιοι να αμφισβητήσουν την Ελληνική καταγωγή του. Μάταια όμως…

Σας παραθέτω ένα ποίημα μου που έγραψα για τον Γεώργιο Καστριώτη:

Γεώργιος Καστριώτης «Σκεντέρμπεης»

Έλλην Καστριώτη, συ πρίγκιψ Ηπείρου

Βέροιας θρέμμα, απόγονε Πύρρου

Πάλεψες Τούρκους βαρβάρους να διώξεις

τη Ρωμανία^[1] για να λευτερώσεις

* * *

Πάνω στης Κρούγιας τ’ αρχαίο το κάστρο

έδωσες μάχες συ κάτω απ’ τ’ άστρο

έχοντας της Ρωμανίας σημαία^[2]

και παλικάρια Ηπείρου, γενναία

* * *

Ω! Του Χριστού μας στρατιώτη

Έλλην Γεώργιε Καστριώτη

Των Ορθοδόξων ασπίδα

Της Ρωμανίας ελπίδα

* * *

Είχες ψυχή Λεωνίδα

Πάλεψες για τη πατρίδα

Έγινες για μας και θρύλος

σκλάβων ραγιάδων συ στύλος

έπη λαού δοξασμένα

πρόγονος του εικοσιένα!

* * *

Θάρρος-φωτιά που δε καίει

Έλληνα Ίσκεντερ-μπέη!^[3]

* * *

Αν και τη Πόλη οι Τούρκοι επήραν

Αχ! Λευτεριά απ’ το τόπο μας ήραν

συ τους πολέμησες με τη ψυχή σου

Μέχρι και τη τελευταία πνοή σου

* * *

Σήμερα κάποιοι, που μια ημέρα εν τάχει

Σού ‘κλεψαν λάβαρο αχ! και εδάφη,

πάν’ απ’ το Γράμμο ως άνω του Σκούμπη^[4]

Πάνε να πάρουνε τ’ όνομά σου τούτοι

* * *

Η ιστορία ποτέ δεν αλλάζει

μον’, διηγιώντας τούτα, στενάζει!

Ευαγγελία Κ. Λάππα

20 Μαρτίου 2021

Η Ιστορία περίτρανα αποδεικνύει αβίαστα την Ελληνικότητα του Γεωργίου Ιωάννου Καστριώτη. Κάθε προσπάθεια πλαστογράφησεως και φαλκιδεύσεως της Ιστορίας, έρχεται ώρα, που φανερώνεται και ξεσκεπάζεται. Διότι , «μεγάλη ἡ ἀλήθεια καὶ ὑπερισχύει» (Α΄ Έσδρας 4,41).

Πηγές:

1. Γεώργιου Κωδινού, «Περί Οφφικίων του Παλατίου Κωνσταντινουπόλεως και των Οφφικίων της Μεγάλης Εκκλησίας», publ. Immanuel Bekker, 1889.
2. Ζαφειρίου Νικόλαου, «The Greek Flag from Antiquity to Present», Ελεύθερη Σκέψη, Αθήνα 1995 (επανέκδοση του 1947).
3. «The History of George Kastriot», Λονδίνο 1594.
4. «Νεώτερο Επίτομο Λεξικό», Εκδόσεις «ΗΛΙΟΣ», σελ. 551.
5. Ιστοσελίδα της Συντονιστικής Φοιτητικής Ένωσης Βορειοηπειρωτικού Αγώνα (Σ.Φ.Ε.Β.Α.), «Ο Γεώργιος Καστριώτης (Σκεντέρμπεης)» | https://www.sfeva.gr/17365118.el.aspx.
6. Ιστοσελίδα Χειμάρα, «Γεώργιος Καστριώτης ή Σκεντέρμπεης: Ο εθνικός ήρωας των Αλβανών που έγινε εφιάλτης των Οθωμανών», https://www.himara.gr/istoria/7487-georgios-kastriotis-o-ethnikos-irwas-albanwn-poy-egine-efialtis-twn-othomanwn

________________________

1. Σωστός όρος αντί του Βυζαντίου. ↩︎
2. Επομένως, η σημαία του Σκεντέρμπεη ήταν Ελληνική σημαία!!! ↩︎
3. Ίσκεντερ μπέης: (στα αραβικά) Αλέξανδρος ηγεμών ή Μέγας Αλέξανδρος. Έτσι είχαν ονομάσει οι Τούρκοι τον Γεώργιο Καστριώτη, για τη παλικαριά του και την ευφυΐα του. ↩︎
4. O Σκούμπη είναι ποταμός από όπου περνάει η Εγνατία οδός. ↩︎

«Τὸ Κράτος ἐκβιάζει τοὺς πολίτες ποὺ λένε “ὄχι” στὶς νέες ταυτότητες»

 

    Μὲ τὸν τίτλο αὐτὸ τὸ κύριο ἄρθρο τῆς ἐφημερίδας «Ἑστία τῆς Κυριακῆς» (4-1-2026) δίνει τὶς διαστάσεις τοῦ ἐκβιασμοῦ ποὺ δέχονται ὅσοι πολίτες ἀντιδροῦν στὴν παραλαβὴ τῶν νέων ταυτοτήτων μὲ τὸν προσωπικὸ ἀριθμό.

    Συγκεκριμένα, ἀναφέρεται ἡ περίπτωση βουλευτῆ ἐν ἐνεργείᾳ, ὁ ὁποῖος ἐπισκέφθηκε πρόσφατα ἀστυνομικὸ τμῆμα, προκειμένου νὰ ἐκδώσει νέο διαβατήριο. Ἀμέσως οἱ ἀξιωματικοὶ τῆς ΕΛ.ΑΣ. ζήτησαν τὴν ταυτότητά του. Αὐτὸς τὴν ἐπέδειξε, καὶ τότε τὸν πληροφόρησαν ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τοῦ ἐκδώσουν νέο διαβατήριο, ἐπειδὴ ἡ ταυτότητά του δὲν εἶναι ἡ νέα – μὲ τὸν προσωπικὸ ἀριθμό. Στὴν ἀπορία του ἂν ἔχει πάψει ἡ ἰσχὺς τῆς παλαιᾶς ταυτότητος – πράγμα ποὺ ὡς βουλευτὴς θὰ τὸ γνώριζε – τοῦ ἀπάντησαν ὅτι ἰσχύει, ἀλλὰ ὄχι γιὰ τὴν ἔκδοση νέου διαβατηρίου, χωρὶς ὅμως καὶ νὰ παραπέμπουν σὲ κάποια ἀνάλογη κανονιστικὴ ρύθμιση.

    Ὁ ἴδιος τελικὰ δέχθηκε νὰ μπεῖ στὴ διαδικασία ἐκδόσεως τῆς νέας ταυτότητος, ἀλλὰ τὴ στιγμὴ ποὺ ἔφευγε ἀπὸ τὸ ἀστυνομικὸ τμῆμα, «ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀξιωματικούς (…) τὸν πλησίασε καὶ τοῦ εἶπε συνωμοτικὰ στὸ αὐτί: “Ξέρετε… ἔχουμε ὁδηγίες νὰ πιέζουμε τὸν κόσμο νὰ ἐκδίδει νέα ταυτότητα μὲ ἀφορμὴ τὴν ἔκδοση τῶν διαβατηρίων, καθώς, ὅπως ἔχει διαπιστωθεῖ, χιλιάδες πολῖτες ἀρνοῦνται νὰ παραλάβουν τὶς νέες τους ταυτότητες. Ἔχουν ἰσχυρότατες ἐπιφυλάξεις. Φοβοῦνται. Ἐὰν ἐπιμένατε μέχρι τέλους νὰ ἐκδοθεῖ τὸ διαβατήριό σας μὲ τὴν παλαιὰ ἀστυνομική σας ταυτότητα, στὸ τέλος θὰ σᾶς τὸ ἐκδίδαμε. Δὲν εἴχαμε νομικὸ ἔρεισμα. Ἁπλῶς μᾶς πιέζουν γιὰ τοὺς λόγους ποὺ σᾶς ἐνημέρωσα!”

    Ὁ βουλευτὴς ἔμεινε πραγματικὰ ἐνεός. Δη­λαδή, “μᾶς ἐκβιάζετε”, σχολίασε ὀρ­γι­σμέ­νος! Καὶ ἀντελήφθη σὲ τί ἀκριβῶς ἐξ­ε­λίσσεται τὸ ἑλληνικὸ Κράτος ἀργὰ ἀλλὰ σταθερὰ ἐπὶ τῶν ἡμερῶν αὐτῆς τῆς διακυβερνήσεως: σὲ δυνάστη τῶν πολιτῶν, σὲ παραβάτη τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν, σὲ καταπατητὴ τοῦ νόμου καὶ τοῦ Συντάγματος».

    Παρακάτω διαβάζουμε τὰ ἑξῆς: «Ὅλο καὶ περισσότεροι πολῖτες προσχωροῦν στὴν ἄποψη ὅτι τὸ νέο ψηφιακὸ κράτος ἐξελίσσεται σὲ νέα “Στάζι”. Σὲ ἕναν ἀδίστακτο μηχανισμό, ὁ ὁποῖος ἐκβιάζει, διατάζει καὶ τρομοκρατεῖ ἑκατομμύρια πολῖτες, μὲ μόνο ὅπλο τὴν ἰσχύ του». Μάλιστα ἀναφέρεται ἡ περίπτωση ἀγρότη ποὺ πρωτοστατοῦσε στὶς πρόσφατες κινητοποιήσεις, ὁ ὁποῖος, ὅταν πῆγε νὰ κάνει κάποια ἀγορὰ μὲ τὴ χρεωστικὴ τραπεζική του κάρτα, διαπίστωσε ἔκπληκτος ὅτι τὸ κράτος τοῦ εἶχε παγώσει τοὺς τραπεζικούς του λογαριασμούς. Πράγμα τὸ ὁποῖο θὰ καταστεῖ εὐκολότατο μὲ τὸν προσωπικὸ ἀριθμό. «Ὅποιοι πολῖτες στὸ μέλλον ἀντιδροῦν, κάνουν κινητοποιήσεις, ἀπεργοῦν, διαμαρτύρονται, θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ὁμαδοποιοῦνται πάρα πολὺ εὔκολα μὲ βάση τὸν προσωπικὸ ἀριθμό, ποὺ περιέχει ἡ νέα ἀστυνομικὴ ταυτότητα, καὶ νὰ τίθενται τὰ ἀτομικὰ καὶ κοινωνικά τους δικαιώματα σὲ ἀναστολή. Ἐκδικητικά».

    Ἔπειτα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ δικαίως ἀναρωτιέται κανείς: Σ᾿ αὐτὴ λοιπὸν τὴν Πατρίδα, τὴν ἑστία τῆς δημοκρατίας, εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιβάλλονται τέτοια μέτρα; Ἂν κάποια διεθνὴ σκοτεινὰ κέντρα ἔχουν σκοπό τους νὰ ἁλυσοδέσουν τοὺς λαοὺς στὰ δεσμὰ τοῦ φρικτότερου στὴν Ἱστορία ὁλοκληρωτισμοῦ, αὐτὰ τῶν συνειδήσεων, ἐδῶ κάτι τέτοιο δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ περάσει. Καὶ δὲν θὰ περάσει. Μὲ κάθε τίμημα!

(Ἀπὸ τὴν ἱστοσελίδα "Ο  ΣΩΤΗΡ")

Ἡ σφαγή, ἡ τραγωδία, ὁ θάνατος.

 

    Γιὰ ἐμᾶς, γιὰ τοὺς πολλούς, γιὰ τὸ κράτος εἶναι στατιστική: Μέχρι τὸν περασμένο Δεκέμβριο εἶχαν θανατωθεῖ 450.233 αἰγοπρόβατα, λόγῳ τῆς ἀσθένειας τῆς εὐλογιᾶς, ποὺ πλήττει τὰ ποίμνια τῆς Ἑλλάδας ἀπὸ τὸν Αὔγουστο τοῦ 2024. Ἔχει γίνει ἀρκετὴ συζήτηση μεταξὺ τῶν διάφορων «εἰδικῶν», κτηνιάτρων, ἐπιδημιολόγων καὶ ἄλλων γιὰ τὸν ἂν ὑπῆρχε ἄλλη λύση.

    Ὅμως, πέρα ἀπὸ τὴ συζήτηση καὶ τὶς ἀποφάσεις, σὲ ὅλη αὐτὴ τὴν ἱστορία ὑπάρχει καὶ ἕνας ἄλλος παράγοντας: οἱ κτηνοτρόφοι.

    Γι᾿ αὐτοὺς ἡ θανάτωση ἑνὸς κοπαδιοῦ δὲν εἶναι ἁπλοὶ ἀριθμοί. Εἶναι πραγματικὴ τραγωδία, ποὺ δὲν ἐπιλύεται οὔτε μὲ ἀποζημιώσεις οὔτε μὲ ἐνισχύσεις γιὰ τὴ δημιουργία νέου κοπαδιοῦ. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ εἶναι συνδεδεμένοι συναισθηματικὰ μὲ τὸ κοπάδι τους· γνωρίζουν τὰ ζῶα τους ἕνα-ἕνα, γνωρίζουν τὶς προτιμήσεις τους, τὴν ἱστορία τοῦ καθενός, τὶς ἰδιαίτερες ἀνάγκες τους, τὰ φωνάζουν μὲ τὸ ὄνομά τους.

    Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μας παρομοίασε τὸν Ἑαυτό του μὲ βοσκὸ προβάτων, ὁ ὁποῖος καλεῖ τὰ πρόβατα μὲ τὸ ὄνομά τους· «τὰ ἴδια πρόβατα καλεῖ κατ᾿ ὄνομα» (Ἰω. ι΄ 3).

    Ἡ ταυτόχρονη ἐξόντωση ὅλου τοῦ κοπαδιοῦ εἶναι γιὰ τὸν βοσκὸ δοκιμασία δυσ­βάσταχτη. Γι᾿ αὐτὸ πίσω ἀπὸ κάθε τέτοια ἐνέργεια κρύβεται καὶ μιὰ τραγωδία, ποὺ σὲ κάποιες περιπτώσεις φθάνει στὰ ἄκρα· ὅπως αὐτὴ τοῦ βοσκοῦ ποὺ ἔπαθε ἐγκεφαλικό, καὶ ἡ ἀκόμη χειρότερη, ἐκείνου στὴ Βροντοῦ Κατερίνης, ὁ ὁποῖος δὲν ἄντεξε καὶ ἔβαλε τέλος στὴ ζωή του.

    Τὸ Κράτος ἀσφαλῶς κρίνει ὅτι πρέπει νὰ λάβει κάποια μέτρα σὲ περιπτώσεις ἐπικίνδυνης ἐπιδημίας τῶν ζώων. Ὀφείλει ὅμως νὰ λαμβάνει ὑπ᾿ ὄψιν καὶ τοὺς ἀνθρώπους πίσω ἀπὸ τὰ μέτρα του. Τὰ χρήματα δὲν ἀναπληρώνουν οὔτε στὸ ἐλάχιστο τὴν ψυχικὴ δοκιμασία τοῦ βοσκοῦ. Τὸ κοπάδι του εἶναι ἡ οἰκογένειά του. Κι αὐτὸς στερεῖται ὅλη αὐτὴ τὴν ὡραία οἰκογένεια σὲ μιὰ στι­γμή. Χρειάζεται λεπτὸς χειρισμός, εἰδικὰ στὸ θέμα τῶν προβάτων.

    «Εἶχα χίλια πρόβατα», εἶπε ἕνας βοσκός. «Ἔμεινα μὲ δύο σκυλιά!»

    Κατανοοῦμε αὐτὴ τὴν τραγωδία; Τουλάχιστον ἂς προσευχόμαστε γιὰ τοὺς συνανθρώπους μας ποὺ περνοῦν τέτοια σκληρὴ δοκιμασία, καὶ ὅσοι γνωρίζουμε προσωπικὰ κάποιους, ἄς τοὺς συμπαραστεκόμαστε μὲ κάθε τρόπο.

(Ἀπὸ τὴν ἱστοσελίδα "Ο  ΣΩΤΗΡ")

Τὰ ἀστειάκια τοῦ Ράμα: Τὸ δέντρο καὶ τὸ δάσος ποὺ δὲν βλέπουμε ( τοῦ Θοδωρῆ Γκούμα)

 

    Αφορμή για ακόμη έναν κύκλο έντονων αντιδράσεων αποτέλεσε πρόσφατο βίντεο του Έντι Ράμα, στο οποίο ο Αλβανός πρωθυπουργός προχώρησε σε σχόλιο που ο ίδιος παρουσίασε ως χιουμοριστικό, αλλά το οποίο για την ελληνική πλευρά εκλήφθηκε ως υποτιμητικό και προκλητικό. Λίγες ημέρες αργότερα, ο ίδιος ο Ράμα επανήλθε με ανάρτηση στο X όπου ανέφερε ότι επρόκειτο για αστείο και σχολιάζοντας τις αντιδράσεις στην Ελλάδα έγραψε πως ορισμένοι «δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το χιούμορ».

Η τοποθέτηση αυτή δεν αποτέλεσε ούτε αναδίπλωση ούτε συγγνώμη. Ήταν περισσότερο μια έμμεση δήλωση του τύπου «αυτό είναι το χιούμορ μου και σε όποιον αρέσει». Και αυτό ακριβώς επαναφέρει ένα γνώριμο μοτίβο: ο Ράμα επιλέγει συνειδητά τον υπερβολικό, σαρκαστικό τόνο, γνωρίζοντας ότι θα προκαλέσει αντιδράσεις, χωρίς όμως να αλλάζει γραμμή. Το διπλωματικό του χιούμορ τον έχει φέρει πολλές φορές στο επίκεντρο κριτικής, αλλά ο ίδιος συνεχίζει ακριβώς με τον ίδιο τρόπο – συνεπώς πρόκειται ξεκάθαρα περί συνειδητής επιλογής.

Όσοι παρακολουθούν συστηματικά τον Ράμα και το αλβανικό πολιτικό περιβάλλον δεν πέφτουν από τα σύννεφα. Το χιούμορ (ή αυτό που ο ίδιος θεωρεί χιούμορ) αποτελεί σταθερό εργαλείο της δημόσιας παρουσίας του. Από «διπλωματικά αστειάκια» με διεθνείς ηγέτες, όπως αυτό κατά του Τραμπ απέναντι στον Μακρόν, μέχρι ειρωνικά σχόλια για ευαίσθητα γεωπολιτικά ζητήματα, ο Αλβανός πρωθυπουργός χρησιμοποιεί συχνά τον σαρκασμό ως ασπίδα: όταν υπάρχει αντίδραση, μιλά για πλάκα· όταν δεν υπάρχει, η δήλωση μένει πολιτικά αναπάντητη και λειτουργεί ως τετελεσμένο.

Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι αν ο Ράμα κάνει κακό χιούμορ. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι δεν έχει λάβει ουσιαστική, θεσμική απάντηση από την ελληνική πολιτεία σε όσα κατά καιρούς λέει και πράττει απολύτως σοβαρά. Εκεί όπου θα έπρεπε να υπάρχει καθαρή πολιτική γραμμή και επώνυμη αντίδραση, επικρατεί διαχρονικά μια στάση χαμηλών τόνων.

Ενδεικτικά, τα τελευταία χρόνια έχουν καταγραφεί συγκεκριμένα περιστατικά που αφορούν ευθέως τα ελληνικά συμφέροντα και δεν αντιμετωπίστηκαν ποτέ με τη σοβαρότητα που απαιτούσαν:

• Η μακροχρόνια κοροϊδία γύρω από την οριοθέτηση της ΑΟΖ Ελλάδας – Αλβανίας, με συνεχείς υπαναχωρήσεις, καθυστερήσεις και αλλαγές γραμμής από τα Τίρανα, χωρίς ουσιαστικό κόστος ή πίεση από την Αθήνα.
• Η έκβαση της υπόθεσης Μπελέρη, όπου οι απειλές της Αθήνας για ευρωπαϊκό μπλόκο στην Αλβανία δεν οδήγησαν σε καμία ουσιαστική υποχώρηση. Παρά τις πιέσεις και τη διεθνή προβολή, ο Ράμα δεν έκανε ούτε βήμα πίσω και σήμερα οι διμερείς σχέσεις παρουσιάζονται εκ νέου ως «ομαλές», με τον ίδιο να έχει εξέλθει πολιτικά αλώβητος.
• Η δήλωση του Ράμα από τη Θεσσαλονίκη ότι «ο όρος Βόρειος Ήπειρος έχει πεθάνει», η οποία αντιμετωπίστηκε από το ελληνική κυβέρνηση με μια ανώνυμη “διαρροή κύκλων του ΥΠΕΞ” προς τα ελληνικά ΜΜΕ, αντί για επώνυμη και θεσμική απάντηση.
• Το ζητήμα των Τσάμηδων μέσα στην Αθήνα, μέσω της επίσκεψης της νέας Αλβανίδας ΥΠΕΞ, χωρίς να υπάρξει δημόσια και ξεκάθαρη αποδόμηση ενός ζητήματος που θεωρείται λήξαν εδώ και δεκαετίες.

Για όλα τα παραπάνω, οι αντιδράσεις υπήρξαν διαχρονικά χλιαρές, αποσπασματικές ή ανύπαρκτες. Αντίθετα, στην περίπτωση του πρόσφατου «χιουμοριστικού» σχολίου του Ράμα υπήρξε και επίσημη αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης, μέσω δηλώσεων του κυβερνητικού εκπροσώπου Π. Μαρινάκη, γεγονός που αποτυπώνει με σαφήνεια πού επιλέγεται να δοθεί πολιτικό βάρος.

Όταν ο Ράμα πετάξει ένα ειρωνικό σχόλιο, ενεργοποιείται άμεσα ο επίσημος μηχανισμός. Όταν, όμως, προχωρά σε πράξεις και τοποθετήσεις με πραγματικό πολιτικό βάρος, η αντίδραση εξαντλείται σε χαμηλούς τόνους. Και αυτό είναι το πραγματικό ζήτημα: όχι τα κρύα αστειάκια του Ράμα αλλά η ανοχή απέναντι στην πολιτική του.

Σε τελική ανάλυση, η στάση του Ράμα δεν είναι παρά ο καθρέφτης της δικής μας διαχρονικής αναποφασιστικότητας. Είναι γνωστό πως η εξωτερική πολιτική δεν ασκείται με ανέκδοτα, ούτε με επικοινωνιακά πυροτεχνήματα για εσωτερική κατανάλωση· εφόσον, όμως τα “αστειάκια” του Ράμα προκαλούν και προσβάλλουν, ο μόνος τρόπος να μην επαναληφθούν είναι να του δώσουμε με τη στάση μας να καταλάβει ότι απέναντί του δεν έχει έναν εύκολο στόχο για ειρωνεία, αλλά ένα κράτος με σοβαρότητα, ξεκάθαρες θέσεις και ισχυρά αντανακλαστικά εκεί που πραγματικά μετράει.

himara.gr & orthodoxostypos

"Ἔχει ὁ Θεός..." (Περιστατικό)

 

Ἀπὸ τὸ Ὀρθόδοξο Χριστιανικὸ Μηνιαῖο Περιοδικὸ Φοιτητῶν καὶ Ἐπιστημόνων "Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ" (Τεῦχος 634, σελ. 26).

Τὰ γράμματα τῆς λέξεως "ΜΕΤΑΝΟΙΑ".

 

Ἀπὸ το Ὀρθόδοξο Περιοδικὸ "ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΒΑΠΤΙΣΤΗΣ" (Τεῦχος 730, σελ. 13)

"Σεβασμιώτατε, οἱ Μανιάτες γνωρίζουμε καλά πῶς νὰ φυλᾶμε Θερμοπῦλες".

 

Χαιρετισμὸς τοῦ Μανιάτου κ. Γεωργίου Δημακόγιαννη,

ἐκπροσώπου τοῦ Δήμου Μάνης,

κατὰ τὴν Ἐνθρόνιση τοῦ Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς & Κονίτσης 

κ.κ. ΑΛΕΞΙΟΥ, στὴν Κόνιτσα.

(Ἱερὸς Προσκυνηματικὸς Ναὸς τοῦ Ἁγ. Κοσμᾶ τοῦ Αἱτωλοῦ στὶς 22.11.2025)

                Ἅγιοι Πατέρες, κυρίες καὶ κύριοι.

Ἤλθαμε πολλὰ χιλιόμετρα μακρυά, ἀπὸ τὴν γενέτειρα τοῦ Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης, γιὰ νὰ συμπροσευχηθοῦμε καὶ νὰ χαροῦμε μαζί μὲ τὴν γωνιὰ αὐτὴ τῆς Ἑλλάδος. Ὁ Ἀλέξιος ἔρχεται σήμερα κοντά σας σὲ μιὰ σκυταλοδρομία τιμῆς καὶ εὐθύνης στὴν ὁποία ἀναφέρθησαν οἱ προλαλήσαντες, καὶ ἀφορᾶ καὶ τὸν Σεβαστιανὸ καὶ τὸν Ἀνδρέα καὶ τὸν Ἅγιο Παΐσιο, ποὺ εἶναι φάροι γιὰ ὅλον τὸν Ἑλληνισμό, ὄχι μόνον γι’ αὐτὴν τὴν γωνιὰ τῆς Πατρίδας μας.

                Ἤλθαμε κοντά σας, λοιπόν, ἀπὸ τὴν γενέτειρά του, ἐμεῖς ποὺ μεγαλώσαμε μαζί του, νὰ σᾶς διαβεβαιώσουμε ὅτι ἔχει παιδιόθεν ὅλο τὸ ἠθικὸ καὶ πνευματικὸ ὁπλοστάσιο γιὰ νὰ φυλάξει καὶ νὰ λαμπρύνει τὸν τόπο σας. Οἱ Μανιάτες γνωρίζουμε καλά πῶς νὰ φυλᾶμε Θερμοπῦλες. Γιατὶ τὸ πῶς μεγαλώσαμε, μᾶς μαθαίνει ἐξ  ἁπαλῶν ὀνύχων νὰ μὴν δειλιάζουμε νὰ μὴν λιποψυχᾶμε, νὰ μὴν ὑποχωροῦμε. Ἀλλὰ ἀκόμη καὶ ὅταν ἀνθρώπινα ὁ Ἀλέξιος, ὁ νέος Μητροπολίτης σας, λυγίσει κάπου νὰ μὴν ξεχνᾶ ὅτι κοντά του ἐκτὸς ἀπὸ τὶς εὐχὲς τῶν ἀειμνήστων βιοπαλαιστῶν γονέων του, τὴν ἀγάπη τῶν ὅπου γῆς οἰκούντων Μανιατῶν, ἔχει καὶ τὰ  βιώματα  ποὺ ἔχουν κατακτήσει διαχρονικὰ μὲ τὸ αἷμα τους οἱ Μανιάτες πρόγονοί μας ἐδῶ, στὴν δική σας γῆ.

 Ὁ δικός σας πολέμαρχος Κροκόδειλος Κλαδᾶς, ποὺ μὲ τοὺς Μανιᾶτες ἔκανε τὴν πρώτη Ἐπανάσταση μετὰ τὴν πτώση τῆς Βασιλεύουσας. Ὁ Κυριακούλης Μαυρομιχάλης, ποὺ μὲ 600 Μανιᾶτες ἔφθασε ἐδῶ, γιὰ ν’ ἀνοίξει διάδρομο καὶ νὰ ἀπεγκλωβιστοῦν οἱ Σουλιῶτες τὸ 1822 καὶ σκοτώθηκε ἐδῶ, μαζί τους. Οἱ ἀξιωματικοὶ καὶ στρατιῶτες τοῦ περίφημου 8^ου Συντάγματος τῶν Μανιατῶν καὶ Λακώνων, ποὺ γύρω ἀπὸ τὰ Γιάννενα καὶ τὴν εὑρύτερη περιοχή, στὸ Μπιζάνι, στὴν Μανωλιάσσα, ἔχυσαν ποταμοὺς αἵματος τὸ 1912-13. Οἱ συγχωριανοί μας Λεοντακιανάκος καὶ Στεφανάκος ποὺ στὸν Αὐτονομιακὸ Ἀγῶνα τῆς Βορείου Ἠπείρου τὸ 1914 ἔφθασαν στὸ Βεράτι καὶ σκοτώθηκαν ἐκεῖ μαζί μὲ τὰ σώματά τους. Τέλος στὴν ἱστορικὴ σκυταλοδρομία δὲν μποροῦμε παρὰ νὰ ἀναφέρουμε τὸν Μανιάτη Συνταγματάρχη Κων/νο Δαβάκη στὴν Πίνδο, τὸν Μανιάτη Ταγματάρχη Σταμάτη Στεφανάκο στὸ Καλπάκι, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀγνοημένος - καὶ σαφῶς, Σεβασμιώτατε, θὰ τὰ ποῦμε κάποια ἄλλη στιγμή - οἱ ὁποῖοι ἐπὶ τοῦ πεδίου γονάτισαν τὸν Ἰταλὸ εἰσβολέα καὶ δὲν μπόρεσε νὰ πιεῖ καφέ, ὄπως ὑπολόγιζε, τὴν πρώτη βραδιὰ στὰ Γιάννενα, τὴν δεύτερη στὸ Μεσολόγγι καὶ τὴν τρίτη στὴν Ἀθήνα.

                Οἱ Μανιᾶτες ἔχουμε βαρειὰ ἱστορικὴ ταυτότητα, ποὺ συνδέεται μὲ τὴν Ἤπειρο, μὲ τὴν γῆ αὐτή. Οἱ ἱερὲς σκιές, λοιπόν, τῶν Μανιατῶν προγόνων μας, μαζὶ μὲ τοὺς «στέρεους» Ἕλληνες, ὄπως ἔλεγε ὁ ἀείμνηστος πατέρας μου, ὁ ἀγράμματος, ὁ ὁποῖος ὑπηρετοῦσε σ’ αὐτὰ ἐδῶ τὰ χώματα τὴν στρατιωτική του θητεία, μὲ τοὺς «στέρεους» Ἕλληνες τῆς Ἠπείρου, ἔτσι ἔλεγε, ἐλεύθερης καὶ ἁλύτρωτης Ἠπείρου, εἶναι σήμερα ἐδῶ καὶ ἄν εἶχαν φωνὴ θὰ ἔλεγαν στὸ νέο Μητροπολίτη, ἐκεῖνο ποὺ εἶπαν σ’ αὐτοὺς ποὺ μνημόνευσα, τοὺς ἥρωες, ὅταν ἔφευγαν ἀπ΄ αὐτὴν τὴν γωνιὰ τῆς Ἑλλάδος, τὴν πατρώα γῆ μας γιὰ τὸ «μέτωπο», Σεβασμιώτατε κ.κ. Ἀλέξιε : «- Ἄν δὲν τοὺς ἐνικήσετε, πίσω νὰ μὴν γυρίσετε». Καὶ «πέστου νὰ κάθετε ἐκεῖ δά, καὶ νὰ φυλᾶ τὸ σύνορο». Αὐτὸ σᾶς εὔχομαι καὶ ἐγῶ. ΑΞΙΟΣ !

                Τὴν δέ πολεμικὴ σημαία τῆς Μάνης, τὴν ὁποία κρατῶ, σᾶς τὴν προσφέρουμε νὰ κοσμίσει μαζὶ μὲ τὰ Ἐθνικὰ καὶ Θρησκευτικὰ σύμβολα τὴ Μητρόπολη, Σεβασμιώτατε, στὸ γραφεῖο σας ἐδῶ, καὶ νὰ ὑπομνήσκει αὐτὴν τὴν καταγωγή. Εὐχαριστῶ.

ΜΑΧΗ ΚΟΝΙΤΣΗΣ (1947) : Δὲν ξεχνῶ καὶ τιμῶ !

 

"ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ". Διαμαρτυρία τοῦ Ταξιάρχου Πεζικοῦ Ε.Α. Νικολάου Μπόχτη γιὰ τὴν ἀναστολὴ λειτουργίας 2 Στρατιωτικῶν Φυλακίων στὴν Ἑλληνοαλβανικὴ μεθόριο & οἱ ἀνακρίβειες τοῦ Google Earth.

2 Δροσοσταλίδες ποὺ μᾶς ἔστειλε ἕνας φίλος..

        

         Ξέρεις τί μοῦ εἶπε ἕνας Γέροντας ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος, ὅταν τοῦ εἶπα πώς ἔχω ἄγχος; 

    - «Μή φοβᾶσαι τό αὔριο γιατί τό αὔριο ἀνήκει στόν Θεό».

     Μοῦ εἶπε ἀκόμα πώς τό ἄγχος μᾶς πονάει γιατί προσπαθοῦμε νά ἐλέγξουμε κάτι πού δέν μᾶς ἀνήκει. Ζοῦμε σέ κάτι πού δέν ὑπάρχει ἀκόμα καί ξεχνᾶμε τό τώρα. Πνιγόμαστε ἀπό σκέψεις: «Κι’ ἄν χάσω τήν δουλειά μου τί θά γίνει;», «Κι’ ἄν μέ ἀφήσει τί θά κάνω;» «Κι’ ἄν δέν προλάβω;» Κι’ ἔτσι πρίν γίνει κάτι ἔχουμε ἤδη διαλύσει τήν ψυχή μας.

     Ὁ Γέροντας μοῦ εἶπε: 

    «Ζῆσε τήν κάθε στιγμή μέ πίστη καί εὐγνωμοσύνη, ὄχι μέ πανικό. Σκέψου, πόσες φορές φοβήθηκες γιά κάτι πού τελικά δέν ἔγινε ποτέ; Καί πόσες φορές τελικά σέ φύλαξε ὁ Θεός χωρίς νά τό καταλάβεις; Γιατί ἀφήνεις τό μυαλό σου νά σέ τυραννάει. Δέν ξέρεις ὅτι αὐτό τό κάνει ὁ πονηρός; Ἄν δώσεις τό αὔριο στόν Θεό, ἄν τοῦ ἔχεις ἐμπιστοσύνη, θά ἀρχίσεις νά βρίσκεις εἰρήνη καί σήμερα».

https://www.youtube.com/shorts/0DtyvaCq00E

    …Τό σπουδαῖο εἶναι νά μποῦμε στήν Ἐκκλησία, νά ἑνωθοῦμε μέ τούς συνανθρώπους μας μέ τίς χαρές καί τίς λύπες ὅλων, νά τούς νιώσουμε δικούς μας. Νά προσευχώμαστε γιά ὅλους, νά πονᾶμε γιά τήν σωτηρία τους, νά ξεχνᾶμε τούς ἑαυτούς μας. Νά κάνουμε τό πᾶν γι’ αὐτούς, ὅπως ὁ Χριστός γιά ἐμᾶς. Μέσα στήν Ἐκκλησία γινόμαστε ἕνα μέ κάθε πονεμένο καί ἁμαρτωλό κανείς δέν πρέπει νά θέλει νά σωθεῖ μόνος του, χωρίς νά σωθοῦν καί οἱ ἄλλοι. Τούς ἄλλους πρέπει νά ἀγαπᾶμε καί νά προσευχώμαστε νά μή χαθεῖ κανείς.

    Μέσα στήν Ἐκκλησία πού ἔχει τά Μυστήρια πού σώζουν δέν ὑπάρχει ἀπελπισία. Μπορεῖ νά εἴμαστε πολύ ἁμαρτωλοί, ἐξομολογούμαστε ὅμως καί μᾶς διαβάζει ὁ παππᾶς καί ἔτσι συγχωρούμεθα καί προχωροῦμε σταθερά στήν ἀθανασία χωρίς καθό-λου ἄγχος καί χωρίς καθόλου φόβο. Ὅποιος ζεῖ τόν Χριστό γίνεται ἕνα μαζί Του, μέ τήν Ἐκκλησία Του, ζεῖ μιά τρέλλα. Ἡ ζωή αὐτή εἶναι διαφορετική ἀπό τήν ζωή τῶν ἄλλων ἀνθρώπων, εἶναι χαρά καί φῶς εἶναι ἀγαλλίαση καί ἀνάπαυση, αὐτή εἶναι ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ζωή τοῦ Εὐαγγελίου, «ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντός ἡμῶς ἐστι» ἔρχεται μέσα μας ὁ Χριστός καί ἐμεῖς εἴμαστε μέσα Του.

 ( Ἅγιος Πορφύριος).

https://www.youtube.com/watch?v=c90KpjDDCMs

"Ὁ Σεβαστιανὸς κατόρθωσε ὅλους νὰ τοὺς ἀφυπνίσει" : Κήρυγμα Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κ.κ. Ἀλεξίου στὴν Ἱ. Μονὴ Μολυβδοσκεπάστου κατὰ τὸ Μνημόσυνο τοῦ Μητροπολίτου κυροῦ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ στὶς 14.12. 2025 (31 χρόνια ἀπὸ τὴν κοιίμησή του).

 

…Σήμερα, ἐδῶ, ἤλθαμε καὶ γιὰ ἕναν ἄλλο λόγο. Στὸ προαύλιο τῆς Μονῆς ἀναπαύεται ἕνας Ἰεράρχης, γνωστὸς στοὺς περισσότερους ἀπὸ σᾶς, ἴσως στὰ μικρὰ παιδιὰ ποὺ ἐξ ἀκοῆς γνωρίζουν, ἕνας Ἱεράρχης τὸν ὁποῖον οἱ περισσότεροι γνωρίσαμε, καὶ ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ ἐμβληματικὴ φυσιογνωμία, ὄχι μόνο γιὰ τὴν Ἐπαρχία μας, ἐδῶ, γιὰ τὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν Ἑλλάδα ὁλόκληρη, καὶ ναί - θὰ μποροῦσα νὰ πῶ χωρὶς νὰ ὑπερβάλω – καὶ γιὰ ὅλο τὸν χριστιανικὸ κόσμο.

Δέστε πῶς μιμήθηκε τὸ timing, ποὺ εἴπαμε, τὴν κατάλληλη ὥρα. Εἶναι τὸ πρόσωπο ἐκεῖνο, μόνο του, τὸ ὁποῖο μὲ μία ἐσωτερικὴ φλόγα, μόνος αὐτός, κατορθώνει νὰ ἀφυπνίσει τὴν ὑπνώττουσα τότε πολιτικὴ ἐξουσία τῆς Χώρας, ἀλλὰ καὶ ὅλες τὶς μάζες τοῦ λαοῦ, καὶ ταξιδεύει ἀπὸ τὸ ἕνα ἄκρο τῆς Ἑλλάδος, ποὺ εἶναι ἐδῶ στὰ σύνορα μὲ τὴν γειτονικὴ χώρα τὴν Ἀλβανία, μέχρι τὴν ἰδιαίτερη πατρίδα μου τὸ Τέναρο, τὴν Μάνη, τὸ ἄλλο ἄκρο τῆς Ἑλλάδος. Καὶ δὲν ἀρκεῖται σ’ αὐτό, ἀλλὰ σπεύδει καὶ ταξιδεύει, ἕνας ἄνθρωπος ποὺ ἦταν σίγουρα ἐναντίων αὐτοῦ τοῦ τρόπου ζωῆς, - ἐσεῖς τὸν ἔχετε συναναστραφεῖ -  ἔφευγε ἐλάχιστα γιὰ τὰ Συνοδικά του καθήκοντα καὶ ἐπέστρεφε ἀμέσως πίσω στὴν Ἐπαρχία του, στὸν χῶρο τῆς ποιμαντικῆς του εὐθύνης. Ἐν τούτοις αὐτό, οἱ προσωπικὲς συνήθειες, δὲν τὸν ἐμπόδισε νὰ ταξιδεύσει μέχρι τὰ Ἡνωμένα Ἔθνη, προκειμένου νὰ καταστήσει κοινωνοὺς περισσότερους ἀνθρώπους γιὰ τὸ δράμα τὀ ὁποῖο ζοῦσαν τότε οἱ ἄνθρωποί μας, μόλις λίγα μέτρα ἀπὸ ἐδῶ. Βρῆκε τὴν κατάλληλη στιγμή, ἀξιοποίησε ἐκείνη τὴν ὥρα αὐτὸν τὸ πόθο καὶ πέτυχε αὐτὸ τὸ ὁποῖο ἴσως κανεὶς ἄλλος δὲν θὰ μποροῦσε.

Γιὰ τοὺς νέους σήμερα, ποὺ δὲν εἶχαν ζήσει τὰ γεγονότα ἐκεῖνα, ἴσως ἀκούγονται αὐτὰ ὡς θεωρίες. Γιὰ ὅσους, ὅμως, εἶχαν αὐτὰ τὰ βιώματα, δὲν εἶναι θεωρίες, ἀλλὰ εἶναι μιὰ τραγική, ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, πραγματικότητα. Και, δόξα τῶ Θεῶ, μέσα ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς ἀγῶνες τὰ πράγματα ἄλλαξαν, ἄλλαξαν καὶ ἐκεῖ, ἄλλαξαν καὶ ἐδῶ, ἄλλα πᾶνε πρὸς τὸ καλλύτερο, ἀλλὰ πάντως δὲν ὑπάρχει αὐτὸ τὸ καθεστὼς τὸ ὁποῖο μόνο του σὲ ὅλη τὴ γῆ καυχήθηκε ὅτι ἰσοπέδωσε καὶ ξερίζωσε τὴν Θρησκεία. Ποῦ νὰ φανταζόταν ὁ καϋμένος αὐτὸς καὶ δύστυχος Χότζα καὶ ὁ διάδοχός του Ἀλία, ὅτι θὰ στείνονταν Ναοὶ καὶ θὰ ζωντάνευε πάλι ἡ Θρησκεία σ’ αὐτὴν τὴν Χώρα. Καὶ μάλιστα ποὺ ἐγὼ δὲν εἶχα ταξιδεύσει ποτὲ ἐδῶ, δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου ἐγνώρισα τὸν ἀοίδιμο  Ἐκεῖνο Ἱεράρχη. Ἀπὸ λαϊκός, ἀργότερα ἔδωσε ὁ Θεὸς καὶ ὡς νεαρὸς διάκονος στὴν τότε Μητρόπολη Νέας Σμύρνης, συλλειτούργησα μαζί του, ἀλλὰ ἐκεῖ γνώρισα καὶ ἄλλα πρόσωπα. Νὰ ἐδῶ, ὁ πατέρας ποὺ εἶναι ἐδῶ, τώρα τὸν εἶδα, τὸν εἶδα  καὶ στὴν ἐνθρόνιση, οὔτε χαιρετηθήκαμε, νεαροὶ φοιτητὲς ἤμασταν τότε. Καὶ ναὶ μέν, σπουδάζαμε σὲ μιὰ μεγάλη καὶ πολυάνθρωπη πόλη, ἀλλὰ σὲ κάθε κάλεσμα τοῦ Σεβαστιανοῦ εἴμασταν πρῶτοι. Ἐγὼ πρώτη Πρεσβεία, τὴν ἐποχὴ ἐκείνη,  ποὺ ἔμαθα ποὺ ἦταν, στὴν Ὁδὸ Δεινοκράτους – γιατί, νομίζω τώρα ἔχει ἀλλάξει - ἦταν ἡ Πρεσβεία τῆς Ἀλβανίας. Ἔνα ἀπόρθητο φρούρειο.

Κατόρθωσε, δηλαδή, νὰ ἀφυπνίσει καὶ ὅλους ἐκείνους ποὺ μπορεῖ νὰ μὴν εἶχαν σχέση πνευματική μαζί του, ἤ νὰ μὴν συνδέονταν ἐκκλησιαστικά, νὰ μὴν προέρχονταν ἀπὸ τὴν δική του Ἐπαρχία, ἐν τούτοις ὅμως, ὡς πρόσωπο ἀγαπητό καὶ σεβαστό, ὡς πρόσωπο ποὺ ἤξερε νὰ δίνει ἀγῶνες, μποροῦσε νὰ συνεγείρει τὴν συνείδηση ὅλου τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, καὶ τελικὰ νὰ κάνει καὶ ἐκείνους, ποὺ κατὰ κανόνα ὑπνώττουν, ὅπως ἡ πολιτικὴ ἐξουσία στὸ κέντρο, στὴν πρωτεύουσα, στὸ κέντρο τῆς Χώρας, ἡ ἑκάστοτε πολιτικὴ ἐξουσία, καὶ κάποιες φορές, δυστυχῶς, καὶ ἡ Ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία, ἡ ὁποία θέλοντας κάποιες φάσεις τῆς Ἱστορίας νὰ φανεῖ ἀρεστὴ στοὺς κοσμικοὺς ἄρχοντες, προτιμᾶ νὰ σιωπᾶ, ἀντὶ νὰ ἀγωνίζεται γιὰ νὰ διεκδικεῖ τὸ δίκαιο καὶ τοῦ τελευταίου ἀνθρώπου.

Ἄν τὰ συνδέσουμε αὐτὰ τὰ δύο, τὴν Κυριακή, δηλαδή, τὴν σημερινή, ποὺ εἶναι ἡ παραβολὴ τοῦ Μεγάλου Δείπνου, βλέπουμε ὅτι ὁ Σεβαστιανὸς εἶναι μία ἔμπρακτη εἰκόνα καὶ μία ἔμπρακτη παρουσία τοῦ Εὐαγγελίου μέσα σ’ αὐτὴν τὴν Ἐπαρχία. Καί, βεβαίως, ὁ Θεὸς ἔδωσε ἐδῶ νὰ περάσουν πολλοὶ καὶ μεγάλοι Ἱεράρχες, οἱ ὁποῖοι στάθηκαν κοντὰ στὸν λαό, πάρα τὶς ἰδιαιτερότητες τοῦ χαρακτῆρος τοῦ καθενός, τὶς ὁποῖες ἰδιαιτερότητες ὁ Θεὸς  δὲν ἐξαφανίζει γιατὶ ἀκριβῶς σέβεται τὴν ἐλευθερία τοῦ καθενὸς ἀνθρώπου. Ὁ κάθε ἄνθρωπος διακονεῖ στὴν ἀποστολή του μὲ τὰ δικά του προσωπικὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποία κουβαλᾶ, καθοδηγούμενος πάντοτε, ὅμως, ἀπὸ τὴν Χάρη τοῦ Παναγίου Πνεύματος.

            Χθές, τὸ πρωί, ἐπισκέφθηκα τὸ Στόμιο καὶ ἐκεῖ μοῦ ἔκανε ἐντύπωση, ποὺ εἶναι χειμώνας τώρα καιρός, εἶναι Δεκέμβριος, καὶ ἀνεβαίνουν οἱ ἄνθρωποι. Δὲν σᾶς κρύβω ὅτι ἐγὼ δὲν περπάτησα ὅλη τὴν διαδρομή, πῆγα μὲ τὸ αὐτοκίνητο τῆς Μονῆς καὶ αἰσθανόμουν ἔλεγχο. Χθὲς τὸ βράδυ μιλοῦσα μὲ τὴν Ἀθήνα καὶ εἶπα ὅτι αἰσθάνθηκα ἄσχημα ποὺ οἱ ἄνθρωποι περπατοῦσαν, ἀλλὰ ἐγώ, ἔστω καὶ ἕνα μεγάλο κομμάτι τῆς διαδρομῆς, τὸ πῆγα μὲ αὐτοκίνητο. Καὶ ἐκεῖ θυμήθηκα : Τί λέγανε γιὰ τὸν Ἅγιο Παΐσιο ; Καὶ οἱ ἐδῶ καὶ στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ παντοῦ : - Ἔλα, μωρέ, τώρα, ἕνας ἀγράμματος καλόγερος ἤτανε. Καὶ κυρίως τὸ λέγανε ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι εἶχαν πτυχία. Εἶχαν τελειώσει πανεπιστήμια, εἶχαν μεταπτυχιακὲς καὶ διδακτορικὲς σπουδές, ἀλλὰ ἁγνοοῦσαν μιὰ μεγάλη ἀλήθεια. Ὅτι ἡ ἁγιότητα δὲν εἶναι ὑπόθεση μορφώσεως, ἀλλὰ «τῆς ἄνωθεν σοφίας» (Ἰακώβου Γ΄17).

 Ὅταν πῆγα στὸ Δελβινάκι τὴν πρώτη μέρα, μοῦ ἔκανε ἐντύπωση στὸ κτίριο αὐτό, τὸ Ἐκπαιδευτήριο, φτιαγμένο ἀπὸ τὸν προηγούμενο αἰῶνα, στὴν κορυφὴ ἔχει – σήμερα αὐτὸ θὰ ἦταν ἀδιανόητο, νὰ μπεῖ φράσις τῆς Ἁγίας Γραφῆς - ἔχει στὴν κορυφή : «Ἀρχὴ σοφίας, φόβος Κυρίου» (Ψαλμ. 110, 10). Αὐτὸ τὸ ξέρουν μόνον οἱ πνευματέμφοροι ἄνθρωποι. Αὐτοὶ ποὺ καθοδηγοῦνται ἀπὸ τὸ Πανάγιο Πνεῦμα. Καὶ τέτοια προσωπικότητα ἤτανε καὶ ὁ Σεβαστιανὸς γιὰ τὸν ὁποῖο σὲ λίγο, γιὰ τὴν ἀνάπαυση τῆς ψυχῆς του, θὰ προσευχηθοῦμε.