Οἱ σύλλογοι τῆς ΣΦΕΒΑ καὶ τοῦ ΠΑΣΥΒΑ κλίνουν εὐλαβικὰ τὸ γόνυ στὴν μνήμη του π. Χρήστου Παππᾶ, ἀπὸ τὸ Ἀλύκο τοῦ Βούρκου, ποὺ ἀπεβίωσε τὴν Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου 2026, σὲ ἡλικία 88 ἐτῶν στὸ Πανεπιστημιακὸ Νοσοκομεῖο Ἰωαννίνων μετὰ ἀπὸ δοκιμασία τῆς ὑγείας του.
Γιὰ τὸν μακαριστὸ πατέρα Χρῆστο ἐγράφησαν πολλὰ κείμενα ποὺ σκιαγράφησαν ἐπιτυχημένα τὴν προσωπικότητα ἀλλὰ καὶ τὴν προσφορά του στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία, βίωσε σὲ ὅλη του τὴν βαρβαρότητα τὸ ἀθεϊστικὸ καθεστὼς τοῦ Ἐνβὲρ Χότζα καὶ τὴν φρικτὴ πάλη τῶν τάξεων. Ἡ εὐρύτερη οἰκογένειά του μὲ παρουσία στοὺς ἐθνικοὺς ἀγῶνες, μπῆκε ἀπὸ νωρὶς στὸ στόχαστρο τοῦ ἀλβανικοῦ καθεστῶτος, κάτι ποὺ τὸν ὑποχρέωσε, παρὰ τὶς ἱκανότητές του, νὰ ἐργαστεῖ σὲ ὑποδεέστερες τεχνικὲς ἐργασίες καὶ νὰ μὴν μπορέσει νὰ μορφωθεῖ, ὅπως εἶχε τὴ δυνατότητα. Μετὰ τὴν πτώση τοῦ καθεστῶτος καὶ τὸ ἄνοιγμα τῶν συνόρων, ἡ πίστη του στὸν Θεὸ καὶ ἡ παραδοσιακή του εὐλάβεια, τὸν ὁδήγησαν στὸν δρόμο τῆς ἱερωσύνης καὶ στὴν ἀφιέρωση στὴν Ἐκκλησία. Ὑπῆρξε, ὅπως τονίστηκε καὶ ἀπὸ τὸν σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ἀργυροκάστρου κ. Ναθαναήλ, ὁ πρῶτος κληρικὸς ποὺ χειροτονήθηκε ἀπὸ τὸν μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο Ἀναστάσιο καὶ ἔζησε ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ τὸν ἀγῶνα καὶ τὶς ἀγωνίες γιὰ τὴν ἀνασύσταση τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στὴν Βόρειο Ἤπειρο καὶ στὴν Ἀλβανία γενικότερα. Οἱ συχνὲς ἐπισκέψεις του στὸ Ἅγιο Ὅρος ἀλλὰ καὶ ἡ στενὴ ἐπαφή του μὲ πολλὲς ἀξιόλογες μοναστικὲς ἀδελφότητες στὴν Βόρειο Ἑλλάδα ἐνίσχυσαν καὶ στερέωσαν τὸ ἐκκλησιαστικό του φρόνημα καὶ τοῦ προσέφεραν τὰ ἀπαραίτητα ἐφόδια γιὰ νὰ ἀνταποκριθεῖ μὲ μεγάλη ἐπιτυχία στὴν ἀποστολὴ τοῦ πνευματικοῦ ποιμένα ποὺ τοῦ ἀνέθεσε ἡ Ἐκκλησία.
Ὡς χαρακτῆρας ἦταν πολὺ ταπεινὸς χωρὶς νὰ ἔχει ἰδιαίτερη αἴσθηση τῆς ἀξίας ποὺ εἶχε ἡ προσφορά του. Παράλληλα παρὰ τὰ πολλὰ προβλήματα ποὺ ἀντιμετώπισε ἀπὸ τὴν ἀλβανικὴ πλευρά, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ συντοπῖτες του καθὼς καὶ μέσα ἀπὸ τὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο, μὲ χριστιανικὴ ἀνεξικακία, δὲν κρατοῦσε κακία γιὰ ὅσους τὸν ἀδίκησαν , θεωρῶντας τους θύματα τῶν πειρασμῶν τοῦ διαβόλου. Στὸν π. Χρῆστο θεωροῦμε ὅτι βρίσκει ἀπόλυτα ἐφαρμογὴ ὁ λόγος τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ γιὰ τὸν Ναθαναὴλ (Ἰωάννη 1,48): "Ἴδε ἀληθῶς Ἰσραηλίτης ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστιν" . Ἡ στάση του ἀπέναντι σὲ κάθε δυσκολία, στοὺς πειρασμοὺς ἀλλὰ καὶ σὲ ὅσους τὸν συκοφάντησαν ἢ ἀδίκησαν τὸν ἴδιο καὶ τὴν οἰκογένειά του ἦταν πάντοτε βαθύτατα Χριστοκεντρική, μὲ ὑπομονὴ καὶ συγχωρητικότητα, χωρὶς καμία διάθεση ἐκδίκησης . Ὑπῆρξε ἀληθινὸς ποιμένας γιὰ τὸ χωριό του καὶ τὶς ἐνορίες ποὺ τοῦ ἐμπιστεύθηκε ἡ ἐκκλησία, μὲ ἔμπρακτο ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν πνευματικὴ πρόοδο καὶ τὰ προβλήματα τοῦ ποιμνίου του.
Ἡ ἀγάπη του γιὰ τὴν ἰδιαίτερη πατρίδα του τὸ Ἀλύκο καὶ τὴν πολυβασανισμένη Βόρειο Ἤπειρο, ἀλλὰ καὶ ἡ λαχτάρα του γιὰ τὴν κοινὴ πατρίδα μας Ἑλλάδα , τὸν ὁδήγησαν ἀμέσως μόλις ἄνοιξαν τὰ σύνορα κοντὰ στὸν μακαριστὸ μητροπολίτη Κονίτσης Σεβαστιανὸ καθὼς καὶ γενικότερα στὴν Μητρόπολη Δρυϊνουπόλεως, στὴν ὁποία ἐμπιστεύθηκε γιὰ ἕνα χρονικὸ διάστημα καὶ μέλη τῆς οἰκογένειάς του στὰ ἐκεῖ οἰκοτροφεῖα. Ὁ δεσμός του μὲ τὴν ἀκριτικὴ Ἱερὰ Μητρόπολη διατηρήθηκε γιὰ ὁλόκληρη τὴν ζωή του καὶ μὲ τὸν διάδοχο τοῦ Σεβαστιανοῦ, τὸν μακαριστὸ π. Ἀνδρέα ἀλλὰ καὶ τὰ μοναστήρια τῆς Μητρόπολης, τὴν ἱστορικὴ Παναγία του Μολυβδοσκέπαστου καθὼς καὶ τὴν Παναγία στὸ Στόμιο, μὲ τοὺς μακαριστοὺς ἡγουμένους π. Θεόδωρο Διαμάντη καὶ π. Κοσμᾶ Σιώζιο μὲ τοὺς ὁποίους συνδέθηκε πνευματικὰ ἰδιαίτερα. Συμμετεῖχε, χωρὶς φόβο, δειλία καὶ δισταγμὸ σὲ ὅλες τὶς ἐθνικὲς ἐκδηλώσεις στὴν ἰδιαίτερη πατρίδα του ἀλλὰ καὶ γενικότερα στοὺς ἐθνικοὺς ἀγῶνες τῶν Βορειοηπειρωτῶν μετὰ τὴν πτώση τοῦ ἀθεϊστικοῦ καθεστῶτος καὶ πόθος του ἦταν νὰ ἀναζωπυρωθεῖ τὸ ἐθνικὸ φρόνημα τῶν συμπατριωτῶν του. Μὲ τὴν ἰδιότητά του ὡς ἱερέως στάθηκε πατρικὰ στὸ πλευρὸ κάθε κατατρεγμένου γιὰ τὴν πίστη καὶ τὴν πατρίδα καὶ βρισκόταν πάντοτε στὸ πλευρὸ κάθε οἰκογένειας ποὺ πενθοῦσε, γιὰ νὰ μεταφέρει σιωπηλὰ τὴν παρηγοριὰ τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἡ στάση του αὐτὴ καὶ γενικότερα ἡ ἐθνικὴ δράση τῆς οἰκογένειάς του, τὸν κατέστησαν στόχο ἀλβανικῶν ἐθνικιστικῶν κύκλων ἀλλὰ καὶ ὁρισμένες φορὲς καὶ συμπατριωτῶν του, ποὺ γιὰ ἴδιο συμφέρον , εἶχαν συμβιβαστεῖ μὲ τὸ ἀλβανικὸ καθεστὼς καὶ τὴν πολιτικὴ ἀφελληνισμοῦ τῆς Βορείου Ἠπείρου. Μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου ὁ πατέρας Χρῆστος ἐξέφραζε τὸν προβληματισμὸ καὶ τὴν πικρία του γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι τόσοι ἀγῶνες καὶ θυσίες τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἐκεῖ, δὲν ἔχουν βρεῖ ἀκόμη δικαίωση καὶ τὸ ἐθνικὸ ζήτημα τῆς Βορείου Ἠπείρου ξεχάστηκε, ὄχι μόνο ἀπὸ τοὺς ἰσχυροὺς τῆς γῆς ἀλλὰ δυστυχῶς καὶ ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ πολιτεία.
Ὡς ΣΦΕΒΑ καὶ ΠΑΣΥΒΑ εἴχαμε τὴν ἰδιαίτερη τιμὴ καὶ εὐλογία νὰ γευόμαστε τὴν γεμάτη ἀγάπη φιλοξενία του κάθε φορὰ ποὺ ἐπισκεπτόμασταν τὸ χωριό του, καθὼς καὶ τὴν ἁπλῆ καὶ λιτὴ ἀλλὰ γεμάτη χάρη Θεοῦ, λειτουργική του παρουσία εἴτε στὸν ναὸ τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους παλαιότερα στὴν πόλη τῶν Ἁγίων Σαράντα, εἴτε στὸ Ἀλύκο, τὰ τελευταῖα χρόνια, στὸν ναὸ τῶν Ἁγίων Τεσσαράκοντα, ἀλλὰ καὶ στὴν Ἁγία Βαρβάρα, ὅπου καὶ ἐτάφη τὸ σκήνωμά του, μὲ τὴν προσδοκία τῆς αἰωνίου Ἀναστάσεως.
(Ἀπὸ τὴν ἱστοσελίδα τῆς Σ.Φ.Ε.Β.Α.)
.jpg)
