Καὶ φέτος στὸ Δελβινάκι τιμήθηκε ὁ ἡρωϊκὸς ἀγῶνας τῆς Αὐτονομίας τῆς Βορείου Ἠπείρου.

 

Τά μέλη τοῦ ΠΑΣΥΒΑ καὶ τῆς ΣΦΕΒΑ  βρέθηκαν καὶ φέτος στὸ ἀκριτικό Δελβινάκι γιὰ νά τιμήσουν τόν ἡρωικό ἀγώνα ἑνός ὁλόκληρου λαοῦ πρίν ἀπό ἀκριβῶς 112 χρόνια, πού σήκωσε τό ἀνάστημά του καί ἀντιστάθηκε στίς ἄδικες ἀποφάσεις τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς, ὑπερασπιζόμενος τό ἱερότερο δικαίωμα τοῦ ἀνθρώπου πάνω στή γῆ. Τό δικαίωμα τῆς ἐλευθερίας.

Τὴ συγκεκριμένη ἐκδήλωση ἐμπνεύστηκε , ὁ μακαριστός  Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως Σεβαστιανός, σὲ δύσκολους καιρούς  τὴν δεκαετία του 1980. Τότε  τελοῦνταν τὸν Φεβρουάριο, μὲ ἀφορμή τὴν ἔναρξη τοῦ Αὐτονομιακοῦ Ἀγώνα στὶς 17 Φεβρουαρίου τοῦ 1914 καὶ εἶχε τὴν ὀνομασία: «Τριήμερο πένθους καὶ προσευχῆς» μὲ Ἱερὲς Ἀκολουθίες καὶ ἐκδηλώσεις σὲ ὅλη τὴν Μητρόπολη. Ἡ κορύφωση λάμβανε χώρα στὸ Δελβινάκι, μὲ Θεία Λειτουργία, ἐδῶ,  σὲ αὐτό τὸ ναό, είρηνική πορεία ἐντός τῆς κωμοπόλεως ὥς τὸ ἡρῶον καὶ ἐκδήλωση διαμαρτυρίας στὸ συνοριακό φυλάκιο τῆς Κακαβιᾶς, ἀπέναντι ἀκριβῶς ἀπό τὰ χωριά ποὺ διαβιοῦσαν τὰ σκλαβωμένα τότε ἀδέλφια μας ὑπό τοῦ ἀθεϊστικοῦ καθεστῶτος τοῦ Χότζα. Ἡ ἐπιλογή τοῦ Δελβινακίου δὲν ἦταν τυχαία, καθώς στὸ προαύλιο τοῦ Ἱ. Ναοῦ ἀναπαύεται μία μεγάλη μορφή τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας καὶ ἕνας ἀπό τοὺς πρωτεργάτες τοῦ Αὐτονομιακοῦ Ἀγώνος, ὁ Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως Βασίλειος Παπαχρήστου, ποὺ κοιμήθηκε τὸ 1936.

Στὴν πορεία τοῦ χρόνου, ὡστόσο, οἱ περιστάσεις  διαφοροποιήθηκαν μὲ τὴν πτώση τοῦ ἀθεϊστικοῦ καθεστῶτος. Ἡ εκδήλωση, ὅμως, συνεχίστηκε ἀπό τὸν διάδοχο τοῦ Σεβαστιανοῦ στὴν Μητρόπολη, ἀλλά καὶ στὴν προεδρία τοῦ ΠΑ.ΣΥ.Β.Α., π. Ἀνδρέα, γιὰ 2 λόγους. Πρῶτον γιὰ νὰ μὴν ξεχάσουμε τὸν ἀγώνα τῶν Ἠπειρωτῶν προγόνων μας,  ἀλλά καὶ γιὰ νὰ διεκδικοῦμε τὰ ἐθνικά καὶ ἀνθρώπινα δικαιώματα τῶν Βορειοηπειρωτῶν ἀδελφῶν μας, πού, δυστυχῶς, συνεχίζουν νὰ παραβιάζονται, μολονότι πέρασαν 3,5 δεκαετίας «δημοκρατικῆς» διακυβέρνησης στὴν Ἀλβανία, ὅπως δείχνουν πέραν τῶν ἄλλων, οἱ δολοφονίες τοῦ Ἀριστοτέλη Γκούμα στὴ Χειμάρα τὸ 2010 καὶ τοῦ Κωνσταντίνου Κατσίφα στοὺς Βουλιαράτες, τὸ 2018, ἀλλά καὶ ἡ σύλληψη τοῦ δημάρχου Χειμάρας Φρέντυ Μπελέρη πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια.

Οἱ σύλλογοί μας, εἶναι εὐγνώμονες στὸν σημερινό Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κ. Ἀλέξιο, τὸν διάδοχο τοῦ ἱδρυτοῦ μας, διότι, μόλις ἐνημερώθηκε γιὰ τὸ ἱστορικό πλαίσιο τῆς σημερινῆς Ἐκδήλωσης, μὲ πολλή προθυμία, ὄχι μόνο ἔδωσε τὴν ἄδεια γιὰ τὴν τέλεσή της, ἀλλά μᾶς διαβεβαίωσε ὅτι θὰ χοροστατήσει, λαμπρύνοντας τὴν Ἐκδήλωση μὲ τὴν παρουσία του καὶ θέτοντάς την ὑπό τὴν αἰγίδα τῆς Μητροπόλεως, ὅπως ἀκριβῶς τελείται ἐδῶ καὶ 45 χρόνια.

Κατά τήν Πανηγυρική Ἀρχιερατική Θεία Λειτουργία τελέστηκε μνημόσυνο ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν τῶν πρωτεργατῶν τοῦ Αὐτονομιακοῶ Ἀγῶνος, ένῶ στὴ συνέχεια ἀκολούθησε Τρισάγιο καὶ κατάθεση στεφάνου στὸν τάφο τοῦ Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως Βασιλείου. Ἀκολούθησε ἐπίκαιρη σχετική ὁμιλία ἀπό ἐκπρόσωπο τῆς ΣΦΕΒΑ στὴν παρακείμενη αἴθουσα τοῦ Δήμου Πωγωνίου, ποὺ προσφέρθηκε προφρόνως ἀπό τὴν Κοινότητα Δελβινακίου. Ἔγινε μία ἱστορική ἀναδρομή στὶς συνθῆκες κάτω ἀπό τὶς ὁποῖες διεξήχθη ὁ Ἀγώνας τὸ 1914,  καθώς καὶ τὰ διδάγματα ποὺ ἀποκομίζουμε γιὰ τὴ σημερινή ἐποχή. 

Ὁ Ἀγώνας τῆς Αὐτονομίας, ἀποτελεῖ ἕνα φωτεινό ὁρόσημο στήν ἱστορία τῆς Ἠπείρου. Ἀπέδειξε ὅτι οἱ Ἠπειρῶτες, φημισμένοι μέχρι τότε γιά τήν ἀγάπη τους στήν παιδεία καί τόν πολιτισμό, ὅταν χρειάστηκε, ἔγιναν λιοντάρια στόν ἀγώνα γιά τήν ὑπεράσπιση τοῦ τόπου τους. Δώσανε ἔτσι στήν πατρίδα μας πέρα ἀπό μάρτυρες, Ἁγίους καί Εὐεργέτες τοῦ ἔθνους, μιά σειρά ἀπό νέους ἀθάνατους Ἥρωες, γιά τούς ὁποίους εἴμαστε ὅλοι  ὑπερήφανοι.

Εὐχή ὅλων μας εἶναι ὁ Ἑλληνισμός σήμερα νά διδαχθεῖ ἀπό τή σύμπνοια πού ἐπέδειξαν τότε οἱ Βορειοηπειρῶτες ἀδελφοί μας, άλλά καὶ νά ἀξιωθεῖ πολιτικῆς, στρατιωτικῆς, καί ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας ἀντάξιας τῶν κρίσιμων στιγμῶν πού περνάει ἡ Πατρίδα. Γιατί, στά ἀλήθεια, ὁ ἀγώνας τῶν  Βορειοηπειρωτῶν πέτυχε τό στόχο του γιά δύο κυρίως λόγους : Πρώτον γιατί ὁ λαός ἀπό τόν τελευταῖο βοσκό καί ἀγρότη μέχρι τόν πιό πλούσιο ἔμπορο καί ἀπό τό μικρό μαθητή μέχρι τόν κατάλευκο γέροντα, πῆρε συνειδητά τήν ἀπόφαση νά ζήσει ἐλεύθερος ἤ νά πεθάνει . Δεύτερον γιατί εὐτύχησε ὁ ἀγώνας αὐτός νά ἔχει ἄξια ἡγεσία, ἡγεσία πού ἀρνήθηκε τήν ὑποταγή στά ἰταμά τελεσίγραφα τῶν ξένων δυναστῶν, ἡγεσία πού προετοίμασε τόν λαό γιά ἀντίσταση καί ὑπεράσπιση τῆς ἐλευθερίας του, ἡγεσία πού ἔδωσε πρώτη τὸ παράδειγμα αὐταπάρνησης καί αὐτοθυσίας. Ὁ ἀγώνας τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ Ἑλληνισμοῦ πέτυχε τό στόχο του τότε , ἀσχέτως ἄν ὁ ἑλληνικός διχασμός καί οἱ κοσμογονικές ἀνακατατάξεις στά Βαλκάνια μετά τόν πρῶτο παγκόσμιο πόλεμο καί τήν Μικρασιατική καταστροφή δέν ἐπέτρεψαν τήν διατήρηση τῶν κεκτημένων. Μᾶς ἄφησε, ὅμως, ὡς παρακαταθήκη τό Πρωτόκολλο τῆς Κέρκυρας,  ἕνα ἰσχυρότατο νομικό κείμενο, πού δέν ἔχει καταργηθεῖ ὡς σήμερα, καί τό πιό σημαντικό, ἔχει ὡς συμβαλλόμενους τό ἀλβανικό κράτος μέ τούς ἴδιους τοὺς  Βορειοηπειρῶτες πού δικαιοῦνται καί πρέπει νά ζητήσουν τήν ἐφαρμογή τῶν διατάξεών του. Διατάξεις, ἐξάλλου, πού, ἐν πολλοῖς, καλύπτονται ἀπό τίς σύγχρονες συμβάσεις -πλαίσια προστασίας τῶν ἀνθρώπινων, μειονοτικῶν καί ἐθνικῶν δικαιωμάτων, πού ἡ ἴδια ἡ Ἀλβανία ἔχει ὑπογράψει.

Ἅς εἶναι αἰωνία ἡ μνήμη τῶν πρωτεργατῶν τοῦ Αὐτονομιακοῦ ἀγώνα καί ἅς ἀποτελέσουν πυξίδα γιά ὅλους, σέ ὅποια θέση βρίσκεται ὁ καθένας μας, γιά νά πράξουμε τό χρέος μας ἀπέναντι στήν Πατρίδα!

Σ.Φ.Ε.Β.Α.

Ἐνθουσιαζόταν γιὰ ...τὸ μαρτύριο.

 

 Ἀπὸ τὸ Ὀρθόδοξο Χριστιανικὸ Φοιτητικὸ Περιοδικό "Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ" (Τεῦχος 637, σελ. 26)

Τὰ θαυμαστὰ τῆς Πρόνοιας τοῦ Θεοῦ !

 

 Ἀπὸ τὸ Ὀρθόδοξο Χριστιανικὸ Φοιτητικὸ Περιοδικό "Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ" (Τεῦχος 637, σελ. 27)

Γιὰ νὰ μὴν προβάλεται μόνον τὸ κακό...!

 Ἀπὸ τὸ Ὀρθόδοξο Χριστιανικὸ Φοιτητικὸ Περιοδικό "Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ" (Τεῦχος 637, σελ. 28)

Τὴν Κυριακὴ 17 Μαΐου 2026 θὰ ἑορτασθεῖ στὸ Δελβινάκι Ἰωαννίνων ἡ Ἐπέτειος Αὐτονομίας τῆς Βορείου Ἠπείρου (1914)

 

    Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης γνωστοπειεῖ πρὸς τὸν Ἱερὸν Κλῆρον καὶ τὸν εὐσεβῆ λαὸν ὅτι, Θεοῦ θέλοντος, θὰ πραγματοποιηθοῦν καὶ φέτος στὸ ἡρωϊκὸ Δελβινάκι οἱ καθιερωμένες ἐκδηλώσεις γιὰ τὴν Ἐπέτειο τῆς Αὐτονομίας τῆς Βορείου Ἠπείρου (17-02-1914) καὶ τῆς ὑπογραφῆς τοῦ Πρωτοκόλλου τῆς Κερκύρας (17-05-1914).

                Ἔτσι ἱερουργοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κ. ΑΛΕΞΙΟΥ, θὰ τελεσθῆ τὴν Κυριακὴ 17 Μαΐου 2026, ὁ Ὄρθρος, ἡ Ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία καὶ τὸ Ἱερὸν Μνημόσυνον ὑπὲρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν τῶν πρωτεργατῶν τοῦ Αὐτονομιακοῦ Ἀγῶνος, εἰς τὸν Ἱερὸν Μητροπολιτικὸν Ναὸν Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Δελβινακίου. Θὰ ἀκολουθήσῃ Τρισάγιον ἐπὶ τοῦ τάφου τοῦ ἀοιδίμου Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως κυροῦ Βασιλείου, εἰς τὸν περίβολον τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ. 

                Τέλος, θὰ πραγματοποιηθῆ ἐπίκαιρη ὁμιλία εἰς τὴν αἴθουσα ἐκδηλώσεων τοῦ Δήμου Πωγωνίου, εἰς τὸ παρακείμενο ἱστορικὸ κτίριο "Ε". 

                       Ὅθεν, παρακαλεῖται ἅπας ὁ Ἱερὸς Κλῆρος ἀμφοτέρων τῶν Ἐπαρχιῶν Πωγωνίου καὶ Κονίτσης, ὅπως παραστῆ εἰς τὰς ὡς ἄνω ἐκδηλώσεις, καὶ προτρέψῃ πρὸς τοῦτο τοὺς χριστιανοὺς τῶν Ἐνοριῶν αὐτῶν. 

(Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως)

Μαραθονοδρόμος καὶ στὴ ζωή !

 

Ἀπὸ τὸ Ὀρθόδοξο Χριστιανικὸ Νεανικὸ Περιοδικὸ "ΠΡΟΣ  ΤΗ  ΝΙΚΗ", Τεῦχος 910

Εἶσαι "στὶς μαῦρες σου" ;

 Ἀπὸ τὸ Ὀρθόδοξο Χριστιανικὸ Νεανικὸ Περιοδικὸ "ΠΡΟΣ  ΤΗ  ΝΙΚΗ", Τεῦχος 910

 

Ὅταν "λιώνει" ἡ καρδιά...

 

Ἀπὸ τὸ Ὀρθόδοξο Χριστιανικὸ Περιοδικό "Ο  ΣΩΤΗΡ" (Τεῦχος 2352, σελ. 200-201)

" Ἀλλά..."

Ἀπὸ τὸ Ὀρθόδοξο Χριστιανικὸ Περιοδικὸ "Ο  ΣΩΤΗΡ" (Τεῦχος 2352, Σελ. 211, 212)

 

Ἁγιογραφικὴ Καθημερινὴ Μελέτη Μηνὸς Μαΐου

 

ΜΑΪΟΣ

 

1. Λουκᾶν ΣΤ΄(6) 1-5

2. Λουκᾶν ΣΤ΄ 6-11

3. Λουκᾶν ΣΤ΄ 12-16

4. Λουκᾶν ΣΤ΄ 17-19

5. Λουκᾶν ΣΤ΄ 20-23

6. Λουκᾶν ΣΤ΄ 24-26

7. Λουκᾶν ΣΤ΄ 27-28

8. Λουκᾶν ΣΤ΄ 29-30

9. Λουκᾶν ΣΤ΄ 31-35

10. Λουκᾶν ΣΤ΄ 36

11. Λουκᾶν ΣΤ΄ 37

12. Λουκᾶν ΣΤ΄ 38

13. Λουκᾶν ΣΤ΄ 39-40

14. Λουκᾶν ΣΤ΄ 41-42

15. Λουκᾶν ΣΤ΄ 43-44

16.  Λουκᾶν ΣΤ΄ 45

17. Λουκᾶν ΣΤ΄ 46-48

18. Λουκᾶν ΣΤ΄ 49

19. Λουκᾶν Ζ΄(7)1-5

20. Λουκᾶν Ζ΄ 6-8

21. Λουκᾶν Ζ΄ 9-10

22. Λουκᾶν Ζ΄ 11-17

23. Λουκᾶν Ζ΄ 18-23

24. Λουκᾶν Ζ΄ 24-26

25. Λουκᾶν Ζ΄ 27-28

26. Λουκᾶν Ζ΄ 29-30

27. Λουκᾶν Ζ΄ 31-35

28. Λουκᾶν Ζ΄ 36-38

29. Λουκᾶν Ζ΄ 39-43

30. Λουκᾶν Ζ΄ 44-48

31. Λουκᾶν Ζ΄ 49-50

Σᾶς δίνεται ἡ δυνατότητα νὰ ἀκούσετε  

τοὺς στίχους αὐτοὺς 

σὲ σύντομη ἑρμηνεία  

 τοῦ ἀειμνήστου Καθηγητοῦ

 Παναγιώτου Τρεμπέλα,  

καὶ μάλιστα στὴ νεοελληνικὴ

ἔχοντας τὴν ἔγκριση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἄλλων Πατριαρχείων καὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.  

Διαβάζει ὁ Διδάσκαλος - Θεολόγος

κ. Κ. Πρέντος

" Η ΚΑΙΝΗ  ΔΙΑΘΗΚΗ  ΗΧΟΓΡΑΦΗΜΕΝΗ"

Ἐνθύμιο "Χαρουμένων Ἀγωνιστῶν"

Ἔκδοση Ἀδελφότητος Θεολόγων "Ο ΣΩΤΗΡ"

 ΚΑΤΑ  ΛΟΥΚΑΝ  ΙΕΡΟΝ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ  ΣΤ΄ (6ο)

 Κατηγορίες τῶν Φαρισαίων γιὰ τὴν ἀργία τοῦ Σαββάτου.  

 (Στίχοι 1-5) {0΄00΄΄- 1΄57΄΄}. 

Ἡ θεραπεία τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸ παράλυτο

 χέρι.  

(Στίχοι 6-11) {1΄58΄΄- 4΄00΄΄}. 

 Οἱ δώδεκα ἀπόστολοι.  

 (Στίχοι 12-16) {4΄01΄΄- 4΄49΄΄}. 

Ἡ ἐπὶ τοῦ Ὄρους ὁμιλία. Μακαρισμοὶ καὶ

 προειδοποιήσεις.

 

(Στίχοι 17-26) {4΄50΄΄- 8΄33΄΄}.  

Συνέχεια τῆς ἐπὶ τοῦ Ὄρους ὁμιλίας. Ἀγάπη πρὸς τοὺς ἐχθρούς. Ὄχι κατάκριση. 

(Στίχοι 27-38) {8΄34΄΄- 12΄44΄΄}. 

 Συνέχεια τῆς ἐπὶ τοῦ Ὄρους ὁμιλίας. Ὁ δάσκαλος καὶ ὁ μαθητής.  

 (Στίχοι 39-45) {12΄45΄΄- 16΄14΄΄}. 

Συνέχεια τῆς ἐπὶ τοῦ Ὄρους ὁμιλίας. Ἡ

 ἐφαρμογὴ τῶν λόγων τοῦ Θεοῦ.   

(Στίχοι 46-49) {16΄15΄΄- 17΄52΄΄}. 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ  Z΄ (7ο)

 Ἡ θεραπεία τοῦ δούλου τοῦ ἑκατοντάρχου.   

 (Στίχοι 1-10) {0΄00΄΄- 2΄34΄΄}. 

Ἡ ἀνάσταση τοῦ γιοῦ τῆς χήρας στὴ Ναΐν.  

(Στίχοι 11-17) {2΄35΄΄- 4΄07΄΄}. 

 Ἐρώτηση τῶν μαθητῶν τοῦ Προδρόμου καὶ ἐγκώμια τοῦ Κυρίου γι' αὐτόν.  

 (Στίχοι 18-30) {4΄08΄΄- 8΄40΄΄}. 

Ἡ ἀπιστία τῆς σύγχρονης γενιᾶς τοῦ Χριστοῦ.

 

(Στίχοι 31-35) {8΄41΄΄- 10΄22΄΄}.  

Τὸ μύρο τῆς ἁμαρτωλῆς. 

(Στίχοι 36-50) {10΄23΄΄- 14΄17΄΄}. 

Προσευχητικὲς Νύξεις

 

ΕΥΧΗ  (1^η) κατανυκτικὴ εἰς τὴν παναγίαν ΤΡΙΑΔΑ

τοῦ Ἁγ. Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου.

Ὑπεράγαθε, τρίφωτε Θεέ,

Ἐσὺ ποὺ δημιούργησες τὰ σύμπαντα, ἐνῶ δὲν προϋπῆρχε τίποτα, καὶ μὲ εὐταξία καὶ συμμετρία τὰ διακόσμησες,

Ἐσὺ ποὺ μᾶς καταύγασες μὲ τὸν ἥλιο καὶ μᾶς διέπλασες κατ’ εἰκόνα δικιά σου καὶ ὁμοίωση,

λάμπρυνε, σὲ παρακαλοῦμε, τοὺς ὀφθαλμούς μας, καθάρισε τὶς ἀκοές μας, δῶσε ἀνάρρωση στὶς ὑπόλοιπες αἰσθήσεις μας.

Διασκόρπισε κάθε καταχνιὰ ἀμάθειας, φώτισε τὸν νοῦ μας μὲ τὰ δικά σου νεύματα, ὁδήγησέ μας μὲ τὶς λαμπρές σου θεῖες ἐμπνεύσεις, ὥστε νὰ διακρίνουμε τὴν ἀλήθεια ἀπὸ τὸ ψεῦδος, νὰ ἀποδεχόμαστε τὰ ἀγαθὰ καὶ νὰ ἀποφεύγουμε τὰ φαῦλα, νὰ ἀποδοκιμάζουμε τὰ ἐπιβλαβῆ καὶ νὰ ἐπιλέγουμε τὰ ἐπωφελῆ.

Διότι χωρὶς τὴν δικιά σου φωταγωγία, θὰ ἀπατούμαστε καὶ θὰ κάνουμε μυριάδες λάθη, ἀφοῦ, σὲ ὅλα θὰ εἴμαστε σὰν τοὺς τυφλούς, ποὺ δὲν θὰ μποροῦμε νὰ διακρίνουμε οὔτε ποιοί στοχασμοὶ εἶναι ἀληθινοί, οὔτε ποιές πράξεις εἶναι καλές, οὔτε ἀπὸ τὶς ἐπιλογές μας ποιές εἶναι λυσιτελεῖς καὶ ἀποτελεσματικές.

Σοῦ τά ζητᾶμε αὐτά γιὰ νὰ ἀξιωθοῦμε τῆς θείας Σου Χάριτος, ὥστε νὰ ἀνυμνοῦμε, ἀκαταπαύστως, Σὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱὸ καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, τὸν Ἕνα Θεό μας, τοῦ Ὁποίου ἡ δόξα καὶ ἡ δύναμη ἄς εἶναι εἰς τοὺς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΦΩΤΟΒΟΛΙΔΕΣ ! Περὶ γνώσεως Νο 5

 

Πασχάλιος Ἐγκύκλιος 2026

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ 

ΔΡΥΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ ΚΑΙ ΚΟΝITΣHΣ 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 2α

Πρός τόν Ἱερόν Κλῆρον, τίς Μοναστικές Ἀδελφότητες καί τό εὐσεβές πλήρωμα τῆς 

καθ' ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως 

«Πάσχα ἱερὸν ἡμῖν σήμερον ἀναδέδεικται» 

    Τέκνα ἐν Κυρίῳ πνευματικά, Χριστὸς Ἀνέστη! 

    Μᾶς ἀξιώνει τὸ ἄπειρο ἔλεος καὶ ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ νὰ ζήσωμε ἄλλο ἕνα Πάσχα, τὴν ἑορτὴ αὐτὴ τὴν ἰδιαίτερα αγαπημένη καὶ στενά συνδεδεμένη μὲ κάθε Ὀρθόδοξο Χριστιανό, τὴν «ἑορτὴ τῶν ἑορτῶν καὶ πανήγυρη τῶν πανηγύρεων». 

    Τί εἶναι ὅμως αὐτὸ ποὺ κάνει τὴν ἑορτὴ τόσο σπουδαία, τόσο ξεχωριστὴ στὴ συνείδησι τοῦ κάθε Χριστιανοῦ, τοῦ κάθε Ἕλληνα; Τὸ ἰδιαίτερο τελετουργικὸ τῶν ἡμερῶν; Τὰ πολλὰ καὶ διαφορετικὰ ἔθιμα; Ἡ εὐκαιρία συναναστροφῆς μὲ οἰκείους καὶ συγγενεῖς; Τίποτα ἀπὸ ὅλα αὐτά! Αὐτὸ τοῦτο τὸ ἱστορικὸ γεγονὸς τὴν καθιστᾷ μοναδικὴ καὶ ἀνεπανάληπτη στὴν παγκόσμια ἱστορία. 

 

    Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, ὡς ἀδιαμφισβήτητο γεγονὸς ἀποτελεῖ τὴν πεμπτουσία τῆς πίστεώς μας καὶ τὸν θεμέλιο λίθο ὅλου τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ οἰκοδομήματος. Ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν, Παῦλος, θέλοντας νὰ δείξῃ τὴ σημασία τῆς Ἀναστάσεως ὡς ἱστορικὰ πραγματικοῦ γεγονότος ἐμφαντικὰ θὰ πεῖ: «Ἂν δὲν ὑπάρχῃ ἀνάσταση νεκρῶν, τότε οὔτε ὁ Χριστὸς ἔχει ἀναστηθῇ. Κι' ἂν ὁ Χριστὸς δὲν ἔχει ἀναστηθῇ, τότε τὸ κήρυγμά μας εἶναι χωρὶς νόημα, τὸ ἴδιο καὶ ἡ πίστη μας» (Α ́ Κορ. ιε ́ 13-14). 

    Τὸ μεγαλεῖο τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Θεανθρώπου δὲν ἔγκειται μόνο σὲ αὐτὸ τοῦτο τὸ ἱστορικὸ γεγονός. Ἄλλωστε δὲν εἶναι ἡ πρώτη, ἀλλὰ ἡ ἕβδομη καταγεγραμμένη ἀνάσταση στό ἱερό κείμενο τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Μὲ τὴ βασικὴ διαφορὰ βεβαίως πὼς οἱ πρό τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ἀναστάντες κατέληξαν πάλι στὸν θάνατο, ἐνῶ ὁ Χριστὸς ὄχι.

    Ἡ σημασία τῆς Ἀναστάσεως βρίσκεται στὰ ἀποτελέσματά της. Μὲ τὴν Ἀνάσταση τοῦ δευτέρου Ἀδάμ ἀνασταίνεται ὁ πρῶτος Ἀδὰμ καὶ ὅλο τὸ ἀνθρώπινο γένος. Καταπατεῖται ὁ διάβολος, καταργεῖται ὁ θάνατος, ἀνοίγει ὁ παράδεισος ξανά γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ ἀποκαθίσταται ἡ διασαλευμένη σχέση τοῦ μεταπτωτικοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Δημιουργό καὶ Ἀναδημιουργό Του. Ἡ δὲ Ἀνάσταση ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν νεκρῶν γίνεται δόγμα τῆς Πίστεως καὶ προσδοκία τῆς Ἐκκλησίας. 

 

    Ἡ Ἀνάσταση γίνεται τὸ καινούριο Πάσχα, τὸ πέρασμα "ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν". Γι ' αὐτὸ καὶ ἀποτελεῖ τὴ μέγιστη ἑορτὴ τῆς Ὀρθοδοξίας ποὺ ἑορτάζεται μόνη αὐτὴ ἐπὶ σαράντα ἡμέρες, καθώς καὶ κάθε Κυριακὴ ὅλου τοῦ ἔτους, ἐνῶ εἶναι στεφανωμένη μὲ τὰ πιό ὄμορφα καὶ σπάνια ἄνθη τῆς ὑμνολογίας τῆς Ἐκκλησίας μας. 

 

    Ἔτσι, κάθε φορὰ ποὺ ἀπαγγέλουμε τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως,  μποροῦμε μὲ ἀπόλυτη βεβαιότητα νὰ ἀναφωνοῦμε: "προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος", διότι

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !

 

Διάπυρος εὐχέτης σας πρὸς τὸν Ἀναστάντα Χριστό

 

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς & Κονίτσης

 

ΑΛΕΞΙΟΣ

 

Η ΔΙΑΘΗΚΗ τοῦ Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς & Κονίτσης ΑΝΔΡΕΟΥ.

 

Η  ΔΙΑΘΗΚΗ  ΜΟΥ

Εἰς τὸ Ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,

τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ζωοποιοῦ καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος.

 

          Σήμερον, 13^ην τοῦ μηνὸς Νοεμβρίου τοῦ σωτηρίου ἔτους 2002, ἔχων σῶας τὰς φρένας, συντάσσω τὴν Διαθήκη μου ἐν τῶ ἱερῶ Ἐπισκοπείῳ.  

          Ἐγεννήθην τὸ ἔτος 1939. Εἰς τὰς 7 Μαρτίου 2002 συνεπλήρωσα τὸ 63^ον ἔτος τῆς ἡλικίας μου. Καὶ ἤδη βαδίζω τὸ 64^ον, ἐσκέφθην νὰ καταστρώσω τὴν παροῦσαν Διαθήκην, ὄχι μόνο ὅτι ἡ ὥρα τῆς ἐξόδου ἐκ τοῦ παρόντος κόσμου εἶναι ἄδηλος, κατὰ τὴν διαβεβαίωσιν τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ καὶ διότι κάποια προβλήματα ὑγείας, τὰ ὁποία  παρουσιάζονται ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρόν, μοῦ ὑπενθυμίζουν, ἐντόνως, ὅτι «ὁ καιρὸς ἐγγύς» (Ἀποκ. Α΄, 3).

          Εὐχαριστῶ τὸν Θεὸν διὰ τὴν περὶ ἐμοῦ ἀνεξιχνίαστον οἰκονομίαν του. Ὁδήγησε τὰ βήματά μου πλησίον ἀνθρώπων ἐναρέτων, ἁγίων, θὰ ἔλεγον, οἱ ὁποῖοι μὲ τὸν λόγον καὶ τὸ παράδειγμά των μὲ βοήθησαν ἀφαντάστως εἰς τὸ νὰ ἀγωνίζωμαι τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν καὶ νὰ βαδίζω σταθερῶς τὸν δρόμον τοῦ συνειδητοῦ μέλους τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας. Τὰ ὀνόματα τοῦ ἐκ πατρὸς θείου μου Παναγιώτου Τρεμπέλα, (τοῦ γνωστοῦ Πανεπιστημιακοῦ Καθηγητοῦ), τοῦ π. Γεωργίου Δημοπούλου, τοῦ π. Χριστοφόρου Παπουτσοπούλου, τοῦ π. Λεωνίδου Διαμαντοπούλου, τοῦ π. Βασιλείου Παπαγιάννη, τοῦ π. Θεοδώρου Μπεράτη, ἀλλὰ καὶ τοῦ κ. Εὐσταθίου Μπάστα, τοῦ κ. Νικολάου Βασιλειάδη καὶ ἄλλων πολλῶν ἐκλεκτῶν ἐργατῶν τοῦ Εὐαγγελίου, μελῶν τῆς Μοναστικῆς καὶ Ἱεραποστολικῆς Ἀδελφότητος Θεολόγων «Ο  ΣΩΤΗΡ»,  θὰ μένουν βαθέως χαραγμένα εἰς τὴν διάνοιαν καὶ τὴν ψυχήν μου «ἄχρι θανάτου».

          Ἡ ἀγαθότης τοῦ Κυρίου μὲ βοήθησε νὰ σπουδάσω ἐν μέσῳ μυρίων δυσκολιῶν τὴν ἱερὰν ἐπιστήμην τῆς Θεολογίας καὶ νὰ ὑπηρετήσω κατόπιν τὴν στρατιωτικήν μου θητείαν ἐπὶ δύο συναπτὰ ἔτη. Τὸ ἐν Ἀθήναις καὶ ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Καρτάλη 7 Φοιτητικὸν Οἰκοτροφεῖον «Ο  ΜΕΓΑΣ  ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ», εἰς τὸ ὁποῖον διέμενον κατὰ τὰ ἔτη τῶν σπουδῶν μου καὶ περεταίρω, δὲν θὰ τὸ λησμονήσω ποτέ. Θὰ προσεύχομαι νὰ τὸ εὐλογῆ πλουσίως ὁ καλὸς Θεός.

          Ἐν συνεχείᾳ, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ηὐδόκησε νὰ μὲ ὁδηγήσῃ ἐν ἔτει 1967 εἰς τὴν Ἱερὰν Μητρόπολιν Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης. Ἡ μαθητεία μου παρὰ τοὺς πόδας τοῦ ἁγίου καὶ μεγάλου Ἱεράρχου κυροῦ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ, ὑπῆρξε δι’ ἐμὲ ἡ πλέον συγκλονιστικὴ ἐμπειρία στὴν ζωή μου. Ἐδέχθην ἀπὸ τὰ τίμια χέρια του, τὸ πρῶτον, 15 Δεκεμβρίου 1968, καὶ τὸν δεύτερον, 19 Ὀκτωβρίου 1969, βαθμὸν τῆς Ἱερωσύνης, διακονήσας εἰς τὴν ἀκριτικὴν ἐπαρχίαν ὡς Ἱεροκήρυξ, ἐπισκεφθὴς πολλάκις ἅπαντα τὰ χωρία καὶ τὰ πλέον δυσπρόσιτα, χωρίς, βεβαίως νὰ παραλείψω τὴν Κατήχησιν τῆς Νεότητος, καὶ τὰς ἄλλας ἐργασίας, τὰς ὁποίας μοῦ ἀνέθετε ἑκάστοτε ὁ σεπτὸς Γέροντάς μου.

 Ἐπιθυμία μου ἦτο τὸ «λάθε βιώσας» καὶ μὲ τὴν χάρη τοῦ Χριστοῦ ἐν πολλοῖς τὸ κατόρθωνα. Ἤθελα νὰ ἐργάζωμαι  ἀθορύβως καὶ ἀφανῶς, γεγονὸς τὸ ὁποῖο ἀφαντάστως μὲ ἱκανοποιεῖ. Ὅμως, ἀνεξιχνίασται αἱ βουλαὶ τοῦ Θεοῦ. Ὁ Μητροπολίτης Σεβαστιανός, ἀσθενήσας σοβαρῶς, ἀπεδήμησεν εἰς Κύριον τὴν 12^ην Δεκεμβρίου 1994, ἡμέραν Δευτέραν.  Ἡ κηδεία του ἐτελέσθη εἰς τὸν ἐν Κονίτσῃ Ἱ. Ναὸν τοῦ Ἁγ. Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, τῆ συμμετοχῆ πλειάδος Ἱεραρχῶν καὶ ἄλλων κληρικῶν, ὡς καὶ χιλιάδων λαοῦ, τὴν 14^ην Δεκεμβρίου 1994. Ὁ ἐνταφιασμός του ἔγινε εἰς τὴν Ἱ. Μονὴν Μολυβδοσκεπάστου, συμφώνως πρὸς ἐκφρασθεῖσαν ἐπιθυμίαν του, ἔκτοτε δὲ ὁ ἀπέριττος τάφος του ἀπέβῃ τόπος προσκυνήματος πολυπληθῶν προσκυνητῶν.

Τὰ μετὰ ταῦτα εἶναι γνωστά. Εἰς τὰς 25 Ἰανουαρίου τοῦ 1995, ἡμέραν καθ’ ἥν τιμᾶται ἡ μνήμη τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ἡ σεπτὴ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, διὰ ψήφων κανονικῶν, ἐξέλεξέ με Ἐπίσκοπον καὶ Μητροπολίτην τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης, εἰς διαδοχὴν τοῦ μακαριστοῦ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ. Τὸ μήνυμα τῆς ἐκλογῆς μου μὲ εὗρε εἰς Δελβινάκιον, ὅπου εὑρισκόμην διὰ τὸν ἑορτασμὸν τῆς μνήμης τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου, πολιούχου τῆς ἱστορικῆς κωμοπόλεως, καὶ μοῦ προξένησεν πόνον πολύν, διότι οὐδέποτε εἶχον ἐπιθυμήσει τὴν ἀρχιερατικὴν ἀξίαν καὶ τιμήν. Ἐν τούτοις, ὑπετάγην, τελικῶς, φοβούμενος τὸν ἐκ δεξιῶν πειρασμόν. Μεταβὰς δὲ εἰς Ἀθήνας ἐτελέσθη τὸ «Μικρὸν καὶ τὸ Μέγα Μήνυμα», ἐνώπιον τῆς Ἱεραρχίας τὴν ἑπομένην, 26^ην Ἰανουαρίου 1995.

Ἡ εἰς Ἐπίσκοπον Χειροτονία μου ἐπραγματοποιήθη τὸ Σάββατον, 28^ην Ἰανουαρίου 1995, εἰς τὸν Ἱ. Ναὸν τοῦ Ἁγ. Δημητρίου Ἀμπελοκήπων, ἐν πληθούσῃ Ἐκκλησίᾳ. Μετὰ τὴν διαβεβαίωσιν μου ἐνώπιον τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας, ἐνεθρονίσθην τὴν 1^ην Ἀπριλίου 1995 ἐν Δελβινακίῳ τὴν πρωΐαν καὶ ἐν Κονίτσῃ τὸ ἑσπέρας, καὶ ἕκτοτε ποιμένω μὲ τὴν Χάριν καὶ τὴν ἀνοχὴν τοῦ θείου Δομήτορος τῆς Ἐκκλησίας, τὸν λαὸν τῆς ἀκριτικῆς Μητροπόλεως Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης, προσπαθὼν καὶ τώρα νὰ ἐφαρμόζω, ὅσον ἐστιν, βεβαίως, τὸ «λάθε βιώσας».

Εὐχαριστῶ τοὺς καλούς μου συνεργάτες, ἄνδρας καὶ γυναῖκας, διὰ τὴν ἀφοσίωσιν εἰς τὸ ἔργον τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἀγάπη καὶ τὸν σεβασμόν των πρὸς τὸ ταπεινὸν πρόσωπόν μου. Εὐχαριστῶ καὶ ὅλους τοὺς χριστιανοὺς τῆς ἀκριτικῆς Μητροπόλεως διὰ τὴν πρόθυμον ἀνταπόκρισίν των εἰς τὸ προσκλητήριον τῆς Ἐκκλησίας. Τοὺς διαβεβαιώνω ὅτι «δὲν ἔδωκα ὕπνον τοῖς ὀφθαλμοῖς μου καὶ τοῖς βλεφάροις μου νυσταγμὸν καὶ ἀνάπαυσιν τοῖς κροτάφοις μου» (Ψαλμ. 131,3), προκειμένου νὰ ἀνταποκρίνωμαι εἰς τὸ ἔργον τῆς κατὰ Χριστὸν οἰκοδομῆς καὶ τῆς σωτηρίας του. Κύριος ὁ Θεὸς νὰ εὐλογῆ καὶ νὰ χαριτώνῃ ἅπαντας.

Μὲ τὴν Χάριν τοῦ Θεοῦ περιουσίαν ἀκίνητον ἤ κινητὴν δὲν ἀπέκτησα, καθ’ ὅτι «ἀργυρίου ἤ χρυσίου οὐδενὸς ἐπεθύμησα» (Πράξ. Κ, 33), διὰ νὰ εἴπω μετὰ τοῦ οὐρανοβάμωνος Ἀποστόλου Παύλου «ἠρκούμην» (Φιλιπ. Δ΄11) εἰς μόνον τὸν μηνιαῖον μισθόν μου, ὁ ὁποῖος πάντοτε ἐξηνεμίζετο εἰς τὰ ἔργα τῆς ἀγάπης καὶ τῆς φιλανθρωπίας εἰς τὰ ὁποῖα καὶ «μόνον εὐαρεστεῖται ὁ Θεός» (Ἑβρ. ΙΓ΄16).  Ὅσα, ὀλίγα πάντως, χρήματα εὑρεθοῦν μετὰ τὴν κοίμησίν μου, θὰ εἶναι ἀπὸ τὸν μισθὸν τοῦ τελευταίου μηνός. Παρακαλῶ δὲ νὰ δοθοῦν εἰς τὰ φιλανθρωπικὰ Ἱδρύματα τῆς Μητροπόλεως. Εἰς τοὺς κατὰ σάρκα συγγενεῖς μου ἀφήνω τὴν εὐλογίαν μου καὶ τὴν εὐχήν μου νὰ ζοῦν καὶ νὰ πολιτεύωνται κατὰ Θεόν.

Τέλος, μὲ τὴν συνεργασία καὶ τὴν συμπαράστασιν τοῦ Πανελληνίου Συνδέσμου Βορειοηπειρωτικοῦ Ἀγῶνος (ΠΑ.ΣΥ. Β.Α.) καὶ τῆς Συντονιστικῆς Φοιτητικῆς Ἑνώσεως Βορειοηπειρωτικοῦ Ἀγῶνος (Σ.Φ.Ε.Β.Α.) προσέφερον ὅ,τι ἦτο δυνατὸν εἰς τοὺς ἐμπεριστάτους ἀδελφοὺς τῆς Βορείου Ἠπείρου, καὶ  διὰ τὴν ἐθνικήν των ἀποκατάστασιν διὰ τὴν ὁποίαν θὰ προσεύχομαι καὶ θὰ παρακαλῶ τὸν Κύριον νὰ μὴν βραδύνῃ νὰ τοὺς τὴν χαρίσῃ.

«Τί ἀνταποδώσω τῶ Κυρίῳ  περὶ πάντων ὧν ἀνταπέδωκέ μοι;» (Ψαλμ. 115,3). «Δόξα τῶ Θεῶ πάντων ἕνεκεν». Ὅσους τυχὸν ἐπίκρανα, ἤ ἐνδεχομένως ἀδίκησα ἐν τῆ ἐνασκήσει τῶν καθηκόντων μου, παρακαλῶ νὰ μὲ συγχωρήσουν, ὅπως καὶ ἐγὼ ἔχω ἤδη ἀπὸ καρδίας συγχωρήσῃ ὅσους πιθανῶς ἠθελημένως ἤ ἀθελήτως μὲ ἐπίκραναν. Κύριος ὁ Θεὸς νὰ χαρίσῃ εἰς ἅπαντας «τὰ κρείττονα καὶ ἐχόμενα σωτηρίας» (Ἑβρ. ΣΤ΄9).

          Ὁ ἐνταφιασμός μου ἐπιθυμῶ νὰ γίνῃ ὡς ἀκολούθως :

1)    Ἐὰν εἰς τὸ Δελβινάκιον ἐξακολουθεῖ νὰ ἐφημερεύῃ ὁ ἐκλεκτὸς συνεργάτης καὶ ἀγαπητὸς ἀδελφός, Πρωτοπρεσβύτερος Χριστόδουλος Δεληγιάννης, τότε τὸ σκήνωμά μου νὰ ἐναποτεθῆ εἰς τὸ ἐκεῖσε Κοιμητήριον.

2)    Ἐὰν δὲν ὑφίσταται ἡ ἀνωτέρω προϋπόθεσις ὁ ἐνταφιασμὸς μου νὰ γίνῃ εἰς τὸ Κοιμητήριον τῆς Ἄνω Κονίτσης ἤ εἰς τὸ Νέο Κοιμητήριο τῆς Κονίτσης, ἐφ’ ὅσον, βεβαίως, θὰ ἔχει ἀρχίσει νὰ λειτουργῆ.

 

Ὁ τάφος μου, παρακαλῶ, νὰ εἶναι ἁπλοῦς καὶ ἀπέριττος : Εἷς Σταυρός, σύμβολον νίκης, μαρμάρινος, καὶ μία πλάξ, ὡσαύτως ἐκ μαρμάρου, ἐπὶ τῆς ὁποίας νὰ γραφῆ :

«Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης ΑΝΔΡΕΑΣ

1939-…. (ἔχει κενὴν τὴν ἡμερομηνίαν, ἀφοῦ θὰ τὴν ἔβαζαν ἄλλοι).

Ἁμαρτίας νεότητός μου καὶ ἀγνοίας μου

μὴ μνησθῆς. Κατὰ τὸ ἔλεός σου μνήσθητί μου σύ, ἕνεκεν τῆς χρηστότητός σου, Κύριε».

 

     Κατὰ τὴν Ἐξόδιον Ἀκολουθίαν δὲν ἐπιθυμῶ νὰ ἐκφωνηθοῦν λόγοι, οὔτε νὰ κατατεθοῦν στέφανοι. Εὐχὴ καὶ προσευχή μου ἡ σεπτὴ Ἱεραρχία νὰ ἐκλέξῃ ἄξιον καὶ ἀνεπίληπτον τὸν διάδοχόν μου, τὸν ὁποῖον οἱ συνεργάται μου παρακαλοῦνται νὰ περιβάλλουν μὲ σεβασμόν, ἀγάπην καὶ τιμήν.

     Ὑψώνω δὲ χεῖρας ἱκέτιδας πρὸς τὸν Ἅγιον Θεόν, εὐλογὼν πάντας. Εἴθε νὰ συναντηθῶμεν εἰς τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν.

«Ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς καὶ ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἴη μετὰ πάντων ὑμῶν».

 

Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης ΑΝΔΡΕΑΣ

Ἐν τῶ ἱερῶ Ἐπισκοπείῳ 13 Νοεμβρίου 2002

Μνήμη Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου.

 

 

Δύο χρόνια ἀργότερα, ἔρχεται μὲ τὸν δικό του γραφικὸ χαρακτήρα καὶ ὄχι στὴν γραφομηχανή, ποὺ συνήθιζε νὰ γράφει, καὶ προσθέτει

 

ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ  τῆς ἀπὸ 13/11/2002  ΔΙΑΘΗΚΗΣ  ΜΟΥ.

 

     Σήμερον, Κυριακὴν 4^ην τοῦ μηνὸς Ἰουλίου τοῦ σωτηρίου ἔτους 2004, συμπληρώνω τὸ κείμενο τῆς ἀπὸ 13/11/2002 Διαθήκης μου, ὡς ἀκολούθως, ἐξακολουθὼν νὰ ἔχω σῶας τὰς φρένας.

 

1)    Τὰ Ἀρχιερατικά μου εἴδη, πατερίτσες, ράβδοι βαδίσματος, στολαί, ἐγκόλπια, ἐπιστήθιοι σταυροὶ καὶ ἄλλα, νὰ παραμείνουν εἰς τὸ Ἐπισκοπεῖον Κονίτσης διὰ τὸν διάδοχόν μου. Ἐξαιρέσει ὀλίγων Ἐγκολπίων καὶ Σταυρῶν, τὰ ὁποία νὰ τοποθετηθοῦν εἰς τὸ ὀψέποτε δημιουργηθησόμενον Ἐκκλησιαστικὸν Κειμηλιαρχεῖον. Σημειώνω ἁπλῶς ὅτι ἅπαντα τὰ ἀρχιερατικὰ εἶναι δῶρα ἀγάπης προσφιλῶν ἀδελφῶν Ἀρχιερέων, Κληρικῶν καὶ λαϊκῶν καὶ ὅτι δὲν ἔχω πληρώσει οὔτε μία δραχμή, οὔτε ἕνα Εὐρὼ διὰ αὐτά.

2)    Ὁ τάφος μου, ἐπιθυμῶ, τελικῶς, νὰ γίνῃ στὴν Ἱ. Μονὴν Ταξιαρχῶν Γκούρας, εἰς τὸν χῶρον τὸν ὁποῖον ἔχω ἤδη ὑποδείξει.

3)    Τὰ βιβλία τῆς Βιβλιοθήκης, τὰ ὁποία κατήρτιζων ἀπὸ ἀρκετῶν ἐτῶν, εἶναι, ἐν πολλοῖς, τακτοποιημένα κατὰ θέματα. Τελευταίως, ὅμως, ἐπειδὴ ἀποστέλλονται πολλὰ ἀπὸ τοὺς συγγραφεῖς καὶ ἐκδότας, εἶναι τοποθετημένα ὅπου ὑπάρχει κενὸς χῶρος. Φρονῶ, πάντως, ὅτι μετὰ τὴν ἐκδημία μου ἕνα μέρος αὐτῶν, τουλάχιστον, θὰ πρέπει νὰ μεταφερθῆ ἐκτὸς τοῦ Ἐπισκοπείου, ὥστε ὁ νέος Ποιμενάρχης νὰ ἔχῃ τόπον διὰ τὰ ἰδικά του.

4)    Ἡ Ἐξόδιος ἀκολουθία μου νὰ ψαλῆ ἀπὸ ἕναν μόνον ἱερέα τῆς Ἱ. Μητροπόλεως.

Ὁ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης ΑΝΔΡΕΑΣ

 

 

 

Ὁμιλία Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ἀποστόλου Νάκου στὸ Ἐτήσιο Μνημόσυνο τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κυροῦ ΑΝΔΡΕΟΥ (Αἴθουσα Ἐκδηλώσεων Δημαρχείου Κονίτσης 29.3.2026).

 

    Πέντε Ἀπριλίου 2025. Οἱ καμπάνες στὴν Κόνιτσα καὶ στὰ χωριά της, καὶ στὸ Πωγώνι ὁλόκληρο, χτυπᾶνε πένθιμα. Πένθιμα οἱ καμπάνες χτυπᾶνε καὶ δὲν σταματᾶνε. Νὰ καὶ πάλι πένθιμα χτυπᾶνε καὶ δὲν σταματᾶνε. Ὄχι, δὲν εἶναι Μ. Παρασκευή. Τότε, γιατὶ δὲν σταματᾶνε; Νὰ καὶ πάλι, πένθιμα χτυπᾶνε καὶ δὲν σταματᾶνε. Καὶ μετ’ οὐ πολὺ, μὲ ἀνάμεικτα συναισθήματα, μὲ πόνο ψυχῆς, συντετριμμένης καρδίας καὶ στεναγμῶν ἀλαλήτων, προσπαθοῦμε νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι ἔφυγε ἀπὸ κοντά μας ὁ Δεσπότης μας, ὁ Ἀνδρέας. Ἐνῶ τὰ χείλη μας τρεμάμενα σιγοψιθυρίζουν :  « - Νὰ ἔχουμε τὴν εὐχή του».

            Σεβασμιώτατε,σεβαστοὶ πατέρες, ἀγαπητοί μου χριστιανοί,

αὐτὸ εἶναι τὸ μήνυμα ποὺ ἔστειλαν σὰν ἀστραπὴ, ἀπ’ ἄκρη σ’ ἄκρη, σ’ ὅλο τὸν κόσμο, τὸ μήνυμα, στὶς 5 Ἀπριλίου 2025, ὅτι φτερούγησε μιὰ χαριτωμένη μορφὴ πρὸς τὸν οὐρανό. Ὅτι φτερούγησε μιὰ καρδιὰ γεμάτη ἀγάπη, ὁ ἀλησμόνητος Ἐπίσκοπος Ἀνδρέας. Σήμερα, λοιπόν, ἀναπολοῦμε τὴν ὅλη πορεία του «καὶ τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς» του (Ἑβρ.ιγ΄7), μαζί μας καὶ δοξάζουμε τὸν Θεόν, διότι ἐχάρησε αὐτὸν τὸν εὐλογημένο ἄνθρωπο στὴν Ἐκκλησία μας.

            Ἀπὸ τὸ 1967 στὴν Κόνιτσα. Ἀρχικὰ ὡς λαϊκὸς ἱεροκήρυκας, μετὰ ὡς Ἀρχιμανδρίτης καὶ Πρωτοσύγκελος τῆς Μητροπόλεως, στενὸς συνεργάτης τοῦ ἀλησμόνητου ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ, καὶ ἀπὸ τὸ 1995 ὡς Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης, ἔδειξε πόσο φιλακόλουθος, πόσο σεμνός, πόσο ἀδελφικός, πόσο πρᾶος, πόσο ἀνεξίκακος, πόσο ἀγαπητικὸς ἦταν πρὸς ὅλους. Πιστὸς στὶς παρακαταθῆκες τοῦ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ, συνέχισε, ὑπὸ ἄλλες, βέβαια, προϋποθέσεις, τὸν μαχητικὸ ἀγῶνα ἐκείνου, γιὰ τὰ ἐθνικὰ θέματα, ἀλλὰ καὶ τὰ ἐκκλησιαστικὰ καὶ τὴν ὑπεράσπιση τῶν ἑλληνορθόδοξων ἀξιῶν καὶ ἰδανικῶν. Διακόνησε σὲ μία πτωχή, ἀκριτικὴ καὶ μικρὴ Ἐπαρχία, πορευόμενος πάντοτε ταπεινά, ὡς ἀληθινὸς διάκονος τῶν παιδιῶν τοῦ Θεοῦ. Ἔτρεχε καὶ λειτουργοῦσε καὶ κήρυττε ἀκόμα καὶ στὸ πιὸ μικρὸ καὶ ἀπομακρυσμένο χωριὸ τῆς Ἐπαρχίας του, ἔχοντας μέλημά του πῶς θὰ ἀνοίξουν τὰ αἰσθητήρια τῆς ψυχῆς τῶν ἀνθρώπων. Ξεκίνησε σὲ συνεργασία μὲ τὴν Δημοτικὴ Ἀρχή, ἀλλὰ δὲν πρόλαβε νὰ τὴν προχωρήσει τὴν ἀνέγερση ἑνὸς προσκυνηματικοῦ συγκροτήματος ἀφιερωμένο στὸν Ὅσιο Παΐσιο, ποὺ ἡ δεύτερη πατρίδα του ἦταν ἡ Κόνιτσα.

            Ἤθελε νὰ μαθαίνουμε μέσῳ τοῦ παραδείγματος καὶ αὐτοῦ τοῦ Ἁγίου πῶς νὰ ἀντικρύζουμε σωστά, τίμια, εἰλικρινά, καθαρὰ τὸν Θεὸ καὶ τὸν ἑαυτό μας. Στελέχωσε τὴν Μητρόπολη μὲ ἐκλεκτοὺς Ἱερεῖς, ξεκίνησε τὴν Ἁγιογράφηση τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ, ἀνακατασκεύασε τὴν Ἱερὰ Μονὴ Ταξιαρχῶν Γκούρας, ἐγκαινίασε δεκάδες Ἱεροὺς Ναοὺς καὶ ὀργάνωσε τὰ εὐαγῆ Ἱδρύματα. Ἰδιαιτέρως ἠγάπησε τὴν Νεότητα. Εἶχε τὴν καλὴν ἀγωνία διὰ τὴν Παιδείαν τοῦ Γένους μας. Ὑπῆρξε ὁμολογητὴς τῆς Πίστεως καὶ τῶν Παραδόσεών μας. Ὁ λόγος του πάντοτε «ἅλατι ἠρτυμένος» (Κολασσ. Δ΄6), λόγος ἀληθινός, παρακλητικός, ἀλλὰ καὶ ἀσυμβίβαστος σὲ θέματα Πίστεως καὶ Δόγματος. Ἔγραψε, ἐκήρυξε, ἐξομολόγησε, στήριξε, παρηγόρησε. Ἡ καρδιά μας, λοιπόν, ξεχειλίζει ἀπὸ εὐγνωμοσύνη καὶ εὐχαριστία πρὸς τὸν Ἅγιον Θεόν, ποὺ μᾶς ἐχάρισεν τοιοῦτον Ποιμένα καὶ Διδάσκαλο.

Καὶ τώρα, μιὰ ὁμολογία καὶ μιὰ εἰλικρινὴ ἐξομολόγηση. Εἶναι γεγονὸς ὅτι κατὰ τὰ ἔτη ποὺ ζήσαμε κοντά του, πολλὲς φορὲς τὸν πικράναμε. Τὸν λυπήσαμε, τὸν στεναχωρήσαμε λόγῳ τῆς πνευματικῆς μας ἀνωριμότητος, τοῦ ἐγωϊσμοῦ καὶ τὴς φιλαυτίας. Αὐτός, ὅμως, ὡς φιλεύσπλαγχνος Πατήρ, μὲ ὑπομονὴ καὶ ἀγάπη, μιμούμενος τὸν Ἀρχιποίμενα Χριστό μας, πάντοτε μᾶς συγχωροῦσε, μᾶς στήριζε καὶ μᾶς νουθετοῦσε, παραβλέποντας τὰ λάθη καὶ τὶς ἀδυναμίες μας καὶ ἀποβλέποντας μόνο στὴν πνευματική μας πρόοδο καὶ σωτηρία.

Τί κι ἄν πέρασε ἕνας ὁλόκληρος χρόνος ἀπὸ τὴν ἐκδημία του; Τὸ φωτεινὸ πρόσωπό του, ποὺ καὶ μόνον ἡ θέα του ἀρκοῦσε νὰ εἰρηνεύσει τὴν ταραγμένη ψυχή μας, θὰ μείνει γιὰ πάντα βαθειὰ χαραγμένο μέσ’ τὴ ψυχή μας. Γιὰ μᾶς, ὅμως,  ποὺ τελοῦμε σήμερα τὸ ἱερὸν τοῦτο ἐτήσιο μνημόσυνο τοῦ ἀλησμονήτου Ποιμενάρχου μας, οἱ καμπάνες καὶ πάλι μέσ’ στὴ ψυχή μας πένθιμα χτυπᾶνε καὶ δὲν σταματᾶνε…