Πασχάλιος Ἐγκύκλιος 2026

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ 

ΔΡΥΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ ΚΑΙ ΚΟΝITΣHΣ 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 2α

Πρός τόν Ἱερόν Κλῆρον, τίς Μοναστικές Ἀδελφότητες καί τό εὐσεβές πλήρωμα τῆς 

καθ' ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως 

«Πάσχα ἱερὸν ἡμῖν σήμερον ἀναδέδεικται» 

    Τέκνα ἐν Κυρίῳ πνευματικά, Χριστὸς Ἀνέστη! 

    Μᾶς ἀξιώνει τὸ ἄπειρο ἔλεος καὶ ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ νὰ ζήσωμε ἄλλο ἕνα Πάσχα, τὴν ἑορτὴ αὐτὴ τὴν ἰδιαίτερα αγαπημένη καὶ στενά συνδεδεμένη μὲ κάθε Ὀρθόδοξο Χριστιανό, τὴν «ἑορτὴ τῶν ἑορτῶν καὶ πανήγυρη τῶν πανηγύρεων». 

    Τί εἶναι ὅμως αὐτὸ ποὺ κάνει τὴν ἑορτὴ τόσο σπουδαία, τόσο ξεχωριστὴ στὴ συνείδησι τοῦ κάθε Χριστιανοῦ, τοῦ κάθε Ἕλληνα; Τὸ ἰδιαίτερο τελετουργικὸ τῶν ἡμερῶν; Τὰ πολλὰ καὶ διαφορετικὰ ἔθιμα; Ἡ εὐκαιρία συναναστροφῆς μὲ οἰκείους καὶ συγγενεῖς; Τίποτα ἀπὸ ὅλα αὐτά! Αὐτὸ τοῦτο τὸ ἱστορικὸ γεγονὸς τὴν καθιστᾷ μοναδικὴ καὶ ἀνεπανάληπτη στὴν παγκόσμια ἱστορία. 

 

    Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, ὡς ἀδιαμφισβήτητο γεγονὸς ἀποτελεῖ τὴν πεμπτουσία τῆς πίστεώς μας καὶ τὸν θεμέλιο λίθο ὅλου τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ οἰκοδομήματος. Ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν, Παῦλος, θέλοντας νὰ δείξῃ τὴ σημασία τῆς Ἀναστάσεως ὡς ἱστορικὰ πραγματικοῦ γεγονότος ἐμφαντικὰ θὰ πεῖ: «Ἂν δὲν ὑπάρχῃ ἀνάσταση νεκρῶν, τότε οὔτε ὁ Χριστὸς ἔχει ἀναστηθῇ. Κι' ἂν ὁ Χριστὸς δὲν ἔχει ἀναστηθῇ, τότε τὸ κήρυγμά μας εἶναι χωρὶς νόημα, τὸ ἴδιο καὶ ἡ πίστη μας» (Α ́ Κορ. ιε ́ 13-14). 

    Τὸ μεγαλεῖο τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Θεανθρώπου δὲν ἔγκειται μόνο σὲ αὐτὸ τοῦτο τὸ ἱστορικὸ γεγονός. Ἄλλωστε δὲν εἶναι ἡ πρώτη, ἀλλὰ ἡ ἕβδομη καταγεγραμμένη ἀνάσταση στό ἱερό κείμενο τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Μὲ τὴ βασικὴ διαφορὰ βεβαίως πὼς οἱ πρό τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ἀναστάντες κατέληξαν πάλι στὸν θάνατο, ἐνῶ ὁ Χριστὸς ὄχι.

    Ἡ σημασία τῆς Ἀναστάσεως βρίσκεται στὰ ἀποτελέσματά της. Μὲ τὴν Ἀνάσταση τοῦ δευτέρου Ἀδάμ ἀνασταίνεται ὁ πρῶτος Ἀδὰμ καὶ ὅλο τὸ ἀνθρώπινο γένος. Καταπατεῖται ὁ διάβολος, καταργεῖται ὁ θάνατος, ἀνοίγει ὁ παράδεισος ξανά γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ ἀποκαθίσταται ἡ διασαλευμένη σχέση τοῦ μεταπτωτικοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Δημιουργό καὶ Ἀναδημιουργό Του. Ἡ δὲ Ἀνάσταση ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν νεκρῶν γίνεται δόγμα τῆς Πίστεως καὶ προσδοκία τῆς Ἐκκλησίας. 

 

    Ἡ Ἀνάσταση γίνεται τὸ καινούριο Πάσχα, τὸ πέρασμα "ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν". Γι ' αὐτὸ καὶ ἀποτελεῖ τὴ μέγιστη ἑορτὴ τῆς Ὀρθοδοξίας ποὺ ἑορτάζεται μόνη αὐτὴ ἐπὶ σαράντα ἡμέρες, καθώς καὶ κάθε Κυριακὴ ὅλου τοῦ ἔτους, ἐνῶ εἶναι στεφανωμένη μὲ τὰ πιό ὄμορφα καὶ σπάνια ἄνθη τῆς ὑμνολογίας τῆς Ἐκκλησίας μας. 

 

    Ἔτσι, κάθε φορὰ ποὺ ἀπαγγέλουμε τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως,  μποροῦμε μὲ ἀπόλυτη βεβαιότητα νὰ ἀναφωνοῦμε: "προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος", διότι

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !

 

Διάπυρος εὐχέτης σας πρὸς τὸν Ἀναστάντα Χριστό

 

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς & Κονίτσης

 

ΑΛΕΞΙΟΣ

 

Η ΔΙΑΘΗΚΗ τοῦ Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς & Κονίτσης ΑΝΔΡΕΟΥ.

 

Η  ΔΙΑΘΗΚΗ  ΜΟΥ

Εἰς τὸ Ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,

τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ζωοποιοῦ καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος.

 

          Σήμερον, 13^ην τοῦ μηνὸς Νοεμβρίου τοῦ σωτηρίου ἔτους 2002, ἔχων σῶας τὰς φρένας, συντάσσω τὴν Διαθήκη μου ἐν τῶ ἱερῶ Ἐπισκοπείῳ.  

          Ἐγεννήθην τὸ ἔτος 1939. Εἰς τὰς 7 Μαρτίου 2002 συνεπλήρωσα τὸ 63^ον ἔτος τῆς ἡλικίας μου. Καὶ ἤδη βαδίζω τὸ 64^ον, ἐσκέφθην νὰ καταστρώσω τὴν παροῦσαν Διαθήκην, ὄχι μόνο ὅτι ἡ ὥρα τῆς ἐξόδου ἐκ τοῦ παρόντος κόσμου εἶναι ἄδηλος, κατὰ τὴν διαβεβαίωσιν τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ καὶ διότι κάποια προβλήματα ὑγείας, τὰ ὁποία  παρουσιάζονται ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρόν, μοῦ ὑπενθυμίζουν, ἐντόνως, ὅτι «ὁ καιρὸς ἐγγύς» (Ἀποκ. Α΄, 3).

          Εὐχαριστῶ τὸν Θεὸν διὰ τὴν περὶ ἐμοῦ ἀνεξιχνίαστον οἰκονομίαν του. Ὁδήγησε τὰ βήματά μου πλησίον ἀνθρώπων ἐναρέτων, ἁγίων, θὰ ἔλεγον, οἱ ὁποῖοι μὲ τὸν λόγον καὶ τὸ παράδειγμά των μὲ βοήθησαν ἀφαντάστως εἰς τὸ νὰ ἀγωνίζωμαι τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν καὶ νὰ βαδίζω σταθερῶς τὸν δρόμον τοῦ συνειδητοῦ μέλους τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας. Τὰ ὀνόματα τοῦ ἐκ πατρὸς θείου μου Παναγιώτου Τρεμπέλα, (τοῦ γνωστοῦ Πανεπιστημιακοῦ Καθηγητοῦ), τοῦ π. Γεωργίου Δημοπούλου, τοῦ π. Χριστοφόρου Παπουτσοπούλου, τοῦ π. Λεωνίδου Διαμαντοπούλου, τοῦ π. Βασιλείου Παπαγιάννη, τοῦ π. Θεοδώρου Μπεράτη, ἀλλὰ καὶ τοῦ κ. Εὐσταθίου Μπάστα, τοῦ κ. Νικολάου Βασιλειάδη καὶ ἄλλων πολλῶν ἐκλεκτῶν ἐργατῶν τοῦ Εὐαγγελίου, μελῶν τῆς Μοναστικῆς καὶ Ἱεραποστολικῆς Ἀδελφότητος Θεολόγων «Ο  ΣΩΤΗΡ»,  θὰ μένουν βαθέως χαραγμένα εἰς τὴν διάνοιαν καὶ τὴν ψυχήν μου «ἄχρι θανάτου».

          Ἡ ἀγαθότης τοῦ Κυρίου μὲ βοήθησε νὰ σπουδάσω ἐν μέσῳ μυρίων δυσκολιῶν τὴν ἱερὰν ἐπιστήμην τῆς Θεολογίας καὶ νὰ ὑπηρετήσω κατόπιν τὴν στρατιωτικήν μου θητείαν ἐπὶ δύο συναπτὰ ἔτη. Τὸ ἐν Ἀθήναις καὶ ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Καρτάλη 7 Φοιτητικὸν Οἰκοτροφεῖον «Ο  ΜΕΓΑΣ  ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ», εἰς τὸ ὁποῖον διέμενον κατὰ τὰ ἔτη τῶν σπουδῶν μου καὶ περεταίρω, δὲν θὰ τὸ λησμονήσω ποτέ. Θὰ προσεύχομαι νὰ τὸ εὐλογῆ πλουσίως ὁ καλὸς Θεός.

          Ἐν συνεχείᾳ, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ηὐδόκησε νὰ μὲ ὁδηγήσῃ ἐν ἔτει 1967 εἰς τὴν Ἱερὰν Μητρόπολιν Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης. Ἡ μαθητεία μου παρὰ τοὺς πόδας τοῦ ἁγίου καὶ μεγάλου Ἱεράρχου κυροῦ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ, ὑπῆρξε δι’ ἐμὲ ἡ πλέον συγκλονιστικὴ ἐμπειρία στὴν ζωή μου. Ἐδέχθην ἀπὸ τὰ τίμια χέρια του, τὸ πρῶτον, 15 Δεκεμβρίου 1968, καὶ τὸν δεύτερον, 19 Ὀκτωβρίου 1969, βαθμὸν τῆς Ἱερωσύνης, διακονήσας εἰς τὴν ἀκριτικὴν ἐπαρχίαν ὡς Ἱεροκήρυξ, ἐπισκεφθὴς πολλάκις ἅπαντα τὰ χωρία καὶ τὰ πλέον δυσπρόσιτα, χωρίς, βεβαίως νὰ παραλείψω τὴν Κατήχησιν τῆς Νεότητος, καὶ τὰς ἄλλας ἐργασίας, τὰς ὁποίας μοῦ ἀνέθετε ἑκάστοτε ὁ σεπτὸς Γέροντάς μου.

 Ἐπιθυμία μου ἦτο τὸ «λάθε βιώσας» καὶ μὲ τὴν χάρη τοῦ Χριστοῦ ἐν πολλοῖς τὸ κατόρθωνα. Ἤθελα νὰ ἐργάζωμαι  ἀθορύβως καὶ ἀφανῶς, γεγονὸς τὸ ὁποῖο ἀφαντάστως μὲ ἱκανοποιεῖ. Ὅμως, ἀνεξιχνίασται αἱ βουλαὶ τοῦ Θεοῦ. Ὁ Μητροπολίτης Σεβαστιανός, ἀσθενήσας σοβαρῶς, ἀπεδήμησεν εἰς Κύριον τὴν 12^ην Δεκεμβρίου 1994, ἡμέραν Δευτέραν.  Ἡ κηδεία του ἐτελέσθη εἰς τὸν ἐν Κονίτσῃ Ἱ. Ναὸν τοῦ Ἁγ. Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, τῆ συμμετοχῆ πλειάδος Ἱεραρχῶν καὶ ἄλλων κληρικῶν, ὡς καὶ χιλιάδων λαοῦ, τὴν 14^ην Δεκεμβρίου 1994. Ὁ ἐνταφιασμός του ἔγινε εἰς τὴν Ἱ. Μονὴν Μολυβδοσκεπάστου, συμφώνως πρὸς ἐκφρασθεῖσαν ἐπιθυμίαν του, ἔκτοτε δὲ ὁ ἀπέριττος τάφος του ἀπέβῃ τόπος προσκυνήματος πολυπληθῶν προσκυνητῶν.

Τὰ μετὰ ταῦτα εἶναι γνωστά. Εἰς τὰς 25 Ἰανουαρίου τοῦ 1995, ἡμέραν καθ’ ἥν τιμᾶται ἡ μνήμη τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ἡ σεπτὴ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, διὰ ψήφων κανονικῶν, ἐξέλεξέ με Ἐπίσκοπον καὶ Μητροπολίτην τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης, εἰς διαδοχὴν τοῦ μακαριστοῦ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ. Τὸ μήνυμα τῆς ἐκλογῆς μου μὲ εὗρε εἰς Δελβινάκιον, ὅπου εὑρισκόμην διὰ τὸν ἑορτασμὸν τῆς μνήμης τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου, πολιούχου τῆς ἱστορικῆς κωμοπόλεως, καὶ μοῦ προξένησεν πόνον πολύν, διότι οὐδέποτε εἶχον ἐπιθυμήσει τὴν ἀρχιερατικὴν ἀξίαν καὶ τιμήν. Ἐν τούτοις, ὑπετάγην, τελικῶς, φοβούμενος τὸν ἐκ δεξιῶν πειρασμόν. Μεταβὰς δὲ εἰς Ἀθήνας ἐτελέσθη τὸ «Μικρὸν καὶ τὸ Μέγα Μήνυμα», ἐνώπιον τῆς Ἱεραρχίας τὴν ἑπομένην, 26^ην Ἰανουαρίου 1995.

Ἡ εἰς Ἐπίσκοπον Χειροτονία μου ἐπραγματοποιήθη τὸ Σάββατον, 28^ην Ἰανουαρίου 1995, εἰς τὸν Ἱ. Ναὸν τοῦ Ἁγ. Δημητρίου Ἀμπελοκήπων, ἐν πληθούσῃ Ἐκκλησίᾳ. Μετὰ τὴν διαβεβαίωσιν μου ἐνώπιον τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας, ἐνεθρονίσθην τὴν 1^ην Ἀπριλίου 1995 ἐν Δελβινακίῳ τὴν πρωΐαν καὶ ἐν Κονίτσῃ τὸ ἑσπέρας, καὶ ἕκτοτε ποιμένω μὲ τὴν Χάριν καὶ τὴν ἀνοχὴν τοῦ θείου Δομήτορος τῆς Ἐκκλησίας, τὸν λαὸν τῆς ἀκριτικῆς Μητροπόλεως Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης, προσπαθὼν καὶ τώρα νὰ ἐφαρμόζω, ὅσον ἐστιν, βεβαίως, τὸ «λάθε βιώσας».

Εὐχαριστῶ τοὺς καλούς μου συνεργάτες, ἄνδρας καὶ γυναῖκας, διὰ τὴν ἀφοσίωσιν εἰς τὸ ἔργον τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἀγάπη καὶ τὸν σεβασμόν των πρὸς τὸ ταπεινὸν πρόσωπόν μου. Εὐχαριστῶ καὶ ὅλους τοὺς χριστιανοὺς τῆς ἀκριτικῆς Μητροπόλεως διὰ τὴν πρόθυμον ἀνταπόκρισίν των εἰς τὸ προσκλητήριον τῆς Ἐκκλησίας. Τοὺς διαβεβαιώνω ὅτι «δὲν ἔδωκα ὕπνον τοῖς ὀφθαλμοῖς μου καὶ τοῖς βλεφάροις μου νυσταγμὸν καὶ ἀνάπαυσιν τοῖς κροτάφοις μου» (Ψαλμ. 131,3), προκειμένου νὰ ἀνταποκρίνωμαι εἰς τὸ ἔργον τῆς κατὰ Χριστὸν οἰκοδομῆς καὶ τῆς σωτηρίας του. Κύριος ὁ Θεὸς νὰ εὐλογῆ καὶ νὰ χαριτώνῃ ἅπαντας.

Μὲ τὴν Χάριν τοῦ Θεοῦ περιουσίαν ἀκίνητον ἤ κινητὴν δὲν ἀπέκτησα, καθ’ ὅτι «ἀργυρίου ἤ χρυσίου οὐδενὸς ἐπεθύμησα» (Πράξ. Κ, 33), διὰ νὰ εἴπω μετὰ τοῦ οὐρανοβάμωνος Ἀποστόλου Παύλου «ἠρκούμην» (Φιλιπ. Δ΄11) εἰς μόνον τὸν μηνιαῖον μισθόν μου, ὁ ὁποῖος πάντοτε ἐξηνεμίζετο εἰς τὰ ἔργα τῆς ἀγάπης καὶ τῆς φιλανθρωπίας εἰς τὰ ὁποῖα καὶ «μόνον εὐαρεστεῖται ὁ Θεός» (Ἑβρ. ΙΓ΄16).  Ὅσα, ὀλίγα πάντως, χρήματα εὑρεθοῦν μετὰ τὴν κοίμησίν μου, θὰ εἶναι ἀπὸ τὸν μισθὸν τοῦ τελευταίου μηνός. Παρακαλῶ δὲ νὰ δοθοῦν εἰς τὰ φιλανθρωπικὰ Ἱδρύματα τῆς Μητροπόλεως. Εἰς τοὺς κατὰ σάρκα συγγενεῖς μου ἀφήνω τὴν εὐλογίαν μου καὶ τὴν εὐχήν μου νὰ ζοῦν καὶ νὰ πολιτεύωνται κατὰ Θεόν.

Τέλος, μὲ τὴν συνεργασία καὶ τὴν συμπαράστασιν τοῦ Πανελληνίου Συνδέσμου Βορειοηπειρωτικοῦ Ἀγῶνος (ΠΑ.ΣΥ. Β.Α.) καὶ τῆς Συντονιστικῆς Φοιτητικῆς Ἑνώσεως Βορειοηπειρωτικοῦ Ἀγῶνος (Σ.Φ.Ε.Β.Α.) προσέφερον ὅ,τι ἦτο δυνατὸν εἰς τοὺς ἐμπεριστάτους ἀδελφοὺς τῆς Βορείου Ἠπείρου, καὶ  διὰ τὴν ἐθνικήν των ἀποκατάστασιν διὰ τὴν ὁποίαν θὰ προσεύχομαι καὶ θὰ παρακαλῶ τὸν Κύριον νὰ μὴν βραδύνῃ νὰ τοὺς τὴν χαρίσῃ.

«Τί ἀνταποδώσω τῶ Κυρίῳ  περὶ πάντων ὧν ἀνταπέδωκέ μοι;» (Ψαλμ. 115,3). «Δόξα τῶ Θεῶ πάντων ἕνεκεν». Ὅσους τυχὸν ἐπίκρανα, ἤ ἐνδεχομένως ἀδίκησα ἐν τῆ ἐνασκήσει τῶν καθηκόντων μου, παρακαλῶ νὰ μὲ συγχωρήσουν, ὅπως καὶ ἐγὼ ἔχω ἤδη ἀπὸ καρδίας συγχωρήσῃ ὅσους πιθανῶς ἠθελημένως ἤ ἀθελήτως μὲ ἐπίκραναν. Κύριος ὁ Θεὸς νὰ χαρίσῃ εἰς ἅπαντας «τὰ κρείττονα καὶ ἐχόμενα σωτηρίας» (Ἑβρ. ΣΤ΄9).

          Ὁ ἐνταφιασμός μου ἐπιθυμῶ νὰ γίνῃ ὡς ἀκολούθως :

1)    Ἐὰν εἰς τὸ Δελβινάκιον ἐξακολουθεῖ νὰ ἐφημερεύῃ ὁ ἐκλεκτὸς συνεργάτης καὶ ἀγαπητὸς ἀδελφός, Πρωτοπρεσβύτερος Χριστόδουλος Δεληγιάννης, τότε τὸ σκήνωμά μου νὰ ἐναποτεθῆ εἰς τὸ ἐκεῖσε Κοιμητήριον.

2)    Ἐὰν δὲν ὑφίσταται ἡ ἀνωτέρω προϋπόθεσις ὁ ἐνταφιασμὸς μου νὰ γίνῃ εἰς τὸ Κοιμητήριον τῆς Ἄνω Κονίτσης ἤ εἰς τὸ Νέο Κοιμητήριο τῆς Κονίτσης, ἐφ’ ὅσον, βεβαίως, θὰ ἔχει ἀρχίσει νὰ λειτουργῆ.

 

Ὁ τάφος μου, παρακαλῶ, νὰ εἶναι ἁπλοῦς καὶ ἀπέριττος : Εἷς Σταυρός, σύμβολον νίκης, μαρμάρινος, καὶ μία πλάξ, ὡσαύτως ἐκ μαρμάρου, ἐπὶ τῆς ὁποίας νὰ γραφῆ :

«Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης ΑΝΔΡΕΑΣ

1939-…. (ἔχει κενὴν τὴν ἡμερομηνίαν, ἀφοῦ θὰ τὴν ἔβαζαν ἄλλοι).

Ἁμαρτίας νεότητός μου καὶ ἀγνοίας μου

μὴ μνησθῆς. Κατὰ τὸ ἔλεός σου μνήσθητί μου σύ, ἕνεκεν τῆς χρηστότητός σου, Κύριε».

 

     Κατὰ τὴν Ἐξόδιον Ἀκολουθίαν δὲν ἐπιθυμῶ νὰ ἐκφωνηθοῦν λόγοι, οὔτε νὰ κατατεθοῦν στέφανοι. Εὐχὴ καὶ προσευχή μου ἡ σεπτὴ Ἱεραρχία νὰ ἐκλέξῃ ἄξιον καὶ ἀνεπίληπτον τὸν διάδοχόν μου, τὸν ὁποῖον οἱ συνεργάται μου παρακαλοῦνται νὰ περιβάλλουν μὲ σεβασμόν, ἀγάπην καὶ τιμήν.

     Ὑψώνω δὲ χεῖρας ἱκέτιδας πρὸς τὸν Ἅγιον Θεόν, εὐλογὼν πάντας. Εἴθε νὰ συναντηθῶμεν εἰς τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν.

«Ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς καὶ ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἴη μετὰ πάντων ὑμῶν».

 

Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης ΑΝΔΡΕΑΣ

Ἐν τῶ ἱερῶ Ἐπισκοπείῳ 13 Νοεμβρίου 2002

Μνήμη Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου.

 

 

Δύο χρόνια ἀργότερα, ἔρχεται μὲ τὸν δικό του γραφικὸ χαρακτήρα καὶ ὄχι στὴν γραφομηχανή, ποὺ συνήθιζε νὰ γράφει, καὶ προσθέτει

 

ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ  τῆς ἀπὸ 13/11/2002  ΔΙΑΘΗΚΗΣ  ΜΟΥ.

 

     Σήμερον, Κυριακὴν 4^ην τοῦ μηνὸς Ἰουλίου τοῦ σωτηρίου ἔτους 2004, συμπληρώνω τὸ κείμενο τῆς ἀπὸ 13/11/2002 Διαθήκης μου, ὡς ἀκολούθως, ἐξακολουθὼν νὰ ἔχω σῶας τὰς φρένας.

 

1)    Τὰ Ἀρχιερατικά μου εἴδη, πατερίτσες, ράβδοι βαδίσματος, στολαί, ἐγκόλπια, ἐπιστήθιοι σταυροὶ καὶ ἄλλα, νὰ παραμείνουν εἰς τὸ Ἐπισκοπεῖον Κονίτσης διὰ τὸν διάδοχόν μου. Ἐξαιρέσει ὀλίγων Ἐγκολπίων καὶ Σταυρῶν, τὰ ὁποία νὰ τοποθετηθοῦν εἰς τὸ ὀψέποτε δημιουργηθησόμενον Ἐκκλησιαστικὸν Κειμηλιαρχεῖον. Σημειώνω ἁπλῶς ὅτι ἅπαντα τὰ ἀρχιερατικὰ εἶναι δῶρα ἀγάπης προσφιλῶν ἀδελφῶν Ἀρχιερέων, Κληρικῶν καὶ λαϊκῶν καὶ ὅτι δὲν ἔχω πληρώσει οὔτε μία δραχμή, οὔτε ἕνα Εὐρὼ διὰ αὐτά.

2)    Ὁ τάφος μου, ἐπιθυμῶ, τελικῶς, νὰ γίνῃ στὴν Ἱ. Μονὴν Ταξιαρχῶν Γκούρας, εἰς τὸν χῶρον τὸν ὁποῖον ἔχω ἤδη ὑποδείξει.

3)    Τὰ βιβλία τῆς Βιβλιοθήκης, τὰ ὁποία κατήρτιζων ἀπὸ ἀρκετῶν ἐτῶν, εἶναι, ἐν πολλοῖς, τακτοποιημένα κατὰ θέματα. Τελευταίως, ὅμως, ἐπειδὴ ἀποστέλλονται πολλὰ ἀπὸ τοὺς συγγραφεῖς καὶ ἐκδότας, εἶναι τοποθετημένα ὅπου ὑπάρχει κενὸς χῶρος. Φρονῶ, πάντως, ὅτι μετὰ τὴν ἐκδημία μου ἕνα μέρος αὐτῶν, τουλάχιστον, θὰ πρέπει νὰ μεταφερθῆ ἐκτὸς τοῦ Ἐπισκοπείου, ὥστε ὁ νέος Ποιμενάρχης νὰ ἔχῃ τόπον διὰ τὰ ἰδικά του.

4)    Ἡ Ἐξόδιος ἀκολουθία μου νὰ ψαλῆ ἀπὸ ἕναν μόνον ἱερέα τῆς Ἱ. Μητροπόλεως.

Ὁ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης ΑΝΔΡΕΑΣ

 

 

 

Ὁμιλία Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ἀποστόλου Νάκου στὸ Ἐτήσιο Μνημόσυνο τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κυροῦ ΑΝΔΡΕΟΥ (Αἴθουσα Ἐκδηλώσεων Δημαρχείου Κονίτσης 29.3.2026).

 

    Πέντε Ἀπριλίου 2025. Οἱ καμπάνες στὴν Κόνιτσα καὶ στὰ χωριά της, καὶ στὸ Πωγώνι ὁλόκληρο, χτυπᾶνε πένθιμα. Πένθιμα οἱ καμπάνες χτυπᾶνε καὶ δὲν σταματᾶνε. Νὰ καὶ πάλι πένθιμα χτυπᾶνε καὶ δὲν σταματᾶνε. Ὄχι, δὲν εἶναι Μ. Παρασκευή. Τότε, γιατὶ δὲν σταματᾶνε; Νὰ καὶ πάλι, πένθιμα χτυπᾶνε καὶ δὲν σταματᾶνε. Καὶ μετ’ οὐ πολὺ, μὲ ἀνάμεικτα συναισθήματα, μὲ πόνο ψυχῆς, συντετριμμένης καρδίας καὶ στεναγμῶν ἀλαλήτων, προσπαθοῦμε νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι ἔφυγε ἀπὸ κοντά μας ὁ Δεσπότης μας, ὁ Ἀνδρέας. Ἐνῶ τὰ χείλη μας τρεμάμενα σιγοψιθυρίζουν :  « - Νὰ ἔχουμε τὴν εὐχή του».

            Σεβασμιώτατε,σεβαστοὶ πατέρες, ἀγαπητοί μου χριστιανοί,

αὐτὸ εἶναι τὸ μήνυμα ποὺ ἔστειλαν σὰν ἀστραπὴ, ἀπ’ ἄκρη σ’ ἄκρη, σ’ ὅλο τὸν κόσμο, τὸ μήνυμα, στὶς 5 Ἀπριλίου 2025, ὅτι φτερούγησε μιὰ χαριτωμένη μορφὴ πρὸς τὸν οὐρανό. Ὅτι φτερούγησε μιὰ καρδιὰ γεμάτη ἀγάπη, ὁ ἀλησμόνητος Ἐπίσκοπος Ἀνδρέας. Σήμερα, λοιπόν, ἀναπολοῦμε τὴν ὅλη πορεία του «καὶ τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς» του (Ἑβρ.ιγ΄7), μαζί μας καὶ δοξάζουμε τὸν Θεόν, διότι ἐχάρησε αὐτὸν τὸν εὐλογημένο ἄνθρωπο στὴν Ἐκκλησία μας.

            Ἀπὸ τὸ 1967 στὴν Κόνιτσα. Ἀρχικὰ ὡς λαϊκὸς ἱεροκήρυκας, μετὰ ὡς Ἀρχιμανδρίτης καὶ Πρωτοσύγκελος τῆς Μητροπόλεως, στενὸς συνεργάτης τοῦ ἀλησμόνητου ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ, καὶ ἀπὸ τὸ 1995 ὡς Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης, ἔδειξε πόσο φιλακόλουθος, πόσο σεμνός, πόσο ἀδελφικός, πόσο πρᾶος, πόσο ἀνεξίκακος, πόσο ἀγαπητικὸς ἦταν πρὸς ὅλους. Πιστὸς στὶς παρακαταθῆκες τοῦ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ, συνέχισε, ὑπὸ ἄλλες, βέβαια, προϋποθέσεις, τὸν μαχητικὸ ἀγῶνα ἐκείνου, γιὰ τὰ ἐθνικὰ θέματα, ἀλλὰ καὶ τὰ ἐκκλησιαστικὰ καὶ τὴν ὑπεράσπιση τῶν ἑλληνορθόδοξων ἀξιῶν καὶ ἰδανικῶν. Διακόνησε σὲ μία πτωχή, ἀκριτικὴ καὶ μικρὴ Ἐπαρχία, πορευόμενος πάντοτε ταπεινά, ὡς ἀληθινὸς διάκονος τῶν παιδιῶν τοῦ Θεοῦ. Ἔτρεχε καὶ λειτουργοῦσε καὶ κήρυττε ἀκόμα καὶ στὸ πιὸ μικρὸ καὶ ἀπομακρυσμένο χωριὸ τῆς Ἐπαρχίας του, ἔχοντας μέλημά του πῶς θὰ ἀνοίξουν τὰ αἰσθητήρια τῆς ψυχῆς τῶν ἀνθρώπων. Ξεκίνησε σὲ συνεργασία μὲ τὴν Δημοτικὴ Ἀρχή, ἀλλὰ δὲν πρόλαβε νὰ τὴν προχωρήσει τὴν ἀνέγερση ἑνὸς προσκυνηματικοῦ συγκροτήματος ἀφιερωμένο στὸν Ὅσιο Παΐσιο, ποὺ ἡ δεύτερη πατρίδα του ἦταν ἡ Κόνιτσα.

            Ἤθελε νὰ μαθαίνουμε μέσῳ τοῦ παραδείγματος καὶ αὐτοῦ τοῦ Ἁγίου πῶς νὰ ἀντικρύζουμε σωστά, τίμια, εἰλικρινά, καθαρὰ τὸν Θεὸ καὶ τὸν ἑαυτό μας. Στελέχωσε τὴν Μητρόπολη μὲ ἐκλεκτοὺς Ἱερεῖς, ξεκίνησε τὴν Ἁγιογράφηση τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ, ἀνακατασκεύασε τὴν Ἱερὰ Μονὴ Ταξιαρχῶν Γκούρας, ἐγκαινίασε δεκάδες Ἱεροὺς Ναοὺς καὶ ὀργάνωσε τὰ εὐαγῆ Ἱδρύματα. Ἰδιαιτέρως ἠγάπησε τὴν Νεότητα. Εἶχε τὴν καλὴν ἀγωνία διὰ τὴν Παιδείαν τοῦ Γένους μας. Ὑπῆρξε ὁμολογητὴς τῆς Πίστεως καὶ τῶν Παραδόσεών μας. Ὁ λόγος του πάντοτε «ἅλατι ἠρτυμένος» (Κολασσ. Δ΄6), λόγος ἀληθινός, παρακλητικός, ἀλλὰ καὶ ἀσυμβίβαστος σὲ θέματα Πίστεως καὶ Δόγματος. Ἔγραψε, ἐκήρυξε, ἐξομολόγησε, στήριξε, παρηγόρησε. Ἡ καρδιά μας, λοιπόν, ξεχειλίζει ἀπὸ εὐγνωμοσύνη καὶ εὐχαριστία πρὸς τὸν Ἅγιον Θεόν, ποὺ μᾶς ἐχάρισεν τοιοῦτον Ποιμένα καὶ Διδάσκαλο.

Καὶ τώρα, μιὰ ὁμολογία καὶ μιὰ εἰλικρινὴ ἐξομολόγηση. Εἶναι γεγονὸς ὅτι κατὰ τὰ ἔτη ποὺ ζήσαμε κοντά του, πολλὲς φορὲς τὸν πικράναμε. Τὸν λυπήσαμε, τὸν στεναχωρήσαμε λόγῳ τῆς πνευματικῆς μας ἀνωριμότητος, τοῦ ἐγωϊσμοῦ καὶ τὴς φιλαυτίας. Αὐτός, ὅμως, ὡς φιλεύσπλαγχνος Πατήρ, μὲ ὑπομονὴ καὶ ἀγάπη, μιμούμενος τὸν Ἀρχιποίμενα Χριστό μας, πάντοτε μᾶς συγχωροῦσε, μᾶς στήριζε καὶ μᾶς νουθετοῦσε, παραβλέποντας τὰ λάθη καὶ τὶς ἀδυναμίες μας καὶ ἀποβλέποντας μόνο στὴν πνευματική μας πρόοδο καὶ σωτηρία.

Τί κι ἄν πέρασε ἕνας ὁλόκληρος χρόνος ἀπὸ τὴν ἐκδημία του; Τὸ φωτεινὸ πρόσωπό του, ποὺ καὶ μόνον ἡ θέα του ἀρκοῦσε νὰ εἰρηνεύσει τὴν ταραγμένη ψυχή μας, θὰ μείνει γιὰ πάντα βαθειὰ χαραγμένο μέσ’ τὴ ψυχή μας. Γιὰ μᾶς, ὅμως,  ποὺ τελοῦμε σήμερα τὸ ἱερὸν τοῦτο ἐτήσιο μνημόσυνο τοῦ ἀλησμονήτου Ποιμενάρχου μας, οἱ καμπάνες καὶ πάλι μέσ’ στὴ ψυχή μας πένθιμα χτυπᾶνε καὶ δὲν σταματᾶνε…

Ἐτήσιο μνημόσυνο τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως κυροῦ Ἀνδρέα Τρεμπέλα (Ἱ.Ναὸς Ἁγ. Κοσμᾶ Κονίτσης 29.3.2026)

 

    Mε εκκλησιαστική λαμπρότητα και κατάνυξη τελέστηκε στην Κόνιτσα και στον προσκυνηματικό ναό του Αγίου Κοσμά, την Κυριακή 29 Μαρτίου, το ετήσιο μνημόσυνο του μακαριστού   Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως , Πωγωνιανής και Κονίτσης κυρού Ανδρέα Τρεμπέλα.

    Το μνημόσυνο τελέστηκε από τον  διάδοχό του, Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως κύριο Αλέξιο, με την συμμετοχή πλειάδος ιερέων της Μητροπόλεως. Το παρόν έδωσαν πολλοί  κάτοικοι  της  Κόνιτσας αλλά και μεγάλη αντιπροσωπεία μελών της Σ.Φ.Ε.Β.Α. (Συντονιστικής Φοιτητικής Ενώσεως Βορειοηπειρωτικού Αγώνος) και του ΠΑ.ΣΥ.Β.Α. (Πανελληνίου Συνδέσμου Βορειοηπειρωτικού Αγώνος) από όλη την Ελλάδα, καθώς ο εκλιπών υπήρξε, ως την τελευτή του, Πρόεδρος του ΠΑΣΥΒΑ, εις διαδοχήν του μακαριστού ιδρυτού του, Σεβαστιανού, αλλά και άτυπος αρχηγός της ΣΦΕΒΑ.

    Αμέσως μετά την Θεία Λειτουργία, σε μία λιτή τελετή στο Δημαρχείο της πόλεως, εκφωνήθηκε ομιλία από τον π. Απόστολο Νάκο, κληρικό της Μητροπόλεως Κονίτσης, ενώ  αναγνώστηκε και η Διαθήκη του Μητροπολίτη Ανδρέα  από τον νυν Μητροπολίτη κ. Αλέξιο.  

    Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε πέρα από την έκφραση ευχαριστίας στους κληρικούς και λαϊκούς που συνετέλεσαν στην πνευματική του  πορεία και συνεργάστηκαν μαζί του, η  βαθειά ευγνωμοσύνη του στον πνευματικό του πατέρα και γέροντα,  Σεβαστιανό, από τα τίμια χέρια του οποίου έλαβε τους βαθμούς της ιερωσύνης, χαρακτηρίζοντας την πολυετή μαθητεία παρά τους πόδας  του, στην Κόνιτσα, ως την συγκλονιστικότερη εμπειρία της ζωής του.     Μοναδικός οδηγός του στην άσκηση της εκκλησιαστικής του διακονίας υπήρξε το "λάθε βιώσας" στο οποίο γίνανε μάρτυρες όλοι όσοι τον συναναστράφηκαν, αλλά και τα μέλη του ΠΑΣΥΒΑ και της ΣΦΕΒΑ, τα οποία πολλάκις διαπιστώσαμε ότι απέφευγε μετά περισσής επιμελείας την προσωπική του προβολή. Είναι παγκοίνως γνωστό ότι  ουδέποτε επεδίωξε την ανάρρηση του στον βαθμό της αρχιερωσύνης, ευρισκόμενος μάλιστα μακριά από την Αθήνα και το συνοδικό μέγαρο την ημέρα της εκλογής του εις Επίσκοπον!   

    Η  ήδη γνωστή αφιλοχρηματία και ελεημοσύνη του καταδείχθηκε από την παντελή έλλειψη περιουσιακών στοιχείων  στο όνομά του, καθώς το μοναδικό του πρόσοδο, ο μηνιαίος μισθός,  διατίθετο εξ ολοκλήρου στα φιλανθρωπικά έργα της Μητροπόλεως αλλά και στήν ενίσχυση της έκδοσης της εφημερίδας του ΠΑΣΥΒΑ, το "ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ".

    Με ιδιαίτερη συγκίνηση τα μέλη του ΠΑΣΥΒΑ και της ΣΦΕΒΑ,   ακούσαμε  στην κατακλείδα της Διαθήκης, την αναφορά του στους συλλόγους που υπηρέτησε με μεγάλη θέρμη, αναλαμβάνοντας το βάρος της συνέχισης του αγώνα του Σεβαστιανού,  για την προάσπιση των εθνικών δικαίων και ανθρωπίνων δικαιωμάτων των αδελφών μας της Βορείου Ηπείρου. Σε αυτήν δηλώνει με ήσυχη την συνείδησή του πως προσέφερε ό,τι ήταν δυνατόν στους εμπερίστατους αδελφούς Βορειοηπειρώτες, τους οποίους αγάπησε υπερβαλλόντως και αγωνίστηκε με λόγο και έργο σε όλη την διάρκεια της  Αρχιερατείας του. Δηλώνει τέλος ρητά ότι   θα προσεύχεται  και θα παρακαλεί τον Κύριο ιδιαιτέρως,  για να μην βραδύνει να τους χαρίσει  την εθνική τους αποκατάσταση.  Η αγωνιστική του παρουσία με Ομιλίες, Εκδηλώσεις, Δελτία Τύπου και Διαμαρτυρίες σε κάθε ανάγκη και δυσκολία τους, αποτελούσε ένα αποκούμπι ελπίδας και στήριγμα στις δυσκολίες τους. 

 Βρέθηκε με παρρησία  δίπλα στους αγωνιστές ηγέτες της ΟΜΟΝΟΙΑΣ της δίκης των 5 των Τιράνων το 1994, στις οικογένειες των εθνομαρτύρων Αριστοτέλη Γκούμα (Χιμάρα 2010) και Κωνσταντίνου Κατσίφα, (Βουλιαράτες 2018) καθώς και στον εκλεγμένο δήμαρχο Χιμάρας Φρέντυ Μπελέρη και στην δικαστική του περιπέτεια. 

    Παράλληλα η αγάπη του και το ενδιαφέρον για τους συλλόγους  της ΣΦΕΒΑ και του ΠΑΣΥΒΑ μας γέμιζε με κουράγιο και αισιοδοξία για την συνέχεια του αγώνα, καθώς η Κόνιτσα παρέμενε μετερίζι εθνικού αναβαπτισμού και αγωνιστικού φρονήματος στις εσχατιές της πατρίδας μας, αλλά και ένας απαραίτητος σταθμός κατά τις αποστολές μας στην Βόρειο Ήπειρο. Η διατήρηση των εκδηλώσεων  εις μνήμην του αγώνα της Αυτονομίας στο Δελβινάκι (οι μοναδικές εκτός Αθηνών) συνετέλεσαν στην διάσωση της ιστορικής μνήμης ενώ τα  κατασκηνωτικά σεμινάρια στελεχών της ΣΦΕΒΑ και του ΠΑΣΥΒΑ  στην ιστορική Ιερά Μονή Ταξιαρχών Γκούρας (όπου και επέλεξε να ταφεί) αποτελούσαν μοναδική εμπειρία  πνευματικού συμπνευματισμού και εθνικής ανάτασης για όλους τους συμμετέχοντες. 

     Σημαδιακή μάλιστα πιστεύουμε ότι ήταν καί ἡ  τελευταία δημόσια παρουσία του, στην Θεσσαλονίκη στις 8 Δεκεμβρίου 2024 για το 30/ετές Μνημόσυνο τοῦ Σεβαστιανοῦ στόν Ι.Ναό του Αγίου Δημητρίου  και η αντίστοιχη ομιλία του το απόγευμα της ίδιας ημέρας σε εκδήλωση στην Πυλαία. Ο π. Ανδρέας, όπως του άρεσε να τον αποκαλούν, παρά τα προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούσαν και με την μέση του και με την φωνή του, ήταν ευδιάθετος και ομίλησε με αστείρευτο ενθουσιασμό και δυναμισμό ξεσηκώνοντας  τους  ακροατές και  παρακινώντας τους συχνά να ψάλλουν  και να τραγουδήσουν μαζί του. Θα έλεγε κανείς ότι η τελευταία  αυτή  δημόσια  παρουσία του απετέλεσε το κύκνειο άσμα του, το οποίο έγινε όπως, ίσως, ήθελε και ποθούσε ο ίδιος. Τιμώντας, δηλαδή, την μνήμη του μεγάλου πνευματικού του πατέρα στον θρόνο του οποίου ανέβηκε και ο ίδιος χωρίς να το επιθυμεί, αλλά και προβάλλοντας το εθνικό θέμα της Βορείου Ηπείρου,  στο οποίο αφιέρωσε μεγάλο μέρος της αρχιερατικής του δράσης.  

Τα μέλη του ΠΑΣΥΒΑ και της ΣΦΕΒΑ υικώς ευχόμαστε και προσευχόμαστε στον Άγιο Θεό να αναπαύσει μετά δικαίων και Αγίων τον μακαριστό π. ΑΝΔΡΕΑ. Στον εκλιπόντα πρόεδρο του ΠΑΣΥΒΑ και αρχηγό της ΣΦΕΒΑ, τα περιλειπόμενα μέλη της,  υποσχόμαστε να συνεχίσουμε τον αγώνα, στον δρόμο που χάραξε και ο ιδρυτής μας  ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ, αλλά και ο άξιος διάδοχός του, στο πλευρό κάθε αγωνιζόμενου Βορειοηπειρώτη, μέχρι να σημάνει ο καιρός της εθνικής τους αποκατάστασης! 

Ανδρέου 

 του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως Πωγωνιανής και Κονίτσης, 

 υπερτίμου και εξάρχου πάσης Βορείου Ηπείρου, 

είη η μνήμη Αγήρως και Αιωνία!

Ἀπὸ τὴν ἱστοσελίδα τῆς Σ.Φ.Ε.Β.Α.

2 ΝΕΑ ΒΙΝΤΕΟ - ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ μὲ ἀφορμὴ τὰ 200 χρόνια ἀπὸ τὴν ἡρωϊκὴ ΕΞΟΔΟ τοῦ Μεσολογγίου, ποὺ ἔγινε τὴν Κυριακὴ τῶν Βαΐων τοῦ 1826

 

Πατῆστε στὸν παρακάτω σύνδεσμο γιὰ νὰ τὸ ἀκούσετε

https://www.youtube.com/watch?v=is0LAUmH5AU

Πατῆστε στὸν παρακάτω σύνδεσμο γιὰ νὰ τὸ ἀκούσετε

https://www.youtube.com/watch?v=G0EupQnGtDQ

ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ-ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ! ΒΙΝΤΕΟ

 

ΔΕΙΤΕ  στὸν παρακάτω σύνδεσμο 

τὸ ΒΙΝΤΕΟ  γιὰ  τὸ  ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ

ποὺ δημιούργησε τὸ Ὀρθόδοξο Χριστιανικὸ Νεανικὸ Περιοδικὸ "ΠΡΟΣ  ΤΗ  ΝΙΚΗ".

https://prostiniki.gr/%ce%bc%ce%b5%cf%83%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b3%ce%b9-%ce%b5%ce%bb%ce%b5%cf%85%ce%b8%ce%b5%cf%81%ce%bf%ce%b9-%ce%b2%ce%b9%ce%bd%cf%84%ce%b5%ce%bf/

"Δὲν εὐκαιρῶ"

 

Ἀπὸ τὸ Ὀρθόδοξο Χριστιανικὸ Περιοδικό "Ο ΣΩΤΗΡ" (Τεῦχος 2349, σελ. 127-128).

Βρισιές τέλος!

 

Διάλειμμα 2ης ώρας. 

Μια, δύο, τρεις, τέσσερις, πέντε βρισιές ακούγονται απανωτά. Δεν είναι καβγάς. Αγώνας ποδοσφαίρου είναι. 

Ο Νίκος δεν μπορεί να τις ακούει αυτές τις κουβέντες. Αλλά δεν μπορεί να πεί και τίποτα. Αν δεν τον χαρακτηρίσουν απλώς «ευαισθητούλη» και με άλλα συναφή, θα αρχίσουν οι πληρωμένες απαντήσεις.

«Εσένα τι σε πειράζει; Σου μίλησε κανείς;»

«Σιγά τώρα, φίλοι είμαστε! Δεν παρεξηγούμαστε!»

«Στραβός είσαι; Δεν βλέπεις τι έκανε;»

«Έτσι μιλάμε εμείς μεταξύ μας».

Σίγουρα οι φίλοι του δεν παρεξηγούνται μεταξύ τους. Αλλά όχι! Όσο άνετα και να αισθάνονται μεταξύ τους, δεν είναι δυνατόν να θεωρείται αθώος αυτός ο τρόπος «επικοινωνίας».

Κάθε λόγος που λέγεται έχει σημασία. Και για εμάς και για τους άλλους και για τον Θεό.

Ο Νίκος τα ξέρει καλά αυτά. Άλλωστε κάποτε έτσι μιλούσε κι αυτός. Και έκανε σκληρή προσπάθεια για να σταματήσει να βρίζει.

Ακουμπά στα κάγκελα του μπαλκονιού έξω από το Α2. Στον νου του γυρίζουν τα λόγια του πνευματικού του, που δύο-τρία χρόνια πριν, τον έπεισαν να ξεκινήσει την προσπάθεια να αλλάξει.

«Όταν πάει να σου ξεφύγει ένας άσχημος λόγος…

 Θυμήσου ότι ακόμη κι αν είσαι φίλος με αυτόν που μιλάς, οφείλεις να τον σέβεσαι. Άλλωστε, και ο πιο κοντινός μας άνθρωπος μπορεί να παρεξηγηθεί, όταν νιώσει να θίγεται από αυτά που λέμε.

 Έχεις άραγε σκεφτεί τι σημαίνει αυτό που ετοιμάζεσαι να πείς κάθε φορά; Πολλές φορές μπορεί να ακούγονται βαριές κουβέντες με πολύ άσχημο νόημα, το οποίο δεν συνειδητοποιούμε.

 Σκέψου και ότι τα λόγια μας ξεδιπλώνουν μπροστά στα μάτια των άλλων τον εσωτερικό μας κόσμο.

 Να ξέρεις ότι έχεις ευθύνη και για τους γύρω σου. Εύκολα μπορεί να επηρεαστούν και εκείνοι και να μιμηθούν αυτή τη συνήθεια.

 Μην ξεχνάς ότι πρώτα εσένα βλάπτουν οι άσχημες κουβέντες που βγαίνουν από το στόμα σου. Και είναι βέβαιο πως όπως φέρεσαι στους άλλους, έτσι θα συμπεριφέρονται κι εκείνοι σε σένα.

 Να θυμάσαι ότι όταν μιλάς απαξιωτικά για κάποιο άλλο πρόσωπο, μιλάς τελικά απαξιωτικά για τον Χριστό, ο οποίος βρίσκεται πίσω από κάθε συνάνθρωπό μας.

 Και κάτι πολύ σημαντικό: Σκέψου ότι δεν μπορεί να βρίζει το στόμα που κοινωνεί το Σώμα και το Αίμα του Χριστού…»

Αν και σε σένα ξεφεύγουν κάποτε άσχημες κουβέντες, ξανασκέψου το. Κόψε κάθε σχέση με τα άσχημα λόγια. Βάλε στόχο σου να δημιουργείς γύρω σου ατμόσφαιρα όμορφη με τον χαριτωμένο, τον ευγενικό λόγο σου. Θυμήσου ότι αυτό μας ζητάει και ο Θεός: «ὁ λόγος ὑμῶν πάντοτε ἐν χάριτι, ἅλατι ἠρτυμένος» (Κολ. δ΄ 6). Δηλ. : Ο λόγος σας να είναι πάντοτε χαριτωμένος, αρτυμένος με το αλάτι της συνέσεως, ώστε να είναι βέβαια ευχάριστος, όχι όμως και βρώμικος.

Και μη νιώθεις μόνος. Υπάρχουν πολλοί γύρω σου που κάνουν τον ίδιο αγώνα, να κρατούν το στόμα τους καθαρό.

Σιλουανή

Ὀρθόδοξο Χριστιανικὸ Νεανικὸ Περιοδικό

 «ΠΡΟΣ ΤΗ ΝΙΚΗ», Τεῦχος 911

Ἁγιογραφικὴ Καθημερινὴ Μελέτη Μηνὸς Ἀπριλίου

 

ΑΠΡΙΛΙΟΣ

 

1. Λουκᾶν Ε΄(5) 1-11

2. Λουκᾶν Ε΄ 12-16

3. Λουκᾶν Ε΄ 17-20

4. Λουκᾶν Ε΄ 21-26

5. Λουκᾶν Ε΄ 27-29

6. Λουκᾶν Ε΄ 30-32

7. Λουκᾶν Ε΄ 33-35

8. Λουκᾶν Ε΄ 36-39

Ἀπὸ τὰ ΠΑΘΗ τοῦ Κυρίου

9. Μᾶρκον ΙΔ΄(14)1-9

10. Μᾶρκον ΙΔ΄ 10-21

11. Μᾶρκον ΙΔ΄ 22-31

12. Μᾶρκον ΙΔ΄ 32-42

13. Μᾶρκον ΙΔ΄ 43-52

14. Μᾶρκον ΙΔ΄  53-72

15.ΜᾶρκονΙΕ΄(15)1-19

16. Μᾶρκον ΙΕ΄ 20-39

17. Μᾶρκον ΙΕ΄ 40-47

Ἀπὸ τὴν ΑΝΑΣΤΑΣΗ Του.

18.ΜᾶρκονΙΣΤ΄(16)1-4

19. Μᾶρκον ΙΣΤ΄ 5

20. Μᾶρκον ΙΣΤ΄ 6

21. Μᾶρκον ΙΣΤ΄ 7-8

22. Μᾶρκον ΙΣΤ΄ 9-11

23. Μᾶρκον ΙΣΤ΄12-13

24. Μᾶρκον ΙΣΤ΄  14

25. Μᾶρκον ΙΣΤ΄  15

26. Μᾶρκον ΙΣΤ΄  16

27. Μᾶρκον ΙΣΤ΄  17

28. Μᾶρκον ΙΣΤ΄  18

29. Μᾶρκον ΙΣΤ΄  19

30. Μᾶρκον ΙΣΤ΄  20

Σᾶς δίνεται ἡ δυνατότητα νὰ ἀκούσετε  

τοὺς στίχους αὐτοὺς 

σὲ σύντομη ἑρμηνεία  

 τοῦ ἀειμνήστου Καθηγητοῦ

 Παναγιώτου Τρεμπέλα,  

καὶ μάλιστα στὴ νεοελληνικὴ

ἔχοντας τὴν ἔγκριση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἄλλων Πατριαρχείων καὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.  

Διαβάζει ὁ Διδάσκαλος - Θεολόγος

κ. Κ. Πρέντος

" Η ΚΑΙΝΗ  ΔΙΑΘΗΚΗ  ΗΧΟΓΡΑΦΗΜΕΝΗ"

Ἐνθύμιο "Χαρουμένων Ἀγωνιστῶν"

Ἔκδοση Ἀδελφότητος Θεολόγων "Ο ΣΩΤΗΡ"

 ΚΑΤΑ  ΛΟΥΚΑΝ  ΙΕΡΟΝ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ  Ε΄ (5ο)

 Ἡ θαυμαστὴ ἁλιεία καὶ οἱ πρῶτοι  μαθητές.  

 (Στίχοι 1-11) {0΄00΄΄- 2΄54΄΄}. 

Ἡ θεραπεία τοῦ λεπροῦ.  

(Στίχοι 12-16) {2΄55΄΄- 4΄17΄΄}. 

Ἡ ἴαση τοῦ παραλύτου τῆς Καπερναούμ. 

 (Στίχοι 17-26) {4΄18΄΄- 7΄14΄΄}.   

Ἡ κλήση τοῦ Ματθαίου. 

 

 (Στίχοι 27-32) {7΄15΄΄- 8΄29΄΄}. 

Ἡ νηστεία τῶν μαθητῶν τοῦ Ἰωάννη καὶ τῶν

 υἱῶν τοῦ  νυμφῶνος. 

(Στίχοι 33-39) {8΄30΄΄- 11΄08΄΄}. 

 

ΚΑΤΑ  ΜΑΡΚΟΝ  ΙΕΡΟΝ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ  ΙΔ΄ (14ο)

 Συνωμοσία ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ. Τὸ μύρο τῆς Βηθανίας.  

 (Στίχοι 1-9) {0΄00΄΄- 2΄15΄΄}. 

Ἡ ἑτοιμασία γιὰ τὸ Πάσχα καὶ ὁ προδότης.  

(Στίχοι 10-21) {2΄16΄΄- 4΄54΄΄}. 

Τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. 

 (Στίχοι 22-25) {4΄55΄΄- 5΄58΄΄}.   

 Ὁ Κύριος καὶ οἱ μαθητὲς στὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν. 

Προλέγει τὸν διασκορπισμό τους καὶ τὴν ἄρνηση τοῦ Πέτρου.

 (Στίχοι 26-31) {5΄59΄΄- 7΄23΄΄}. 

Ἡ ἀγωνία καὶ ἡ προσευχὴ τῆς Γεθσημανῆ. 

(Στίχοι 32-42) {7΄24΄΄- 9΄54΄΄}. 

Ἡ προδοσία τοῦ Ἰούδα καὶ ἡ σύλληψη τοῦ Ἰησοῦ. 

 (Στίχοι 43-52) {9΄55΄΄- 11΄38΄΄}.   

 Ὁ Ἰησοῦς μπροστὰ στὸ συνέδριο. Καταδίκη σὲ θάνατο.

 (Στίχοι 53-65) {11΄39΄΄- 14΄25΄΄}. 

Ἡ ἄρνηση τοῦ Πέτρου. 

(Στίχοι 66-72) {14΄26΄΄- 14΄52΄΄}. 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ  ΙΕ΄ (15ο)

 Ὁ Ἰησοῦς μπροστὰ στὸν Πιλάτο.   

 (Στίχοι 1-15) {0΄00΄΄- 2΄53΄΄}. 

Ὁ Ἰησοῦς χλευάζεται ἀπὸ τοὺς στρατιῶτες.  

(Στίχοι 16-19) {2΄54΄΄- 3΄37΄΄}. 

Ἡ σταύρωση τοῦ Ἰησοῦ.  

 (Στίχοι 20-32) {3΄38΄΄- 6΄01΄΄}.   

 Ὁ θάνατος τοῦ Ἰησοῦ. Ὁ ἑκατόνταρχος.

 (Στίχοι 33-39) {6΄02΄΄- 7΄32΄΄}. 

Οἱ εὐσεβεῖς γυναῖκες. 

(Στίχοι 40-41) {7΄33΄΄- 8΄06΄΄}. 

Ὁ Ἰωσὴφ ἐνταφιάζει τὸν Λυτρωτή. 

 (Στίχοι 42-47) {8΄07΄΄- 9΄44΄΄}.   

ΚΕΦΑΛΑΙΟ  ΙΣΤ΄ (16ο)

 Οἱ Μυροφόρες στὸν τάφο. Ἀγγελικὸ μήνυμα γιὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου.    

 (Στίχοι 1-8) {0΄00΄΄- 1΄53΄΄}. 

Ἐμφανίσεις τοῦ ἀναστημένου Κυρίου.  

(Στίχοι 9-14) {1΄54΄΄- 2΄59΄΄}. 

Ἐντολὲς καὶ ἐξουσίες στοὺς μαθητές. Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου.   

 (Στίχοι 15-20) {2΄60΄΄- 4΄34΄΄}.   

ΦΩΤΟΒΟΛΙΔΕΣ ! Περὶ γνώσεως Νο 4