Πασχάλιος Ἐγκύκλιος 2026

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ 

ΔΡΥΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ ΚΑΙ ΚΟΝITΣHΣ 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 2α

Πρός τόν Ἱερόν Κλῆρον, τίς Μοναστικές Ἀδελφότητες καί τό εὐσεβές πλήρωμα τῆς 

καθ' ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως 

«Πάσχα ἱερὸν ἡμῖν σήμερον ἀναδέδεικται» 

    Τέκνα ἐν Κυρίῳ πνευματικά, Χριστὸς Ἀνέστη! 

    Μᾶς ἀξιώνει τὸ ἄπειρο ἔλεος καὶ ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ νὰ ζήσωμε ἄλλο ἕνα Πάσχα, τὴν ἑορτὴ αὐτὴ τὴν ἰδιαίτερα αγαπημένη καὶ στενά συνδεδεμένη μὲ κάθε Ὀρθόδοξο Χριστιανό, τὴν «ἑορτὴ τῶν ἑορτῶν καὶ πανήγυρη τῶν πανηγύρεων». 

    Τί εἶναι ὅμως αὐτὸ ποὺ κάνει τὴν ἑορτὴ τόσο σπουδαία, τόσο ξεχωριστὴ στὴ συνείδησι τοῦ κάθε Χριστιανοῦ, τοῦ κάθε Ἕλληνα; Τὸ ἰδιαίτερο τελετουργικὸ τῶν ἡμερῶν; Τὰ πολλὰ καὶ διαφορετικὰ ἔθιμα; Ἡ εὐκαιρία συναναστροφῆς μὲ οἰκείους καὶ συγγενεῖς; Τίποτα ἀπὸ ὅλα αὐτά! Αὐτὸ τοῦτο τὸ ἱστορικὸ γεγονὸς τὴν καθιστᾷ μοναδικὴ καὶ ἀνεπανάληπτη στὴν παγκόσμια ἱστορία. 

 

    Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, ὡς ἀδιαμφισβήτητο γεγονὸς ἀποτελεῖ τὴν πεμπτουσία τῆς πίστεώς μας καὶ τὸν θεμέλιο λίθο ὅλου τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ οἰκοδομήματος. Ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν, Παῦλος, θέλοντας νὰ δείξῃ τὴ σημασία τῆς Ἀναστάσεως ὡς ἱστορικὰ πραγματικοῦ γεγονότος ἐμφαντικὰ θὰ πεῖ: «Ἂν δὲν ὑπάρχῃ ἀνάσταση νεκρῶν, τότε οὔτε ὁ Χριστὸς ἔχει ἀναστηθῇ. Κι' ἂν ὁ Χριστὸς δὲν ἔχει ἀναστηθῇ, τότε τὸ κήρυγμά μας εἶναι χωρὶς νόημα, τὸ ἴδιο καὶ ἡ πίστη μας» (Α ́ Κορ. ιε ́ 13-14). 

    Τὸ μεγαλεῖο τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Θεανθρώπου δὲν ἔγκειται μόνο σὲ αὐτὸ τοῦτο τὸ ἱστορικὸ γεγονός. Ἄλλωστε δὲν εἶναι ἡ πρώτη, ἀλλὰ ἡ ἕβδομη καταγεγραμμένη ἀνάσταση στό ἱερό κείμενο τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Μὲ τὴ βασικὴ διαφορὰ βεβαίως πὼς οἱ πρό τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ἀναστάντες κατέληξαν πάλι στὸν θάνατο, ἐνῶ ὁ Χριστὸς ὄχι.

    Ἡ σημασία τῆς Ἀναστάσεως βρίσκεται στὰ ἀποτελέσματά της. Μὲ τὴν Ἀνάσταση τοῦ δευτέρου Ἀδάμ ἀνασταίνεται ὁ πρῶτος Ἀδὰμ καὶ ὅλο τὸ ἀνθρώπινο γένος. Καταπατεῖται ὁ διάβολος, καταργεῖται ὁ θάνατος, ἀνοίγει ὁ παράδεισος ξανά γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ ἀποκαθίσταται ἡ διασαλευμένη σχέση τοῦ μεταπτωτικοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Δημιουργό καὶ Ἀναδημιουργό Του. Ἡ δὲ Ἀνάσταση ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν νεκρῶν γίνεται δόγμα τῆς Πίστεως καὶ προσδοκία τῆς Ἐκκλησίας. 

 

    Ἡ Ἀνάσταση γίνεται τὸ καινούριο Πάσχα, τὸ πέρασμα "ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν". Γι ' αὐτὸ καὶ ἀποτελεῖ τὴ μέγιστη ἑορτὴ τῆς Ὀρθοδοξίας ποὺ ἑορτάζεται μόνη αὐτὴ ἐπὶ σαράντα ἡμέρες, καθώς καὶ κάθε Κυριακὴ ὅλου τοῦ ἔτους, ἐνῶ εἶναι στεφανωμένη μὲ τὰ πιό ὄμορφα καὶ σπάνια ἄνθη τῆς ὑμνολογίας τῆς Ἐκκλησίας μας. 

 

    Ἔτσι, κάθε φορὰ ποὺ ἀπαγγέλουμε τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως,  μποροῦμε μὲ ἀπόλυτη βεβαιότητα νὰ ἀναφωνοῦμε: "προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος", διότι

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !

 

Διάπυρος εὐχέτης σας πρὸς τὸν Ἀναστάντα Χριστό

 

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς & Κονίτσης

 

ΑΛΕΞΙΟΣ

 

Χριστουγεννιάτικη Ἐγκύκλιος Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς & Κονίτσης κ.κ. Ἀλεξίου.

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΡΥÏΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ ΚΑΙ ΚΟΝΙΤΣΗΣ

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2025

 

Ἀριθμ. Πρωτ. : 783

Πρός

τό Χριστεπώνυμο Πλήρωμα

τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας

 

«Οὗτος ὁ Θεός ἡμῶν˙ οὐ λογισθήσεται ἕτερος πρός αὐτόν».

 

    Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ πνευματικά,

    Τό ἄπειρον ἔλεος καί ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ μᾶς ἀξιώνει γιά ἀκόμη μιά φορά νά ἑορτάσομε τήν μητρόπολι τῶν ἑορτῶν, τά γενέθλια τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, γιά τόν Ὁποῖον ἡ Ἐκκλησία, αὐτό τό μέγιστο διαχρονικό παιδευτήριο τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, στήν ὑμνολογία της, μᾶς διαβεβαιώνει ὅτι δέν ὑπάρχει ἄλλος Θεός πλήν Αὐτοῦ.

    Καί ἐνῷ αὐτή ἡ μοναδικότητα καί παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ ἀπό πολλούς μεταφράζεται σάν ἐξουσία, σκληρότητα καί ἀπολυτότητα, εἰλημμένη ἀπό τά πρότυπα τῶν ἀνθρωπίνων συστημάτων ἐξουσίας, ἡ ἰσχύς τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀκριβῶς τό ἀντίθετο, ἀφοῦ ταυτίζεται μέ τήν ἄκρα ταπείνωσι καί καταδεκτικότητά Του. Ὁ Θεός δέν μᾶς κοιτάζει ἀφ’ ὑψηλοῦ ἀλλά κενώνεται καί καθίσταται «ὁ τεχθείς ἐκ Παρθένου καί τοῖς ἀνθρώποις συναναστραφείς». Περιβάλλεται τήν πεπτωκυῖα ἀνθρώπινη φύσι μας γιά νά τήν καθαρίσει καί νά μᾶς παράσχει τό ἔλεός Του. Γίνεται ἀσθενής γιά νά θεραπεύσει τήν δική μας ἀσθένεια· γίνεται θνητός γιά νά μᾶς χαρίσει τήν ἀθανασία· γίνεται κατά φύσιν ἄνθρωπος γιά νά μᾶς κάνει κατά χάριν Θεούς· κατεβαίνει στήν γῆ γιά νά μᾶς ἀνυψώσει στόν οὐρανό.

    Γι’ αὐτό καί τά Χριστούγεννα δέν εἶναι ἑορτή κοσμικῶν πανηγυρισμῶν καί ἀνούσιων φολκλορικῶν ἐκδηλώσεων. Πολλῷ δέ μᾶλλον δέν εἶναι ὅλες αὐτές οἱ δυτικές συνήθειες πού ἐσχάτως κυριάρχησαν καί στόν εὐλογημένο τόπο μας, ἀλώνοντας καί ἀλλοιώνοντάς μας. Τά Χριστούγεννα εἶναι ἡ κατ’ ἐξοχήν ἑορτή τῆς ταπεινώσεως. Πῶς εἶναι δυνατόν νά παραμένομε ὑπερήφανοι ὅταν βλέπομε τόν Θεό μας νά ταπεινώνεται γιά ἐμᾶς; «Φάτνῃ πενιχρᾷ Υἱός μονογενής κείμενος ὁρᾶται βροτός καί σπαργάνοις πλέκεται». Ἐκεῖνος πού προαιωνίως εὑρίσκετο ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ Πατρός καθήμενος ἐπί Χερουβείμ καί Σεραφείμ, τώρα νεογέννητο βρέφος εἶναι ξαπλωμένο μέσα στήν ταπεινή Φάτνη τῶν ἀλόγων  ζῴων. 

    Ἀγαπητοί μου, πρίν ἀπό 2026 χρόνια μέσα στό σκοτάδι τῆς νύχτας σέ ἕνα ἀσήμαντο χωριό, τήν Βηθλεέμ, ἐτελεσιουργήθη τό μεγαλύτερο θαῦμα ὅλων τῶν αἰώνων, ἀφοῦ σέ αὐτό ἀκριβῶς τό σημεῖο ἐπέλεξε νά γεννηθεῖ «ὁ τῆς δόξης Κύριος», καί αὐτή ἡ ἐπιλογή μόνον τυχαία δέν εἶναι. Τό σκοτάδι ἐκείνης τῆς νύχτας εἶναι παρόμοιο μέ τό πνευματικό καί ἠθικό σκοτάδι πού κυριαρχεῖ σέ κάθε ἐποχή καί κοινωνία ὅπως καί στήν δική μας. Σέ αὐτό λοιπόν τό σκοτάδι τῆς κάθε ἐποχῆς διαλέγει νά γεννηθεῖ ὁ παντοδύναμος Χριστός. Πτωχός, ἄστεγος καί ἐξόριστος, μέσα στήν ἁπλότητα τῆς κρύας Φάτνης, ὥστε νά γίνομε ἐμεῖς μέτοχοι τῆς μεγαλοσύνης τοῦ οὐρανοῦ.

    Αὐτά λοιπόν τά Χριστούγεννα - τά πρώτα πού ὁ Κύριος μέ ἀξιώνει νά συνεορτάσω μαζί σας – προτρέπω ὅλους νά ἀνοίξομε καί νά προσφέρουμε τίς καρδιές μας στόν δι’ ἡμᾶς γεννηθέντα Σωτῆρα Κύριο καί στόν κάθε συνάνθρωπό μας, γιά νά βιώσουμε τήν εἰρήνη τῆς παρουσίας τῆς σαρκωμένης Ἀλήθειας καί Ἀγάπης στόν κόσμο. Εὔχομαι ὁ Χριστός νά εἶναι ὁ μόνιμος ἔνοικος στήν καρδιά τοῦ καθενός μας, στά σπίτια μας, στίς οἰκογένειές μας καί νά ἁγιάζει κάθε πτυχή καί διάβημα τῆς καθημερινῆς μας ζωῆς.

Μετά πολλῆς τῆς ἐν Χριστῷ Ἐνανθρωπήσαντι ἀγάπης

Ὁ Μητροπολίτης σας

 

† Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης Ἀλέξιος

Χριστουγεννιάτικη Ἐγκύκλιος Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως κ.κ. Ἀνδρέου.

 

 

           

                  ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΔΡYΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ

                   & ΚΟΝΙΤΣΗΣ
 

Ἀριθ. Πρωτ.: 624

Δελβινάκιον

Χριστούγεννα 2024

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 263 η

Θέμα: Δὲν ὑπάρχει γιὰ τὸν Χριστὸ “τόπος ἐν τῷ καταλύματι” ;  

    Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Α-

Ἀνάμεσα σὲ πολεμικὲς συγκρούσεις, ἀκοὲς πολέμων καὶ μεγάλων θεομηνιῶν, ὅπως συνέβῃ μὲ τὴν Ἱσπανία, ὁ χριστιανικὸς κόσμος ἑορτάζει τὴν Γέννηση τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὅμως, ἐκεῖ ποὺ γιὰ πρώτη φορὰ ἀκούστηκε ἀπὸ τὰ στόματα τῶν Ἀγγέλων τὸ “ἐπὶ γῆς εἰρήνη”, μαίνεται ἕνας πόλεμος μίσους, μὲ χιλιάδες θύματα καὶ ἀνυπολόγιστες ὑλικὲς καταστροφές, ὄχι μόνο τὸν τελευταῖο χρόνο, ἀλλὰ γιὰ δεκάδες χρόνια.

Ἀλλὰ καὶ στὸ ἄλλο μέτωπο, αὐτὸ τῆς Οὐκρανίας, δύο ὀρθόδοξα Χριστιανικὰ κράτη, συνεχίζουν νὰ συγκρούωνται περισσότερο ἀπὸ δύο χρόνια. Κι’ ἐδῶ πάμπολλα τὰ θύματα καὶ οἱ καταστροφές.

Καὶ σὰν νὰ μὴν ἔφτανε αὐτό, τὸ Οὐκρανικὸ καθεστὼς ἔχει ἐξαπολύσει σκληρὸ διωγμὸ κατὰ τῆς κανονικῆς, ὑπὸ τὸν Μητροπολίτη Ὀνούφριο, Οὐκρανικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. “Ἄβυσσος ἄβυσσον ἐπικαλεῖται”...

- Β -

Γιορτάζει, λοιπόν, ὁ Χριστιανικὸς κόσμος τὴν Γέννηση τοῦ Κυρίου. Γιορτάζει μὲ “ρεβεγιόν”, χορούς, φαγοπότια καὶ ποικίλα ξεφαντώματα. Ἀλλά, ὅλες αὐτὲς οἱ ἐκδηλώσεις θυμίζουν τὴν περίπτωση τοῦ Ἰωσὴφ καὶ τῆς Παρθένου Μαριάμ, ἡ ὁποία ἦταν ἑτοιμόγεννη, ποὺ δὲν βρέθηκε “τόπος ἐν τῷ καταλύματι” (Λουκᾶ β΄7), δὲν βρέθηκε οὔτε μιὰ μικρὴ γωνιὰ μέσα στὸ πανδοχεῖο τῆς Βηθλεέμ, γιὰ νὰ διανυκτερεύσουν. Καὶ μόνο ὁ σκοτεινὸς καὶ βρώμικος χῶρος τοῦ στάβλου προσφέρθηκε στὸν Κύριο, γιὰ νὰ ἔλθῃ καὶ ὡς ἄνθρωπος στὸν κόσμο.

- Γ -

Ἀλλά, μήπως ὑπῆρχε χῶρος καὶ στὶς ἀνθρώπινες καρδιές ; Σ’ αὐτοὺς ποὺ κυβερνοῦσαν τὸν κόσμο, στοὺς ἀνθρώπους τοῦ πλούτου, τῶν ἡδονῶν καὶ τῶν ποικίλων ἀξιωμάτων, οἱ καρδιές τους ἦταν κλειδαμπαρωμένες. Ὅπως ἀκριβῶς, συμβαίνει, ἐν πολλοῖς, καὶ στὴν ἐποχή μας. Ὑπῆρχαν, ὅμως καὶ οἱ τρυφερὲς καρδιές, ὅπως τῶν ἁπλοϊκῶν ποιμένων, οἱ ὁποῖοι ἔσπευσαν νὰ προσκυνήσουν τὸ Θεῖον Βρέφος (Λουκᾶ β΄ 16) · ὅπως τῶν σοφῶν Μάγων, ποὺ γονάτισαν μπροστὰ στὸ παιδίον Ἰησοῦς καὶ τοῦ πρόσφεραν τὰ πολύτιμα δῶρα τους : “ χρυσὸν καὶ λίβανον καὶ σμύρναν” (Ματθ. Β΄ 11) · ὅπως τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, οἰ ὁποῖοι ἀκούγοντας τὸ “ἀκολούθει μοι”, ποὺ τοὺς ἀπηύθυνε ὁ Ἰησοῦς, “ἀφέντες ἅπαντα ἠκολούθησαν αὐτῷ” (Λουκᾶ ε΄ 11). Ὑπῆρχαν ἑκατομμύρια καρδιές : φιλοσόφων, στρατιωτικῶν, οἰκογενειαρχῶν, νέων καὶ νεανίδων, ποὺ κράτησαν μὲ τρυφερότητα καὶ βαθειὰ πίστη τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Κι’ ὄχι μόνο στοὺς πρώτους αἰῶνες τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἀλλὰ καὶ στοὺς δικούς μας καιρούς, πλήθη ἀναρίθμητα ἀνθρώπων στὶς χῶρες τοῦ “ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ” ἔμειναν “πιστοὶ ἄχρι θανάτου” στὸν Ἰησοῦ Χριστό, “ὦν τὰ ὀνόματα ἐν βίβλῳ ζωῆς” (Φιλιπ. Δ΄ 3).

- Δ-

Ὑπάρχουν καὶ σήμερα καρδιές, ποὺ εἰλικρινὰ ἀγαποῦν τὸν Χριστό ; Ναί ! Καὶ μπορεῖ κανεὶς νὰ τοὺς βρῇ σὲ ὅλες τὶς τάξεις. Αὐτοὶ θὰ γιορτάσουν ἀληθινὰ Χριστούγεννα. Γιατὶ ἔχουν καθαρίσει τὶς καρδιές τους · μὲ τὴν μετάνοια καὶ τὴν ἐξομολόγηση, μὲ τὴν νηστεία, τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ἀγαθοεργία, κατώρθωσαν νὰ ἔχουν περίσσειαν ζωῆς Χριστιανικῆς. Γι’ αὐτὸ καὶ στὸ γιορταστικὸ τραπέζι τους κυριαρχεῖ ἡ εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ, ἡ ἀγάπη, ἡ καλωσύνη καὶ ἡ ἀνεκλάλητη χαρά. Καὶ εἶναι αὐτοὶ τὸ “λεῖμμα” , τὸ “μικρὸν ποίμνιον”, ποὺ συμβάλλουν στὸν περιορισμὸ τοῦ κακοῦ καὶ τῆς ποικίλης ἁμαρτίας. Ἄς μὴ ξεχνᾶμε, ὅτι τὸ “μικρὸν ποίμνιον” ἀντιστάθηκε σθεναρὰ καὶ ὕψωσε φωνὴ διαμαρτυρίας ἐναντίον ἀντιχρίστων νόμων, ποὺ κατὰ καιροὺς ἐπιχειρεῖ νὰ νομοθετήσῃ ἡ Πολιτεία, ὅπως, γιὰ παράδειγμα ὁ λεγόμενος “γάμος” τῶν ὁμοφυλοφίλων καὶ ἡ τεκνοθεσία ἀπὸ αὐτούς. Δόξα τῷ Θεῷ ποὺ ὑπάρχουν τέτοιοι ἄνθρωποι ποὺ ἀντιστέκονται !

Ἄς γιορτάσουμε, λοιπόν, μὲ καθαρὲς τὶς καρδιές μας “ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος”. Ὁ καθένας μας νὰ εἶναι μιὰ φωτεινὴ Φάτνη, ὅπου θὰ εὐαρεστῆται καὶ θὰ ἀναπαύεται ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ εὐλογητὸς εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Χρόνια πολλά, ἅγια, εὐλογημένα.

Διάπυρος εὐχέτης ἐν Χριστῷ Τεχθέντι
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης ΑΝΔΡΕΑΣ

Ἐγκύκλιος γιὰ τὴν 28η Ὀκτωβρίου τοῦ Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως κ.κ. Ἀνδρέου.

 

 

 

                 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΔΡYΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ 

                     & ΚΟΝΙΤΣΗΣ

 

 Ἀριθ. Πρωτ. 504

 

 Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 14ῃ Ὀκτωβρίου 2024

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 262ᾳ

 

Θέμα: «Λοιπόν, ἔχουμε πόλεμο»: Ἔτσι ξεκίνησε τό Ἔπος τοῦ 1940 - 41

 

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Α-

Στίς τρεῖς τά ξημερώματα τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940, ἕνα αὐτοκίνητο σταμάτησε μπροστά στό σπίτι τοῦ Πρωθυπουργοῦ Ἰωάννου Μεταξᾶ στήν Κηφισιά. Ὁ ἀστυφύλακας ἀσφαλείας, μή μπορῶντας νά διακρίνη ποιός ἀκριβῶς ἦταν ὁ ἐπισκέπτης, ἀνήγγειλε λανθασμένα τόν πρεσβευτή τῆς Γαλλίας. Ὁ Μεταξᾶς δέχθηκε τόν ξένο διπλωμάτη, πού ἦταν, ὅμως, τῆς Ἰταλίας ὁ πρεσβευτής, ὁ Ἐμμανουέλε Γκράτσι. Ἐκάθησαν καί οἱ δύο στό μικρό σαλονάκι τῆς εἰσόδου. Ὁ Γκράτσι ἀφηγεῖται: «Ὁ κυριότερος λόγος, πού μέ κάνει νά θεωρῶ τήν περίοδο ἀπό 15 Αὐγούστου (τορπιλλισμός τῆς «ΕΛΛΗΣ») μέχρι 28 Ὀκτωβρίου 1940, ὡς τήν πιό σκληρή ἀπό ὅσες πέρασα στή ζωή μου». «Ὁ Μεταξᾶς εἶχε φορέσει μιά σκούρα μάλλινη ρόμπα, ἀπό τόν γιακά τῆς ὁποίας φαινόταν ἕνα μετριότατο βαμβακερό νυκτικό … Μόλις καθήσαμε …, χωρίς ἄλλα λόγια τοῦ ἔδωσα τό κείμενο (τοῦ τελεσιγράφου). Ὁ Μεταξᾶς ἄρχισε νά διαβάζει. Τά χέρια πού κρατοῦσαν τό χαρτί ἔτρεμαν ἐλαφρά, καί μέσα ἀπό τά γυαλιά ἔβλεπα τά μάτια, νά βουρκώνουν, ὅπως συνήθιζε ὅταν ἦταν συγκινημένος. Ὅταν τελείωσε τήν ἀνάγνωση, μέ κοίταξε κατά πρόσωπο καί μοῦ εἶπε μέ φωνή λυπημένη ἀλλά σταθερή: "Λοιπόν, ἔχουμε πόλεμο"». Αὐτό, ἀκριβῶς, ἦταν τό ἐπίσημο ΟΧΙ.

    

-Β-

Συνεχίζοντας ὁ Γκράτσι δηλώνει, ὅτι «τή στιγμή ἐκείνη τό καθῆκον τοῦ ἀξιώματός μου μοῦ φάνηκε σταυρός, ὄχι μόνο θλιβερός, ἀλλά καί ταπεινωτικός, ὅταν ἄκουσα τά λόγια τοῦ πρεσβύτη» Πρωθυπουργοῦ, ὁ ὁποῖος «τήν ὑπέρτατη ἐκείνη στιγμή, προτιμοῦσε νά διαλέξει γιά τήν πατρίδα του (τήν Ἑλλάδα) τόν δρόμο τῆς θυσίας καί ὄχι τόν δρόμο τῆς ἀτιμώσεως. Ὑποκλίθηκα μπροστά του μέ τόν βαθύτερο σεβασμό καί βγῆκα ἀπό τό σπίτι του». (οἱ ὑπογραμμίσεις δικές μας).

Ὁ Ἕλληνας Πρωθυπουργός, χωρίς νά χάσῃ καθόλου καιρό, ἐνημέρωσε ἀμέσως τόν Βασιλέα Γεώργιο Β΄, τόν Ἀντιστράτηγο Ἀλέξανδρο Παπάγο, τούς Ὑπουργούς καί ἄλλους ἁρμόδιους παράγοντες. Κατέβηκε γρήγορα στήν Ἀθήνα καί ἀμέσως συνεκάλεσε τό Ὑπουργικό Συμβούλιο, τό ὁποῖο, σύσσωμο ἐνέκρινε τό Διάταγμα τῆς Ἐπιστρατεύσεως. Ὁ Μεταξᾶς, λέγοντας «ὁ Θεός νά σώσῃ τήν Ἑλλάδα», καί κάνοντας τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ, ὑπέγραψε πρῶτος τό κείμενο. Τό ἴδιο ἔκαναν, βαθειά συγκινημένοι κι’ αὐτοί, ὅλοι οἱ Ὑπουργοί. Ὁ Ἑλληνοϊταλικός πόλεμος, ἄρχιζε ὅπως τόνιζε καί τό πρῶτο πολεμικό ἀνακοινωθέν: «Αἱ ἰταλικαί στρατιωτικαί δυνάμεις προσβάλλουν ἀπό τίς 5:30 σήμερον τά ἡμέτερα τμήματα προκαλύψεως τῆς ἑλληνοαλβανικῆς μεθορίου. Αἱ ἡμέτεραι δυνάμεις ἀμύνονται τοῦ πατρίου ἐδάφους».

 

-Γ-

Στό μεταξύ, ὁ Λαός πού εἶχε πληροφορηθῆ τήν Ἰταλική Ἐπίθεση ἀπό τίς ἔκτακτες ἐκδόσεις τῶν Ἐφημερίδων καί ἀπό τίς σειρῆνες, ξεχύθηκε στούς δρόμους, πού πλυμμύρισαν ἀπό Σημαῖες Ἑλληνικές. Μά τί ἦταν αὐτό; Πανηγύρι, χαρά, τρέλλα, ἐνθουσιασμός! Κι’ ὅπως πάλι μᾶς πληροφορεῖ ὁ Γκράτσι: «Ὁ τορπιλλισμός τῆς «ΕΛΛΗΣ» ἐπέτυχε ὅ,τι δέν εἶχε κατορθώσει νά ἐπιτύχει οὔτε ἡ ἐκστρατεία ἀπειλῶν καί ὕβρεων τοῦ Ἰταλικοῦ Τύπου, τήν ἀπόλυτη, δηλαδή, σύμπνοια τοῦ λαοῦ … Ἡ Ἰταλική Κυβέρνηση μποροῦσε νά ὑπερηφανεύεται, γιατί εἶχε κατορθώσει νά συσπειρώσει σέ μιά ἀρραγῆ ψυχική ἑνότητα, ἕνα λαό βαθειά διηρημένο ἀπό ἀγεφύρωτες πολιτικές διαφορές καί ἀπό βαθειά καί παλιά πολιτικά μίση, γιατί εἶχε ἐμπνεύσει τήν γενναία καί ἀκλόνητη ἀπόφαση νά πεθάνει, ἐν ἀνάγκῃ, γιά τήν πατρίδα του». Οἱ λαϊκές ἐκδηλώσεις κορυφώθηκαν, ὅταν ὁ Βασιλεύς καί ὁ Πρωθυπουργός ἔκαναν τήν ἐμφάνισή τους στούς δρόμους τῶν Ἀθηνῶν. Κι’ ὅταν ὁ Στρατός μας πέρασε στήν ἀντεπίθεση καί ἄρχισε νά ἀπελευθερώνῃ τήν μία μετά τήν ἄλλη τίς Ἑλληνικές πόλεις τῆς Βορείου Ἠπέιρου, ἡ Ἑλλάδα μας ἀπέσπασε τόν παγκόσμιο θαυμασμό!

 

-Δ-

Καί δικαιολογημένα. Γιατί ὁ ἀγώνας ἐκεῖνος εἶχε τήν προστασία τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ὅπως ἔχουν βεβαιώσει οἱ ἥρωες τοῦ θρυλικοῦ Ἔπους τοῦ 1940. Γι’ αὐτό, κι’ ὕστερα ἀπό κάθε νίκη τοῦ Στρατοῦ μας, ἐγέμιζαν οἱ Ναοί ἀπό κόσμο, πού μέ δάκρυα εὐγνωμοσύνης ἔσπευδε νά εὐχαριστήσῃ τήν Παναγία, τήν Ὑπέρμαχο τοῦ Ἔθνους μας Στρατηγό.

Ὡραῖες ἡμέρες, ἡρωϊκές, γεμᾶτες χάρη καί χαρά, ἀλλά καί ἐθνική ὑπερηφάνεια. Ἄμποτε νά δώσῃ ὁ Κύριος νά μή σβήσουν ποτέ αὐτά τά συναισθήματα ἀπό τίς καρδιές τῶν Ἑλλήνων καί, μάλιστα, τῶν νέων μας, πού εἶναι ἡ χρυσῆ ἐλπίδα τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Ἔθνους.

          Χρόνια πολλά, ἅγια καί εὐλογημένα γιά ὅλους.

  

Διάπυρος πρός Χριστόν εὐχέτης

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

 † Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης ΑΝΔΡΕΑΣ

 

 

Μνήμη Νεομάρτυρος Ἰωάννου τοῦ ἐκ Κονίτσης. «Τό Πνεῦμα ὅπου θέλει πνεῖ». (Ἐγκύκλιος Μητροπολίτου Ἀνδρέου).

 

 

 Ὁ τόπος μαρτυρίου τοῦ Ἀγ. Ἰωάννου  στὸ Ἀγρίνιο

                 

               ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΔΡYΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ,  ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ

                       & ΚΟΝΙΤΣΗΣ

 

 Ἀριθ. Πρωτ.: 441

     

 Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 4ῃ Σεπτεμβρίου 2024

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 261ῃ

    Θέμα: Μνήμη Νεομάρτυρος Ἰωάννου τοῦ ἐκ Κονίτσης. «Τό Πνεῦμα ὅπου θέλει πνεῖ».

 

Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

             -Α-

Ἀπίστευτο! Ὁ εἰκοσάχρονος Χασάν, ὁ γιός τοῦ Σέχη τῆς Κόνιτσας λείπει ἀρκετές ἡμέρες τώρα. Ἡ οἰκογένειά του, ἀνάστατη. Τά ἐρωτηματικά, πολλά καί ἡ ἀγωνία μεγάλη. Τί νά ἔγινε; Ποῦ νά πῆγε; Οἱ ἔρευνες, παρ’ ὅτι ἐντατικές, δέν ἀπέδωσαν τίποτε. Ὁ φόβος ἔχει ἀρχίσει νά φωλιάζῃ στίς καρδιές. Φόβος γιά τήν ἴδια τήν ζωή του. Γιατί πολλές ληστοσυμμορίες λυμαίνονται τήν περιοχή, ὅπως καί ὁλόκληρη τήν τουρκοκρατούμενη Ἑλλάδα. Ἀκόμη καί διάφορα κινήματα τῶν ραγιάδων λαμβάνουν χώρα, τόν δύσκολο καί ἀπό πολλές πλευρές ἐπικίνδυνο 19ο αἰῶνα.  

 

-Β-

Ἀλλά, ὁ Χασάν, εἰρηνικός καί χαρούμενος ἔχει ἤδη φθάσει στό Βραχώρι (σημερινό Ἀγρίνιο), ὅπου βρίσκει ἀνάπαυση καί τόνωση κοντά σέ πολύ καλούς Χριστιανούς. Ἡ καρδιά του σκιρτάει, κάθε φορά πού ἀκούει τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καί θέλει, πῶς τό λένε, θέλει νά βαπτισθῇ, νά γίνῃ Χριστιανός, νά γίνῃ μέλος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Τά λόγια τοῦ Κυρίου ἔχουν μπῆ βαθειά στήν καρδιά του, τόν εἰρηνεύουν, ἀτσαλώνουν τό φρόνημά του νά μένῃ κοντά στόν Χριστό, ὁ,τιδήποτε κι’ ἄν συμβῇ. Ἀκόμη καί ὁ θάνατος.

Ἀλήθεια! Ἄν ἔλθῃ ὁ θάνατος; Καλοδεχούμενος θά εἶναι. Ὁ νεαρός μουσουλμάνος τά ἔχει ζυγίσει ὅλα. Καί γνωρίζει καλά, ὅτι ἄν ἕνας μωαμεθανός γίνῃ Χριστιανός, τό σίγουρο εἶναι ὅτι θά ἔχῃ θάνατο μαρτυρικό. Κι’ ἐπειδή φοβᾶται μήπως λυγίσῃ σέ σχετικές πιέσεις καί, ὅ μή γένοιτο, ἀρνηθῇ τόν Χριστό, ἐντείνει τήν προσευχή του καί ζητεῖ ἀπό τόν Κύριο νά δυναμώσῃ τήν θέλησή του, ὥστε νά μείνῃ «πιστός ἄχρι θανάτου» (Ἀποκ. β΄ 10). Ἀκούει, τότε, τήν φωνή τοῦ Χριστοῦ νά τόν ἐνθαρρύνῃ: «μηδέν φοβοῦ ἅ μέλλεις παθεῖν» (Ἀποκ. β΄ 10).

 

 

-Γ-

Καί τό τέλος, δέν ἄργησε νά ἔλθῃ. Ὁ πατέρας τοῦ ἄλλοτε Χασάν καί τώρα Ἰωάννου, πού τόν ἔψαχνε μέ ἀγωνία, δέν ἄργησε νά τόν βρῇ στό Ἀγρίνιο. Βέβαια ἦταν ἐξωργισμένος γιά τήν μεταστροφή τοῦ γιοῦ του, πού, τώρα εἶχε βαπτισθεῖ καὶ ἦταν Χριστιανός. Ἀλλά πάλι, τό πατρικό φίλτρο, τόν παρώτρυνε νά πείσῃ τό παιδί του νά ἐπανέλθῃ στήν πίστη τοῦ Ἰσλάμ, μιᾶς καί τόν προώριζε γιά διάδοχό του. Ὅμως, παρά τίς προσπάθειές του, τίποτε δέν ἐπέτυχε. Γιατί ὁ Χασάν - Ἰωάννης, πού εἶχε, στό μεταξύ, νυμφευθῆ μιά σεμνή Χριστιανή κόρη καί ἐργαζόταν σάν ἀγροφύλακας στόν Μαχαλᾶ (σημερινές Φυτεῖες), ἔμεινε σταθερός στήν Χριστιανική του πίστη, μέ τήν δύναμη βέβαια τοῦ Κυρίου: «Τό Πνεῦμα ὅπου θέλει πνεῖ» (Ἰωάν. γ΄ 8)!

   Ἔτσι, ἡ ἀπόφαση δέν ἄργησε νά ἐκδοθῇ: θάνατος στόν ἀποστάτη. Ὁ Ἰωάννης δέν ἐδείλιασε, οὔτε δελεάσθηκε ἀπό τά πλούτη καί τίς τιμές πού τοῦ ἔταζε ὁ πατέρας του. Καί ἐνῷ, ὁ δήμιος ἔκοβε τήν κεφαλή τοῦ μάρτυρος, ἡ ψυχή του φτερούγιζε στά φωτοπάλατα τοῦ Οὐρανοῦ, στίς 23 Σεπτεμβρίου 1814. Τά ἱερά λείψανά του βρέθηκαν ἀργότερα πολύ, τόν Ἰανουάριο τοῦ 1974 στήν Ἱερά Μονή Προυσσοῦ Εὐρυτανίας, καί ἕνα μικρό τεμάχιο ἀπό αὐτά εἶναι θησαυρισμένο στόν ἐν Κονίτσῃ Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ.

 

-Δ-

            Ἡ Μητρόπολή μας, πού ἀγαπᾷ ἰδιαιτέρως τόν Ἅγιο Ἰωάννη, καθ’ ὅτι εἶναι καί συμπολίτης μας, ὀργανώνει καί φέτος στήν μνήμη του, τίς ἀκόλουθες ἐκδηλώσεις:

       α) Τήν Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου, ὥρα 7μ.μ. ὁ Μέγας Ἑσπερινός.

       β) Τήν Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου, κυριώνυμη ἡμέρα τῆς ἑορτῆς, ὁ Ὄρθρος καί Ἀρχιερατική Θεία Λειτουργία.

            Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης μᾶς περιμένει ὅλους. Κι’ ἐγώ θά χαρῶ πολύ νά σᾶς δῶ ὅλους. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Ἀρχηγός τῶν Μαρτύρων καί τῶν Νεομαρτύρων, νά σᾶς χαριτώνῃ καί εὐλογῇ.  

           

Διάπυρος πρός Χριστόν εὐχέτης

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

 † Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης ΑΝΔΡΕΑΣ

"Μέσα στὸ βαθὺ σκοτάδι, ἕνα ἀστέρι ἔλαμψε" (Ἐγκύκλιος Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως κ. ΑΝΔΡΕΟΥ γιὰ τὸν Ἅγιο Ἐθνοϊεραπόστολο Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλό).

 

 

 

                                     ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΔΡYΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ,  ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ

                      &    ΚΟΝΙΤΣΗΣ

 

 Ἀριθ. Πρωτ.: 418

               

 Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 19ῃ Αὐγούστου 2024

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 260ῃ

 

Θέμα: Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός. Πρόμαχος τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ Ἑλληνισμοῦ

 

Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

      -Α-

Εἶναι ἀξιοθαύμαστο τό γεγονός, ὅτι μέσα στό βαθύ σκοτάδι τῆς τουρκικῆς σκλαβιᾶς, ὅπου κυριαρχοῦσε ὁ φόβος, ἡ ἀμάθεια, οἱ δεισιδαιμονίες καί ἄλλα τέτοια φαινόμενα παρακμιακά, ἔλαμψε ἕνα ἀστέρι λαμπερό πολύ, ἕνα ἀστέρι πού διεκήρυσσε την Ὀρθοδοξία σάν τήν μόνη ἀλήθεια τοῦ χριστιανισμοῦ καί τήν Ἑλλάδα ὡς κοιτίδα τοῦ πολιτισμοῦ. Κι’ αὐτό τό ἀστέρι ἦταν ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός. Μέ σπουδές ἱκανές γιά κείνη τήν φοβερή ἐποχή τοῦ 18ου αἰῶνος, μέ ἄσκηση πνευματική στό Ἅγιον Ὄρος, μέ πόνο βαθύ γιά τήν ἀμάθεια καί τήν κατάπτωση τοῦ Γένους τῶν Ἑλλήνων, σέ καιρούς δέ πού ὠργίαζε ἡ προπαγάνδα τῶν ἑτεροδόξων (παπικῶν καί προτεσταντῶν), ἀποφάσισε νά βγῇ καί νά κηρύξῃ τό Εὐαγγέλιο στόν λαό τόν «καθήμενον ἐν σκότει» (Ματθ. δ΄ 16).

-Β-

Φρόντισε, λοιπόν, νά πάρῃ τήν εὐλογία τοῦ τότε Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, ἔχοντας δέ – παραδόξως – καί τήν ἄδεια τοῦ Ἀλῆ πασᾶ τῶν Ἰωαννίνων, ἐπραγματοποίησε τέσσαρες (4) ἱεραποστολικές περιοδεῖες σέ πολλές περιοχές τῆς Ἑλλάδος, κυρίως ὅμως τῆς Ἠπείρου καί τῆς Βορείου Ἠπείρου, ἡ ὁποία, τότε, ἐκινδύνευε τά ἔσχατα. Ἡ τρομοκρατία, πού εἶχαν ἐπιβάλει παντοῦ οἱ Τοῦρκοι, ἔκαναν ἀρκετούς Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι εἶχαν τρομοκρατηθῆ, νά ἀρνοῦνται τόν χριστιανισμό καί νά ἀκολουθοῦν τά διδάγματα τοῦ κορανίου. Ὅποιος, ὅμως, ἔχανε τήν Ὀρθόδοξη πίστη του, αὐτομάτως ἔχανε καί τήν ἐθνική - Ἑλληνική του συνείδηση. Ἔτσι, προκειμένου νά σώσουν τά σπίτια καί τά ὑποστατικά τους οἱ Ἕλληνες καταντοῦσαν θλιβεροί προδότες τῆς Ἑλληνοχριστιανικῆς τους ταυτότητος.    

-Γ-

Ἀλλά, ἡ προσπάθεια τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ, τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν ἐκείνων τῶν καιρῶν, δέν ἦταν καθόλου εὔκολη. Διότι τίς περιοδεῖες του τίς ἔκανε πεζοπορῶντας, ἐνῷ οἱ καιρικές συνθῆκες δέν ἦσαν πάντοτε εὐνοϊκές. Ἀκόμη εἶχε νά ἀντιμετωπίσῃ ὁμάδες ληστῶν, πού ἡ φτώχεια καί ἡ δυστυχία τούς εἶχε βγάλει «στό κλαρί», εἶχε τούς ἑβραίους, οἱ ὁποῖοι, ὅπως βεβαιώνει ὁ ἴδιος, τόν μισοῦσαν θανάσιμα, ἀκόμη εἶχε καί ὅσους ἀθέμιτα πλούτιζαν καί φοβόντουσαν ὅτι μέ τό κήρυγμα τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ κινδύνευαν νά χάσουν τά … «κεκτημένα». Βέβαια, καί οἱ αἱρετικοί παπικοί καί προτεστάντες δημιουργοῦσαν στόν Ἅγιο ποικίλα προσκόμματα. Ὅμως, μέ τήν δύναμη τοῦ Χριστοῦ ὅλα τά ἐμπόδια παρεμερίζοντο. Ἐπί πλέον δέ πέτυχε νά ἱδρύσῃ πολλά Δημοτικά Σχολεῖα καί κάποια Γυμνάσια, ἐπιμένοντας ὅτι ἦταν ἀπόλυτη ἀνάγκη νά μαθαίνουν τά Ἑλληνόπουλα τήν γλῶσσα τους, τήν πίστη τους καί τήν ἱστορία τους. 

-Δ-

Τελικῶς, οἱ Ἑβραῖοι ἐδωροδόκησαν τόν Κούρτ πασᾶ τοῦ Βερατίου καί ὁ Ἅγιος συνελήφθη καί ἀπηγχονίσθη στίς 24 Αὐγούστου 1779. Τά ἱερά λείψανά του εὐτυχῶς διεσώθησαν καί τά διαφυλάττει ἤδη ἡ Ὀρθόδοξη Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας ὡς πολύτιμο θησαυρό.

Ἡ Μητρόπολή μας τιμῶντας τήν μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἐθνοϊερομάρτυρος Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ ἔχει ἀνεγείρει ἐπ’ ὀνόματί του περικαλλῆ Ναόν στήν ἀκριτική Κόνιτσα, ὅπου φυλάσσεται καί τμῆμα τοῦ ἱεροῦ του λειψάνου. Κάθε χρόνο δέ τελοῦνται ἑόρτιες ἐκδηλώσεις. Ἔτσι, σύν Θεῷ, θά γίνῃ καί ἐφέτος. α) Τήν παραμονή τῆς ἑορτῆς, Παρασκευή, 23 Αὐγούστου 2024, στίς 7μ.μ., θά ψαλῆ πανηγυρικός Ἑσπερινός, μετά τό τέλος τοῦ ὁποίου θά πραγματοποιηθῇ ἡ καθιερωμένη σύντομη λιτανεία μέχρι τήν κεντρική πλατεῖα. β) Τήν κυριώνυμη ἡμέρα τῆς ἑορτῆς, Σάββατο, 24 Αὐγούστου 2024, στίς 7π.μ., θά ψαλῇ ὁ Ὄρθρος καί, ἐν συνεχείᾳ, θά τελεσθῇ πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία. Θά χαρῶ νά συναντηθοῦμε καί νά συμπροσευχηθοῦμε. Χρόνια πολλά, ἅγια, εὐλογημένα.

Διάπυρος πρός Χριστόν εὐχέτης 

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης ΑΝΔΡΕΑΣ

Ἐλᾶτε νά συμπροσευχηθοῦμε στήν Μητέρα μας τήν Παναγία, στὴν Μολυβδοσκέπαστη (Ἐγκύκλιος 15 Αὐγούστου Μητροπολίτου Ἀνδρέου)

 

                 

             ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΔΡYΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ 

                  & ΚΟΝΙΤΣΗΣ

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 12ῃ Αὐγούστου 2024

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 259ῃ

 

Θέμα: Ἀγρυπνία τοῦ 15αυγούστου στήν Ἱερά Μονή Μολυβδοσκέπαστης

Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Α-

Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ὅπως ἔζησε ἀθόρυβα τήν ζωή της, ἔτσι, ἀθόρυβα ἐπίσης, μετέστη ἀπό τῆς γῆς στά ἐπουράνια. Καί εἶναι θαυμαστό, ὅτι ἀπό τήν πρώτη στιγμή τῆς μεταστάσεώς της, ὁ πιστός Ὀρθόδοξος λαός τῆς ἀπένειμε τήν πρέπουσα τιμή, ὡς κυήσασαν τήν ζωήν, ἐπειδή, δηλαδή, ἐβάστασε στά σπλάγχνα της τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὁ Ὁποῖος διεκήρυξε: «Ἐγώ εἰμί ἡ ζωή» (Ἰωάν. ιδ΄ 6). Κι’ οὔτε μιά στιγμή ἔπαυσαν οἱ πιστοί νά καταφεύγουν στήν Θεοτόκο, κυρίως στίς δύσκολες στιγμές τῆς ζωῆς τους. Μακριά ἀπό τίς αἱρετικές διδασκαλίες τῶν παπικῶν καί τῶν προτεσταντῶν, οἱ Ὀρθόδοξοι κατέφευγαν μέ πίστη στήν Παναγία γιά νά ζητήσουν τήν μεσιτεία καί τήν βοήθειά της.

-Β-

Γιατί, οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί δέν ἀποδίδουν στήν Θεοτόκο θεϊκές ἰδιότητες, ὅπως οἱ παπικοί, οὔτε πάλι τήν θεωροῦν σάν μιά ἁπλῆ γυναῖκα, χωρίς καμιά ἰδιότητα, ὅπως οἱ προτεστάντες (διαμαρτυρόμενοι). Τήν θεωροῦν ὡς πραγματική τους Μητέρα καί ἐπικαλοῦνται μέ θέρμη τίς προσευχές καί τήν προστασία της. Ἑπομένως, δέν εἶναι περίεργο τό ὅτι ἡ Ἑλλάδα, ἀπό τήν μιά ἄκρη μέχρι τήν ἄλλη, καθώς ἐπίσης ἡ Κύπρος καί ἡ Βόρειος Ἤπειρος, πού εἶναι τόποι ἑλληνικοί καί χριστιανικοί, εἶναι, θά ἔλεγε κανείς μέ βεβαιότητα, κατάσπαρτοι ἀπό Ναούς, ἱστορικά Μοναστήρια καί ταπεινά ἐξωκκλήσια, ὅπου φυλάσσονται εἰκόνες Ἱερές τῆς Παναγίας, πολλές δέ ἀπό αὐτές ἔχουν ἀπό τόν Θεό τό χάρισμα τῆς θαυματουργίας ἤ τῆς μυροβλύσεως (ὅπως ἡ ἱερά εἰκόνα τῆς Μαλεβῆς).

-Γ-

Ἀλλά ἡ Θεοτόκος θεωρεῖται, καί δικαίως, ἡ Ὑπέρμαχος τοῦ Ἔθνους μας Στρατηγός, τόσο στά χρόνια τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας, ὅσο καί στήν παλιγγενεσία τοῦ 1821, καθώς καί στά νεώτερα χρόνια, ὅπως στόν Ἑλληνοϊταλικό καί Ἑλληνογερμανικό πόλεμο (1940 - 1941), ἀλλά καί στόν συμμοριτοπόλεμο (1946 - 1949). Διότι δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε ὅτι ὁ ἐθνικός μας Στρατός στίς 15 Αὐγούστου 1949 ἐκυρίευσε τό Βίτσι, ἐνῷ στίς 29 Αὐγούστου 1949, τά γενναῖα Ἑλληνόπουλα ἐξεπόρθησαν τά «ἄπαρτα κάστρα» τοῦ Γράμμου, ἔχοντας ὡς σύνθημα νά συναντηθοῦν στό Ἐκκλησάκι τῆς Παναγίας στήν κορυφή (2.520 μ.), ὅπως εἶχε προαγγείλει ὁ ἀείμνηστος στρατηγός Τσακαλῶτος, πρίν ἀπό τήν τελική ἐξόρμηση.

-Δ-

Μαζί, λοιπόν, μέ τήν ὑπόλοιπη Ἑλλάδα ἑορτάζει καί ἡ Μητρόπολίς μας τήν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου, κατά τήν Ἐκκλησιαστική Τάξη, μέ τήν Ἀγρυπνία στήν Ἱερά Μονή Μολυβδοσκέπαστης, ὅπως ἔχει καθιερωθῆ ἀπό τόν Προκάτοχό μου, ἀοίδιμο Μητροπολίτη κυρό ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟ, ἀπό τό ἔτος 1968. Ὁ λόγος τῆς Ἀγρυπνίας εἶναι νά προσευχηθοῦμε ἐκτενῶς καί νά παρακαλέσουμε τήν Κυρία Θεοτόκο κυρίως γιά τά ἐθνικά μας θέματα. Φέτος, ἡ Ἀγρυπνία μας θά ἀρχίσῃ τήν παραμονή (14 Αὐγούστου 2024), στίς 9 τό βράδυ μέ τό τρισάγιο πού θά ψαλῇ ἐπί τοῦ τάφου τοῦ ἀοιδίμου ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ. Εὐθύς ἀμέσως, θά ἀρχίσῃ ὁ Ἑσπερινός καί ὁ Σεβασμιώτατος κ. Ἀνδρέας θά ἐκφωνήσῃ τό καθιερωμένον κήρυγμα. Κατόπιν θά ἀρχίσῃ ὁ Ὄρθρος, μετά τό τέλος τοῦ ὁποίου θά τελεσθῇ ἡ πρώτη Θεία Λειτουργία, ἡ ὁποία θά τελειώσῃ περί τήν 1.30 πρωϊνήν. Ἀργότερα θά τελεσθῇ, σύν Θεῷ, καί δευτέρα Θεία Λειτουργία.

     Ἐλᾶτε, λοιπόν, νά συμπροσευχηθοῦμε στήν Μητέρα μας τήν Παναγία. Θά σᾶς περιμένω ὅλους.

 

Διάπυρος πρός Χριστόν εὐχέτης
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης ΑΝΔΡΕΑΣ

Ὁ Αὐτονομιακὸς Ἀγώνας, τὸ Πρωτόκολλον τῆς Κερκύρας καὶ ὁ Φρέντυ Μπελέρης.(ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ Μητροπολίτου κ. ΑΝΔΡΕΟΥ)

 

 

    

   ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

      ΔΡYΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ

                         & ΚΟΝΙΤΣΗΣ

 

Ἀριθ. Πρωτ. 227

 

Ἐν Δελβινακίῳ τῇ 13ῃ Μαΐου 2024

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 258η

Θέμα: Ὁ Αὐτονομιακὸς Ἀγώνας, τὸ Πρωτόκολλον τῆς Κερκύρας καὶ ὁ Φρέντυ Μπελέρης.

 

  Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, ΧΡΙΣΤΟΣ  ΑΝΕΣΤΗ !

-Α-

Ἡ ὑπόθεση τοῦ ἐκλεγμένου Δημάρχου Χειμάρρας Φρέντυ Μπελέρη συνεχίζεται πλέον σὰν καθαρὸς παραλογισμός. Συνελήφθη τὶς παραμονὲς τῶν δημοτικῶν ἐκλογῶν μὲ μιὰ κατηγορία αὐτόχρημα ἐξωφρενική, ὅτι δηλαδὴ ἐχρηματοδότησε κάποιους γιὰ νὰ τὸν ψηφίσουν !  Ὅμως, στὶς ἐν τῷ μεταξὺ δίκες, ἀπεδείχθη ὅτι ἦταν ἀνύπαρκτη. Κι’ ἐν τούτοις, τὸ ἀλβανικὸ καθεστώς, ἰδιαίτερα ὁ πρωθυπουργὸς Ἔντι Ράμα, ἐπιμένει στὴν “ἐνοχή” τοῦ Μπελέρη. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ δικαστήριο τὸν καταδίκασε, τελικά, σὲ δύο χρόνια φυλακή. Ὁ λόγος εἶναι προφανής. Θέλει νὰ τὸν καταργήσῃ ἀπὸ Δήμαρχο Χειμάρρας καὶ στὴν θέση του νὰ βάλῃ τὸν Γκόρο, δηλαδὴ ἕναν δικό του ἀχυράνθρωπο. Κι’ ἔτσι, νομίζει, ὅτι θὰ μπορέσῃ νὰ μοιράσῃ τὴν γῆ (τὰ “φιλέτα”, ὅπως ἀλλιῶς λέγονται) τῆς Χειμάρρας σὲ “ἡμετέρους”, ὥστε νὰ ἔχῃ κι’ αὐτὸς τὸ “κατιτίς”. Εἶναι δὲ τόσο διακαὴς ὁ πόθος του αὐτός, ὥστε δὲν κρατάει οὔτε τὰ προσχήματα....

-Β-

Ἐν τῷ μεταξύ, ἡ Ἑλλάδα, διὰ στόματος τοῦ Ἕλληνα Πρωθυπουργοῦ, τοῦ ἔχει ξεκάθαρα διαμηνύσει, ὅτι θὰ ἀσκήσῃ “βέτο” γιὰ τὴν εἴσοδο τῆς Ἀλβανίας στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, ἄν συνεχισθῇ ἡ προκλητικὴ αὐτὴ καταπάτηση τῶν δικαιωμάτων τῶν Βορειοηπειρωτῶν. Ἀλλὰ “στοῦ κουφοῦ τὴν πόρτα, ὅσο θέλεις βρόντα”, ὅπως λέει ἡ λαϊκὴ παροιμία. Ὁ Ράμα συνεχίζει τὸ ἴδιο βιολί, δείχνοντας νὰ μὴν ὑπολογίσῃ τὴν μὴ ἔνταξη τῆς χώρας του στὴν Ε.Ε. Προφανῶς κάποιος ἰσχυρὸς παράγοντας τὸν στηρίζει. Κι’ αὐτὸς δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὴν Τουρκία, ὅπως ἔχουν δείξει τὰ πράγματα κατὰ καιρούς. Ἴσως, στὸ παιχνίδι νὰ βρίσκεται καὶ ἡ πέραν τοῦ Ἀτλαντικοῦ μεγάλη χώρα, ἡ Ἀμερική, ἡ ὁποία προσπαθεῖ (καὶ δὲν τὸ κρύβει) νὰ βάλῃ τὰ δυτικὰ Βαλκάνια κάτω ἀπὸ τὴν ἐπιρροή της. Τώρα, πῶς συμβιβάζεται ἡ ἐπιθυμία ἐντάξεως στὴν Ε.Ε. ἀπὸ τὴ μιά, καὶ ἡ περιφρόνηση τῶν δικαιωμάτων τῶν Βορειοηπειρωτῶν, ἀπὸ τὴν ἄλλη, εἶναι ἀνεξήγητο. Καὶ ἡ μὲν Τουρκία, ποὺ μὲ τὰ καμώματά της ἔχει βρῆ, ἐδῶ καὶ καιρό, κλειστὴ τὴν πόρτα γιὰ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, δικαιολογεῖται νὰ ὑποστηρίζῃ τοὺς ἀλβανικοὺς παραλογισμούς. Ἡ Ἀμερική, ὅμως ; Πῶς συμβιβάζει τὶς διακηρύξεις της περὶ τῆς ἐλευθερίας τῶν λαῶν, μὲ τὴν περιφρόνηση ἑνὸς λαοῦ, ἀπὸ αἰῶνες Ἑλληνικοῦ καὶ Ὀρθοδόξου, ποὺ τόσα ἔχει προσφέρει στὸν βωμὸ τῆς ἐλευθερίας, τοῦ λαοῦ τῆς Βορείου Ἠπείρου, ἐν προκειμένῳ δὲ τῆς Χειμάρρας ; Καὶ τὸ γνωρίζει καλὰ ἡ Ἀμερική, ὅτι ὁ Βορειοηπειρωτικὸς Ἑλληνισμὸς εἶναι ὁ πιὸ ἀδικημένος λαὸς σ’ ὁλόκληρη τὴν Εὐρώπη.

-Γ-

Τὸ ἔχουμε ἐπανειλημμένως τονίσει. Θὰ τὸ ξαναποῦμε καὶ τώρα. Οἱ λεγόμενοι “μεγάλοι” καὶ “ἰσχυροί” τῆς γῆς, ἀποδεικνύονται μικροὶ καὶ ἐλάχιστοι, ὅταν θέλουν νὰ ὑποστηρίξουν τὰ συμφέροντά τους ἀπέναντι στοὺς καταφρονεμένους καὶ τοὺς φτωχούς. Ἔτσι ἔγινε τὸ 1913, ὅταν τελείως ἄδικα ἡ Βόρειος Ἠπειρος ἀποσπάσθηκε ἀπὸ τὸν ἐθνικὸ κορμὸ τῆς Ἑλλάδος. Ἔτσι καὶ μετὰ τὸ τέλος τοῦ Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, ποὺ παρὰ τὶς μεγαλόστομες διακηρύξεις τῶν “ἰσχυρῶν”, ἡ Γῆ τοῦ Πύρρου βρέθηκε ξανὰ μακριὰ ἀπὸ τὴν Μάνα της, τὴν Ἑλλάδα.

-Δ-

Ἐφέτος, οἱ Ἐκδηλώσεις τῆς Ἱ. Μητροπόλεώς μας γιὰ τὴν Ἐπέτειο τοῦ Αὐτονομιακοῦ Ἀγῶνος τῆς Βορείου Ἠπείρου καὶ τὴν ὑπογραφὴ τοῦ Πρωτοκόλλου τῆς Κερκύρας (17 Μαΐου 1914) θὰ γίνουν στὸ ἡρωϊκὸ Δελβινάκι τὴν Κυριακὴ 19 Μαΐου 2024, μὲ Θεία Λειτουργία, Μνημόσυνο τῶν πεσόντων Βορειοηπειρωτῶν καὶ ἐπίκαιρη ὁμιλία ἀπὸ τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη κ. ΑΝΔΡΕΑ. Νὰ δώσουμε ὅλοι τὸ παρών. Τὸ ἀπαιτεῖ ἡ δικαιοσύνη καὶ ἡ κρισιμότητα τῶν καιρῶν.

 

Διάπυρος εὐχὲτης  ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης ΑΝΔΡΕΑΣ