Γερόντισσας Ξένης
τῆς τυφλῆς (+1923)
(Πρώτης ἡγουμένης τῆς Ἱ. Μονῆς Ἁγ.
Τριάδος Αἰγίνης καὶ πρώτης μαθήτριας τοῦ Ἁγ. Νεκταρίου).
Πῶς
νὰ ἀνοίξω, Κύριε, τὸ ῤυπαρόν μου στόμα,
νὰ
μεταλάβω τὸ σεπτὸν καὶ Ἅγιόν σου σῶμα ;
Ὁποῖον
μέλλει νὰ δεχθῇ ἡ ταπεινὴ ψυχή μου ;
Τὸν
Βασιλέα τοῦ παντὸς καὶ μόνον ποιητήν μου.
Ἡ
καταδίκη τρομερὰ καὶ φοβερὰ ἡ κρίσις,
ὅταν
ἀναξίως προσπαθῇς, ψυχή, νὰ κοινωνήσῃς.
Κλαῦσε,
λοιπόν, καὶ θρήνησε διὰ τὰ ἐγκλήματά σου,
μὲ
πόνον ἐξομολογοῦ τὰ ἁμαρτήματά σου.
Πρόσπεσον
τοῦ Δεσπότου σου καὶ ζήτησον, ἀθλία,
ἔλεος
καὶ συγχώρησιν καὶ φώτισιν ἁγία.
Πάσας
τὰς ἁμαρτίας μου παράβλεψον, Θεέ μου
καὶ
μὴ ἀφήσῃς ἄλλοτε νὰ σφάλλω, Κύριέ μου.
Χαρὰ
καὶ ἀγαλλίασις ἄς γίνῃ εἰς ἐμένα
Τὸ Σῶμα σου τὸ ἅγιον καὶ τίμιόν σου Αἷμα.
