ΕΥΧΗ (2η) κατανυκτικὴ εἰς τὴν παναγίαν
ΤΡΙΑΔΑ
τοῦ Ἁγ. Νικοδήμου
τοῦ Ἁγιορείτου.
Ὑπεράγαθε,
τρίφωτε Θεέ,
Εἶναι ἀλήθεια ὅτι
πολλὲς φορὲς ἁμαρτάνουμε εἴτε μὲ πλημμελήματα ἤ δικαιολογῶντας τοὺς ἑαυτούς μας
μὲ διάφορα προσχήματα.
Γιὰ τὸ λόγο αὐτό,
σὲ παρακαλοῦμε,
ἔγειρε, ἀφ’ ἑνός, τὸν νοῦ μας νὰ ἀντιλαμβάνεται
τὰ ἀναγκαία καὶ σωτήρια, ἀφ’ ἑτέρου τὴ γλῶσσα μας νὰ ὑπαγορεύει τὰ χρήσιμα.
Κατεύνασε τὶς ὁρμές
τῶν παθῶν, ποὺ καταθολώνουν τὸν νοῦν μας. Χαλίνωσε τὸ θυμωειδές, παύοντας ὅ,τι
προκαλεῖ φιλονικίες. Ἀπομάκρυνε τὴν
μνησικακία, μετατρέποντας ὅλα τὰ ἀνωτέρω σὲ θεῖο ζῆλο, θερμότητα τῆς πίστεως
θεοσεβῆ, πραότητα καὶ ἀνεξικακία.
Κατάστειλε τὸ ἐπιθυμητικό
καὶ ἀναχαίτισε ὅ,τι συνοδεύεται ἀπὸ φιλόϋλο καὶ φιλοκερδές.
Μετάβαλέ τα ὅλα, ὥστε
νὰ συντελοῦν στὴν ἀρετὴ καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ πλησίον, σὲ θεῖο ζῆλο καὶ ἔρωτα
χριστιανικῆς προκοπῆς καὶ ἐπιδόσεως καὶ στὴν ἐπιθυμία τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν. Ἀμήν.
