Πέντε Ἀπριλίου 2025. Οἱ καμπάνες στὴν
Κόνιτσα καὶ στὰ χωριά της, καὶ στὸ Πωγώνι ὁλόκληρο, χτυπᾶνε πένθιμα. Πένθιμα οἱ
καμπάνες χτυπᾶνε καὶ δὲν σταματᾶνε. Νὰ καὶ πάλι πένθιμα χτυπᾶνε καὶ δὲν σταματᾶνε.
Ὄχι, δὲν εἶναι Μ. Παρασκευή. Τότε, γιατὶ δὲν σταματᾶνε; Νὰ καὶ πάλι, πένθιμα
χτυπᾶνε καὶ δὲν σταματᾶνε. Καὶ μετ’ οὐ πολὺ, μὲ ἀνάμεικτα συναισθήματα, μὲ πόνο
ψυχῆς, συντετριμμένης καρδίας καὶ στεναγμῶν ἀλαλήτων, προσπαθοῦμε νὰ
συνειδητοποιήσουμε ὅτι ἔφυγε ἀπὸ κοντά μας ὁ Δεσπότης μας, ὁ Ἀνδρέας. Ἐνῶ τὰ
χείλη μας τρεμάμενα σιγοψιθυρίζουν : « -
Νὰ ἔχουμε τὴν εὐχή του».
Σεβασμιώτατε,σεβαστοὶ
πατέρες, ἀγαπητοί μου χριστιανοί,
αὐτὸ εἶναι τὸ μήνυμα ποὺ ἔστειλαν σὰν
ἀστραπὴ, ἀπ’ ἄκρη σ’ ἄκρη, σ’ ὅλο τὸν κόσμο, τὸ μήνυμα, στὶς 5 Ἀπριλίου 2025, ὅτι
φτερούγησε μιὰ χαριτωμένη μορφὴ πρὸς τὸν οὐρανό. Ὅτι φτερούγησε μιὰ καρδιὰ γεμάτη
ἀγάπη, ὁ ἀλησμόνητος Ἐπίσκοπος Ἀνδρέας. Σήμερα, λοιπόν, ἀναπολοῦμε τὴν ὅλη
πορεία του «καὶ τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς» του (Ἑβρ.ιγ΄7), μαζί μας καὶ
δοξάζουμε τὸν Θεόν, διότι ἐχάρησε αὐτὸν τὸν εὐλογημένο ἄνθρωπο στὴν Ἐκκλησία μας.
Ἀπὸ
τὸ 1967 στὴν Κόνιτσα. Ἀρχικὰ ὡς λαϊκὸς ἱεροκήρυκας, μετὰ ὡς Ἀρχιμανδρίτης καὶ
Πρωτοσύγκελος τῆς Μητροπόλεως, στενὸς συνεργάτης τοῦ ἀλησμόνητου ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ,
καὶ ἀπὸ τὸ 1995 ὡς Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης, ἔδειξε
πόσο φιλακόλουθος, πόσο σεμνός, πόσο ἀδελφικός, πόσο πρᾶος, πόσο ἀνεξίκακος,
πόσο ἀγαπητικὸς ἦταν πρὸς ὅλους. Πιστὸς στὶς παρακαταθῆκες τοῦ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ,
συνέχισε, ὑπὸ ἄλλες, βέβαια, προϋποθέσεις, τὸν μαχητικὸ ἀγῶνα ἐκείνου, γιὰ τὰ ἐθνικὰ
θέματα, ἀλλὰ καὶ τὰ ἐκκλησιαστικὰ καὶ τὴν ὑπεράσπιση τῶν ἑλληνορθόδοξων ἀξιῶν
καὶ ἰδανικῶν. Διακόνησε σὲ μία πτωχή, ἀκριτικὴ καὶ μικρὴ Ἐπαρχία, πορευόμενος
πάντοτε ταπεινά, ὡς ἀληθινὸς διάκονος τῶν παιδιῶν τοῦ Θεοῦ. Ἔτρεχε καὶ
λειτουργοῦσε καὶ κήρυττε ἀκόμα καὶ στὸ πιὸ μικρὸ καὶ ἀπομακρυσμένο χωριὸ τῆς Ἐπαρχίας
του, ἔχοντας μέλημά του πῶς θὰ ἀνοίξουν τὰ αἰσθητήρια τῆς ψυχῆς τῶν ἀνθρώπων.
Ξεκίνησε σὲ συνεργασία μὲ τὴν Δημοτικὴ Ἀρχή, ἀλλὰ δὲν πρόλαβε νὰ τὴν προχωρήσει
τὴν ἀνέγερση ἑνὸς προσκυνηματικοῦ συγκροτήματος ἀφιερωμένο στὸν Ὅσιο Παΐσιο, ποὺ
ἡ δεύτερη πατρίδα του ἦταν ἡ Κόνιτσα.
Ἤθελε
νὰ μαθαίνουμε μέσῳ τοῦ παραδείγματος καὶ αὐτοῦ τοῦ Ἁγίου πῶς νὰ ἀντικρύζουμε
σωστά, τίμια, εἰλικρινά, καθαρὰ τὸν Θεὸ καὶ τὸν ἑαυτό μας. Στελέχωσε τὴν
Μητρόπολη μὲ ἐκλεκτοὺς Ἱερεῖς, ξεκίνησε τὴν Ἁγιογράφηση τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου
Κοσμᾶ, ἀνακατασκεύασε τὴν Ἱερὰ Μονὴ Ταξιαρχῶν Γκούρας, ἐγκαινίασε δεκάδες Ἱεροὺς
Ναοὺς καὶ ὀργάνωσε τὰ εὐαγῆ Ἱδρύματα. Ἰδιαιτέρως ἠγάπησε τὴν Νεότητα. Εἶχε τὴν
καλὴν ἀγωνία διὰ τὴν Παιδείαν τοῦ Γένους μας. Ὑπῆρξε ὁμολογητὴς τῆς Πίστεως καὶ
τῶν Παραδόσεών μας. Ὁ λόγος του πάντοτε «ἅλατι ἠρτυμένος» (Κολασσ. Δ΄6), λόγος ἀληθινός,
παρακλητικός, ἀλλὰ καὶ ἀσυμβίβαστος σὲ θέματα Πίστεως καὶ Δόγματος. Ἔγραψε, ἐκήρυξε,
ἐξομολόγησε, στήριξε, παρηγόρησε. Ἡ καρδιά μας, λοιπόν, ξεχειλίζει ἀπὸ εὐγνωμοσύνη
καὶ εὐχαριστία πρὸς τὸν Ἅγιον Θεόν, ποὺ μᾶς ἐχάρισεν τοιοῦτον Ποιμένα καὶ Διδάσκαλο.
Καὶ τώρα, μιὰ ὁμολογία καὶ
μιὰ εἰλικρινὴ ἐξομολόγηση. Εἶναι γεγονὸς ὅτι κατὰ τὰ ἔτη ποὺ ζήσαμε κοντά του, πολλὲς
φορὲς τὸν πικράναμε. Τὸν λυπήσαμε, τὸν στεναχωρήσαμε λόγῳ τῆς πνευματικῆς μας ἀνωριμότητος,
τοῦ ἐγωϊσμοῦ καὶ τὴς φιλαυτίας. Αὐτός, ὅμως, ὡς φιλεύσπλαγχνος Πατήρ, μὲ ὑπομονὴ
καὶ ἀγάπη, μιμούμενος τὸν Ἀρχιποίμενα Χριστό μας, πάντοτε μᾶς συγχωροῦσε, μᾶς
στήριζε καὶ μᾶς νουθετοῦσε, παραβλέποντας τὰ λάθη καὶ τὶς ἀδυναμίες μας καὶ ἀποβλέποντας
μόνο στὴν πνευματική μας πρόοδο καὶ σωτηρία.
Τί κι ἄν πέρασε ἕνας ὁλόκληρος
χρόνος ἀπὸ τὴν ἐκδημία του; Τὸ φωτεινὸ πρόσωπό του, ποὺ καὶ μόνον ἡ θέα του ἀρκοῦσε
νὰ εἰρηνεύσει τὴν ταραγμένη ψυχή μας, θὰ μείνει γιὰ πάντα βαθειὰ χαραγμένο μέσ’
τὴ ψυχή μας. Γιὰ μᾶς, ὅμως, ποὺ τελοῦμε
σήμερα τὸ ἱερὸν τοῦτο ἐτήσιο μνημόσυνο τοῦ ἀλησμονήτου Ποιμενάρχου μας, οἱ
καμπάνες καὶ πάλι μέσ’ στὴ ψυχή μας πένθιμα χτυπᾶνε καὶ δὲν σταματᾶνε…
